‘வெண்முரசு’ நாவல்தொடரில் நான்காவது நாவலான ‘நீலம்’ மிக ஆழமான ஆன்மிக அர்த்தங்களையும் தத்துவ நுணுக்கங்களையும் வெளிப்படுத்தும் படைப்பாகும். ‘நீலம்’ என்பது, வெறும் ஒரு நிறத்தை மட்டும் குறிக்கவில்லை. அது ஒரு பரம்பொருளின் அடையாளம் — பிரபஞ்சத்தை முழுமையாக ஆட்கொண்டிருக்கும் மெய்யுண்மை.
பூமியில் எந்த உயிரினத்தின் நிழலையும் நாம் பார்க்கும்போது அது எப்போதும் கருமை நிறத்தில்தான் தெரிகிறது. இதுபோல், எல்லாவற்றையும் உருவாக்கி, பரவி நிற்கும் பரம்பொருளின் நிழல் நீல நிறத்தில் முழுப் பிரபஞ்சத்தையும் சுற்றி நிற்கிறது என்பதே எழுத்தாளர் ஜெயமோகனின் கருத்து. அதாவது, நீலம் என்பது வானத்தின் நிறம், கடலின் நிறம், ஆனால் அதைவிட ஆழமானது — அது இயற்கையின் உயிர்மையையும் ஆன்மிகத்தின் அடிப்படையையும் குறிக்கிறது.
இந்த நாவல் மனிதனின் ஆன்மிக வளர்ச்சியைப் பற்றிப் பேசுகிறது. தன் அகத்தைத் திறந்து இயற்கையை உணர்ந்தவனுக்கே அந்த நீல நிறத்தின் உண்மை அர்த்தம் தெரியும். அந்த நீலத்தின் மையத்தில் இருக்கும் பரம்பொருளை உணர்ந்து, அதற்குப் பணிவது மட்டுமே மனிதனின் கடமையாக எழுத்தாளர் ஜெயமோகன் கூறுகிறார். மற்ற எல்லாச் செயல்களும் அந்த நீலத்தின் வலிமையால், அதாவது பரம்பொருளின் ஆற்றலால், தானாகவே நடைபெறும் என்கிறார்.
இந்நாவலில் எழுத்தாளர் ஜெயமோகன், ஸ்ரீகிருஷ்ணரின் பிறப்பிலிருந்து அவரது பதினைந்தாவது வயது வரையிலான வாழ்க்கையை மிகவும் ஆழமான பார்வையுடன் சித்தரிக்கிறார். ஆனால், இது சாதாரண வாழ்க்கைச் சித்திரமாக அல்ல — அது ஓர் ஆழ்நிலைக் கண்ணோட்டம், அதாவது ஓர் ஆன்மிக அனுபவமாகும். ஸ்ரீகிருஷ்ணர் புலம்பெயர்ந்து, கடைசியில் மதுராவில் முடிசூடும் வரை நடந்த நிகழ்வுகள் நாவலின் மையச் சரடாக அமைந்துள்ளன.
ஆனால், வாசகனுக்கு இந்த நாவலில் ஸ்ரீகிருஷ்ணர் வந்துபோகும் பாத்திரமாகவே தோன்றுகிறார். காரணம் — முழு நாவலும் ராதையின் மனத்திலும் உயிரிலும் நிரம்பி நிற்கிறது. ராதை, ஸ்ரீகிருஷ்ணரின் ஆன்மிக பிரதிபலிப்பு. அவர் வெளியில் இல்லாவிட்டாலும், ராதையின் உள்ளத்தில், நினைவுகளில், உணர்வுகளில் முழுமையாக இருக்கிறார்.
ராதையின் நினைவுகள், அவளது அன்பு, அவளது துன்பம், அவளது உள்ளம் — எல்லாம் சேர்ந்து, நாவலை ஒரு நீர்க்கொடி போலச் சூழ்ந்து நிற்கின்றன. அவள் நினைவுகள், அந்த நீலத்தின் ஆழத்தைப் போலவே பரந்து விரிந்திருக்கின்றன. ராதை வழியாகவே வாசகர் ஸ்ரீகிருஷ்ணரின் மெய்யுண்மையை அறிகிறார். அவளது பார்வையில்தான் ஸ்ரீ கிருஷ்ணரின் பரம்பொருளான வடிவம் வெளிப்படுகிறது.
எழுத்தாளர் ஜெயமோகன் இதன் மூலம் கூறுவது — ராதையின் அன்பு ஒரு சாதாரண மனித உணர்வு அல்ல, அது பரம்பொருளை அடையும் வழி. அதனால்தான் ராதையின் அனுபவம் “ராஜபாட்டை” எனப்படுகிறது. அதாவது, ராதையின் வழியே தான் மனிதன் ஸ்ரீகிருஷ்ணனையும், அதன் மூலம் ஆதிப்பரம்பொருளையும் அடைகிறான்.
மொத்தத்தில், ‘நீலம்’ நாவல் என்பது காதல், ஆன்மிகம், இயற்கை, மனித மனம், மற்றும் தெய்விகம் ஆகியவற்றை ஒரே நூலில் இணைக்கும் ஓர் அரிய படைப்பு. “நீலம்” எனும் அந்த நிறம், மனிதனின் உள்ளத்தில் மறைந்திருக்கும் பரம்பொருளின் ஒளி என்பதை எழுத்தாளர் ஜெயமோகன் மிக அழகாக வெளிப்படுத்தியுள்ளார்.
இதனால், இந்த நாவல் ஒரு கதை மட்டுமல்ல — அது ஓர் ஆன்மிகப் பயணம், ராதையின் வழியாக ஸ்ரீ கிருஷ்ணனையும், ஸ்ரீ கிருஷ்ணனின் வழியாகப் பிரபஞ்சத்தின் உண்மையையும் அறியும் முயற்சியாக நிற்கிறது.
இந்த நாவல் மொத்தம் 12 பகுதிகளையும் 38 அத்யாயங்களையும் கொண்டது. மொத்தம் 288 பக்கங்கள் கொண்ட இந்த நாவல், வெண்முரசு தொடரில் பக்க அளவில் மிகச் சிறியதாகும். ஆனால், சிறிய அளவில் இருந்தாலும் அதில் அடங்கியுள்ள சிந்தனைகள், உணர்வுகள், தத்துவங்கள் — மிகப் பெரியவை.
