எழுத்தாளர் ஜெயமோகனின் ‘வெண்முரசு’ என்ற மகத்தான நாவல்தொடரில் முதலாவதாக வெளிவந்தது ‘முதற்கனல்’. இந்த நாவல் மகாபாரதத்தின் மாபெரும் கதையின் சாரத்தைப் புதிய பார்வையில் விளக்குகிறது. ‘முதற்கனல்’ என்ற சொல்லில் உள்ள “கனல்” என்பது வெப்பமுள்ள நெருப்பைக் குறிக்கவில்லை. இங்கே கனல் என்பது “வெறுப்பு” அல்லது “பெரும் மனவலி” எனும் பொருளில் வருகிறது.
ஒரு மனிதன் கடுந்துயரத்தையும் அநியாயத்தையும் அனுபவித்தால், அந்த வேதனை அவனுள் தீயாக மாறி எரியத் தொடங்கும். ஆரம்பத்தில் அது மனக்கசப்பாக இருந்தாலும், காலப்போக்கில் அது நெருப்பாகி, வெறுப்பாக மாறுகிறது. இந்த வெறுப்பு அவனின் உள்ளத்தில் அடங்கி, வெளியில் வராது. ஆனால், அது அவனின் மனத்தின் ஆழத்தில் ஆலகால விஷம் போலப் பதிந்து விடுகிறது. உடல் அழிந்தாலும் அந்த மனவெறுப்பு அழியாது; உயிரின் தடமாக, நினைவின் ஆழமாக அது காலத்திலும் வெளித்தளத்திலும் தங்கிவிடுகிறது.
ஒரு மனிதன் தன் உடலை எரித்தபோதும், அந்த வெறுப்பின் தீ மட்டும் சிதையாது. அது தாமரையின் இலை மீது உருளும் நீர்த்துளி போல உயிருடனே இருக்கும். அந்த வெறுப்பு தன்னை உருவாக்க காரணமானவர்களை அழிக்கும் தருணத்தைக் காத்திருக்கும். அதாவது, மனித மனத்தின் ஆழத்தில் பதிந்த வெறுப்பு ஒரு நாள் பழிவாங்கும் சக்தியாக மாறும். இதுவே ‘முதற்கனல்’ எனும் நாவலின் அடிப்படைக்கரு.
பொதுவாக நாம் “மகாபாரதம்” என்றால், அதற்குக் காரணம் “திரௌபதியின் கண்ணீர்” என்று கூறுவோம். திரௌபதி அனுபவித்த அவமானமும் வேதனையும் தான் அந்த யுத்தத்தை உருவாக்கியது என நாம் நம்புகிறோம். ஆனால், எழுத்தாளர் ஜெயமோகனின் பார்வை இதைவிட ஆழமானது. அவர் கூறுவது, திரௌபதியின் கண்ணீரே அல்ல, பல நூறு துரௌபதிகள் — அதாவது, அநியாயம் அனுபவித்த பெண்கள், மனிதர்கள், சமூகத்தின் ஒதுக்கப்பட்டவர்கள் — அவர்களின் துயரமும் கண்ணீரும் சேர்ந்துதான் ‘மகாபாரதம்’ எனும் மாபெரும் துயரக் காவியத்தை உருவாக்குகிறது என்பதே.
அதாவது, ஒவ்வொரு காலத்திலும் ஒவ்வொரு இடத்திலும் நிகழும் அநியாயத்திற்கும் அதற்கு எதிரான மனவெறுப்புக்கும் மகாபாரதம் ஒரு குறியீடாகிறது. மனித சமூகம் எப்போதும் நீதிக்காகப் போராடிக் கொண்டிருக்கிறது. அந்தப் போராட்டத்தின் விதை, ஒவ்வொரு துயருற்ற இதயத்திலும் பதிந்திருக்கும் “முதற்கனல்”தான்.
இந்நாவல் மனிதனின் உள்மனப் பயணத்தை வெளிப்படுத்தும் தத்துவ நாவல். மனித மனம் எவ்வாறு துயரத்தால் வெறுப்பாகவும், அந்த வெறுப்பால் அழிவாகவும் மாறுகிறது என்பதை இந்த நாவல் ஆழமாக வெளிக்காட்டுகிறது.
