‘வெண்முரசு’ தொடரின் இரண்டாவது நாவலான ‘மழைப்பாடல்’ உலகின் நீதி-அநீதி தொடர்பான உணர்வுகளை விவரிக்கிறது. இந நாவலில், ‘மழை’ என்பது எளிய நீர் மழையாக அல்ல; அது வானில் வாழும் தேவர்களின் அருளின் வெளிப்பாடாகவும், உலகில் நன்மையும் தீமையும் எப்போது தோன்றும் என்பதற்கான சின்னமாகவும் வருகிறது. இதன் மூலம் நாவல், இயற்கையின் சக்தி மட்டுமல்லாமல், ஒழுங்கும் ஒழுக்கமும், நீதியும் அநீதியும் மனிதர்களின் செயல்களில் எப்படி வெளிப்படுகின்றன என்பதைக் காட்டுகிறது.
நாவலில் மிக முக்கியமான கருத்து, உலகில் அநீதி நிகழும் பொழுது நீதியும் அதற்கு எதிராக எழுவதைக் குறித்தது. நிலத்தில் அநீதி எழும்பினால், அதனை அழிக்கவே நீதியும் இறங்கி வருகின்றது. இங்கே நீதியும் அநீதியும் நேர்மறை மற்றும் எதிர்மறை சக்திகளாக, ஒரு நிலையான போராட்டத்தில் ஈடுபட்டிருப்பது போல் தோன்றுகிறது. இது ஒரு வகையில், உலக நிகழ்வுகளை ஒரே நேரத்தில் எப்போதும் நடைபெறும் தொடர்ச்சியான போராட்டமாகக் காட்டுகிறது. அநீதி நிகழும் பொழுது அதற்கான பல தீவிரவாதங்கள், குருதிமழை போன்ற பிரச்சனைகள் உருவாகுகின்றன. அதற்கு எதிராக நீதியினால் பெருமழை, அருள்மழை உருவாகி, சமநிலையை நிர்மிக்கிறது. தீமை இருந்தாலும், இறுதியில் நீதியே வெற்றி பெறுகிறது.
காந்தாரி மற்றும் சகுனி கதாநாயகர்களாக, அஸ்தினபுரி என்கிற இடத்திற்கு நுழைகின்றனர். அங்கு நிகழும் சம்பவங்கள், நாவலில் நியாயத்தின் மற்றும் அநீதியின் மோதல்களை வெளிப்படுத்துகின்றன. காந்தாரிக்கு எதிராகக் குருதிமழை உருவாகிறது; இதன் மூலம் அவன் எதிர்க்கும் அநீதி, கொடுமை மற்றும் தீமை வெளிப்படுகின்றன. அதே சமயம், குந்தி என்ற நீதியின் பிரதிநிதியாக அவள் அஸ்தினபுரிக்குள் வந்து அருள்மழையை விரிக்கின்றார். அருள்மழை மற்றும் குருதிமழை ஆகியவை நாவலில் சின்னங்கள் போன்றவை; அவை நன்மை-தீமையின் மோதலைக் காட்டும் வண்ணங்களாகச் செயல்படுகின்றன. குந்தியின் அருள்மழை, குருதிமழையை முழுக்கக் குடித்து, நீதியின் வெற்றியைக் குறிக்கிறது. இது நாவலின் முக்கியக் கருத்தைச் சித்தமாக்குகிறது: தீமை – நன்று மோதலிலிருந்து அசைவாக இருக்க முடியாது; கடைசியில், நீதியும் அருளும் வெல்லும்.
நாவல், கதைக்களம், சின்னங்கள் (குறியீடுகள்) மற்றும் இயல்பான மனித உணர்வுகளை இணைத்து, சித்திரப்படுத்துகிறது. மழை எனும் சின்னம் மூலம், தேவைகள், அருள்கள், மனிதர்களின் நியாயச் செயல்கள் அனைத்தும் சிக்கலானதாகவும் அழகானதாகவும் காட்டப்படுகின்றன. ‘மழைப்பாடல்’ நாவல், மனித வாழ்க்கையில் உள்ள தீமை, போராட்டம், அருள் மற்றும் நீதியை ஒரு வண்ணக் கோப்பாகக் காட்டும் முயற்சியாகும்.
‘மழைப்பாடல்’ நாவல், நமது வாழ்கையில் நடக்கும் அநீதி – நீதியின் மோதலைப் பொருளுடன், சின்னங்களோடு அழகாக வெளிப்படுத்துகிறது. இது ஒரு தத்துவமான மற்றும் ஆன்மிகமான பாடமாகவும், வாசகர்களுக்கு உலகைப் பார்க்கும் ஒரு புதிய கண்ணோட்டமாகவும் செயல்படுகிறது. நாவல், மனிதர்களின் செயல், கடமை மற்றும் எதிர்கால நீதியைப் பற்றிய சிந்தனைகளை நவீன முறையில் வெளிப்படுத்துகிறது.
இந்தப் பத்தியில் விவரிக்கப்பட்ட நிகழ்வுகள், மனித உறவுகளின் சிக்கலான பரிமாணங்களையும், சக்தி, அதிகாரம், கனவுகள் மற்றும் நேரம் ஆகியவற்றின் தாக்கத்தையும் வெளிப்படுத்துகின்றன. நாவலில் அம்பிகையும் அம்பாலிகையும் தொடக்கத்தில் சகோதரிகளாக இருந்தாலும், விசித்திரவீரியனை மணந்த பின்னர் தங்கள் உறவுகளை மறந்து, தாய்-மகள் போல இணைந்து வாழ்வதையும், குழந்தைகள் பிறந்த பிறகு மனவிலகல் கொண்டு இருபதாண்டுகள் ஒருவருக்கொருவர் முகத்துக்கு முகம் பார்த்துக்கொள்ளாமல் இருப்பதையும் காணலாம். இங்கு மனித உறவுகள், நமது உணர்வுகள் மற்றும் சூழலின் தாக்கத்தில் எவ்வாறு மாறக்கூடும் என்பதைக் காட்டுகிறது.
