‘வெண்முரசு’ நாவல் தொடரில் வரும் ஏழாவது பாகம் ‘இந்திர நீலம்’ மிக ஆழமான தத்துவப் பொருள்களைக் கொண்ட நாவலாகும். இந்த நாவல் ‘சியமந்தக மணி’ எனப்படும் அதிசயக் கல்லை மையமாகக் கொண்டு எழுதப்பட்டுள்ளது. ஆனால், இந்தச் ‘சியமந்தக மணி’ என்பது ஒரு சாதாரண ஒளிர்கல்லாக அல்லாது, மனித வாழ்க்கையின் ஆசை, பெருமை, மயக்கம் ஆகியவற்றை குறிக்கும் ஒரு அடையாளம் ஆகும்.
‘இந்திர நீலம்’ என்ற சொல் தெய்விக நிறத்தைக் குறிக்கிறது. அது பரம்பொருளின் நிறம் — அதாவது, எல்லாவற்றையும் தாண்டி நிற்கும் சக்தியின் நிறம். ஆனால் மனிதர்கள் அந்தப் பரம்பொருளை அறியாமல், உலக ஆசைகளின் அழகில் மயங்கி விடுகிறார்கள். அந்த மயக்கத்தின் வெளிப்பாடுதான் ‘சியமந்தக மணி’.
இதை எழுத்தாளர் ஜெயமோகன் ‘ஊழின் விழி’ என்கிறார். அதாவது, இது விதியின் மையம். உலகில் நடக்கும் அனைத்தும் ஓர் ஊழ் – அதாவது காரண விளைவின் சங்கிலியில் பின்னிப் பிணைந்தது. மனிதன் எதை நாடினாலும், எதை விரும்பினாலும், அதன் விளைவு அவனை மீண்டும் அதேச் சங்கிலியில் கட்டிப்போடும். ‘சியமந்தக மணி’ அந்தச் சங்கிலியின் மையக் கண்ணியைப் போலச் செயல்படுகிறது.
எழுத்தாளர் ஜெயமோகன் இதை “கருந்துளை” (Black Hole) என ஒப்பிடுகிறார். கருந்துளை எப்படி தன்னருகே வரும் அனைத்தையும் இழுத்து விழுங்கி விடுகிறதோ, அதுபோல சியமந்தக மணியும் மனித மனத்தைக் கவர்ந்து, அவர்களை ஆசை, பெருமை, பொறாமை, போட்டி, வஞ்சகம் போன்றவைகளில் விழுங்கிவிடுகிறது. இதன் வழியாகவே மனிதர்கள் மும்மலங்கள் — ஆணவம், கன்மம், மாயை ஆகியவற்றில் சிக்குகிறார்கள்.
ஆணவம் என்பது ‘நான்’ என்ற பெருமை. கன்மம் என்பது செயல் மூலம் ஏற்படும் பிணைப்பு. மாயை என்பது உண்மையையும் பொய்யையும் கலக்கச் செய்யும் மயக்கம். இந்த மூன்றும் சேர்ந்து மனிதனை ஊழின் வலையில் விழச் செய்கின்றன. ‘சியமந்தக மணி’ என்ற அந்த ஒளிர்கல் இவற்றின் பிரதிநிதியாக இந்த நாவலில் வடிவம் பெறுகிறது.
இந்த நாவல், ஒரு பொருளை அடைய முயலும் மனிதர்களின் மனநிலையையும், அந்த முயற்சியில் அவர்கள் எவ்வாறு தங்கள் ஆன்மிகப் பாதையிலிருந்து விலகுகிறார்கள் என்பதையும் சித்தரிக்கிறது. ஒளிரும் அந்த மணிக்காகப் பலர் தங்கள் உயிரையும், உறவையும், நெஞ்சின் அமைதியையும் இழக்கிறார்கள். இதன் மூலம் எழுத்தாளர் சொல்ல வருவது — மனிதன் வெளிப்புற ஒளியை நாடாமல், உள்ளார்ந்த ஒளியைத் தேட வேண்டும் என்பதே.