மகாபாரதம் ஒரு சாதாரண காவியமல்ல; அது மனித வாழ்க்கையின் உள்மன ஆழங்களை வெளிப்படுத்தும் மாபெரும் வரலாறு. அதில் வரும் ஒவ்வொரு மனிதரும், குறிப்பாக பெண்கள், தங்கள் வாழ்நாளில் அனுபவிக்கும் துயரங்களால் மனத்தளர்ச்சி அடைகின்றனர். எழுத்தாளர் கூறுவது போல, மகாபாரதத்தில் ஒரு இழையாக மட்டும் தோன்றி மறையும் ஒவ்வொரு பெண்ணும் அடக்க முடியாத கண்ணீருடனே வாழ்ந்து மறைகிறார்.
அந்தக் கண்ணீர் வெறும் நீர்த் துளியல்ல. அது தாங்க முடியாத துயரத்தின் வெளிப்பாடு. ஒவ்வொரு பெண்ணின் வாழ்விலும் நிகழ்ந்த அநியாயம், அவமானம், காதல் தோல்வி, பிரிவு, குடும்ப நாசம் — இவை எல்லாம் சேர்ந்து அந்தக் கண்ணீரை உருவாக்குகின்றன. ஒவ்வொரு கண்ணீர்த் துளியின் பின்னாலும் ஒரு “சமாதானப்படுத்த முடியாத துயர்” மறைந்து கிடக்கிறது. அதாவது, காலம் கடந்த பிறகும், அதற்கான தீர்வு காண முடியாத ஆழமான வலி அந்தக் கண்ணீரில் உறைந்து நிற்கிறது.
“மகாபாரதத்தின் முதற்கனல் எது?” அதாவது, மகாபாரத யுத்தம் வெடிக்கத் தூண்டிய முதல் காரணம் என்ன? இதற்கான விடை எளிமையாகவும் ஆழமாகவும் கூறப்படுகிறது — மகாபாரதத்தோடு தொடர்புடைய ஒவ்வொரு பெண்ணின் துயரத்தின் திரளே அந்த ‘முதற்கனல்’.
அந்தத் துயரங்களின் தொடக்கம் குந்தியிலிருந்து தொடங்குகிறது. அவள் அனுபவித்த தனிமையும் தாயாகிய பொறுப்புகளும், பிறகு பாண்டவர்களின் துயரங்களும் அதனுடன் பின்னிப் பிணைந்திருக்கின்றன. பின்னர் திரௌபதியின் அவமானம், சுபத்ரையின் கவலை, காந்தாரியின் குருட்டுத்தன்மை, அவளது மன வேதனை — இவை அனைத்தும் மகாபாரதத்தின் கண்ணீரின் வடிவங்களே. ஒவ்வொரு பெண்ணும் தன் விதியை ஏற்றுக் கொள்ள முடியாமல், ஆனால் எதிர்க்க முடியாமலும் வாழ்ந்து துயர் மடைகிறாள்.
இவை அனைத்தும் சேர்ந்து “மகாபாரதம்” எனும் மாபெரும் தீயை ஏற்றிய ‘முதற்கனல்’ ஆகின்றன. அதாவது, யுத்தத்தின் காரணம் ஓர் அரசியல் வாதமோ ஆசையோ அல்ல; அது மனித மனத்தின் துயரங்களின் சேர்க்கை. துன்பம், அவமானம், அநியாயம், விரக்தி — இவையெல்லாம் சேர்ந்து மனித மனத்தில் எரியும் வெறுப்பை உருவாக்குகின்றன. அதுவே பிறகு யுத்தமாக வெளிப்படுகிறது.
எழுத்தாளர் மேலும் ஒரு முக்கியமான பார்வையை முன்வைக்கிறார் — மகாபாரதத்தில் பெண்கள் கண்ணீரை வெளிப்படுத்துவதை நாம் காண்கிறோம்; ஆனால், ஆண்களும் அதே துயரத்தில் திகைத்து நிற்பதை நாம் கவனிக்க வேண்டும். ஆண்களின் மனத்தளர்ச்சி வெளியில் தெரியாதபோதிலும், அவர்கள் உள்ளத்தில் நிகழும் குழப்பம் மிகுந்தது.