அவர்கள் பிரிந்து வாழ்ந்த காரணங்கள் பல. முதலில், புதிய உறவுகள், குறிப்பாகக் குழந்தைகள், அவர்களுக்குப் பிரிவினை ஏற்படுத்தியது. குழந்தைகள் பிறந்ததும் அவர்களுக்கு புதிய கடமைகள் மற்றும் பதற்றங்கள் உருவாகியதால், பழைய நெருக்கங்கள் மற்றும் தொடர்புகள் மாறியுள்ளன. அதேநேரத்தில், அரசர் பாண்டுவின் மரணமும் அவர்களுக்குப் பிரிவின் காரணமாக இருந்தது. அதனால், ஆட்சி, அதிகாரம் மற்றும் குடும்ப உறவுகளின் இடையே மனத்தின் சிக்கல்கள் ஏற்பட்டன. ஆனால், காலத்தின் ஓட்டத்தில், அந்தப் பிரிவுகள் நீங்கியபின் அவர்கள் மீண்டும் நல்லுறவு கொண்டு இணைந்து வனத்திற்குச் சென்றனர். இதைச் சொல்வது, நேரமும் அனுபவமும் மனித உறவுகளை மீண்டும் நன்றாக இணைக்கக் கூடியது என்பதை உணர்த்துகிறது.
அம்பிகையும் அம்பாலிகையும் இருவரும் சக்கரவர்த்தினியாகும் திறன் கொண்டவர்களல்லர். அவர்களிடம் வெறும் கனவுகள் மட்டுமே இருந்தன. ஆட்சியின் மீது விருப்பம் இருந்தாலும், அதை அடைய அவர்களது மனம் குறுகியதுதான். மனிதனின் சக்தியும், ஆர்வமும் எல்லாக் காலத்திலும் முற்றிலும் செயல்படாது; ஒருவேளை அது வெறும் கனவாகவே நிலைத்திருக்கும். அவர்களுக்கு தேவயானியின் மகுடம் மட்டுமே புரிந்திருந்தது, ஆனால், அதனை அடையும் வழியை அறியவில்லை. இதன் மூலம் நாவல், மனிதனின் உள்ளார்ந்த திறன், வெளிப்படும் சாத்தியங்கள் மற்றும் நேரத்தின் தாக்கத்தை நுட்பமாகச் சித்தரிக்கிறது.
இதற்கு மாறாக, குந்தி என்பது முற்றிலும் வேறுவகையான மனிதனாகப் பதிவு செய்யப்பட்டுள்ளது. அவளிடம் சக்கரவர்த்தினியாகும் திறனும், அதிதிறனும் இருந்தன. ஆனால், வாழ்க்கை அவளிடம் நேரத்தைக் கொடுக்கவில்லை; அதற்குரிய வாய்ப்புகள் தள்ளி வைக்கப்பட்டன. இதனால், குந்தி தன் கனவுகளை நனவாக்கும் நோக்கில் சிரமப்பட்டு, பாண்டுவின் விருப்பத்துக்குப் புறம்பாக ஐந்து குழந்தைகளையும் அழைத்துக் கொண்டு வனத்திலிருந்து அஸ்தினபுரிக்குள் நுழைகிறாள். இது ஒருவகையில் சக்கரவர்த்தி திறன், நேரம் மற்றும் வாய்ப்புகள் ஒருங்கிணைந்து செயல்பட்டால் மட்டுமே வெற்றியை அடையலாம் என்பதைக் கூறுகிறது.
இந்நாவல் மனித உறவுகள், சக்தி, விருப்பங்கள், நேரம் மற்றும் குழந்தைகள் உருவாக்கும் புதிய உறவுகளின் தாக்கத்தை நுட்பமாக வெளிப்படுத்துகிறது. அம்பிகையும் அம்பாலிகையும் இருவரும், ஒருவேளை வாழ்க்கையின் சிக்கல்கள் மற்றும் பிரிவுகளால் பிரிந்து இருந்தாலும், காலத்தால் சம்மதிக்கப்பட்டபின் மீண்டும் இணைந்தனர். அதே நேரத்தில், குந்தி மூலம் மனிதனின் திறன், விருப்பம் மற்றும் முயற்சி எப்படி வெற்றியடையக் கூடியது என்பதும் காட்டப்படுகிறது. இது, மனித வாழ்கையில் நேரம், உறவுகள் மற்றும் சக்தியின் நடத்தை குறித்த ஆழமான சிந்தனை போல் அமைந்துள்ளது.
இந்தப் பத்தியில் காலத்தின் ஆழமான விளையாட்டு மற்றும் மனிதர்களின் விருப்பங்களும் அதற்கு ஏற்ப ஏற்படும் தடுமாற்றங்களும் சித்தரிக்கப்படுகின்றன. நாவல், வாழ்க்கை நம்மால் முற்றிலும் கட்டுப்படாதது என்பதை உணர்த்துகிறது. வாழ்க்கையில் எதையும் நாம் விரும்பினாலும், அது நமக்கு நேரத்திலே கிடைக்காமல் போகலாம்; அல்லது எதிர்பாராதவாறு, விரும்பாததுகூட கிடைக்கலாம். இந்த இருவித அனுபவங்களும் மனத்தில் உருவாக்கும் தடுமாற்றங்களை வார்த்தைகளால் முழுமையாக விவரிக்க முடியாது என்று குறிப்பிடப்படுகிறது.