உலக வாழ்வின் இயக்கமே ஊழின் ஆடல் என்று நாவல் உணர்த்துகிறது. அந்த ஆட்டத்தின் முதல் அசைவு, மும்மலங்களுள் ஒன்றிலிருந்தே தொடங்குகிறது. மனிதனின் வாழ்க்கை ஆசை, பெருமை, மயக்கம் ஆகிய மூன்று சக்திகளால் ஆட்டமாடப்படுகிறது. அந்த ஆட்டத்திலிருந்து விடுபட வேண்டுமானால், வெளி உலகப் பொருட்களில் பற்றுக்களைக் கைவிட்டு, உள்ளார்ந்த அமைதியையும் பரம்பொருளின் சத்தியத்தையும் பற்றிப் பிடித்துக்கொண்டு அவற்றைக் கடைப்பிடிக்க வேண்டும்.
எனவே, இந்த நாவல் வெளிப்படையாக ஒரு கதையைச் சொல்வதுபோல் தோன்றினாலும், அதன் உள்ளார்ந்த அர்த்தம் மிக ஆழமானது. அது மனிதன் எப்படி ஊழின் வலையில் அகப்படுகிறான், அதிலிருந்து எப்படி விடுபடலாம் என்பதைக் கூறும் ஒரு தத்துவப் பயணமாகும். முடிவாக, ‘இந்திர நீலம்’ நாவல் நமக்கு ஒரு வினாவினை எழுப்புகிறது: “ஊழின் பெருங்கரத்தில் அகப்படாமல் இருக்க நாம் எதைப் பற்றிக் கொள்ள வேண்டும்?”
அதற்கான விடை — ஆசையை அல்ல, ஆன்மாவை பற்றிக் கொள்ள வேண்டும்; வெளிப்புற ஒளியை அல்ல, உள்ளார்ந்த நிழலைப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும். இதுவே இந்த நாவலின் மையச் செய்தி.
இளைய யாதவரின் (ஸ்ரீகிருஷ்ணரின்) ஆன்மிக வடிவம் பற்றியது. எழுத்தாளர் ஜெயமோகன் இங்கு மிக ஆழமான தத்துவத்தை ஒரு கதை வடிவில் வெளிப்படுத்துகிறார். ஒவ்வொரு யுகத்திலும் ‘பரம்பொருள்’ மனித வடிவம் எடுத்து பூமியில் அவதரிக்கிறான். அது தேவைகளின் அடக்கமும், தர்மத்தின் நிலைபேற்றும் ஏற்படுத்தும் நோக்கத்தைக் கொண்டது. இந்தக் கருத்தின் அடிப்படையில், இளைய யாதவர் பரம்பொருளின் ஒரு வடிவமாகச் சித்தரிக்கப்படுகிறார்.
இளைய யாதவர் உலகத்தை நடத்தும் சக்தியான ‘ஊழ்’ எனும் கருத்தின் பிரதிநிதி. ஊழ் என்பது விதி, காலம், செயல், காரணம் எனப் பல அர்த்தங்களைத் தாங்குகிறது. ஒவ்வொரு உயிருக்கும் வாழ்க்கையில் நடக்கும் நிகழ்வுகள் அவனது ஊழால் தீர்மானிக்கப் படுகின்றன. இளைய யாதவர் அந்த ஊழை கைகளில் ஏந்தியபடி, உயிர்களை ஆட்டிப்படைத்து, அவர்களைச் சோதனைக்குள் கொண்டு வருகிறார். ஒவ்வொரு தருணத்திலும் அவர் ஒருவகை ‘பெருந்தேர்வு’ நடத்துகிறார். அதில் வெற்றி பெறுவோர், அதாவது தங்கள் உள்ளுணர்வால் உண்மையை அடைவோர் அவருக்கு அருகில் நிற்கிறார்கள். தோல்வியடைவோர், இன்னும் மாயையில் சிக்கியிருப்போர், அவரது பார்வைக்கு அப்பால் நிற்கிறார்கள். இது பரம்பொருள் உயிர்களிடையே நிகழ்த்தும் நித்திய விளையாட்டைச் சித்தரிக்கிறது.
இந்த நாவலில், இளைய யாதவர் எட்டு மனைவியரை மணந்தது முக்கியமான ஒரு அடையாளச் சின்னமாகக் காட்டப்படுகிறது. “ஏன் எட்டு மனைவிகள்?” என்ற வினாவுக்கு எழுத்தாளர் இரண்டு நிலைகளில் விடை அளிக்கிறார். வெளிப்படையாக, துவாரகை என்ற ராஜ்யத்தை விரிவாக்கம் செய்யும் அரசியல் நோக்கத்திற்காகவே என்கிறார். ஆனால், ஆழமான பொருளில், அது தெய்விகமான திருமகள் (மகாலட்சுமி) எவ்வாறு எட்டு விதமான வடிவங்களில் பரந்து பரந்து, மீண்டும் திருமாலிடமே திரும்புகிறாள் என்பதைக் குறிக்கிறது.