எழுத்தாளர் ஜெயமோகன் இதனைச் சங்க இலக்கியத்துடன் ஒப்பிட்டு விளக்குகிறார். பத்துப்பாட்டு தொகுப்பில் உள்ள ‘முல்லைப்பாட்டு’ தான் பாட்டளவில் சுருங்கிய ஒன்று. ஆனால், அதன் உள்ளடக்கம் ஆழமானது. அதுபோலவே ‘நீலம்’ நாவலும் சிறிய அளவில் இருந்தாலும், அதில் அடங்கியுள்ள அர்த்தங்கள் பிரபஞ்ச அளவிற்கு விரிந்தவை.
முல்லைப்பாட்டில் வரும் கதை — பிரிந்த தலைவனுக்காக தலைவி காத்திருக்கும் மனநிலையைப் பற்றியது. “இன்ன பருவத்தில் திரும்பிவருவேன்” என்று சொல்லி சென்ற தலைவன், வாக்குறுதியளித்த பருவம் கடந்த பின்னரும் வராமல் போகிறான். அந்த நீண்ட காத்திருப்பால் தலைவியின் மனம் துயரத்தால் நிரம்புகிறது. புவலர் நப்பூதனார் இதை மிக அழகாகக் கூறுகிறார். தலைவி பிரிவின் வலி, நினைவின் துன்பம், நம்பிக்கையின் மெலிவு — இவை அனைத்தும் முல்லைப்பாட்டின் மையக் கருத்து.
எழுத்தாளர் ஜெயமோகன் இதே ‘காத்திருப்பு’ என்னும் உணர்வை ‘நீலம்’ நாவலில் மிகப் பெரிய பரிமாணத்தில் காட்டுகிறார். இங்குக் காத்திருப்பது ஒரு பெண் அல்ல, ஒரு யுகங்களைக் கடந்த ஆன்மா — ராதை. அவள் ஸ்ரீகிருஷ்ணருக்காக காத்திருக்கிறாள். ஆனால், அந்தக் காத்திருப்பு சாதாரண மனித காத்திருப்பு அல்ல. அது யுகங்களைக் கடந்த ஆன்மிகத் தாபம்.
ராதையின் காத்திருப்பு ஒரு கணமும் நிற்காது. அவள் கணம் தோறும் ஸ்ரீ கிருஷ்ணரை நினைக்கிறாள். அவன் நினைவில் அவள் மூழ்குகிறாள். சில நேரங்களில், மின்னல் போல, ஒரு கணம் ஸ்ரீ கிருஷ்ணர் அவளுக்குப் புலப்படுகிறார். ஆனால், அடுத்த கணம் அவர் மறைந்து விடுகிறார். இதுபோல், ஸ்ரீ கிருஷ்ணரின் ஒளி அவளது வாழ்க்கையில் மின்னி மின்னி மறையும் ஒளிபோல நடக்கிறது. அந்த மாய ஒளிக்காகவே ராதை உயிரோடு இருக்கிறாள்.
அவள் ஸ்ரீகிருஷ்ணரைப் பார்க்கும் நம்பிக்கையிலேயே வாழ்கிறாள். அவர் வருவார் என்ற நம்பிக்கையால் தன் இமைக்ககூட அஞ்சுகிறாள், ஏனெனில் அவர் வரும்போது ஒரு கணம் இமைக்கும்போதுகூட அவரைத் தவறவிடக் கூடும். இது ஒரு தெய்விகமான அன்பின் உச்சநிலை.
ராதையின் மனம் ஓர் அழியா நினைவின் உலகம். அதில் ஸ்ரீகிருஷ்ணரின் பாதச்சுவடுகள், குழலிசை, சிரிப்பு, பார்வை — அனைத்தும் இன்னும் ஒலித்துக்கொண்டே இருக்கின்றன. அவை அவளது உள்ளத்தில் அழியாமல் பதிந்திருக்கின்றன. ராதை அவற்றைப் பார்த்தபடியும் கேட்டபடியும் அவன் வருகைக்காகக் காத்திருக்கிறாள்.
இந்தக் காத்திருப்பு, சாதாரண மனித உறவின் காத்திருப்பு அல்ல. இது ஆன்மா பரம்பொருளை அடையும் முயற்சி. ராதையின் மனம் ஸ்ரீ கிருஷ்ணனின் நினைவில் ஆழ்ந்திருக்கிறது. அவளது காத்திருப்பு மனித அன்பைத் தாண்டி பரம அன்பாக, தெய்விகச் சங்கமமாக மாறுகிறது.
இதனால், ‘நீலம்’ நாவல் வெளிப்படையாக ஒரு காதல் கதை போலத் தோன்றினாலும், அதன் உள்ளார்ந்த பொருள் — ஆன்மிகக் காத்திருப்பு, மனிதன் தன் தெய்விக மூலத்தை அடையும் தாபம். முல்லைப்பாட்டின் தலைவி தனது காதலனுக்காகக் காத்திருப்பது போல, ராதை தன் ஸ்ரீ கிருஷ்ணனுக்காகக் காத்திருக்கிறாள். ஆனால், அவளது காத்திருப்பு எல்லா காலங்களையும் கடந்து, மனித ஆன்மாவின் நிலையான தேடலாக மாறுகிறது.
இந் நாவல் ஓர் இசை அனுபவம் போல வாசகனை மயக்கும் இலக்கியப் பயணம். எழுத்தாளர் ஜெயமோகன் கூறுவதுபோல, இதை வாசிப்பது ஓர் இசைப்பாடலைக் கேட்பது போல் அல்லது திருப்புகழ் பாடல்களைப் படிப்பது போல் இருக்கும். அதாவது, இந்த நாவல் ஒரு கதை மட்டுமல்ல — அது ஓர் அனுபவம், ஓர் உணர்ச்சி, ஓர் ஆன்மிக இசை.
ஸ்ரீகிருஷ்ணரின் புல்லாங்குழல் இசை போல் மனத்தை மயக்கும் நாதம் கொண்டது இந்த நாவல். எழுத்தாளர் ஜெயமோகன் இதில் பயன்படுத்தியுள்ள சொற்கள் அனைத்தும் தேர்ந்த செவ்வியற்தமிழ், அதாவது மிகப் பழமையான, இனிமையான, துல்லியமான தமிழ்ச் சொற்கள். ஒவ்வொரு வாக்கியமும் ஒரு கவிதை போல இசையோடு ஓடுகிறது. அந்த அளவுக்கு, இந்த நாவல் முழுவதும் கவிதைத் தன்மை கொண்டது.
‘நீலம்’ நாவலின் ஒவ்வொரு வரியும், ஒவ்வொரு சொற்களும், தேர்ந்த செவ்வியற்கவி வரிகளாக அமைந்துள்ளன. இதன் மொழி ஒரு சங்கக் கவிதையைப் போல் அழகானது, நயமிக்கது, ஆழமானது. எழுத்தாளர் ஜெயமோகன் இதில் பயன்படுத்தியுள்ள உவமைகளும் உருவகங்களும் வாசகனின் மனத்தில் தனித்தனியான அழகான காட்சிகளை உருவாக்குகின்றன. அவை வெறும் ஒப்பீடுகள் அல்ல; அவை உணர்ச்சிகளாக மாறி நம் உள்ளத்தில் ஒலிக்கின்றன.