பத்தியில் கொடுக்கப்பட்ட பல நிகழ்வுகள் காலத்தின் அற்புத விளையாட்டை எடுத்துரைக்கின்றன. துர்வாச முனிவர் குந்திக்கு மந்திரத்தை அளித்தது, அதிரதனுக்கு யமுனையில் குழந்தை கிடைத்தது, பாண்டுவுக்குக் குந்தி மணமாலையைச் சூட்டியது, பாண்டு அஸ்வதந்த மணியை விதுரனுக்கு அளித்தது, பாண்டுவை அஸ்தினபுரிக்கு அரசனாக்கியது போன்ற நிகழ்வுகள் அனைத்தும் சாதாரண நிகழ்வுகளாகவே தோன்றலாம். ஆனால், அவை மனிதர்களின் விருப்பத்திற்கேற்ப நேர்ந்தவையா, இயற்கையின் விதியால் நேர்ந்தவையா எனத் துல்லியமாகக் கூற முடியாது. இது வாழ்க்கையின் சாத்தியமான சிக்கல்களை நமக்கு உணர்த்துகிறது.
மனிதர்கள் விரும்பியதைச் செலுத்த முடியாமல் இருந்த நேரங்களில் மனத்தில் ஏற்படும் தடுமாற்றங்கள் மிகுந்ததாகவும், சில சமயங்களில் வலிமை மிகுந்ததாகவும் இருக்கும். சான்றாக, குந்தி துர்வாச முனிவர் வழங்கிய மந்திரத்தை விளையாட்டாகச் சொல்லும் போது, அந்த மந்திரத்தின் சக்தி காரணமாக அவள் கருவில் சூரியன் கருவைத் தாங்கியபோதும் அதை அழிக்க முடியாமல் இருந்தாள். இதன் மூலம், மனிதர்கள் ஒவ்வொரு செயலையும் சீராகக் கட்டுப்படுத்த முடியாது; காலம் மற்றும் விதி பலப்பலவிதமாகச் செயல்படுகிறது என்பதைக் காட்டுகிறது.
குந்தி தனது முதல் மகனை யமுனையில் இழந்ததும், அவளுக்கு ஏற்பட்ட மனஅழிவும் தடுமாற்றமும் மிகவும் ஆழமானவை. இது, வாழ்க்கையில் எதிர்பாராத இழப்புகள் எவ்வளவு மனத்தைப் பாதிக்கக்கூடியவை என்பதைக் காட்டுகிறது. ஒரே நேரத்தில், விரும்பியதும் கிடைக்காமல் போகும்போதும் விரும்பாததும் கிடைக்கும் போதும் மனித மனத்தில் உருவாகும் உணர்வுகளின் சிக்கலையும் இந்நாவல் வெளிப்படுத்துகிறது.
இந்நாவல் மனித வாழ்க்கையின் இயல்பான, முற்றிலும் கணிக்க முடியாத தன்மையை வெளிப்படுத்துகிறது. வாழ்க்கையில் கிடைக்கும் அனைத்தும் வரம், சாபம் ஆகிய இருவிதத்திலும் இருக்கலாம்; ஆனால், மனிதன் அதை முழுமையாகக் கணக்கிட முடியாது. காலம் மனிதர்களின் விருப்பங்களுடன் விளையாடுகிறது; அதற்கேற்ப சில நேரங்களில் மகிழ்ச்சி, சில நேரங்களில் தடுமாற்றம் உருவாகுகிறது. நாவல் இதனை நுணுக்கமாகச் சித்தரிக்கிறது, மனிதன் வாழ்க்கையில் எதிர்பாராத அனுபவங்களை எப்போதும் எதிர்கொள்ள தயாராக இருக்க வேண்டும் என்பதை உணர்த்துகிறது.
வாழ்க்கையின் அகத்தனமும், காலத்தின் நகைச்சுவை மற்றும் மனிதர்களின் விருப்பங்களுக்கு ஏற்படும் தடுமாற்றங்களையும் அழகாக வெளிப்படுத்துகிறது. விரும்பினாலும் கிடைக்காதது, விரும்பாதது கிடைக்கும்தான் வாழ்க்கையின் இயல்பாகும் என்பதையும் நாவல் நமக்குக் கூறுகிறது.
இந் நாவலில் நிகழும் முக்கியமான திருப்பங்கள் மற்றும் அதற்கான மனத்தின் தடுமாற்றங்கள் விரிவாகச் சித்தரிக்கப்பட்டுள்ளன. மனிதர்களின் வாழ்கையில் எதிர்பாராதச் சிக்கல்கள், எதிர்ப்புகள் மற்றும் அதனால் ஏற்படும் மனத்துயர்களை வெளிப்படுத்துகிறது. நாவலில் தனி மனிதர்களின் விருப்பங்கள், செயல்கள் மற்றும் எதிர்பார்ப்புகள் நேர்மறை அல்லது எதிர்மறை விளைவுகளுடன் நிகழும் போது, அவர்களுக்கு ஏற்பட்ட மனச்சார்பு முக்கிய கதாபாத்திரமாகத் தோன்றுகிறது.
முதலில், குந்தியால் ரகசியமாக அழைக்கப்பட்ட கம்சன், குந்தி பாண்டுவுக்கு மணமாலை சூட்டியபோது அடைந்த தடுமாற்றம் குறிப்பிடத்தக்கது. இதன் மூலம், ஒரு மனிதன் விரும்பிய செயலைச் செய்தாலும், பிறர் எதிர்ப்பின் காரணமாக மனத்தில் தடுமாற்றம் உருவாகும் என்பதை நாவல் காட்டுகிறது. அடுத்து, மூத்த வைதீகர்கள் திருதராஷ்டிரன் அஸ்தினபுரியின் அரியணையில் அமர்ந்து எதிர்ப்புத் தெரிவிப்பதால் அவருக்கு ஏற்பட்ட தடுமாற்றமும் அதே போல், சமூக ஒழுங்குகள் மற்றும் மரபு எதிர்ப்புகளின் தாக்கத்தை உணர்த்துகிறது.