திருமாலின் நெஞ்சிலிருந்து புறப்படும் திருமகள், உலக வாழ்க்கையின் பல வடிவங்களில் வெளிப்படுகிறாள். அவள் பணம், அறிவு, தைரியம், வளம், விதை, அமைதி, வெற்றி, குடும்பம் என எட்டு வடிவங்களில் தோன்றி, அவை அனைத்தும் இறுதியில் மீண்டும் திருமாலின் அருளில் ஒன்றாகக் கலக்கின்றன. இதனாலே அவளை ‘அஷ்டலக்ஷ்மி’ என்கிறார்கள். இந்த எண்ணத்தை நாவலில் எழுத்தாளர் நேரடியாகச் சொல்லாமல், குறியீடுகளால் உணர்த்துகிறார்.
இளைய யாதவர் எட்டுப் பெண்களை மணப்பது ஒரு சாதாரண சம்பவமல்ல; அது பரம்பொருள்–பிரகிருதி இணைவு எனும் தத்துவத்தை வெளிப்படுத்தும் நிகழ்வு. திருமகள் மீண்டும் திருமாலிடம் திரும்புவது, உலக நிகழ்வுகள் அனைத்தும் மீண்டும் பரம்பொருளிடமே சென்று கலப்பதைக் குறிக்கிறது. இது சுதர்ஷனச் சக்கரத்தின் இயக்கத்துக்கு ஒப்பாகும் — அது வினை முடித்து மீண்டும் அதன் ஆதாரத்திற்கே திரும்புகிறது.
அதுபோலவே, திருமகள் உலகத்தில் தெய்வீகப் பணிகளை நிறைவேற்றி, மீண்டும் தனது ஆதாரமான பரம்பொருளிடம் சேர்கிறாள். இதுவே தெய்வத்திற்கும் சக்திக்கும் இடையேயான நித்தியத் தொடர்பு.
‘எட்டு’ என்ற எண் இளைய யாதவரின் வாழ்க்கையில் பல பொருள்களில் தோன்றுகிறது — எட்டு மனைவிகள், எட்டு வடிவங்கள், எட்டு திசைகள், எட்டு லட்சுமிகள் எனப் பல அடுக்குகளில் இது ஒரு புனித எண் எனச் சித்தரிக்கப்படுகிறது.
மொத்தத்தில், இந்த நாவலில் எழுத்தாளர் ஜெயமோகன் கூறவிழைவது – பரம்பொருள் உலகில் அவதாரம் எடுத்து, ஊழின் வழியாக உயிர்களைப் பரிசோதித்து, அவர்களை உண்மையின்பால் இட்டுச் செல்கிறான். திருமகளின் எட்டு வடிவங்கள், உலக வாழ்க்கையின் எட்டு முகங்களாக வெளிப்பட்டு, இறுதியில் தெய்வத்திலே கலக்கின்றன.
இந்த நாவலில் அஷ்டலக்ஷ்மியரின் வாழ்க்கை வர்ணனைகள் மிக நுணுக்கமாகவும், கற்பனை வளத்தோடு எழுதப்பட்டுள்ளன. எழுத்தாளர் ஜெயமோகன் பயன்படுத்தும் சொற்களின் செழுமை, காட்சிகளை உருவாக்கும் விதம், உண்மையையும் கற்பனையையும் இணைக்கும் திறன் — இவை அனைத்தும் வாசகரை அதிர்ச்சியுறச் செய்து, ஆழ்ந்த சிந்தனையிலே மூழ்க வைக்கின்றன. அவர் நம்மை பழந்தமிழ் இலக்கிய உலகின் கதைப்பாடல்களுக்குள் கொண்டு செல்லும் அதேநேரத்தில், நவீன உணர்வுகளையும் நம்மிடம் உண்டாக்குகிறார்.
