எழுத்தாளர் ஜெயமோகனின் ‘வெண்முரசு’ நாவல் தொடரில் ஐந்தாவது பாகம் ‘பிரயாகை’ ஆகும். இந்த நாவலின் பெயரே அதன் உள்ளடக்கத்தையும் அடிப்படைக் கருத்தையும் மிக அழகாக வெளிப்படுத்துகிறது. ‘பிரயாகை’ என்பது சம்ஸ்கிருதச் சொல்லாகும். அதற்கு “ஆற்றுச் சந்தி” அல்லது “ஆற்றுகள் சங்கமிக்கும் இடம்” என்று பொருள். இரண்டு அல்லது அதற்கும் மேற்பட்ட ஆறுகள் ஒன்றோடு ஒன்று கலந்து பாயும் இடம் “பிரயாகை” என அழைக்கப்படுகிறது. இத்தகைய சங்கமம் இயற்கையில் மிகப் புனிதமானதாகக் கருதப்படுகிறது. இந்திய மரபில், ஆறுகள் வெறும் நீரின் ஓடைகள் அல்ல; அவை உயிரின், சக்தியின், தெய்விகத்தின் அடையாளங்களாகக் காணப்படுகின்றன. அதனால் தான், ஆறுகள் சந்திக்கும் இடம் ஒரு புனித தலமாகக் கருதப்படுகிறது.
இங்கே எழுத்தாளர் ஜெயமோகன் அந்த “ஆற்றுச்சந்தி” என்ற பொருளை நாவலின் தத்துவமான கருத்தாக மாற்றுகிறார். ‘பிரயாகை’ என்ற பெயர் இந்நாவலில் வெறும் ஆறுகளின் சங்கமத்தை அல்ல, பேராற்றல்களின் சங்கமத்தைக் குறிக்கிறது. அதாவது, பல்வேறு வலிமைகள், பல மனித ஆற்றல்கள், பல உளப்போக்குகள் ஒன்று சேரும் இடமாக இது அமைந்துள்ளது. இயற்கையில் ஆறுகள் தங்கள் திசைகளில் பாய்ந்து வந்து, ஒன்றுடன் ஒன்று கலக்கின்றன. அதுபோலவே, மனித வாழ்க்கையிலும் பல வலிமைகள், பல உணர்வுகள், பல நோக்கங்கள் ஒரு தருணத்தில் சந்திக்கின்றன. அவ்வாறான சந்திப்பே இந்த நாவலின் மையமாகிறது.
நாவலில் பீமன், கர்ணன், ஏகலவ்யன், இளைய யாதவன், இடும்பி, கடோத்கஜன், குந்தி, திரௌபதி போன்றவர்கள் ஒவ்வொருவரும் தனித்தனி வலிமையுடையவர்கள். இவர்கள் ஒவ்வொருவரின் உள்ளும் பேராற்றல் பொங்குகிறது. அவர்கள் தங்களின் வலிமையை வெளிப்படுத்தும் தருணமும், பிறரின் வலிமையை உணர்ந்து மதிக்கும் தருணமும் இந்தப் ‘பிரயாகை’ நாவலில்தான் நிகழ்கிறது. இதனால், இந்தப் படைப்பு மனித ஆற்றல்களின் சங்கமமாக, உணர்வுகளின் சந்திப்பாக மாறுகிறது.
இளைய யாதவர் (ஸ்ரீகிருஷ்ணர்) – சிந்தனையின் ஆற்றல்; பீமன் – உடல் வலிமையின் அடையாளம்; கர்ணன் – மனத்திடத்தின் உருவகம்; ஏகலவ்யன் – அர்ப்பணிப்பின் சின்னம்; இடும்பி – சமூகத்தின் மறுபுறம் நின்று போராடும் சக்தி; கடோத்கஜன் – இயற்கையின் வலிமை; குந்தி – தாய்மை என்ற உளவியல் வலிமை; திரௌபதை – பெண்ணின் தன்னம்பிக்கையும் மரியாதையும் பிரதிபலிக்கும் பேராற்றல். இவர்கள் ஒவ்வொருவரும் தனித்தனி ஆற்றல்களாக இருந்தாலும், ‘பிரயாகை’ நாவலில் அவர்கள் வாழ்க்கைகள் ஒன்றுடன் ஒன்று மோதும், கலக்கும், புரிந்துகொள்ளும் இடமாகிறது.