காந்தாரி அஸ்தினபுரிக்குப் பேரரசியாக முடியாததால் சகுனி அடைந்த தடுமாற்றம், அதிகாரம், நிலை மற்றும் விருப்பங்களுக்கு இடையில் மனித மனத்தில் ஏற்படும் சிக்கல்களை வெளிப்படுத்துகிறது. அதே போல, காந்தாரிக்குக் குழந்தை தாமதமாகப் பிறந்ததால் பேரரசி சத்யவதி அடைந்த தடுமாற்றம், வாழ்க்கையின் நிர்பந்தங்கள், எதிர்பாராத நிகழ்வுகள் மற்றும் மனவளர்ச்சியின் சிக்கல்களைக் காட்டுகிறது.
இந் நாவலில் மனவிழப்புகள், எதிர்பாராத நிகழ்வுகள், அதிகாரம், குடும்ப உறவுகள் மற்றும் மனித விருப்பங்களின் மோதல்களைச் சித்தரிக்கிறது. கதாபாத்திரங்கள் எதிர்கொள்ளும் தடுமாற்றங்கள், அவர்களின் செயல்கள் மற்றும் வாழ்க்கை நிகழ்வுகளின் விளைவுகளுக்கு ஆழமான அடிப்படைக் காரணத்தை முன்வைக்கின்றன. இந்நாவல், மனித மனத்தின் நுணுக்கமான தடுமாற்றங்களைக் கதையின் முக்கிய திருப்பங்களோடு இணைத்து வாசகர்களுக்கு உணர்த்துகிறது.
நாவலில் மனித மனத்தின் சிக்கலான தன்மை மற்றும் அதிகாரத்தின் பயன்படுத்தும் முறை விவரிக்கப்பட்டுள்ளது. குறிப்பாக, அறிவும் மூடத்தன்மையும் சந்திக்கும் இடங்களில் ஏற்படும் மனநிலை, அச்சம், வெறுப்பு மற்றும் காழ்ப்பு போன்ற உணர்வுகளை நுணுக்கமாகச் சித்தரிக்கிறது. திருதராஷ்டிரன், தனது இளையவர்களான விதுரனையும் சஞ்சயனையும் பெரும்பாலும் “மூடா” என்று அழைப்பது, அவர்களின் அறிவை உணர்ந்து கொண்டதற்கான அச்சத்தால் நிகழ்கிற செயல் என்பது முக்கியமான கருத்தாகும்.
முதலில், திருதராஷ்டிரன் இளையவர்களை “மூடா” என்று அழைப்பது அவரது நெருங்கிய அச்சத்தையும், அரச அதிகாரத்தை வெளிப்படுத்தும் முயற்சியையும் காட்டுகிறது. கண்ணோட்டப்படி, அவர் அறிவுச்சிறந்த இளையவர்களைப் பார்த்து அஞ்சுகிறார், ஆனால் அவர்களை நேர்மறை பார்வையுடன் ஏற்றுக்கொள்ளும் திறன் இல்லாததால், அதிகாரத்தைப் பயன்படுத்தித் தன்னுடைய மேலான நிலையை நிரூபிக்கிறார். இதன் மூலம், மனிதர்கள், குறிப்பாக அதிகாரத்தில் இருக்கும் ஒருவர், தனது குறைகளை மறைக்க உற்றவர்களைக் கீழ்க்காண்பிப்பது எப்படி நிகழ்கிறது என்பதைக் காட்டுகிறது.
அடுத்ததாக, திருதராஷ்டிரன் உச்சரிக்கும் “மூடா” என்ற சொல் அவரின் உண்மையான மனநிலை பிரதிபலிக்காது. உண்மையில், அவர் தன்னைத்தானே அவ்வாறு அழைக்கிறான்; அதாவது, இது அவனது நுண்ணறிவின்மையின் வெளிப்பாடு. அவருடைய அறிவின்மை அவரைக் கோபப்படுத்தும் விதமாகவே, இவர்களை ‘தன்னைக்கீழ்’ வைத்துக் கொள்வதாகத் தோன்றுகிறது. இதன் மூலம், நாவல் அதிகாரம் மற்றும் அறிவின் தொடர்பை நுணுக்கமாகச் சித்தரிக்கிறது; அதிகாரம் பெரும்பாலும் அச்சம் மற்றும் தனிப்பட்ட நெருக்கத்தால் செயல்படுகின்றது.
திருதராஷ்டிரனுக்குப் பேரரசி சத்தியவதியின் நுண்ணறிவும், பிதாமகர் பீஷ்மரின் பேரறிவும் ஒரு பொருட்டல்ல என்று குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது. அவர் அவர்களின் அறிவுத் திறமையைப் பற்றி அஞ்சவில்லை, அதற்காகவே அவர் நேரடி எதிர்ப்பைத் தேர்வு செய்கிறார். இது மனிதர்களின் அச்சம் மற்றும் வெறுப்பு ஆகியன அவ்வப்போது உணர்ச்சி அடிப்படையிலேயே செயல்படும் என்பதைக் காட்டுகிறது. அதாவது, அறிவை எதிர்கொள்வது அச்சத்தோடு, வெறுப்போடும் கூடிய ஒரு செயலாகும்.
பிறகு, திருதராஷ்டிரன் பீஷ்மரிடம் துவந்த யுத்தத்தில் தோற்றபோது உடனே தன்னை அவரின் மாணவராக மாற்றிக்கொள்ளும் விதம், மனித மனத்தின் சிக்கலான தன்மையைக் காட்டுகிறது. ஒருவேளை மனிதன் தனக்கே மேலான அறிவையும் திறமையையும் காணும்போது பயப்படலாம்; ஆனால் அதை அடக்கி, போராட்டத்தின் மூலம் பழகி, கற்றுக்கொள்ளும் திறனும் உள்ளதென்பதை நாவல் வெளிப்படுத்துகிறது.