குரு வம்சத்து அரசர்கள் — பீஷ்மர், த்ரோணர், விதுரர் போன்றோர் — தங்கள் கடமைக்கும் நெஞ்சின் உணர்வுக்கும் இடையில் சிக்கித் தவிக்கிறார்கள். அரசருக்கு ஆலோசனை வழங்கும் மதியமைச்சர்கள், பாடகர்கள், சூதர்கள், நிமித்தர்கள், அவர்களுக்கு சேவை செய்பவர்கள் — இவர்களும் மன வேதனையிலேயே வாழ்கிறார்கள். அவர்கள் அனைவரும் மகாபாரதத்தின் மௌன சாட்சிகளாக நிற்கிறார்கள்.
இதனால், மகாபாரதம் என்பது யுத்தத்தின் கதை அல்ல; அது மனித மனங்களின் அழுகை. பெண்களின் கண்ணீரும் ஆண்களின் மௌனமும் சேர்ந்து அந்தக் காவியத்தை உருவாக்குகின்றன.
‘முதற்கனல்’ என்பது ஒரே ஒரு நிகழ்வோ ஒரே ஒரு மனிதரோ அல்ல; அது எண்ணற்ற இதயங்களின் துயரங்களின் கூட்டு ஒலி. ஒவ்வொரு கண்ணீரும் ஒரு தீப்பொறி. அந்தக் கண்ணீரின் வெப்பமே மனித வரலாற்றை மாற்றிய பெரும் தீயாக மாறி “மகாபாரதம்” என்ற மாபெரும் காவியத்தை உருவாக்கியது. மகாபாரதம் ஒரு யுத்தக் காவியம் என்றாலும், அதன் அடிப்படை உணர்வுகளில் ஒன்றாகப் பெண்களின் துயரமும் கண்ணீரும் திகழ்கிறது. மகாபாரதம் ஒரு வேள்வித் தீ எனக் கற்பனை செய்தால், அந்த வேள்வியில் முதலில் எரியத் தொடங்கிய தீப்பொறி அம்பையே.
அம்பை மகாபாரதத்தில் ஒரு வலிமையான பெண் பாத்திரம். அவள் அனுபவித்தது சாதாரண வேதனை அல்ல. அவளது வாழ்வில் நிகழ்ந்த அவமானங்களும் துரோகங்களும் அவளை உள்ளுக்குள் எரிக்கும் தீயாக மாற்றின. முதலில் அவள் ஒரு பெண்ணாகத் துயருற்றாள், பின்னர் அந்தத் துயரத்திலிருந்து எழுந்து வெறுப்பின் வடிவாக மாறினாள். அந்த வெறுப்பும் வலியும் ஒன்றிணைந்து, அவளை ஒரு “கனலாக” மாற்றின.
அவளது வாழ்க்கை இதற்குக் காரணம். பீஷ்மர் அவளது மன விருப்பத்தை மதிக்காமல் அவளைக் கடத்திச் சென்று, அவளது பெண்மையின் மரியாதையைக் காயப்படுத்துகிறார். தன் சுயமரியாதையைக் காப்பாற்ற முடியாமல் துயரத்தில் தவிக்கும் அம்பை, பழிவாங்கும் தீயாக மாறுகிறாள். தன்னிடம் நிகழ்ந்த அநியாயத்தைத் தாங்க முடியாத அவள், அதைச் சகித்துக் கொள்ளாமல் அந்தத் துயரத்தையே தன்னுடைய ஆற்றலாக மாற்றிக் கொள்கிறாள்.
அம்பை தன்னை மட்டும் எரிய வைக்கவில்லை. தன்னைப் போலவே துயருற்ற மற்ற பெண்களின் இதயத்திலும் தன் சினத்தின் தீப்பொறியை ஏற்றுகிறாள். அவர்கள் மனத்திலும் தன்னுடைய கனல் பரவி, அந்தக் கனல் அவர்களையும் போராட்ட ஆவலாக மாற்றுகிறது. அதாவது, அம்பையின் வேதனை தனிப்பட்டது அல்ல; அது ஒவ்வொரு பெண்ணின் துயரத்தையும் உருக்கி இணைக்கும் சக்தியாக மாறுகிறது.