இவ்வாறான சங்கமம் வெறும் போராட்டமல்ல; அது பரஸ்பர புரிதலின் வெளிப்பாடாகும். ஆறுகள் சேரும் இடத்தில் நீர் பெருகுவது போலவே, இங்கு மனித உணர்வுகள், தத்துவங்கள், சிந்தனைகள் பெருகுகின்றன. ஒருவரின் வலிமை மற்றவரால் உணரப்படும் போதுதான் அது பூரணமாகிறது என்பதை எழுத்தாளர் ஜெயமோகன் இந்நாவலின் மூலம் காட்டுகிறார். அதனால்தான், அவர் “வலிமைகள் சங்கமமாகும் இடமும் புனிதமானதே” என்று கூறுகிறார்.
மொத்தத்தில், ‘பிரயாகை’ என்பது வெறும் கதை அல்ல; அது மனித வாழ்க்கையின் உள் தத்துவத்தை வெளிப்படுத்தும் ஓர் ஆழமான சின்னமாகும். இயற்கை மற்றும் மனிதன் இரண்டிலும் சங்கமத்தின் தத்துவம் ஒரே மாதிரியாக உள்ளது என்பதை இந்நாவல் உணர்த்துகிறது. மனிதர்கள், ஆறுகளைப் போலவே, தனித்தனியாக பாய்ந்தாலும், அவர்களின் உணர்வுகள், நோக்கங்கள், போராட்டங்கள் ஒரு நாளில் ஒன்றுசேர்ந்து ஓர் புனிதமான அர்த்தத்தை உருவாக்கும் என்பதே ‘பிரயாகை’ நாவலின் முக்கிய கருத்தாகும்.
இந்நாவலில் வலிமையுடைய மனிதர்களின் மனப்போக்குகள், அவர்களின் வெற்றிகளும் தோல்விகளும், குறிப்பாக தோல்விக்குப் பின் வரும் மனநிலைகளும் மிக நுணுக்கமாக வெளிப்படுத்தப்படுகின்றன.
இந்நாவலில் எழுத்தாளர் ஜெயமோகன் ஒரு முக்கியமான மனித உண்மையை வெளிப்படுத்துகிறார் — பேராற்றல் பெற வேண்டும் என்ற ஆசை எல்லோரிடத்திலும் இருக்கும். ஆனால், அனைவரும் அந்த இலக்கை அடைய முடியாது. வெற்றி பெறும் சிலர் பேராற்றலாக நிறுவப்படும்போது, அதே நேரத்தில் தோற்றுப் போகும் சிலர் தம்முள் தாழ்வுணர்ச்சியோடு தத்தளிக்கிறார்கள். அந்தத் தாழ்வுணர்ச்சியும் மனித வாழ்வின் ஒரு பாகமே என்பதை எழுத்தாளர் மிக நுண்ணிய வகையில் காட்டுகிறார்.
இந்த வகையில், பேராற்றல்களின் சங்கமத்தில் தமக்கொரு இடம் இல்லாமல் மனத்தளவில் வலியும் தாழ்வும் அனுபவிக்கும் சிலரைக் குறிப்பிட்டுள்ளார் — சகுனி, விதுரர், இடும்பன், காந்தாரி, துரியோதனன், துச்சாதனன் போன்றோர். இவர்களும் தங்கள் விதத்தில் திறமையுடையவர்களே; ஆனால் அவர்களுடைய ஆற்றல் முழுமையாக வெளிப்படுவதற்கான சூழல் கிடைக்கவில்லை. சில சமயம் அவர்கள் தங்கள் ஆற்றலைத் தவறான திசையில் பயன்படுத்தியதால் தோல்வி அடைந்தனர். அதனால் அவர்களுக்குள் உருவாகும் தாழ்வு உணர்ச்சி, மனவிலக்கு, கோபம், ஏமாற்றம் ஆகியவை இந்நாவலில் ஆழமாகப் பதிவு செய்யப்படுகின்றன.