மனித மனதில் அறிவும் அச்சமும் எவ்வாறு பரஸ்பரம் மோதுகின்றன, அதிகாரம் எப்படித் தனிப்பட்ட அச்சத்தை மறைக்கப் பயன்படுத்தப்படுகிறது, அறிவுடையவர்களுக்கு எதிராக அவசியமில்லாத முறையில் எதிர்ப்பு ஏற்படுவதற்கான காரணங்கள் என்ன என்பதைக் காட்டுகிறது. திருதராஷ்டிரனின் செயல்கள், மனித மனத்தின் அச்சம், வெறுப்பு மற்றும் காழ்ப்பு ஆகிய உணர்வுகளுடன் கட்டுப்படுத்தப்படும் விதத்தையும், அறிவு எதிர்ப்பிற்கு எப்படி ஒரு சோதனையாக நடக்கிறது என்பதையும் நுணுக்கமாக வெளிப்படுத்துகின்றன.
இந்தப் பத்தி நாவலில் திருதராஷ்டிரனின் மனநிலை மற்றும் அன்பின் தன்மையை ஆழமாக வெளிப்படுத்துகிறது. திருதராஷ்டிரன், ஒருவேளை அரசராகவும் அதிகாரப் பூர்வமானவராகவும் இருக்கும்போதும், அவரது மனத்தில் மனித உணர்வுகள், அன்பு, கவலை மற்றும் காழ்ப்புணர்வு எப்போதும் நிலைத்திருக்கின்றன என்பதை நாவல் நமக்கு உணர்த்துகிறது.
முதலில், திருதராஷ்டிரன் விதுரன் மீதான மாறாத அன்பைப் பற்றிக் குறிப்பிடப்படுகிறது. அவர் காந்தாரியிடம் சொல்வது, “என் நெஞ்சில் என் அன்னைக்கும் அதற்கு அடுத்தபடியாக விதுரனுக்கும் அதற்கு அடுத்து உனக்குத்தான் எப்போதும் இடம்” என்று சொல்லும் விதத்தில், அவரது அன்பு விரிவாகவும் மாறாமல் இருப்பதாகவும் தெரிகிறது. ஆனால், அதே நேரத்தில், அவர் அஞ்சுவது விதுரன் மற்றும் சஞ்சயன் போன்ற அறிவும் திறமையும் கொண்டவர்களின் திறனைப் பற்றி. அறிவு மற்றும் அறியாமை மோதும் நிலையில், அன்பு தற்காலிகமாகப் பின்னால் தள்ளப்படுவது போன்றது. இது, மனித மனத்தில் அன்பும் அச்சமும் ஒரே நேரத்தில் ஒன்றின்பொருட்டேகூடத் தோன்றக் கூடியதே என்பதைக் காட்டுகிறது.
திருதராஷ்டிரனின் ஆழ்மனத்தில் உள்ள காழ்ப்புணர்வு மிகவும் பொதுவாகவும் வலிமையானதாகவும் உள்ளது. விழியுடையவர்களிடையே அன்பு அவ்வளவு வலுவாக இல்லாமல், அவர்களைப் பற்றிய அச்சம், எதிர்ப்பும் அடிக்கடி நெருக்கமாக வருகிறது. சான்றாக, முதுசூதர் தீர்க்க சியாமரிடம் அவர் கொண்ட அன்பு, இசையறிவிற்காக மட்டுமல்ல; அவருக்கு விழி இல்லாததற்காகவும், அவரைக் கவனிக்க தேவையான அன்பு மாறாமல் நிலைத்துள்ளது. இதன் மூலம், மனிதன் திறமையுடன் இல்லாதவர்களை மனதார விரும்பிக் கொண்டாலும், திறமையுள்ளவர்களைப் பற்றி அச்சம், பொறுப்பு போன்ற உணர்வுகள் முன்னிலை பெறும் என்பதை இந்நாவல் சித்தரிக்கிறது.
மேலும், திருதராஷ்டிரன் விழியற்றவர்களைத் தன் அகத்துக்குத் திடமான நெருக்கமான உறவாகக் கொண்டு, அவர்களுக்குப் பொன்னும் பொருளும் வழங்கி, திருமணம் செய்து வைக்கும் மனோபாவத்தை வெளிப்படுத்துகிறார். இது அவரது மனிதநேயம், அன்பின் நெறி மற்றும் சமூக நீதியுடன் கூடிய அருவருப்பில்லாத உணர்வைக் காட்டுகிறது. அதேநேரத்தில், விழியுடையவர்களைத் தன்னிடமிருந்து விலக்கி வைத்தல் என்பது அறிவும் திறமையும் கொண்டவர்களிடையே மனிதன் தோன்றும் அச்சம், கவலை மற்றும் காழ்ப்புணர்வின் விளைவாகும்.
இந் நாவல் மனித மனத்தின் சிக்கல்களை மற்றும் அன்பின் விருப்பத்தை நுணுக்கமாக வெளிப்படுத்துகிறது. அன்பு, காழ்ப்பு, அச்சம், திறமை மற்றும் அரச அதிகாரம் அனைத்தும் கூட்டுப்பண்பாக வெளிப்படுகிறது. திருதராஷ்டிரன், ஒரு பெரும் அரசராக இருந்தாலும், அவரது அன்பு, மனிதநேயம் மற்றும் உணர்ச்சி பரிமாணத்தில் நிலைத்திருக்கின்றது. இது வாசகருக்கு மனித மனத்தின் ஆழம், அதில் அன்பும், அச்சமும் எவ்வாறு ஒரே நேரத்தில் செயல்படுகின்றன என்பதைக் உணர்த்துகிறது.