அவள் தன்னையே இடுபொருளாக (வேள்விக்கான நெய்யாக) மாற்றி, மற்றவர்களின் நெஞ்சிலும் அந்தக் கனலைப் பரப்புகிறாள். இதுவே அம்பையை “மகாபாரதத்தின் முதற்கனல்” ஆக்குகிறது. அவள் தனித்த ஒரு தீப்பொறி மட்டுமல்ல; முழு மகாபாரதத்தையும் பற்றவைக்கும் பெருங்கனல். அவள் உள் எரியும் தீ, பிறருக்கும் உயிரூட்டும் சுடராக மாறுகிறது.
அம்பை ஒரு பெண்ணாக மட்டுமல்ல, ஒரு சின்னமாகவும் பார்க்கப்படுகிறாள் — பெண்களின் ஒடுக்குமுறைக்கெதிரான போராட்டத்தின் முதல் குரல் எனலாம். அவள் துன்பப்பட்ட பெண்களுக்குத் துணையாகவும், தன்னம்பிக்கையைக் கொடுக்கும் தோழியாகவும், துயரத்தில் அழும் இதயங்களுக்கு ஆறுதலாகவும் மாறுகிறாள். அவளது உயிரின் எரியால், நீதிக்கான போராட்டத்தின் தீப் பரவுகிறது.
அம்பை போன்ற பெண்களின் கண்ணீர் ஒருபோதும் வற்றாது. அந்தக் கண்ணீர் இன்று வரை மனித வரலாற்றில் உருளிக் கொண்டிருக்கிறது. ஆண்களின் துயரம் சில சமயங்களில் வெளிப்படையாக வரலாற்றில் பதிவு செய்யப்படுகிறது; ஆனால், பெண்களின் கண்ணீர் இன்னும் உரையாடாமல், அமைதியாகச் சொரிகிறது. அதனால் அந்தத் துயரத்திற்கு முடிவே இல்லை.
ஒட்டுமொத்த மகாபாரதமும் கண்ணீர்த் துளிகளால் எழுதப்பட்டதே! அதாவது, மகாபாரதம் என்பது வெறும் யுத்த வரலாறு அல்ல; அது எண்ணற்ற கண்ணீரின் பிம்பம். ஒவ்வொரு பெண்ணின் இதயத்தில் பதிந்த துயரமும், அவர்களின் அழுகையும் சேர்ந்து அந்த மாபெரும் காவியத்தை உருவாக்கின.
அம்பை மகாபாரதத்தின் முதல் தீப்பொறி; அவளது துயரமே பிற துயரங்களின் தொடக்கம். அவள் அனுபவித்த அவமானமும் வெறுப்பும் மகாபாரதத்தின் தீயை ஏற்றி, மனித உணர்வுகளின் ஆழத்தைக் காட்டும் “முதற்பெருங்கனல்” ஆகின்றது. அம்பை என்ற பெண், துயரத்திலிருந்து பிறந்த வலிமையின் சின்னமாக என்றும் வரலாற்றில் நிலைத்திருக்கிறார்.
இந் நாவலில் எழுத்தாளர் ஜெயமோகன், மகாபாரதத்தின் கதாபாத்திரங்களின் வழியாக சமூகத்தையும் அரசியலையும் ஆழமாக ஆராய்கிறார். இங்கே அவர் கூறும் முக்கியமான கருத்து என்னவெனில் — ஓர் அரசு தன் ஆட்சியையும் அதிகாரத்தையும் நிலைநிறுத்திக்கொள்ள வெளிப்படையாகப் பெண்களின் மனதையும், மறைமுகமாக ஆண்களின் உயிரையும் பலியாக்குகிறது.
அதாவது, ஒரு பேரரசு தன்னைப் பாதுகாக்கவும், பெருமை கொள்ளவும் பலி தேவைப்படுவது போல, அந்தப் பலி பெரும்பாலும் மனித உயிர்களாகவே இருக்கிறது. பெண்களின் துயரும் மனவேதனையும் அரசின் வளர்ச்சிக்கான “மறைந்த பலி”யாக மாறுகிறது. ஆண்கள் போரில் உயிர் இழந்து ரத்தம் சிந்தும்போது, பெண்கள் தங்கள் மனக் காயத்தால் நசிகின்றனர். இதனால் உருவாகும் பேரரசு வெளிப்படையாக அறத்தை (நீதியை) நிலைநாட்டும் போல தோன்றினாலும், அதன் அடிப்படையில் அநீதியும் வன்முறையும் கலந்திருக்கும்.