இந்த உணர்வுகளை விளக்க ஓர் அழகான உருவகத்தைப் பயன்படுத்தலாம் — மகாபாரதம் ஒரு மாபெரும் மாட்டுவண்டி போல என்கிறார். அந்த வண்டியின் சக்கரம் மரத்தால் செய்யப்பட்டு, அதில் பல ஆரக்கால்கள் இணைந்திருக்கின்றன. ஒவ்வொரு ஆரக்காலும் வண்டியின் சுமையை ஒரு தருணத்தில் தாங்க வேண்டியதுண்டு. ஓர் ஆரக்கால் வலுவற்றதாக இருந்தால், சக்கரம் உடைந்து நொறுங்கும். மகாபாரதத்தின் ஒவ்வொரு மனிதரும் அந்த மாபெரும் கதைச்சக்கரத்தில் ஒரு முக்கிய பங்காற்றுகிறார்கள். அவர்களில் யாரும் அற்பமல்லர்; ஒவ்வொருவரும் ஒரு “பேராற்றல்”. ஆனால், சிலர் தங்கள் வலிமையை நேர்மறையாக வெளிப்படுத்துகின்றனர்; சிலர் அதையே அழிவுக்குத் தள்ளுகின்றனர்.
நாவலின் முக்கிய பாத்திரங்கள் — இளைய யாதவர், பீமன், கர்ணன், ஏகலவ்யன், இடும்பி, கடோத்கஜன், குந்தி, திரௌபதை — இவர்கள் அனைவரும் அந்த சக்கரத்தின் வலுவான ஆரக்கால்கள். ஒவ்வொருவரும் மகாபாரதத்தின் மொத்தச் சுமையையும் வெவ்வேறு தருணங்களில் தாங்குகிறார்கள். பீமன் உடல் வலிமையால்; கர்ணன் மனத்திடத்தால்; திரௌபதை மரியாதைக்கான போராட்டத்தால்; குந்தி தாய்மையின் ஆழத்தால்; ஏகலவ்யன் அர்ப்பணிப்பால்; கடோத்கஜன் இயற்கையின் வலிமையால்; இளைய யாதவன் அறிவால்; இடும்பி தன்னம்பிக்கையால்.
அவர்கள் அனைவரும் சேர்ந்து அந்த மகாபாரதச் சக்கரத்தை முழுமையாகச் சுழல வைக்கிறார்கள். எழுத்தாளர் ஜெயமோகன் சொல்ல வருவது, ‘வாழ்க்கையின் எந்தப் பெரும் நிகழ்விலும், ஒவ்வொருவரும் ஒரு பங்கு வகிக்கிறார்கள். சிலர் பிரகாசமாகப் புலப்படுவர், சிலர் நிழலில் மறைந்தாலும், அந்தச் சக்கரம் சுழல அவர்களின் பங்களிப்பும் தேவைப்படுகிறது’ என்பதைத்தான்.
மொத்தத்தில், ‘பிரயாகை’ நாவல் மனித ஆற்றல்களின் மாபெரும் சங்கமம் மட்டுமல்ல; அந்த ஆற்றலுக்குள் இருக்கும் தோல்வி, தாழ்வு, மோதல், தத்தளிப்பு போன்ற உள் மனநிலைகளையும் வெளிப்படுத்தும் ஓர் உளவியல் சிற்பமாகும். இது மனித வாழ்க்கையின் முழுமையைப் பிரதிபலிக்கும் ஒரு கலை நாவலாக விளங்குகிறது.
இந் நாவல், கதாபாத்திரங்களின் பேராற்றல், வலிமை, திறமை ஆகியவற்றை மிகச் சரியான அளவில் காட்சிப்படுத்தும் ஒரு சிறப்பான படைப்பாகும். இதில், இளைய யாதவன், பீமன், கர்ணன், ஏகலவ்யன், இடும்பி, கடோத்கஜன், குந்தி, திரௌபதை போன்ற முக்கியமான பாத்திரங்கள் தங்கள் அக மற்றும் புற வலிமைகளுடன் ஒவ்வொன்றும் விரிவாக உருவாக்கப்பட்டுள்ளனர். இவ்வாறு துல்லியமாகக் காட்சிப்படுத்தப்படுவது, வாசகர்களுக்குக் கதையை எளிதாகப் புரிந்து கொள்ள உதவுகிறது.