இந்த நாவலை ஒரு சங்கச்சொற்கவியாறு என்று கூறலாம். அதாவது, சங்க காலத்து செந்தமிழ்ச் சொற்களும், புலமை நிறைந்த வாக்கியங்களும் இதில் பெருகிப் பாய்கின்றன. அந்தச் சொற்களின் நதி ஓர் இசைபோல் தொடர்ந்து ஓடிக்கொண்டே இருக்கும். வாசகன் அந்த ஓட்டத்தில் மூழ்கும்போது, ஓர் ஆன்மிக அமைதி உருவாகிறது.
மொத்தத்தில் பார்த்தால், ‘வெண்முரசு’ தொடரில் சொல்லாழம், பொருளாழம், மற்றும் உணர்வின் ஆழம் ஆகிய மூன்றிலும் மிக உயர்ந்தது இந்த ‘நீலம்’ நாவலே என்று கூறுவது மிகச் சரியானது. எழுத்தாளர் ஜெயமோகனின் மொழிநடை இங்கு உச்சத்தை அடைகிறது. அவருக்குப் பரம்பொருள் கொடுத்த சொல்வளம் இந்நாவலில் முழுமையாக வெளிப்பட்டுள்ளது. அதனால் இந்த நாவலை வாசிக்கும் போது, வாசகன் எழுத்தாளர் ஜெயமோகனின் சிந்தனை, மொழி ஆகியனவற்றின் ஆழத்தையும் உணர்ந்து வியக்கும் நிலைக்கு வருகிறான்.
ஆனால், இந்த நாவலை முழுமையாக ரசிக்க, வாசகனிடம் சங்க இலக்கிய வாசிப்பு அனுபவம் அவசியம். சங்க இலக்கியத்தின் சொற்களையும் அதன் பாவனையையும் அறியாமல் இதை வாசிப்பவர், இதை ஒரு வெறும் சொற்குவியல் என எண்ணி விடுவார். காரணம், இதில் வரும் ஒவ்வொரு செந்தமிழ்ச் சொல்லும் ஒரு தனி உலகத்தை உருவாக்குகிறது. அந்த அர்த்தத்தை உணர்ந்தால்தான் அதன் இனிமை வெளிப்படும்.
எனவே, வாசகன் சிறிது முயற்சியுடனும் ஆர்வத்துடனும் வாசிக்க வேண்டிய நாவல் இது. சங்கச் சொற்களின் பொருளை அறிந்துகொள்ளும் போது, இரண்டு செந்தமிழ் சொற்கள் இணைந்து உருவாக்கும் படிமம் நம்மை மயக்கிவிடும். அப்பொழுதுதான் இந் நாவல் ஒரு கற்கண்டம் போல இனிக்கத் தொடங்கும்.
இந்த நாவல் ஒரு கதை அல்ல, அது ஓர் இசைபோல் ஓடும் ஆன்மிகக் கவிதை. அதைப் புரிந்துகொள்ளும் பொழுது, வாசகன் சொல்லின் சக்தியையும் தமிழ்மொழியின் பெருமையையும் எழுத்தாளர் ஜெயமோகனின் படைப்பாற்றலையும் ஒரேநேரத்தில் உணர்கிறான்.
இந்த நாவல், வெளிப்படையாக மகாபாரதத்துடன் மிகச் சிறிய தொடர்பு கொண்டதாகத் தோன்றினாலும், அதன் உள்ளார்ந்த பொருள் மகாபாரதத்தின் மூல ஆன்மாவாக இருக்கிறது. இந்த நாவலில், மகாபாரதத்துக்கும் இதற்கும் உள்ள நேரடி இணைப்பு என்று கூறப்படும் பகுதி, மொத்தம் நான்கு வரிகளே. ஆனால், அந்த நான்கு வரிகளே ஒரு பெரும் தத்துவத்தை, ஒரு பிரபஞ்ச ரகசியத்தை நமக்குக் காட்டுகின்றன.
“பாண்டவர் முடிமீட்ட கைகள்.
பார்த்தனுக்கு உரைத்த இதழ்கள்.
பாரதப்போர் முடித்த கண்கள்.
அரசர்குழாம் பணியும் அடிகள்.
ஆற்றுவது ஆற்றி அமைந்த நெஞ்சம்.”
இந்தச் சொற்கள் ஓர் ஆயர்குல மலைமருத்துவரால் கூறப்படுகின்றன. அவர் ஸ்ரீகிருஷ்ணரின் கையைப் பிடித்து, அவரின் நாடியைத் தொட்டு, தியானத்தில் மூழ்கி, இவ்வாறு கணிக்கிறார். இவை வெறும் கவிதை வரிகள் அல்ல — ஸ்ரீ கிருஷ்ணரின் வாழ்க்கையின் சாராம்சம், மகாபாரதத்தின் விதை வடிவமே.
“பாண்டவர் முடிமீட்ட கைகள்” — கிருஷ்ணன் பாண்டவர்களின் அரசாட்சியை மீட்டுத் தந்தவர். அவர்களுக்கு நீதி கிடைக்கச் செய்தவர்.
“பார்த்தனுக்கு உரைத்த இதழ்கள்” — அர்ஜுனனுக்குக் கீதையை உபதேசித்தது ஸ்ரீ கிருஷ்ணன். அதுவே மனித வாழ்வின் தத்துவப் போதனையாக மாறியது.
“பாரதப்போர் முடித்த கண்கள்” — மகாபாரதப் போரின் முடிவைத் தீர்மானித்த பார்வை அவன்தான். யார் உயிரைப் பறிக்க வேண்டும், யாரை உயிரோடு வைக்க வேண்டும் என்பதை அறிந்தவன் அவன்.
“அரசர்குழாம் பணியும் அடிகள்” — அரசர்கள் அனைவரும் அவனது வழிநடத்தலுக்கே பணிந்தனர். அவன் அரசியலும், தத்துவமும் ஒன்றாக இணைந்தது.
“ஆற்றுவது ஆற்றி அமைந்த நெஞ்சம்” — எல்லாவற்றையும் சுமந்து அமைதியாக நிற்கும் அந்தப் பரம்பொருள் நெஞ்சம் அவன்தான்.