நாவலின் தொடக்கத்தில் எழுத்தாளர் ஜெயமோகன் காட்டுவது, திரௌபதியின் மனத்தில் கருவாக உருவாகும் ‘இந்திரப்பிரஸ்தம்’ எனும் நகரம் எவ்வாறு நிஜமாக மாறுகிறது என்பதைக் குறித்ததாகும். இது வெறும் அரசியலோ, பாண்டவர்களின் பேரரசு கனவோ அல்ல; மாறாக, பெண்ணின் மனத்தில் பிறக்கும் ஒரு புதிய சமத்துவ உலகத்தின் கனவு. பெண்கள் தங்கள் உரிமை, மரியாதை, பாதுகாப்பு, மற்றும் சுதந்திரம் பெறும் நிலையாக அது உருவாகிறது.
இதற்குச் சான்றாக, நாவலின் மூன்றாம் அத்யாயம் அமைக்கப்பட்டுள்ளது. அதில் ‘சுஃப்ரை’ என்ற கலைப்பெண்ணின் வாழ்க்கை மிகச் சிறப்பாகச் சித்தரிக்கப்படுகிறது. திரௌபதியின் தம்பி திருஷ்டத்யுமன் அவளை அவமதித்து கொல்ல முயல்கிறான். ஆனால், திரௌபதி அவளை அந்த நிலைமையிலிருந்து மீட்டு, தன் அருகில் சேடியாக (அணுக்கச் சகியாக) ஏற்றுக்கொள்கிறாள். இது வெறும் இரக்கம் அல்ல; பெண்ணால் பெண் காக்கப்பட வேண்டும் என்ற உயர்ந்த சிந்தனையின் வெளிப்பாடு. இவ்வாறு, திரௌபதியின் மனதிலே உருவாகும் நகரம் பெண்களின் குரல், கண்ணீர், கனவு ஆகியவற்றை அடிப்படையாகக் கொண்ட நகரமாகும்.
எழுத்தாளர் ஜெயமோகன் இதைப் “பெண்களின் நகரம்” எனச் சொல்லுகிறார். இது ஒரு புதிய சமுதாயக் கண்ணோட்டம் — அங்குப் பெண்கள் அடக்குமுறைக்கு உட்படாமல், தங்கள் திறமையால், அறிவால், கலைவளத்தால் வாழும் உலகம். இதற்கு முன் இளைய யாதவர் (திருக்கிருஷ்ணர்) உருவாக்கிய துவாரகை நகரமும் பெண்களுக்கான நகரமாகவே சித்தரிக்கப்படுகிறது. அங்கே பெண்களுக்கு அளிக்கப்படும் சுதந்திரமும் சம உரிமையும் அற்புதமாக விவரிக்கப்படுகின்றன. பெண்கள் துவாரகையில் ஆண்களுக்குச் சமமாக மதிக்கப்படுகிறார்கள்; அவர்களின் கருத்துகளுக்கு முக்கியத்துவம் அளிக்கப்படுகிறது. இதுவே எழுத்தாளர் சித்தரிக்கும் பெண்ணியத்தின் மையச் சிந்தனை.
இளைய யாதவரின் வாழ்க்கையிலும், துவாரகையின் அமைப்பிலும், பெண்கள் மைய இடத்தைப் பிடித்துள்ளனர். அவரது அகத்திலும் புறத்திலும் பெண்களின் பங்கு பெரிதாக உள்ளது. இது வெறும் காதல் அல்லது அழகு சார்ந்ததல்ல; பெண்களின் ஆற்றல், அறிவு, நுண்ணுணர்வு ஆகியவை தெய்விகமாகப் பார்க்கப்படுகின்றன. அதனால் துவாரகை பெண்களின் மனத்திலும், கனவிலும் நிலைத்து நிற்கும் ஒரு மாதிரி நகரமாக மாறுகிறது.
இதை முன்னிட்டு, எழுத்தாளர் ஜெயமோகன் கூறுவது — திரௌபதியின் இந்திரப்பிரஸ்தம் நகரமும் துவாரகையைப் போலவே உருவாகும். ஆனால் வேறுபாடு என்னவெனில், துவாரகை ஓர் ஆண் (இளைய யாதவர்) உருவாக்கிய பெண்ணிய நகரம்; இந்திரப்பிரஸ்தம் ஒரு பெண் (திரௌபதி) உருவாக்கும் பெண்களுக்கான பெண்ணிய நகரம்.