திருதராஷ்டிரனின் மனம் எப்படி அறிவும் திறமையும் உள்ளோரிடையே காழ்ப்புணர்வு மற்றும் அன்பின் உணர்வுடன் செயல்படுகிறது என்பதை வெளிப்படுத்துகிறது. விழியற்றவர்களை நெருக்கமாகப் பார்க்கவும், விழியுடையவர்களை விலக்கவும் செய்வது, மனித மனத்தின் பல பரிமாணங்களையும் நாவல் நமக்குத் தெரிந்துகொள்ளச் செய்கிறது.
‘மழைப்பாடல்’ நாவலில் மூன்று பேரறிஞர்களின் அறிவுத்திறனும், அவர்களால் உருவாக்கப்படும் சூழல்களும் எப்படிக் கதையின் நகர்வைக் கட்டுப்படுத்துகின்றன என்பதை நுணுக்கமாக வெளிப்படுத்துகிறது. பீஷ்மர், விதுரன், சகுனி எனும் மூன்று அறிவாளிகள் ஒவ்வொருவரும் தனித்தன்மையுடன் செயல்படுகிறார்கள்; அவர்களது அறிவு மற்றும் மனப்பாங்கு, நாவலின் முக்கிய கதாபாத்திரங்களின் நிலையைத் தீர்மானிக்கின்றன.
முதலில், பீஷ்மரின் அறிவு, தனக்கான அறத்தோடு இணைந்ததாகச் சொல்லப்படுகிறது. அவர் செய்யும் செயல்கள் கலங்கமற்ற கங்கையைக் போன்றவை; அது எப்போதும் சுத்தமாகவும், சீராகவும் இயங்குகிறது. பீஷ்மர் தனது தரப்பை முன்வைத்து, யாரையும் பாதிக்காமல், எல்லோரையும் நேர்மையாக அணுகுகிறார். அவரது முதன்மை நோக்கம், “அஸ்தினபுரி ஒருபோதும் ஆட்டம் கண்டுவிடக் கூடாது” என்பதாகும். அதாவது, நகரின் ஒழுங்கும், சீரும் காக்கப்பட வேண்டும் என்பது அவரது விருப்பம். பீஷ்மர் அறிவு சுத்தமாக இருக்கிறதோடு, அதனை அறம் சார்ந்த நோக்கத்திற்காக மட்டுமே பயன்படுத்துகிறார்.
மாறுபட்ட முறையில், விதுரன் அறிவு சூழ்நிலைகளைத் தனக்காக வளைத்துக் கொள்ளும் தன்மையுடையது. பிறரின் மனத்தை உற்றுநோக்கியும், தன் சொற்கள் மற்றும் செயல்களை முன்னிலைப்படுத்தும் விதம், அவருக்கு “யாருடைய மனமும் நோகக் கூடாது” என்ற நோக்கத்தையும், அறம் சார்ந்த செயல்களை மட்டுமே நிகழ்த்த வேண்டும் என்ற கடமை உணர்வையும் தருகிறது. விதுரன், அறிவுத்திறனைக் கைவிட்டு பிறரின் மன நிலைகளை மதித்துச் செயல் படுவதை முக்கியமாகக் கருதுகிறார்.
சகுனியின் அறிவு, மற்ற இருவரின் அறிவு முறைமைகளோடு மாறுபடுகிறது. அவர் ஒரு திட்டத்தைச் செயல்படுத்த எதையும் இழக்கத் தயாராக இருக்கிறார்; அவருக்கு அழிவு அல்லது பாதிப்புகள் குறித்து கவலை இல்லை. சகுனி, “தன் திட்டம் செயல்வடிவம் பெற வேண்டும்” என்ற நோக்கத்தோடு செயல்படுகிறார். அதனால், அவர் அஸ்தினபுரியில் நிரந்தரமாக நிலைபெற்று, அக்கா காந்தாரிக்கு அளித்த வாக்கின் படி, பாரதவர்ஷத்தையும் அவளின் காலடியில் வைக்கும்வரை அங்கேயே இருப்பார். சகுனியின் இந்த நிலை, நாவலில் ஒரு நிலையான பரபரப்பையும் பதற்றத்தையும் உருவாக்குகிறது.
இந்த மூன்று அறிவுத்திரள்களின் நடுவே பேரரசி சத்யவதி, அரசி குந்தி மற்றும் அரசி காந்தாரி தங்களது நிலையைச் சொந்தமாக நிர்ணயிக்க வேண்டும். இது கடுமையான பகடையாட்டம்; இதில் சிலர் தங்கள் கனவுகளைக் கனவாகவே நிறைவேற்ற முடியாமல், மற்றவர்களின் அறிவு மற்றும் திட்டங்களால் கட்டுப்பாடுபடும் நிலை உருவாகிறது. பேரரசி சத்யவதி தனது கனவு நிறைவேறாத நிலையில் ஆட்டக்களத்தை விட்டு வெளியேறுகிறார். அதற்குப் பதிலாக, குந்தி தனது திட்டத்துடன் ஆட்டக்களத்தில் இறங்கி செயல்படுகிறார். அவளுக்கு எதிராகக் காந்தாரி காத்திருக்கிறார்; சகுனி அவளுக்குப் பெருந்துணையாக இருக்கிறார், மேலும் குந்திக்குத் துணையாக வான்தேவர்கள் அவளின் குழந்தைகளின் வடிவில் உறைந்திருக்கின்றனர்.