அறத்தை நிலைநிறுத்தும் நோக்கில் உருவாகும் ஒவ்வொரு பேரரசும் ‘அறமற்ற சக்கரங்களின் மேல்’தான் இயங்குகிறது. அந்தச் சக்கரங்களில் சிக்கிக் கொள்பவர்கள் பெண்களே. அவர்கள் நசிந்து, கொல்லப்பட்ட பிறகு, அதே பெண்களைத் “தெய்வமாக்கி” அரசின் பெருமையை உயர்த்திக் கொள்கிறது சமூகம். அதாவது, ஒரு பெண் உயிரோடு இருக்கும்போது அவளது துயரத்தை யாரும் கவனிக்க மாட்டார்கள்; ஆனால், அவள் இறந்த பின், அவளைத் தெய்வமாக்கிப் புகழ்வார்கள்.
அம்பையின் வாழ்க்கையும் இதற்குச் சிறந்த எடுத்துக்காட்டு. அவள் தன் வாழ்நாளில் அனுபவித்த அநியாயத்தாலும் அவமானத்தாலும் நசிந்தாள். ஆனால், அவளின் துயரமே பின்னர் அவளைத் “தெய்வமாக்கியது”. அம்பை தனக்காக அல்ல, எல்லாத் துயருற்ற பெண்களுக்காகவும் போராடியவர். அதனால் அவள் ஓர் உயிருள்ள நபராக இல்லாமல், நியாயத்திற்காக எரியும் சக்தியின் வடிவமாக மாறினாள். இதனைப் பிரதிபலிக்கும் வகையில் ‘முதற்கனல்’ நாவல், அம்பை போன்ற பல துயருற்ற பெண்களுக்குக் “கட்டியம்” கூறும் (அவர்களுக்காக உரைக்கும்) ஒரு காவியமாக அமைந்துள்ளது.
எழுத்தாளர் ஜெயமோகன் அம்பையின் மனஅழுத்தத்தையும் காதல்-வெறுப்பு கலந்த உள்மனச் சிக்கலையும் வெளிப்படுத்தியுள்ளார். பீஷ்மர் காசி அரசின் மூன்று இளவரசிகளையும் கடத்திச் செல்லும் போது, அம்பை சால்வரை விரும்புவதாகச் சொல்கிறாள். ஆனால், அவளது அகம் (உள்மனம்) பீஷ்மரிடமே ஈர்க்கப்படுகிறது. இது அம்பையின் மனத்தின் முரண்பாட்டைக் காட்டுகிறது — ஒரு பக்கம் அவள் பீஷ்மரை நேசிக்கிறாள்; மற்றொரு பக்கம் அவளால் அவரை வெறுக்காமல் இருக்க முடியவில்லை.
அவளது தாயகம்கூட அவளைக் புறக்கணிக்கும்போது, அவள் துயரத்தில் மூழ்கி கங்கையில் தற்கொலை செய்ய முயல்கிறாள். அந்த நேரத்தில் ‘விருஷ்டி’ என்ற தேவதை அவளிடம் தோன்றி, “உன் அகத்தில் பீஷ்மருக்கான காதல் மறைந்து கிடக்கிறது” என்று உணர்த்துகிறது. இதனால் அம்பை மீண்டும் பீஷ்மரை நாடிச் செல்கிறாள். ஆனால் பீஷ்மர் அவளைக் ஏற்க மறுக்கும் போது, அவளது காதல் சினமாக மாறுகிறது. அதே நேரத்தில் அவளது மனத்தின் ஆழத்தில் இருக்கும் பீஷ்மருக்கான பற்று இன்னும் அணையவில்லை.