மொத்தத்தில், இந்த நாவல் பெண்ணிய உணர்வை தெய்விகக் கண்ணோட்டத்துடன் இணைத்து, பெண்களின் வலிமையும் நுண்மையும் உலகை மாற்றும் சக்தியாக வெளிப்படுத்துகிறது. இதுவே எழுத்தாளர் ஜெயமோகன் எழுத்துப் பாணியைத் தனித்துவமானதாக்குகிறது — கலை, கற்பனை, ஆன்மிகம், பெண்ணியம் என அனைத்தையும் இணைக்கும் ஓர் அற்புதப் பயணம்.
இந்த நாவலில் எழுத்தாளர் ஜெயமோகன் முக்கியமான பாத்திரமான திருஷ்டத்யுமன் பற்றியும், அவன் மனத்தின் ஆழங்களில் நிகழும் மாற்றங்களையும் மிக நுணுக்கமாக எடுத்துரைக்கிறார். இது ஒரு போர்வீரனின் உடல் வலிமை குறைந்து, அதற்குப் பதிலாக உள்ளுணர்வு வளரத் தொடங்கும் நிகழ்வை வெளிப்படுத்தும் தத்துவமான பகுதி.
போரில் படுகாயமடைந்த திருஷ்டத்யுமன் உடலாலும் மனதாலும் பலவீனமடைந்து விடுகிறான். முன்னர் பெருமையுடன், வீரத்துடன் இருந்த அவன் இப்போது அந்த வலிமையிலிருந்து விலகியிருக்கிறான். இதனால் அவனின் உள்ளத்தில் ஒரு அளவிட முடியாத குறைபாடு உருவாகிறது. தன்னிடம் இல்லாத வலிமையை மற்றவரிடம் காணும்போது அவன் சினங்கொள்கிறான். இதே மனநிலையில் தான் அவன் சுஃப்ரை எனும் கலைப்பெண்ணை வெறுக்கத் தொடங்குகிறான். அவளது திறமை, தன்னம்பிக்கை, கலைவலிமை ஆகியவை அவனுக்குள் இருந்த மங்கிய வீரத்தை நினைவூட்டுகின்றன. அந்த உணர்வு அவனுக்குத் தாங்க முடியாததாக மாறுகிறது.
ஆனால், இளைய யாதவர் அவனுக்கு மீண்டும் வாழ்க்கை அர்த்தமுள்ளதாக மாற வழி செய்கிறார். அவர் அளிக்கும் பெருவாய்ப்புகள், அதாவது புதிய பொறுப்புகள், சோதனைகள், அனுபவங்கள் வழியாக, திருஷ்டத்யுமன் மீண்டும் தன் உடல் மற்றும் மன வலிமையை மீட்டுக்கொள்கிறான். அவன் ஒவ்வொரு தருணத்தையும் நன்கு பயன்படுத்தி, தன்னை இணையற்ற வீரனாக உலகிற்கு நிரூபிக்கிறான். ஆனால், அவனது மனம் மட்டும் சுஃப்ரையிலிருந்து விலகவில்லை. அவளது நினைவு அவன் உள்ளத்தில் நித்தியமாகத் தங்கிக் கொண்டிருக்கிறது. இறுதியில், அவள் தான் தன்னுடைய பட்டத்தரசி ஆக வேண்டும் என உறுதியாக முடிவெடுக்கிறான். இது வெறும் காதல் அல்ல; தன்னுடைய உடைந்த மனத்தை முழுமையாக்கும் ஒரு ஆன்மிகத் தேடல் போல உள்ளது.
எழுத்தாளர் ஜெயமோகன் கூறுவது போல், “திருஷ்டத்யுமன் அடைய முயலும் சியமந்தக மணி சுஃப்ரைதானோ?” என்ற வினா இங்கு முக்கியமாகிறது. ‘சியமந்தக மணி’ என்பது நாவலின் மையக் குறியீடு — ஆசை, பிரமிப்பு, தெய்விக ஒளி, ஊழின் சோதனை ஆகியவற்றைக் குறிக்கிறது. திருஷ்டத்யுமனுக்கு அந்த ‘மணி’ ஒரு பொருள் அல்ல, ஒரு பெண் வடிவில், அதாவது சுஃப்ரை வடிவில் வெளிப்படுகிறது. அவன் அவளை மனதுக்குள் ஒளிரும் மணியாக அணிந்திருக்கிறான். அவளும் அவனுள் இருந்து அவனையே நோக்கும் அந்த மணியாகவே இருக்கிறாள். இதன் மூலம் எழுத்தாளர் ஜெயமோகன் சொல்ல விழைவது — ஒவ்வொருவரின் மனத்திலும் ஒருவிதமான சியமந்தக மணி உண்டு; அது அவர்களின் ஆசை, கனவு, அல்லது ஆன்மிகத் தேடலாகவும் இருக்கலாம்.