இதன் மூலம், ‘நீலம்’ நாவல் ‘வெண்முரசு’ தொடரில் இணைகிறது என்பதற்கேற்ப, ஸ்ரீ கிருஷ்ணனின் வாழ்க்கை மகாபாரதத்தின் அச்சாணி என வெளிப்படுகிறது. இதைக் கேட்டவுடன் வாசகருக்கு வியப்பாகத் தோன்றும் — “மொத்த மகாபாரதத்தையும் இணைக்கும் முக்கிய நூல், இவ்வளவு குறைந்த வரிகளால் எப்படி இணைகிறது?” என்பதாக. ஆனால் அதுவே எழுத்தாளர் ஜெயமோகனின் ஆற்றல்.
அவர் காட்டுவது — மகாபாரதம் முழுவதும் உருவாகி நிலைநிற்கச் செய்த மூல ஆற்றல் ஸ்ரீ கிருஷ்ணனே. அவர் இல்லாமல் அந்தக் காவியம் நடக்கவே முடியாது. அவர் தான் விதையை விதைத்தவர்; அந்த விதையிலிருந்து கதைகள், நிகழ்வுகள், மனிதர்கள், தத்துவங்கள் அனைத்தும் வளர்ந்தன. இது ஒரு மரம் போல — விதையிலிருந்து கிளைகள், இலைகள், பழங்கள் என பரவுவது போல, மகாபாரதம் கிருஷ்ணனின் சிந்தனையிலிருந்து வளர்கிறது.
இயற்கை எப்படி ஒரு விதையிலிருந்து ஆயிரம் மரங்களை உருவாக்குகிறதோ, அதுபோல ஸ்ரீ கிருஷ்ணனின் செயல் ஒரு மகாபாரத உலகையே உருவாக்குகிறது. அதனால், அவரது பங்களிப்பு ஒரு தனிப்பட்ட நிகழ்வு அல்ல; அது பரம்பொருளின் இயக்கம். இந்தப் பொருளில் பார்த்தால், ‘நீலம்’ நாவல் மகாபாரதத்தின் ஆரம்ப தெய்விக சக்தியை வெளிப்படுத்தும் நாவல். இதுவே பாண்டவர்கள், கௌரவர்கள், அரசர்கள் எனப் பின்னர் உருவாகும் பெரிய கதையின் அடித்தளம்.
எனவே, மகாபாரதம் ஒரு மரமாக இருந்தால், ‘நீலம்’ அதன் விதை. அந்த விதை — ஸ்ரீ கிருஷ்ணனின் நெஞ்சம், அவரது சிந்தனை, அவரது தெய்விக புல்லாங்குழல் இசை. இதனால்தான் எழுத்தாளர் ஜெயமோகன் எழுதிய இந்த ‘நீலம்’ நாவல், மகாபாரதத்தின் மூலச் சுவடாகவும், ஆன்மிக மையமாகவும் திகழ்கிறது.
இந்த நாவலில், ஸ்ரீகிருஷ்ணர் மிகக் குறைந்த வயதிலேயே மதுராவின் மணிமுடியைக் கைப்பற்றுகிறார். இச் சம்பவம் சாதாரண நிகழ்வல்ல; இது அவரது தீவிர புத்திசாலித்தனம் மற்றும் தெய்விக சக்தியின் ஆரம்ப சுடரை வெளிப்படுத்துகிறது. இதை ‘அச்சாணி’ என்ற ஒப்புமையால் விளக்கலாம். பெரியது என்றால் பெருந்தேரைப் போல; அச்சாணி என்றால் அந்ப்த பெரியதற்கான ஆரம்பம், வழிகாட்டி, இயக்கி. அதாவது, பெருந்தேரின் இயக்கத்திற்கும் வெற்றிக்கும் அச்சாணி அவசியம்.
இதேபோல், மகாபாரதம் என்ற பெருந்தேரை முழுமையாக இயக்கி நிறுத்துவது ஸ்ரீகிருஷ்ணரின் பங்களிப்பில்தான் சாத்தியமாகிறது. அவர் இல்லாமல், மகாபாரதத்தின் நிகழ்வுகள் ஒரு வரி கூட நகராது. இதுவே, நாவலின் தெய்விக மையக் கருத்தை உணர்த்துகிறது: பெரிய கதை, பெரிய யுத்தம், பெரிய தீர்மானங்கள் எல்லாவும் ஸ்ரீகிருஷ்ணரின் செயல் மற்றும் ஆற்றல் என்பதில் சார்ந்திருக்கும்.
‘நீலம்’ நாவல், ஸ்ரீகிருஷ்ணரின் குழந்தைப் பருவச் சின்ன குறும்புகள், நுணுக்கமான சாதனைகள், ஆழமான அறிவும் நெறியும் அனைத்தையும் கவனமாகத் தொட்டு, வளர்ந்து வருகிற நிகழ்வுகளாகச் சித்தரிக்கிறது. அவற்றின் ஒவ்வொரு நிகழ்வும் அவரது மாநிறைவான தன்மையை, பரம்பொருளை அடையும் முன்னோடித்தன்மையை வெளிப்படுத்துகிறது. வாசகன் இவற்றைப் படிப்பதன் மூலம், ஸ்ரீகிருஷ்ணர் ஒரு சாதாரண மனிதனல்ல; பரம்பொருள் செயல்படும் ஒழுங்கின் மையக் கட்டமைப்பாக இருப்பதாக உணர்கிறார்.
ஆனால், இந்த நாவலில் ஸ்ரீகிருஷ்ணர் மட்டுமல்ல; முழு நாவலும் ராதையால் நிரம்பியிருக்கிறது. ராதை, ஸ்ரீகிருஷ்ணரின் வாழ்க்கையின் மையப்புள்ளி, அவரது உணர்ச்சிகளுக்கும் செயல்களுக்கும் நிலையான பிரதிபலிப்பு. ராதையின் நினைவுகள், காத்திருப்பு, அன்பு மற்றும் கனவுகள் ஸ்ரீகிருஷ்ணரை முழுமையாக நிரப்புகின்றன. நாவல் முழுவதும் ராதை ஒரு நெஞ்சின் ஆழமான பிரதிபலிப்பாக, ஸ்ரீகிருஷ்ணரின் ஒவ்வொரு நிகழ்வுக்கும் ஒத்திசைந்து விளங்குகிறார்.