நாவல் வாசிப்பில் ஒரு முக்கிய அம்சம், வாசகர் கதையின் ஆழத்தையும் பாத்திரங்களின் மனவெளியையும், அவர்களின் செயல்கள் மற்றும் வலிமைகளைப் புரிந்து கொள்ளும் திறன் பெற்றிருக்க வேண்டும். ஆனால், ஒரு கதையிலும் பாத்திரங்கள் சரியாக உருவாக்கப்படாவிட்டால், வாசகர்கள் அவர்களை உணர இயலாது; கதையின் அர்த்தம் மங்கிவிடும். இதையே எழுத்தாளர் ஜெயமோகன் ‘எழுத்தாற்றலின் தர்மம்’ எனக் குறிப்பிடுகிறார். அதாவது, ஓர் எழுத்தாளர் தனது கதையில் பாத்திரங்களின் வலிமையும் பலவீனங்களையும் நுணுக்கமாகக் காட்ட வேண்டும்; இதனால் தான் வாசகர் கதையின் உண்மையான அர்த்தத்தை உணர முடியும். ஜெயமோகன் அவர்கள் இதை மிகச் சிறப்பாகப் பின்பற்றியுள்ளார்.
நாவலில் கதாபாத்திரங்கள் ஒவ்வொருவரும் தனித்தனியாக வலிமையுடன் வெளிப்படுகின்றனர். பீமன் உடல் வலிமையின் சின்னமாக, கர்ணன் மனப்போக்கில் வலிமையுடையதாக, ஏகலவ்யன் அர்ப்பணிப்பின் அடையாளமாக, இடும்பி தன்னம்பிக்கையால், குந்தி தாய்மைச் சிந்தனையால், திரௌபதை பெண்ணின்மையின் வலிமையால், இளைய யாதவன் அறிவில் வலிமையுடன் காட்சியளிக்கின்றனர். இவர்கள் ஒவ்வொருவரும் கதையின் முக்கியமான தருணங்களில் நேர்த்தியாக செயல்பட்டு, அந்தச் சிக்கலான உலகத்தையும் வலிமைகளின் சங்கமத்தையும் உருவாக்குகின்றனர்.
இதற்கு மாறாக, துரோணர், சகுனி, விதுரர், இடும்பன், காந்தாரி, துரியோதனன், துச்சாதனன் போன்றவர்கள், நாடகீய அமைப்பில், சில நேரங்களில் வலிமை குறைவாகக் காட்டப்பட்டுள்ளனர். இது, வாசகர்களுக்கு ஒரு சமநிலையை உணரச் செய்யும் உதவியாகும். ஒரேநேரத்தில் சக்திவாய்ந்தவர்களும், வலிமை குறைவுடையவர்களும் சந்திக்கும் பொது மனித வாழ்க்கையின் உண்மை இதோ இங்கு வெளிப்படுத்தப்பட்டுள்ளது.
இதில், அர்சுணனும் துரோணரும் இடையே நடக்கும் ஒரு நிகழ்வு வாசகருக்கு ஆழமான கருத்துக்களை வெளிப்படுத்துகிறது. அர்சுணன் துரோணரின் காலடியில் துருபதனைப் பணிய வைக்கிறார். சாதாரண நிகழ்வாகத் தோன்றினாலும், இதன் பின்னணி மிகப் பெரும் பொருள்கொண்டது.
அந்தக் கணத்தில் துரோணரின் முகத்தில் ஒரு புன்னகை தோன்றுகிறது. இந்தப் புன்னகை, சாதாரண சிரிப்பாக அல்ல; அது அர்சுணனின் உள்ளார்ந்த உணர்வுகளுக்கு தாக்கத்தை ஏற்படுத்துகிறது. அப்படியே, அர்சுணன் தன் குருவின் மீது வைத்திருந்த தீராப், பெருமை, கடுமையான நினைவுகளை ஒரே கணத்தில் மறந்து விடுகிறார். இதன் மூலம் அர்சுணனுக்குள் ஒரு நெருடலை உருவாகிறது. அவன் தன் குருவின் ஆளுமையின் மீது வைத்திருந்த மதிப்பு குறைகிறது, மற்றும் துரோணர் பல படிகள் கீழிறங்கியதுபோல் தோன்றுகிறார்.