திருஷ்டத்யுமன் சுஃப்ரையிடம் கண்டது வெறும் அழகு அல்லது கலை அல்ல; அது ஊழின் மாயைக்கு அடிபணியாத பெருந்தவநிலை. அவள் வாழ்க்கையின் சோதனைகளைக் கடந்து, உள்ளார்ந்த அமைதியை அடைந்தவர். இதே தன்மையே இளைய யாதவரின் எட்டு மனைவிகளில் ஒருவரான காளிந்தியிலும் காணப்படுகிறது. காளிந்தி ஊழின் வலைகளைக் கண்டும் அதில் சிக்காமல் தன்னைத் தக்கவைத்துக் கொள்ளும் ஆன்மிகப் பெண். அதனால் தான் இளைய யாதவரின் மனதுக்கு அவள் மிக நெருக்கமானவள்.
ஊழின் மாயையை உணர்ந்து, அதிலிருந்து விடுபட்டு வாழ்பவர்களுக்கே இறையருள் கிடைக்கும். இதுவே வாழ்க்கையின் மெய்ப்பொருள். எனவே, இந்த நாவல் ஒரு சாதாரண வரலாற்றுக் கதையோ, காதல் நாவலோ அல்ல; அது மனிதன், விதி, ஆன்மா ஆகியவற்றின் உறவை ஆராயும் ஒரு மெய்யியல் நாவல் ஆகும்.
திருஷ்டத்யுமனின் போராட்டம் வெளிப்புறப் போரல்ல; அது உள்ளார்ந்த யுத்தம் — வலிமை, ஆசை, மாயை, தெய்வீக ஞானம் ஆகியவற்றுக்கிடையேயான சண்டை. இதுவே இந் நாவலின் ஆன்மா.
இந்த நாவல் முழுவதும் திருஷ்டத்யுமன் எனும் பாத்திரத்தின் மனப்பயணத்தை மையமாகக் கொண்டுள்ளது. முன் நாவலான “வெண்முரசு” தொடரின் “பூரிசிரவஸ்” போன்று, இங்கும் நாயகன் ஒரு வித அலைச்சலுக்குள் தன்னை இழந்துவிடுகிறான். ஆனால், பூரிசிரவஸின் அலைச்சல் வெளிப்புற உலகை நோக்கி இருந்தாலும், திருஷ்டத்யுமனின் அலைச்சல் உள் உலகத்தை நோக்கியது என்பது முக்கிய வித்தியாசமாகும்.
திருஷ்டத்யுமன் தூதனாகவும் போர்வீரராகவும் தோன்றி, பின்னர் இளைய யாதவருடன் நெருக்கமடைகிறான். இந்த நெருக்கம் அவனுக்கு ஒருவித ஆத்ம வளர்ச்சியையும் உள் நிலைத்தன்மையையும் தருகிறது. அவன் தன்னுள் தோன்றும் குழப்பங்களை வெறுமனே பார்க்காமல், அவற்றின் மூலத்தை ஆராய்கிறான். இதுவே அவனைப் பெரிய போரின் மனநிலையிலிருந்து தெய்விக உண்மையைக் கண்டறியக்கூடிய ஆழ்மனப் பயணத்துக்குக் கொண்டு செல்கிறது.
பூரிசிரவஸின் மனம் கடலின் கரையோர அலைபோல் எப்போதும் குழப்பத்துடன் அசைந்துகொண்டே இருக்கிறது. ஆனால், திருஷ்டத்யுமனின் மனம் நடுக் கடல் போல் ஆழமும் அமைதியும் கொண்டது. இதுவே அவனுக்குச் “சியமந்தக மணி” என்ற மாயத்தின் ஈர்ப்பிலிருந்து தன்னைத் தப்பிக்கச் செய்கிறது. சியமந்தக மணி என்பது ஆசையின் சின்னமாகவும், ஊழின் வலையில் சிக்கவைக்கும் மனக் கவர்ச்சி எனவும் பொருள் படுகிறது. அந்த மாயத்தின் பேரிலிருந்து தன்னை விடுவித்துக் கொண்டு, அதை சாத்யகி என்ற மற்றொரு வீரனிடம் ஒப்படைக்கிறான். இது அவன் மன நிம்மதியையும் துறவுணர்வையும் காட்டுகிறது.