இதன் மூலம் எழுத்தாளர் ஜெயமோகன் கூறுவருவது, ‘ஸ்ரீகிருஷ்ணர் ஒரு மனிதன் மட்டுமல்ல; அவருக்கு மையமாக நிற்கும் நபர் ராதை, அவர் இல்லாமல் ஸ்ரீகிருஷ்ணரின் தன்மை மற்றும் வாழ்க்கை முழுமையாக வெளிப்படாது. ராதை ஸ்ரீகிருஷ்ணரின் சக்தியையும் அறிவையும், அவரின் தெய்விக நடவடிக்கைகளையும் வெளிப்படுத்தும் ஒளி போல் இருக்கிறார். அவர் இல்லாமல், கிருஷ்ணர் ஒரு தனி நபராக மட்டும் இருக்கும்; அவர் இருக்கும் உலகில் அன்பும், கற்பும், ஆன்மிகமும் பரவாது’ என்பதே!.
இந் நாவலை வாசிப்பது, தமிழ் இலக்கியத்தின் உயர்ந்த சாதனைகளில் ஒன்றாக இருக்கிறது. இதை வாசிப்பது ஒருவேளை ஓர் ஆன்மிக அனுபவம் போன்றதாகும். இதற்குப் போன்று, சங்க இலக்கியங்களுள் ஒரு முக்கியப் படைப்பு திருமுருகாற்றுப்படை. நக்கீரர், அந்தப் படைப்பு எழுதும்போது, முருகனின் செம்மைப் பேரெழலைத் தன் உள்ளத்தோடு தொட்ந்து உணர்ந்தார். அதே விதமாக, எழுத்தாளர் ஜெயமோகனும் ஸ்ரீகிருஷ்ணரின் நீலப் பேரெழலைத் தன் சொற்களால் தொடும் முயற்சியில் இருக்கிறார்.
முதலில், இந்த ஒப்புமையை நன்கு புரிந்துகொள்வது முக்கியம். நக்கீரர் முருகனைப் பற்றிய உணர்வை, அன்பை, வியப்பையும் தன் கவிதையின் வடிவில் வாசகனுக்குக் கொண்டு வந்தார். வாசகர் படிப்பதற்குக்கூட, முருகனை நினைந்து நினைந்து பரவசமடையும். அதேபோல், எழுத்தாளர் ஜெயமோகன் ‘நீலம்’ நாவலில் ஸ்ரீகிருஷ்ணரை ஒரு பரம்பொருளாக, மனத்தின் ஆழத்துடன், உணர்ச்சியோடு, ஆன்மிகமோடு வண்ணமயமாக எழுத்தின் வடிவில் வெளிப்படுத்தியுள்ளார்.
இந்த நாவல் வாசிப்பவரை மெய்ப்பிக்கும் விதமாகவும், ஆன்மிக பரவசம் உண்டாக்கும் விதமாகவும் அமைந்துள்ளது. வாசகன் ஸ்ரீகிருஷ்ணரின் வாழ்வில் நடக்கும் கோடான கோடி மாயங்கள், அவரது அன்பும் குணங்களும், சாதனைகளும் அனைத்தையும் மனத்தில் உணர்கிறார். அதே நேரம், ராதை — ஸ்ரீகிருஷ்ணரின் வாழ்க்கையின் மையப்புள்ளி — அவருடன் இணைந்த உலக அன்னையர்கள் அனைவரின் அன்பையும் பிரதிபலிக்கிறாள். வாசகன் ராதையின் அனுபவங்களை மனத்தோடு உணர்ந்து, அவருடன் உணர்ச்சியாக உருகி, பரவசமடைப் படுகிறார்.
எழுத்தாளர் ஜெயமோகனின் எழுத்துவலிமை, வாசகனை நேரடியாகவே ஸ்ரீகிருஷ்ணரின் ஆன்மிக உலகிற்கு இழுத்துச் (அழைத்துச்) செல்கிறது. இதற்காக, அவர் சொல்லில் சொல்ல முடியாத பரம்பொருளைச் சொல்வது, அதனை உணரச் செய்வது, வாசகனை ஒரு பரவச அனுபவத்தில் மூழ்கச் செய்வது ஆகியவற்றில் மிகத் துல்லியமாகச் செயல்பட்டுள்ளார். அந்த வகையில், நாவல் ஒரு சாதாரணக் கதை அல்ல; அது ஆன்மிகத் தத்துவமும், காதலும், மாயமும் ஒரேநேரத்தில் மனதுக்குள் புகுந்து விளங்கும் ஓர் இலக்கிய, தத்துவ, ஆன்மிக அனுபவம்.
இந்த நாவலில் எழுத்தாளர் ஜெயமோகன் தன்னுடைய சொற்களை மிகவும் கவனமாகத் தேர்ந்தெடுத்து, தமிழ் மொழியின் சக்தி மற்றும் அழகை பூரணமாகப் பயன்படுத்தியுள்ளார். வாசகன் எவ்வளவு அழகான வாக்கியங்களைக் கண்டு, அவற்றின் அர்த்தத்தையும் உணர்ந்தாலும், நாவல் ஓர் இசைபோல் ஓடிக் கொண்டே இருப்பதை உணர்கிறார். இதுவே வாசகனுக்கு ‘நீலம்’ அளிக்கும் பரவசக் கொடை.
இந்நாவல் முழுவதும் ஆயிரம் அன்னையர்கள் வந்துசெல்வது போலக் காட்சிகள் வருகின்றன. ஆனால், அந்த ஆயிரம் அன்னையர்களில் ஒவ்வொருவரும் ராதை என்ற ஒரே பெயரின் பிரதிபலிப்பாகவே இருக்கிறார்கள். அவர்கள் அனைவரும் காலந்தோறும் ஒரே உள்ளத்துடனும், ஒரே கருத்துடனும், ஒரே அன்பும் கருணையுமாய் நிறைந்தவர்கள். ஆனால், அவர்களது வெளிப்பாடு வெவ்வேறு — ஒருவரின் கண்ணீர், ஒருவரின் பார்வை, ஒருவரின் சொற்கள், ஒருவரின் நடத்தை அனைத்தும் தனித்துவம் கொண்டவை. இத்தன்மை, ராதையின் பலவகைப் பக்கங்கள் என்பதை வாசகனுக்கு உணர்த்துகிறது. எழுத்தாளர் ஜெயமோகன், அதில் ஒரு ராதையை மட்டும் எடுத்துக்கொண்டு, அந்த ஒருவரின் உள்ளத்தில் உறையும் ஆயிரம் ராதைகளை நமக்குக் காட்டுகிறார். இதன் மூலம், ராதையின் ஆன்மிக, காதல்சார்ந்த, மனசாட்சிக் கருணை நிறைந்த தன்மை வாசகனின் மனத்தில் நிலைக்கிறது.