பீஷ்மர் சப்தசிந்து நாட்டில் அதிதியாகத் தங்கிய இரவில், கனவில் உர்வரைக் காண்கிறார். அந்தக் கனவின் வழியாகவே அவர் அம்பையின் அகத்தின் உண்மையைப் புரிந்துகொள்கிறார் — அவளது வெறுப்பு வெளிப்படையானது, ஆனால் அதன் உள்ளே மறைந்திருப்பது ஆழமான காதல் என்பதைக் காண்கிறார்.
இந் நாவல் அரசியலும் மனித உணர்வுகளும் எவ்வாறு இணைந்து அழிவையும் தெய்விகத்தையும் உருவாக்குகின்றன என்பதைச் சொல்கிறது. அம்பையின் வாழ்க்கை மனிதனின் சிக்கலான மனநிலைகளின் பிரதிபலிப்பு. அவளின் துயரமும் காதலும் வெறுப்பும் ஒன்றாகக் கலந்ததே மகாபாரதத்தின் தீப்பொறியாகும்; அதுவே அறத்தேரின் நெடுவழியில் என்றும் எரிந்து கொண்டிருக்கும் முதற்கனல் ஆகும்.
இந் நாவலில் அம்பை, பீஷ்மர், சிகண்டி ஆகியோரின் கதையின் வழியாக மனித மனத்தின் ஆழமான உணர்வுகள் வெளிப்படுகின்றன. இதில் காதல், வெறுப்பு, பழி, கடமை ஆகிய அனைத்தும் ஒன்றோடொன்று கலந்திருக்கும்.
முதலில், நாவலில் சொல்லப்படுவது — சிகண்டி, வராஹியாக மாறிய உர்வரைக் கனவில் தோன்றி பீஷ்மரைக் கொல்வதாகக் காண்கிறார். அதே கனவைச் சிகண்டியும் காண்கிறான். சிகண்டியின் கனவில் வரும் அந்த உர்வரை, அவனுக்குத் தன் தாயான அம்பையாகவே தோன்றுகிறாள். இதன் மூலம் எழுத்தாளர் கூறுவது, அம்பையின் ஆவி, அவளது மன தீ — அனைத்தும் சிகண்டியின் உள்ளத்துக்குள் நுழைந்துவிட்டது என்பதே.
அம்பையின் துயரமும் பழியும் சிகண்டியின் உயிராக மாறுகிறது. அம்பை, சிவனிடம் பெற்ற அருளுரையின்படி, “பீஷ்மரை நானே கொல்ல முடியாது, ஆனால் எனது ஆற்றலையும், சினத்தையும் மற்றொருவரிடம் மாற்றலாம்” என்று உணர்கிறாள். அதன்படி அவள் தன் அகத்தின் கனலை முழுவதுமாகச் சிகண்டியிடம் ஒப்படைக்கிறாள். இதனால் சிகண்டி அம்பையின் ஆவியின் தொடர்ச்சியாக மாறுகிறான். அதுவே காரணம், சிகண்டி பிறந்ததும் அவனது வாழ்க்கையின் நோக்கம் ‘பீஷ்மரைக் கொல்வதே!’ எனவாகிவிடுகிறது.
அதே நேரத்தில், அம்பையின் மனம் முழுக்க வெறுப்பால் நிரம்பி இருந்ததில்லை. அவள் பீஷ்மரை வெறுப்பதோடு, அவனை ஆழமாக நேசித்தும் இருந்தாள். இதன் காரணமாகவே அவள் பீஷ்மரின் கனவில் உர்வரை என்ற வடிவில் தோன்றி, அவரை மணக்க விரும்புகிறாள். “நீங்கள் என்னை மணந்துகொண்டால் வராஹி உங்களை கொல்வதிலிருந்து தப்பிக்கலாம்.” இதன் பின்னணி ஆழமானது — அம்பையின் அகத்தில் இருக்கும் காதல், பீஷ்மரின் உயிரைக் காக்கும் ஒரு வடிவில் வெளிப்படுகிறது; ஆனால் அதே அம்பையின் வெறுப்பு, அவரை அழிக்கவும் காரணமாகிறது.