அடுத்து வரும் சுபத்ரை பற்றிய சித்தரிப்பு, நாவலின் மிக அழகான பகுதி. அவள் ஒரு துணிச்சலான, அறிவுள்ள, வீரத்தையும் பெண்ணியத்தையும் இணைத்த நாயகி. “கதாயுதம் ஏந்தும் பெண்” என்ற படிமம் அவளின் வலிமையும் சுயநிறைவும் குறிக்கிறது. அவள் சில அத்தியாயங்களிலேயே தோன்றினாலும், அவள் நினைவாகவே முழு நாவலையும் ஆட்கொள்கிறாள். சுபத்ரையின் நிமிர்வு, உறுதி, அறிவு ஆகியவை அவளை இளைய யாதவரின் பெண் வடிவமாக நம் மனத்தில் நிறுத்துகின்றன.
அதுவே, துரியோதனனின் பார்வையிலும் சுபத்ரை வியப்பையும் மரியாதையையும் ஏற்படுத்துகிறது. அவள் மீது துரியோதனனின் பகைமையில்லாத பாராட்டுச் சொல்லுகள், அவனையும் நம் மனத்தில் ஒருவித ஒளிர்வுடன் காட்டுகின்றன. இதன் மூலம் எழுத்தாளர் எதிர்மறை நாயகனையும் மனிதநேயம் நிறைந்த கோணத்தில் பார்க்கிறார்.
அதேபோல், சாத்யகி மற்றும் திருஷ்டத்யுமன் ஆகியோருக்கிடையேயான நட்பு, இளைய யாதவரும் அர்ஜூனனும் இடையேயான தெய்வீக நட்பைப் பிரதிபலிக்கிறது. இளைய யாதவர், அர்ஜூனன் போன்றோர் பெருந்தெய்வ நிலை கொண்டவர்களாகக் கருதப்பட்டால், சாத்யகி மற்றும் திருஷ்டத்யுமன் சிறுதெய்வ நிலை கொண்டவர்கள். இதன் மூலம் எழுத்தாளர் ஜெயமோகன் ஆழமான தத்துவ உண்மையை நிறுவுகிறார் — மனிதருக்குச் சமீபமானவைச் சிறுதெய்வங்கள், ஏனெனில், அவை மனிதரின் உணர்வுகளையும் குறைகளையும் பகிர்ந்து கொள்ளக் கூடியவை.
இந்த நாவல் நம் மனநிலையை நாமே கண்டு கொள்ளும் தத்துவ நாவல். இதில் திருஷ்டத்யுமன் தன் மனத்துடன் போராடித் தன்னை மீட்டுக் கொள்கிறான்; சுபத்ரை பெண்ணிய வீரத்தின் முகமாக ஒளிர்கிறாள்; சாத்யகி நட்பின் நம்பிக்கையாக நிற்கிறான். இவை அனைத்தும் சேர்ந்து நாவலை மெய்யியலுடன் மனிதனை இணைந்த ஓர் ஆழமான படைப்பாக மாற்றுகின்றன.
எழுத்தாளர் ஜெயமோகன் “சியமந்தக மணி” யை ஒரு சாதாரண ஒளிர்கல் அல்லாது, மானுட மனத்தின் அடிப்படை உணர்வுகளுடன் போராடும் ஓர் உளவியல் குறியீடாகப் பயன்படுத்துகிறார். இதன் மூலம் அவர் மனித வாழ்க்கையின் ஆழமான உள்மனப் போராட்டங்களையும், ஆசை–அறிவு–அறியாமை ஆகிய மூன்றின் உறவையும் ஆராய்கிறார்.