இந் நாவலில் அறிவும், மனப்பாங்கும், திட்டமும், நேரமும் ஒரே நேரத்தில் மனிதர்களின் வாழ்வின் மேடையாக மாறுவதையும் காட்டுகிறது. மூன்று பேரறிஞர்களின் அறிவுத்திறனும் அவர்களது செயல்களும் கதையின் நகர்வைக் கட்டுப்படுத்துகின்றன; இதன் மூலம், மனித அறிவின் பலவீனமும், ஆழமும், மற்றவர்களுடன் தொடர்பிலும் தாக்கம் செலுத்தும் விதமும் நுணுக்கமாக வெளிப்படுகிறது.
இந்நாவலில் மனிதர்களின் மனநிலை, அதிகாரம், அறிவு மற்றும் வல்லமை ஆகியவை எவ்வாறு இயற்கை, காலம் மற்றும் வானத் தேவர்களின் தாக்கத்தோடு இணைந்து செயல்படுகின்றன என்பதைக் காட்டுகிறது. குறிப்பாக, மனிதன் தன்னை நிலைநிறுத்திக் கொள்வது எளிதான வேலை அல்ல; அது எப்போதும் சிக்கல்களால், அறிவுத்திறன், மனநிலை மற்றும் சூழலின் ஒத்துழைப்பால் நிர்ணயிக்கப்படுகிறது.
முதலில், “தன்னை நிலைநிறுத்திக்கொள்வது” என்ற கருத்து, எல்லா இடத்திலும் அறைகூவல்கள் நிறைந்ததாக அமைந்துள்ளது என்று சொல்லப்படுகிறது. இங்கு அறைகூவல்கள் என்பது மனிதர்கள் எதிர்கொள்ளும் சிக்கல்கள், சோதனைகள், பயம், அச்சம் மற்றும் எதிர்ப்பு ஆகியனவற்றைக் குறிக்கிறது. ஒருவேளை அந்த அறைகூவல்கள் வானத்துத் தேவர்களிடமிருந்து விடப்பட்ட வரங்கள் போலவும் தோன்றுகின்றன. அதாவது, மனிதர்களின் திறனுக்கும் மனப்பாங்குக்கும் ஏற்ப, தேவைகள், சோதனைகள், ஆற்றல்கள் அனைத்தும் இயற்கை அல்லது கடவுள் வழியாக வழங்கப்படுவது போல உணரப்படுகிறது.
மேலும், பீஷ்மர், சகுனி, குந்தி, காந்தாரி போன்ற பேரறிஞர்களின் மன ஏக்கங்கள், வான நோக்கிக் கோரும் வல்லமைகள் போல காட்சியளிக்கின்றன. அவர்கள் ஒருவரை ஒருவருக்குத் தடுப்பது, களத்திலிருந்து வெளியேற்ற முயற்சிப்பது போன்ற செயல்கள், மனிதர்களின் ஆற்றல், தன்னம்பிக்கை மற்றும் திட்டமிடும் திறனுடன் நேரடியாகத் தொடர்புடையவை. ஆனால், அதே நேரத்தில், அவர்கள் தாங்களே களத்திலிருந்து வெளியேற விரும்பாதவர்கள். இதன் மூலம், மனிதர்கள் எப்போதும் அதிகாரத்திலும், வல்லமையிலும் தங்கள் நிலையை நிலைநிறுத்திக் கொள்ள விரும்புகின்றனர்; அதே சமயம், மற்றவர்களைக் கட்டுப்படுத்த முயற்சிசெய்யும் மனப்பாங்கும் காணப்படுகிறது.
பேரரசி சத்யவதி பீஷ்மரை அஸ்தினபுரிக்குள் கொண்டுவருவதும், தேவையில்லாத சமயங்களில் விலக்குவதும், மனித மனத்தின் சிக்கலையும் அதிகாரம் மற்றும் நிலையை நிலைநிறுத்தும் முயற்சிகளையும் வெளிப்படுத்துகிறது. பீஷ்மர் அதனால் வருந்தவில்லை; அவன் அஸ்தினபுரியைவிட்டு விலக்கப்பட்டாலும், அங்கே ஏற்றப்பட்டாலும், உறையிலிருந்து உருவப்பட்ட கூர்வாளாகவும், நுண்ணறிவின் துடிப்புடன் இருக்கிறார். இதன் மூலம், மனிதர் சூழலின் மாற்றத்தால் மனவலிமையையும் அறிவுத்திறனையும் இழக்கக் கூடாது என்பதைக் காட்டுகிறது.
பாண்டுவின் குணாதிசயமும் உடல் வலிமையும் சிறப்பாகக் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது. பாண்டு தன் தந்தை விசித்திரவீரியனைப் போன்ற எளிய உடல்வாகு கொண்டவராக இருக்கிறார்; அவர் குந்தியின் விழாவில் மஞ்சள் அரிசியை எடுத்துத் தூக்குவதையே தன் வல்லமை என்று எண்ணுகிறார். ஆனால், வனத்தில் வாழும் போது, அவரது உடல் வலிமை அதிகரிக்கிறது. இதன் மூலம், மனிதனின் உடல் மற்றும் திறன் சூழல் மற்றும் மரபணுவியல், காலத்தால் எப்படிக் கட்டுப்படுத்தப்படுகின்றன என்பதைக் காட்டுகிறது. வியாசரின் மரபணு பாண்டுவின் உடலில் வேலைசெய்வது, தனித்தன்மை, வல்லமை மற்றும் திறன் ஆகியவை நேரம் மற்றும் சூழலின் ஆதரவுடன் மட்டுமே வெளிப்படும் என்பதை உணர்த்துகிறது.