இந்த நிகழ்வு ஒருவகையில் பேராற்றல் மற்றும் ஆளுமை என்ற கருத்துக்களை வெளிப்படுத்துகிறது. ஒருவரின் பேராற்றல் என்பது வெறும் உடல் வலிமை, யுத்த திறன் அல்லது ஆளுமை சக்தி மட்டுமல்ல. அது ஒருவேளை ஒருவரின் சான்றாண்மை, அறிவு, ஆளுமை, மனநிலை ஆகியவற்றுக்கும் தொடர்புடையது. துரோணர் தன் பேராற்றலைத் தோற்றுவித்ததில்லை; அவர் தன் ஆளுமையை இழந்துவிட்டார். இதன் மூலம் அர்சுணன் மனத்தில் ஏற்படும் தாக்கம் மிகப் தெளிவாகக் காட்டப்படுகிறது.
இந்தப் பயணத்தை பீமன் கவனித்து பார்த்து உணர்கிறார். அவர் அர்சுணனின் மனநிலையை மட்டுமல்ல; துரோணரின் ஆளுமை குறைந்துவிட்டதையும் உணர்கிறார். இதன் மூலம் வாசகர்கள், பேராற்றல் என்பது தனிமை சார்ந்தது மட்டுமல்ல, அது ஆளுமையும், அறிவையும், மனநிலையையும் சார்ந்தது என்பதைக் குறித்துக் கொள்கிறார்கள். ஒருவேளை சான்றாண்மை இல்லாத பேராற்றல், அரக்கக் குலத்துக்குரியதுபோல வெறும் அழிவுக்கே தள்ளும் சக்தியாகும்.
அறிவியல், வலிமை, ஆளுமை ஆகிய அனைத்தும் ஒரேநேரத்தில் சேரும்போது மட்டுமே பேராற்றல் முழுமையாக வெளிப்படும். துரோணர் அப்போது வெறும் சக்தி வழியில் தன் பேராற்றலைப் பயன்படுத்தவில்லை; அதற்கு மேலாகச் சான்றாண்மை, ஆளுமை இழந்ததால் அவரின் வலிமை அர்ச்சுனனின் முன்னிலையில் குறைந்து போய்விட்டது. இதே நேரத்தில், அர்சுணன் தன் குருவை மனிதநிலையிலும் ஆளுமையிலும் வலிமையாகக் காண்கிறார், அதனால் அவர் மனதில் ஒரு புதுமையான தெளிவு ஏற்படுகிறது.
மொத்தத்தில், இந்த நிகழ்வு நாவலின் முக்கியக் கருத்துக்களை வெளிப்படுத்துகிறது – பேராற்றல் என்பது வெறும் சக்தியோ, உடல் வலிமையோ அல்ல; அது சான்றாண்மை, ஆளுமை மற்றும் மனவலிமையையும் கொண்டதாக இருக்க வேண்டும். சான்றாண்மையற்ற பேராற்றல் பெரும்பாலும் அழிவுக்கே வழிவகுக்கும். ஜெயமோகன் இந்த நிகழ்வின் மூலம், வாசகருக்குக் கதையின் ஆழமான கருத்தையும், மனித வாழ்வில் வலிமை மற்றும் ஆளுமை இடையே உள்ள நுட்பமான தொடர்பையும் மிகச்சரியாக விளக்குகிறார்.
இதனால், ‘பிரயாகை’ நாவலை, மனிதர்களின் ஆளுமை, சான்றாண்மை, பேராற்றல் ஆகியவற்றின் சங்கமத்தையும், மனநிலை மாற்றங்களையும் அழகாக காட்சியளிக்கும் ஓர் உளவியல் மற்றும் தத்துவ நூல் எனப் பார்க்க முடியும்.