நாவலின் களங்கள் பற்பல இடங்களைச் சுற்றி நிகழ்கின்றன. அவை பர்சானபுரி, கோகுலம், விருந்தாவனம், மதுரா ஆகியனவாகும். இவை அனைத்தும் ஸ்ரீகிருஷ்ணரின் வாழ்க்கை நிகழ்வுகளோடு இணைந்தன. சங்க இலக்கியங்களில், முல்லைப்பாட்டு மற்றும் கலித்தொகை முல்லைக்கலி போன்ற படைப்புகளில் காணும் “ஆயர்குலம்” என்ற சமூக அமைப்பும், அவர்களது வாழ்வியல், பண்புகள், குணங்கள் ஆகியவை இங்கு நாவலில் விரிவாக எடுத்துரைக்கப்பட்டுள்ளன. எழுத்தாளர் ஜெயமோகன் இதைத் தனிப்பட்ட கதைநகர்வுக்காகச் சொல்லிச் செல்கிறார், அதாவது கதை முன்னேறும்போதே வாசகன் இந்தச் சமூக அமைப்பின் ஆழத்தையும் மரபையும் உணர்ந்துகொள்ளலாம்.
ஆயர்குலத்தின் வீரம், தொழில்நேர்த்தி, கற்புநெறி போன்ற பண்புகள் நாவலில் அழகாகக் காட்டப்பட்டுள்ளன. அந்தக் குலத்தினர், ஸ்ரீகிருஷ்ணரின் சுற்றுப்புறத்தில் இருந்தும், அவருடைய குணங்கள், செயல்கள், ஆன்மிகத்திறன் ஆகியவற்றுக்கு இணங்க தங்களது பண்புகளை நிரூபித்தவர்கள். வாசகன் இதைப் படித்தால், அந்த ஆயர்குலத்தின் உயர்ந்த பண்புகள், நடவடிக்கைகள் குறித்து பொறாமைப்பட நேரிடும்.
இந்நாவலின் வழியாக வாசகருக்கு ராதையின் காதல், கருணை, பாச உணர்வு ஆகியனவற்றோடு இணைத்து ஆயர்குலத்தின் பண்பும் உயர்ந்த வாழ்வியல் வரலாறும் கற்பிக்கப்படும். அதனால், நாவல் வெறும் கதை அல்ல; அது கலை, சமூக, ஆன்மிக ஒற்றுமையை ஒருங்கிணைக்கும் ஒரு சிறந்த இலக்கிய அனுபவம்.
இந்த நாவலில் முக்கிய மையமாக ராதையும் ஸ்ரீகிருஷ்ணரும் இருக்கின்றனர். ராதை, ஸ்ரீகிருஷ்ணரை மட்டும் நினைக்கும் மனத்துடன் நிரம்பியவராகவே வரையறுக்கப்படுகிறது. நாவல் முழுவதும் ஸ்ரீகிருஷ்ணரின் பிறப்புக்கு முன்னும் பின்னும் நிகழ்ந்த அனைத்தையும், ராதையின் மனப்போக்கு, நினைவுகள், அனுபவங்கள் மூலம் வாசகனுக்குக் கொடுக்கிறது. அதனால், கதையின் வரிசை நேரடியாகத் தொடர்வதில்லை; நேரம் மாறியே நாவல் நிகழ்வுகளை நகர்த்துகிறது. இந்த அமைப்பு வாசகனுக்கு ஓர் ஆழமான மன உளவியல் அனுபவத்தைத் தருகிறது.
நாவல் மிக அதிகமாக ராதையின் மனத்துடனும், நினைவுகளுடனும், அவள் சொற்களுடனும் கட்டமைக்கப்பட்டுள்ளது. ராதையின் நினைவுகள், கனவுகள், விருப்பங்கள், விரோதங்கள், சந்தோஷம், துயரம் அனைத்தும் ஒன்றிணைந்து நாவலின் கதையை நகர்க்கின்றன. இடையிடையே சூதர்கள், குறமகள்கள், நிமித்திகர்கள், முதுபெண்டிர்கள் போன்ற பல பாத்திரங்களின் சொற்களும் கதையில் கலந்துகொள்கின்றன. அவர்களது ஒவ்வொரு வார்த்தையும், செயலும், ராதையின் மனப்போக்கில் உள்ள உணர்ச்சிகளுடன் இணைந்து கதையை வளப்படுத்துகின்றன.
இந்த நாவலின் தொடக்கம் சில வாசகர்களுக்குச் சிக்கலானதாகவும் குழப்பமளிக்கும் வகையிலும் அமைந்துள்ளது. இதன் காரணம், எழுத்தாளர் ஜெயமோகன் நாவலைத் தனக்குரிய வாசகரை மட்டுமே ஏற்கும் வகையில் எழுதியிருக்கிறார். வாசிப்புப் பயிற்சி இல்லாதவர்கள், சொற்களை உணர்ச்சியாக அனுபவமாக மாற்றிக்கொள்ளப் பழகாதவர்கள் இந்த நாவலின் ஆழத்தையும் அழகையும் முழுமையாக உணர முடியாது. இது, வாசகனைத் தேர்ந்தெடுத்து நாவலுக்குள் அழைக்கும் ஒரு தனித்துவமான தன்மை.
நாவல் வாசகனை ஆன்மிகப் பயணத்திற்கும், கவிதைபூர்வ அனுபவத்திற்கும் அழைத்துச் செல்கிறது. ‘நீலம்’ நிழலாய், ஒளியாய், இந்தப் பிரபஞ்சத்தில் பட்டு, உலகத்தைத் தூக்கத்திலிருந்து மீள்வதில் தொடங்குகிறது. இது ஒரு சின்ன ஒப்புமையாக, உலகம் தூங்கிக் கொண்டிருக்கும் போது ஸ்ரீகிருஷ்ணரின் பிரபஞ்ச சக்தி செயல்பட்டு, உயிர்களுக்கு விழிப்பையும் ஆன்மிக உணர்வையும் தருவது போல.
பர்சானபுரியில் உள்ள யாருக்கும் சோம்பல் ஏற்படுவதில்லை எனக் கூறப்பட்டுள்ளதன் மூலம், அவர்கள் ஸ்ரீகிருஷ்ணரின் குழலிசையில் மயங்கி, தியானத்தில் உணர்ச்சியோடு முழுமையாக இணைந்தவர்கள் என்பதும் அவர்கள் மனம், அன்பு, ஆன்மிக உணர்ச்சி அனைத்தும் ஸ்ரீகிருஷ்ணரின் செயலும் கண்ணோட்டமும் வழியாக நகர்கின்றன என்பதும் வாசகருக்குப் புரிந்துவிடுகிறது.