இந்நாவல் மனிதன் தன்னை நிலைநிறுத்துவதற்கான முயற்சி எவ்வளவு சிக்கலானது என்பதையும், அறிவு, மனவளிமை, உடல் வலிமை, சூழல் மற்றும் வானத் தேவைகளின் தாக்கம் எல்லாம் ஒரே நேரத்தில் செயல்படும் விதத்தையும் நுணுக்கமாக வெளிப்படுத்துகிறது. மனிதன் எப்போதும் தன்னுடைய நிலையைப் பாதுகாக்கவும், மற்றவர்களுடன் சமநிலை பேணவும், சூழல் மாற்றங்களையும் அசாதாரண அனுபவங்களையும் சமாளிக்கவும் முயற்சி செய்கின்றான் என்பதே நாவலின் முக்கிய கருத்தாகத் தோன்றுகிறது.
பாண்டுவின் வாழ்க்கை, காட்டுத்தன்மை மற்றும் மனநிலை, அவருடைய வாழ்வின் முடிவில் நிகழும் சம்பவங்கள் குறித்து விரிவாகச் சொல்லப்பட்டுள்ளது. இந்நாவல் பாண்டுவின் வன வாழ்கையும், மனிதன் எவ்வாறு சூழல், உடல் வலிமை மற்றும் மனநிலைக்கு உட்பட்டு மாறிக்கொள்வது என்பதை நுணுக்கமாகக் காட்டுகிறது.
முதலில், பாண்டு காட்டுமனிதராக மாறுகிறார். அவர் வேட்டையாடுகிறார், குடிலமைக்கிறார், வேள்விகளுக்கு உதவுகிறார், அரணிக் கட்டைகளைச் சேகரித்து சீராக்குகிறார். இதனால், அவரின் உடலும் உள்ளமும் வியத்தகு மாற்றங்களை எதிர்கொள்கின்றன. காட்டில் வாழ்ந்த பாண்டு தன்னை ஆரோக்கியமான மனிதராக உணர்கிறான்; அவர் மனத்திலும் வலிமையுடன், தன்னம்பிக்கையுடன் செயல்படுகிறார். குந்தியின் குழந்தைகளைத் தோளில் ஏற்றிக் காட்டுக்குள் நடந்து செல்லும் திறனும், அவரின் புதிய வாழ்க்கையின் ஒரு பகுதியாய் அமைந்துள்ளது. இதன் மூலம் மனிதன் சூழலுடன் இணைந்து, தனக்கேற்ற வாழ்க்கையை உருவாக்கிக் கொள்ளும் திறனைப் பெறுவதை நாவல் காட்டுகிறது.
அடுத்ததாக, பாண்டு காட்டில் வாழ்ந்தாலும், அவர் முழு மனிதனாக மாற முடியவில்லை. செண்பகமலர்கள் சூழ்ந்த, விதிமுறைகளும் கட்டுப்பாடுகளும் நிறைந்த வாழ்க்கை சூழலில், அவர் சந்திக்க வேண்டிய சிக்கல்கள் மற்றும் மரணத்தின் நெருக்கடி, அவரை முழுமையாக வளரச் செய்யவில்லை. இங்கே, ‘இளமையில் கிட்டாத உடல் வலு, முதுமையில் கிட்டுவது கடினம்’ என்ற கருத்து பொருந்துகிறது. மனிதன் இளமையில் சந்திக்கும் சிரமங்கள், வலிமை குறைவு, மற்றும் முதுமையில் ஏற்படும் இயற்கை மாற்றங்கள் வாழ்க்கையின் ஒரு நியாயமான பகுதி என நாவல் தெரிவிக்கிறது.
‘முதற்கனல்’ நாவலின் இறுதியில் அம்பை தன்னை எரித்துக்கொள்கிறாள்; இதோடு ‘மழைப்பாடல்’ நாவலில் மாத்ரியும் அப்படியே, தனது செயலைக் கடைப் பிடிக்கின்றாள். அம்பை திருமணம் புரியாத காரணத்தால், மாத்ரி திருமணம் புரிந்த காரணத்தால் தன்னைத்தான் எரிப்பது, வாழ்க்கையின் நேர்மறையும் எதிர்மறையும் ஒவ்வொரு மனிதருக்கும் நேரும் விதமாக, காலத்தின் நகைமுறையாகக் காட்டப்படுகிறது.
அம்பை மற்றும் மாத்ரி செயலில் காணப்படும் நோக்கம், கதையின் முன்னேற்றத்தைத் தீர்மானிக்கிறது. அம்பையின் நோக்கம் பீஷ்மரைப் பெருநிலத்திலிருந்து முற்றிலும் நீக்குவதாக அமைந்துள்ளது; அதேநேரத்தில், மாத்ரியின் நோக்கம் பாண்டுவுக்குச் சுவர்க்கத்தின் வாசலைத் திறப்பதாக அமைந்துள்ளது. இவற்றின் மூலம், நாவல் மனிதன் வாழும் சூழல், அவரது விருப்பங்கள், நேர்மை, வாழ்க்கை சவால்கள் அனைத்தும் தொடர்புடையவை என்பதை வெளிப்படுத்துகிறது.
மொத்தத்தில் இந்த நாவல் மனிதன் சூழல், உடல் வலிமை, மனநிலை மற்றும் காலத்தின் தாக்கங்களை எவ்வாறு அனுபவிக்கிறார் என்பதை நுணுக்கமாகக் காட்டுகிறது. காட்டுமனிதராக வாழ்ந்த பாண்டு, சூழல் மற்றும் குடும்பத்தினால் கட்டுப்படுத்தப்பட்ட வாழ்க்கை, மனித வாழ்கையின் விருப்பங்கள் மற்றும் நேர்மறை எதிர்மறை நிகழ்வுகள் ஆகியவற்றின் இணைப்பைக் காட்டுகின்றன. அம்பை மற்றும் மாத்ரி முடிவுகள், காலத்தின் நகைமுரணத்தை உணர்த்தி, மனித வாழ்வின் சிக்கல்களை, அர்த்தத்தை மற்றும் அனுபவத்தின் ஆழத்தை வெளிப்படுத்துகின்றன.
– – –