இதனால், அம்பை ஒரே நேரத்தில் இரண்டு முரண்பட்ட உணர்வுகளின் வடிவம் — பகை மற்றும் பாசம். ஒரே மனிதனை ஒரே நேரத்தில் ஆழமாக நேசித்தும் அதே சமயம் அழிக்க விரும்பிய ஒரே பெண் அம்பைதான். இதுவே அவளை மனித மனத்தின் பெரும் சின்னமாக ஆக்குகிறது. அவளின் காதல் தெய்விகமாகவும், அவளின் சினம் மனிதப் பழிவாங்கலாகவும் மாறுகிறது.
நாவலில் எழுத்தாளர் ஜெயமோகன் இதை மேலும் விரிவுபடுத்துகிறார். அம்பை மட்டும் அல்லாமல், தன் பெற்றோரின் கனலையும் கடமையையும் தாங்கிச் செல்லும் பல மகன்களை நாம் காணலாம் என்கிறார். சான்றாக:
- ஆஸ்திகன் — மானசாதேவியின் மகன். தன் தாயின் விருப்பப்படி நாககுலத்தைக் காப்பதற்காகத் தனது உயிரையே அர்ப்பணிக்கிறான்.
- சந்தனு — பிரதீபரின் மகன். தந்தையின் விருப்பப்படி கங்கையுடன் மண உறவை ஏற்படுத்துகிறான்.
- வியாசர் — சத்யவதியின் மகன். தாயின் ஆணையின்படி அஸ்தினபுரிக்கு வாரிசுகளை உருவாக்கும் கடமையை நிறைவேற்றுகிறான்.
இவ்வாறு, தந்தை–தாயின் எண்ணங்களையும், விருப்பங்களையும் தம் உயிரின் நோக்கமாக மாற்றிக் கொள்கிற மகன்களின் வரிசையில் சிகண்டியும் ஒருவர். அம்பையின் தீயை, அவன் தன் இதயத்தில் சுமந்து, அதனை பூரணமாக நிறைவேற்றுகிறான்.
அம்பை பீஷ்மருக்கான காதலும் பழியும் கலந்த சிக்கலான மனத்தின் உருவம். அவளது சினத்தீ சிகண்டியின் வழியே பீஷ்மரை அடைகிறது. இதன் மூலம் ‘முதற்கனல்’ நாவல், மனித மனத்தின் ஆழத்தில் உள்ள பாசமும் சினமும் எவ்வாறு ஒன்றையொன்று எரித்து மனித வரலாற்றை மாற்றுகின்றன என்பதைச் சித்தரிக்கிறது. அம்பை, சிகண்டி, பீஷ்மர் மூவரும் சேர்ந்து மனித உணர்ச்சியின் மூன்று முகங்களாக இங்கே நிற்கிறார்கள்.
இந் நாவல், மனித மனத்தில் எரியும் அகக்கனல்களை — அதாவது சினம், துயரம், துரோக உணர்ச்சி, பழிவாங்கும் வேகம் போன்றவற்றை — மிக ஆழமாக ஆராய்கிறது. இந்த நாவலில் அம்பை மட்டுமல்லாது, பலரது மனத்திலும் அந்த அகக்கனல் எரிகிறது. அந்தக் கனலே அவர்களின் வாழ்க்கையை வழிநடத்துகிறது, சில சமயம் அவர்களை அழிக்கிறது.
முதலில், அம்பை என்பதே இந் நாவலின் அடிநாத கனல். பீஷ்மரால் ஏற்பட்ட இழிவும், தன்னைப் பற்றிய துரோக உணர்வும், அவளுள் மிகுந்த சினமாக எரிகிறது. ஆனால், அம்பையால் மட்டுமல்ல, இதேபோல் பலரும் தங்கள் வாழ்க்கையில் ஒரு விதமான தீயைச் சுமந்து நடக்கிறார்கள் என எழுத்தாளர் ஜெயமோகன் காட்டுகிறார்.
சான்றாக:
- சிகண்டி – அம்பையின் மறுபிறப்பாகவே இருப்பவன். அம்பைக்கு ஏற்பட்ட இழிவும், அவளின் பழிவாங்கும் சினமும் அவனுள் முழுவதும் நிறைந்திருக்கிறது. அந்தச் சினம் அவனை பீஷ்மரின் உயிரை எடுக்கும் வரை துரத்துகிறது.