நாவல் தொடக்கம் பர்சானபுரியில் நடைபெறும் ஒரு நிகழ்வுடன் ஆரம்பிக்கிறது. அந்த ஊரின் ஒவ்வொரு உயிரும் மாயக் குழலிசையைக் கேட்டு தியானத்தில் மூழ்கியிருக்கின்றனர். இங்கு எழுத்தாளர் ஜெயமோகன் கூறுவது, தியானத்தில் மூழ்கிய உயிர்களுக்கு சோம்பல், சோர்வு ஏற்படாது. அவை அனைத்தும் தெய்விக சக்தியால், ஸ்ரீகிருஷ்ணரின் உள்நோக்கத்தால் உயிர்வளம் பெறுகின்றன. வாசகன் இதனைப் படிக்கும் பொழுது, நாவலின் ஆரம்பத்தில் உலகம் தியானத்தில் இருந்து எழுவதும், விழிப்பும் பெறுவதும் ஆகிய நிகழ்வுகளை அனுபவமாக உணர்கிறார். ராதை, அந்த எழுச்சியில் தென்றல் மூலம் எழுப்பப்படுவது போன்ற ஒரு சின்ன நிகழ்வில்கூட, வாசகனின் மனத்தில் ஆழமான அனுபவத்தை உண்டாக்குகிறது.
இதன் பின்னர், நாவல் வாசகனை ஆண்டாளின் திருப்பாவை நினைவுகூரச் செய்கிறது. திருப்பாவை பாடலில், விடியற்காலையில் ஆயர்குலப் பெண்களை எழுப்புவதாகக் கூறப்பட்டுள்ளது. அதே போல, நாவலில் தென்றல் ராதையை எழுப்புகிறது; அவள் எழும்பி தனது அகவிழிப்பையும், உள்ளார்ந்த உணர்வுகளையும் உணர்கிறாள். இங்கு ராதை, காலத்திற்குப் பிறந்து, வளர்ந்து, வாழ்ந்து, இறந்துபடும் எண்ணற்ற ராதையர்களின் தொடரில் ஒருத்தியாகவே வரையறுக்கப்படுகிறது. இது வாசகனை ராதையின் தெய்விக, சிந்தனை மையத்துடனான பயணத்தில் இணைக்கிறது.
இதில் கம்சன் பூதனையைப் பயன்படுத்தி ஸ்ரீ கிருஷ்ணரை கொல்ல முயற்சி செய்வதைப் பார்க்கலாம். பூதனையைப் பொதுவாக அரக்கியாக நினைத்தாலும், எழுத்தாளர் ஜெயமோகன் அவளைப் பிள்ளைப் பித்தேறிய தாய்மையாகத்தான் காட்டுகிறார். இதன் மூலம், பூதனையின் இயல்பும், தாய்மையின் பெருமையும் வாசகனுக்குக் காட்டப்படுகின்றது. அவளை அரக்கியாக மட்டுமே படைக்க விருப்பம் இல்லை; அவளையும் தாயாகவே புரிந்துகொள்ள வைப்பதே எழுத்தாளர் ஜெயமோகனின் நோக்கம். இது நாவலை இன்னும் ஆழமான மற்றும் மனிதநேயம் நிறைந்த படைப்பாக மாற்றுகிறது.
கோகுலத்திலும் பர்சானபுரியிலும் விருந்தாவனத்திலும் உள்ள பெண்கள் ஸ்ரீகிருஷ்ணரை நினைத்து, அவரின் குறும்புகளையும், செயல்களையும் எண்ணிக் கொண்டே அவரைப் பற்றிய ஆர்வமும் அவர் மீது அன்பும் கொள்கின்றனர். அவர்கள் மனங்கள் பெரிதும் மாற்றமடைவதில்லை; ஆனால் மனமெல்லாம் ஸ்ரீ கிருஷ்ணருக்காக உருகுகிறது, காதல் மற்றும் பக்தியால் பரவசமடைகிறது. இதே சம்பவங்களை ‘ஸ்ரீகிருஷ்ணரின் திருவிளையாடல்’ (ஸ்ரீகிருஷ்ணலீலா) என்று சொல்லலாம். வாசகன் இதனைப் படித்துப் புரிந்துகொண்டால், கதை மட்டும் அல்ல; ஓர் ஆன்மிக மற்றும் மனநிலை அனுபவம் அவருக்கு உருவாகிறது.
இந்த நாவலில் இந்தியக் கலாச்சாரத்தில் காணப்படும் திருமண மரபும், வீரமும், வேடங்களும் ஒரேநேரத்தில் நிகழும் அழகான காட்சிகளாக இருக்கின்றன. இந்த நாவல் வாசிப்பவரை நேரடியாகக் கதைச் சூழலில் ஈர்க்கிறது. இங்கு நிகழும் சம்பவத்தில், தேவகர் தன் மகள் தன்மண ஏற்பு நடத்த விரும்புகிறார். தேவகர், ‘தன் மகளுக்குப் உடல் வலிமையும், மனத்தில் துணிவும் கொண்டவரே சரியான மணமாக இருக்க வேண்டும்’ என்று அறிவார். ஆனால், வசுதேவருக்கு உடல் வலிமை இல்லை என்பதால், தேவகர் சற்றுச் சிந்திக்கிறார். இதனால், மண ஏற்பு நிகழ்ச்சி ஓர் ‘ஏறுதழுவுதல்’ போட்டி வடிவத்தில் நடக்கிறது.
ஏறுதழுவுதல் என்பது சாதாரண நிகழ்வல்ல; இதில் ஒருவர் காளையை ஏறி, அதன் கொம்பில் இருக்கும் மங்கல நாணை போன்ற சிறந்த பொருளை வென்று காட்ட வேண்டும். இது ஒரு போட்டி, வீரப்பிரதிபலிப்பு என்றும், திருமணத்தில் மணப்பெண் தேர்வின் ஒரு விதியாக நடைபெறும். மணப்பெண் தனது கணவரைப் உடல் வலிமை மற்றும் மனத்தில் துணிவு கொண்டவராகத் தேர்வு செய்ய விரும்புவார் என்பதே இதன் முக்கிய நோக்கம்.
சம்பவத்தில், கம்சன் முதுசேடி வேடத்தில் ரதத்தில் நுழைந்து, ஏறுதழுவி, காளையின் கொம்பில் சுற்றியுள்ள மங்கல நாணை எடுத்து, அதை வசுதேவருக்காக வென்றதாகக் கூறுகிறார். இது போட்டி விதியில் ஒரு சுவாரஸ்ய திருப்பம் ஆகும். ஒருவருக்குப் பதிலாக மற்றவர் போட்டியில் வெற்றி பெறுவது, அவரது துணிவையும் வீரத்தையும் வெளிப்படுத்தும் விதமாக நிகழ்கிறது. அதே நேரம், மணப்பெண் தேவகி, கம்சன் எடுத்த செயலைப் பார்த்து, வசுதேவரைக் கண்காணித்து, அவருக்காகக் கைகளைப் பற்றிக் கொள்கிறார். இதன் மூலம் தேவகியின் மனப்போக்கும் தன்மண ஏற்பின் நோக்கமும் வெளிப்படுகிறது.