“சியமந்தக மணி” என்பது வெளிப்புறத்தில் ஒளிரும் நீலக்கல்லாகத் தோன்றினாலும், அதன் உண்மை பொருள் மனிதரின் மனத்துள் இருக்கும் ஆசை, பேராசை, ஆட்சிச் சிந்தனை, பெருமை போன்ற உணர்ச்சிகளின் பிரதிபலிப்பாகும். அது மனித மனத்தின் ஆழத்துக்குள் சென்று, அவர்களைச் சோதிக்கிறது. ஒவ்வொருவரின் உள்ளத்திலும் இருக்கும் நல்லது–கெட்டது, தெய்வம்–மாயை, நெறி–வெறி ஆகியவற்றுக்கிடையிலான மோதலைக் கிளறுகிறது. எனவே எழுத்தாளர் சியமந்தக மணியை “உளவியல் மாயக்கல்” என்று குறிப்பிடுகிறார் — அது மனிதரின் உள்ளத்தை ஆராயும் தேர்வுக் கல். இந்தக் கல், இறைவன் மனிதர்களுக்கு வைக்கும் ஒரு பரிசோதனை போன்றது. அதை யார், எப்படி எதிர்கொள்கிறார்கள் என்பதே அவர்களின் ஆளுமையை நிர்ணயிக்கிறது.
இதை நாவலில் இத் தேர்வினை இளைய யாதவர் தான் நடத்துகிறார். அவர் தனது மனைவிகளாகிய அஷ்டலக்ஷ்மியரிலிருந்து சாதாரண படைவீரர்கள் வரை அனைவருக்கும் ஒரே சோதனையை வைக்கிறார் — “மாயையின் ஈர்ப்பிலிருந்து விடுபட முடியுமா?” என்று. இந்தத் தேர்வில் வெற்றி பெறுபவர்கள் மூவர் மட்டுமே — காளிந்தி, திருஷ்டத்யுமன், சுஃப்ரை.
- காளிந்தி – ஆன்மிகப் பொருளில் மிக உயர்ந்த நிலை கொண்டவர். அவள் யோக நிலையையும், துறவுணர்வையும் பிரதிநிதிப்பதுபோல் உள்ளார். அவள் ஆசையும் ஈர்ப்பும் நிறைந்த உலகத்தில் இருந்தாலும், அவை அவளது மனத்தை அசைக்க முடியாது. அதனால்தான் அவள் இளைய யாதவருக்கு மிகவும் நெருக்கமானவர் ஆகிறார்.
- திருஷ்டத்யுமன் – ஆரம்பத்தில் அகந்தையிலும் குறைவிலும் சிக்கியிருந்தாலும், தனது அனுபவங்களால் தன்னை மாற்றிக் கொள்கிறார். அவன் மனப் புணர்ச்சி மற்றும் ஆன்மிக விழிப்புணர்ச்சி மூலம் சியமந்தக மணியின் மாயையை வெற்றி கொள்கிறான். அவனது பயணம் மனிதன் தன்னுடைய அகத்தையும் ஊழையும் வெல்வதற்கான மாதிரியாக அமைகிறது.
- சுஃப்ரை – கலைமகளாகவும், தெய்விகப் பெண்ணாகவும் சித்தரிக்கப்படுகிறாள். அவளது சிந்தனை மற்றும் ஆன்ம நிலை யோகத்தின் உச்ச நிலையை அடைந்தது. அவள் மனம் உலக மாயையில் சிக்காமல் அமைதியின் வடிவமாக இருக்கிறது.
எழுத்தாளர் ஜெயமோகன் இதன் மூலம் ஒரு பெரிய சத்தியத்தைச் சொல்கிறார் — “சியமந்தக மணி” என்பது வெளிப்புற கல்லல்ல; அது ஒவ்வொருவரின் உள்ளத்திலும் இருக்கும் ஆசையின் வடிவம். அதிலிருந்து விடுபடுவதே உண்மையான மெய்யுணர்வு.
பெண்கள் காளிந்தியை முன்மாதிரியாகவும் ஆண்கள் திருஷ்டத்யுமனை முன்மாதிரியாகவும் எடுத்துக்கொண்டால், அவர்கள் வாழ்க்கை அமைதியையும் ஆன்மிக வெளிச்சத்தையும் அடையும். இதன் மூலம் எழுத்தாளர் ஜெயமோகன் ஆணும் பெண்ணும் தத்தம் நிலையிலிருந்து தெய்விக நிலையை அடையலாம் எனக் குறிப்புணர்த்துகிறார்.
மொத்தத்தில், இந்த நாவல் மெய்யியல், உளவியல் நாவல் — “சியமந்தக மணி” என்ற சின்னத்தின் மூலம் மனித மனத்தின் ஆழத்தையும், ஆசை-மாயையின் வலையிலிருந்து விடுபடும் பாதையையும் வெளிப்படுத்துகிறது. இது நம்மை உண்மையை நோக்கி அழைத்துச் செல்லும் ஆன்மிக வழிகாட்டி.
– – –