- பால்ஹிகர் – தன் அண்ணன் தேவாபிக்கு ஏற்பட்ட இழிவினால் உள்ளுக்குள் சினம் கொள்கிறான். தன் குடும்பத்தின் கௌரவம் குலைந்துவிட்டதென நினைத்து அதனால் வாழ்நாள் முழுவதும் அமைதியில்லாமல் தவிக்கிறான்.
- கங்காதேவி – சந்தனு தன்னிடம் கொடுத்த வாக்கை மீறியதால் அவளின் மனம் பிளந்துவிடுகிறது. தெய்வீகமாய் தோன்றும் அவளும்கூட மனக்கசப்பால் எரிகிறாள்.
- வியாசர் – தாயான சத்யவதி மச்சகுலத்தில் பிறந்தவர் என்பதால் சமூகத்தில் தாழ்வாகப் பார்க்கப்படுவார். அதனால்தான் பெற்ற ஞானத்துக்கும் ஒரு தடையாகத் தன் பிறப்பை எண்ணி மனக்கசப்பில் எரிகிறார்.
இவர்கள் அனைவரும் தங்கள் மனத்துக்குள் இறக்கி வைக்க முடியாத சினத்தையும் வேதனையையும் தாங்கிக்கொண்டு வாழ்கிறார்கள். அந்தச் சினம் அவர்களின் மன அமைதியையும் உயிர்ச் சக்தியையும் சிதைத்து விடுகிறது. இவ்வாறு நாவலில் ஒவ்வொரு பாத்திரமும் தம் தனித்தனிக் கனலுடன் எரிகிறது.
அம்பையின் கனல் மட்டுமல்ல, எண்ணற்றவர்களின் அகக்கனல்களின் தொகுப்பே இந்த நாவல். மனித வாழ்க்கையின் அடிப்படை உணர்ச்சிகள் அனைத்தும் இங்கே கனலின் வடிவில் காணப்படுகின்றன.
இந்த நாவலில் மிகப்பெரும் மனிதராகவும், பலரின் வேதனைகளைத் தன் மீது ஏற்றுக் கொள்பவராகவும் பீஷ்மர் வெளிப்படுகிறார். அவர் நன்மையையே செய்கிறார்; ஆனால், அதற்காக அவர்மீது பல பழிகள் சுமத்தப்படுகின்றன. உலகம் அவரைப் புகழ்கிறது, அதேசமயம் குற்றம்சாட்டுகிறது. நன்மையைச் செய்யும் ஒருவருக்குப் பழி தவிர்க்க முடியாதது என்ற உண்மையைப் பீஷ்மரின் வாழ்க்கை சொல்லிக் காட்டுகிறது.
எட்டாவது குழந்தையாகப் பிறந்தவர்கள் புகழையும் பழியையும் சம அளவில் பெறுவது போலத் தோன்றுகிறது. அதற்குச் சான்றாக இருவர் குறிப்பிடப்படுகிறார்கள் — ஸ்ரீகிருஷ்ணரும் பீஷ்மரும். இருவரும் உலகத்தின் நலனுக்காக வாழ்ந்தாலும், இருவரும் விமர்சனத்துக்கும் எதிர்ப்புக்கும் ஆளாகிறார்கள்.
முடிவில், முதற்கனல் நம்மை ஒரு பெரிய உண்மையை உணரச் செய்கிறது: “எந்தக் கனலும், அதற்குக் காரணமானவரை அழிக்காமல் அடங்காது.” அதாவது, ஒருவரின் உள்ளத்தில் எழும் சினம், துயரம், துன்பம் — அது அடங்காமல் எரிந்து, ஒருநாள் அதற்குக் காரணமானதை அழிக்கும் வரை நிற்காது. இந் நாவல் வெறும் புராணக் கதையல்ல; இது மனித மனத்தின் ஆழமான உளவியல் ஆய்வாக மாறுகிறது. இந்த நாவல் பெருந்துயரங்களுக்கு நீதிதேடும் முயற்சியாகவும், மனித உணர்ச்சிகளின் தீவிரத்தைக் காட்டும் ஆழமான இலக்கியப் படைப்பாகவும் நம் மனத்தில் என்றும் நின்றெரிகிறது.
– – –