இந்த நிகழ்வு வாசகனை ஒரே நேரத்தில் சோகத்திலும் சிந்தனையிலும் வியப்பிலும் ஆழ்த்திவிடுகிறது. திருமண மரபில் களப்போட்டிகளும், வீரப்பிரதிபலிப்பும் உள்ளன. ஆனால், அவை மணப்பெண்ணின் விருப்பம், மற்றும் விரும்பிய மணமகனுக்கான தேர்வின் முக்கியத்துவத்தோடு இணைக்கப்பட்டிருக்கின்றன. இதனால் நாவல், வாசகருக்கு மனத்துக்கும் பண்பாட்டுக்கும் ஆழமான அனுபவத்தைத் தருகிறது.
எழுத்தாளர் ஜெயமோகன் இந்த நிகழ்வை மிகச் சிறப்பாக, கதையின் வண்ணமும், தனித் தன்மையும் உண்டாக்கும் விதமாக விவரிக்கிறார். அவ்வாறு எழுத்தாளர் ஜெயமோகனின் கதைநடை, நிகழ்வின் விரைவு, பாத்திரங்களின் மனநிலை அனைத்தும் வாசகனைக் கதைநிலையோடு இணைத்து, ஆன்மிக, மனநிலை மற்றும் சமூக மரபின் இணைவை உணர வைக்கிறது.
இந்நிகழ்வு திருமண மரபும் வீரமும் காதலும் ஒன்றிணைந்தவையே என்பதை வெளிப்படுத்துகிறது. தேவகர் மகளின் தன்மண ஏற்பு நோக்கத்துடன் போட்டியை நடத்துகிறார். கம்சன் வீரத்துடன் நடந்து, தேவகியின் விருப்பத்தை எதிர்த்துவிடாமல், வாசகனுக்கு ஓர் ஆழமான கலாச்சாரப் புரிதலை ஏற்படுத்துகிறார். தேவகியின் கைகள் வசுதேவரைப் பற்றிய செயல் மூலம், வாசகர் அன்பும், விருப்பமும், தேர்வு முக்கியத்துவமும் உணர்கிறார். இது ‘நீலம்’ நாவலை ஓர் ஆழமான, மனநிலை நிறைந்த கதையாக மாற்றுகிறது.
இந் நாவல் வாசகனை ஓர் ஆன்மிக, மன உளவியல், கலாச்சாரப் பயணத்திற்கு அழைக்கும் அரிய இலக்கியப் படைப்பாகும். இதில், மதுராவின் மணிமுடி யாருக்குக் கிடைக்கும்? என்ற முக்கியக் கேள்வி நாவலின் திருப்புக் காட்சிகளில் ஒன்றாக வருகிறது. இக்கேள்வி ஸ்ரீகிருஷ்ணரின் வீரத்தையும், கம்சனின் சதித்திறனையும், மற்றும் கதையின் பரபரப்பையும் ஒரு நேரத்தில் வெளிப்படுத்துகிறது.
இந்த நிலையில், கம்சன் தனது சதித்திட்டத்தால் ஒரு யானைக்கு மது புகட்டுகிறார். அதற்குப் பின்னர், அந்த யானை ஸ்ரீகிருஷ்ணரின் முன் செல்லும்போது துதிக்கையில் வரவேற்புமாலையைக் கொடுத்து அனுப்பப்படுகிறது. வாசகனுக்காக எழுத்தாளர் ஜெயமோகன் செய்த சிறப்பான எழுத்துத் திறனைக் கவனிக்க வேண்டும். கம்சன் தன்னையே அந்த யானையாக மனத்தில் கற்பனை செய்து, ஸ்ரீகிருஷ்ணருடன் சண்டை நடத்தும் காட்சியை உருவாக்கியுள்ளார். இது, சாதாரண சண்டையோ அல்லது போரோ அல்ல; உளவியல் அடிப்படையிலான சண்டை. அதாவது, கம்சன் தனது அசாதாரண சதியை, தன் உள்ளத்தின் மூர்க்கத்தனத்தில் நிகழ்த்துகிறார், அந்தத் தருணம் வாசகனுக்கு நாடகீயம் போன்ற அனுபவமாகத் தெரிகிறது.
இந்த காட்சியில் போர், சண்டை, ஆயுதங்கள் என்பவற்றை நேரடியாக நாம் காணவில்லை. ஆனால் உள்ளத்தில் நடக்கும் மன சண்டைகள், மூர்க்கத்தனங்கள், மனநிலை மோதல்கள் அனைத்தும் நாவலில் ஓர் ஒளிரும் போர் போல வெளிப்படுகின்றன. வாசகர், கற்பனையில் அந்த நிழல்களைப் போர் மற்றும் சண்டை என்று உணர்கிறார். இதன் மூலம், எழுத்தாளர் ஜெயமோகன், கதையின் உளவியல் ஆழத்தையும் மனநிலை மோதல்களையும் வாசகனுக்கு மிகச் சிறப்பாகக் காட்டுகிறார்.
இந் நாவல் வழியாக வாசகர் அறியும் முக்கிய உண்மைகள் பின்வருமாறு – ‘ராதை எப்போதும் கன்னியும் அன்னையுமானவளும். அவள் ஸ்ரீகிருஷ்ணரின் காதல், அர்ப்பணிப்பு மற்றும் தெய்விக உறவின் மையமாகவே இருக்கிறார். அதனால் ஸ்ரீகிருஷ்ணர், ஒருகணம் அவளை அணைத்தாலும் மறுகணம் அவளைத் தொழும் நிலைப்பாட்டில் நிற்கிறார். இது ஆன்மிகக் காதலையும் பெண்மையைப் போற்றுவதாகும் பெண்களுக்கான பெருமையையும் வெளிப்படுத்துகிறது.
இந்த நாவல், வாசகனின் மனத்தில் பெண்மை, காதல், ஆன்மிகம் மற்றும் மகிமை ஆகியவற்றை ஒரேநேரத்தில் நிலைக்க வைக்கிறது. ராதையின் உருவம், அவளின் மன நிலை, ஸ்ரீகிருஷ்ணருடன் உள்ள உறவு போன்றவை, வாசகனுக்கு ஆழமான மனப்பார்வையையும், உணர்ச்சி பரவசத்தையும் ஏற்படுத்துகின்றன.
– – –