இந் நாவலில் சகுனியின் பாதை, மனநிலை மற்றும் அவரது ஆற்றலின் தன்மையை வெளிப்படுத்தும் வகையில் மிக நுணுக்கமாக உருவாக்கப்பட்டுள்ளது. சகுனி, மாபெரும் கனவோடு, அஸ்தினபுரியில் பல ஆண்டுகளாகத் தங்கி தனது இலக்கை அடைய முயற்சி செய்தவர். ஆனால், போரிலும் அரசியல் சிக்கல்களிலும் தோல்வி அடைவதால், அவரது கனவுகள் ஒருபோதும் நிறைவேறாது என்பது தெளிவாகின்றது. இந்த உண்மை, சகுனியின் “ஆற்றல் ஒருபோதும் பேராற்றலாக உருவாக முடியாது” என்பதற்கான விளக்கமாக அமைகிறது.
அஸ்தினபுரியை விட்டுச் சென்றது, சகுனியின் தனிப்பட்ட தோல்வியையும் மனவியர்வையும் வெளிப்படுத்துகிறது. போரில் தோற்றுத் திரும்பும் முதுவீரனின் மனநிலை போலவே, சகுனியும் தோல்வியை அனுபவித்து தனது நாட்டுக்குத் திரும்புகிறார். இங்குக் கவனிக்க வேண்டியது என்னவெனில், சகுனியின் ஆற்றல் என்பது உடல் வலிமையோ அல்லது நேரடிக் கடுமையோ அல்ல; அது சூதறியப்பட்ட சொல்லாற்றல், சிந்தனை சார்ந்த முயற்சிகள் மற்றும் மூலப் புரிதல்களில் மட்டும் இருக்கிறது.
சகுனியின் சொல்லாற்றல், அரசியல் சூதாடல் மற்றும் சிந்தனையில் மிகுந்தது. ஆனால், அது பேராற்றலாக மாற முடியாது. இதன் காரணம், பேராற்றல் என்பது வெறும் சொல்லாற்றல் அல்லது மனக்குழப்பங்களின் மிதவை அல்ல; அது அறிவு, ஆளுமை, செயல்திறன் மற்றும் சான்றாண்மையை ஒரே நேரத்தில் கொண்டிருக்க வேண்டும். சகுனி தனது சொல் திறனாலும், யோசனைகளாலும் சக்திவாய்ந்தவர் எனக் காட்டப்பட்டாலும், அது போரிலும், அரசியல் சுழற்சிகளிலும் வெற்றிக்காக உபயோகிக்கப்படவில்லை. இதன் மூலம், எழுத்தாளர் ஜெயமோகன் வாசகருக்குச் “சொல்லாற்றல் மட்டும், அறத்துடன் இணைந்தவுடன் மட்டுமே பேராற்றலாக உருவாகும்” என்பதை உணர்த்துகிறார்.
அவரது பாதிப்பில் கணிகர் தோன்றுகிறார். கணிகர் கூடச் சூதறிந்த மனத்துடன், சகுனியின் சொல்லாற்றலை ஊக்கப்படுத்தும் முயற்சியில் இருக்கிறார். ஆனால், அவர் உதவும் விதமாக இல்லாமல், சகுனியின் சொல்விளைவுகளை மட்டும் துணை செய்யும் நிலை உருவாகிறது. இது சகுனியின் சொல்லாற்றல் ஒருபோதும் நேரடி பேராற்றலாக மாற முடியாது என்பதைத் தொடர்ந்து உறுதிப்படுத்துகிறது.
எழுத்தாளர் ஜெயமோகன் இந்த நிகழ்வின் மூலம் மிகப் தெளிவாகக் காட்டுகிறார்: சகுனியின் தோல்வி, அவரது சொல்விளைவின் வரம்புகள், அதனுடன் தொடர்பான மனநிலைகள் என அனைத்தும் போரின் சூழல், அரசியல் சிக்கல்கள் மற்றும் தோல்வியுடன் ஒன்றிணைந்து வெளிப்படுகின்றன. மொத்தமாக, சகுனி தன்னுடைய சொல்விளைவால் மட்டும் தன் இலக்கை அடைய முடியாது; அதனால் அவர் ‘மீண்டும் அஸ்தினபுரியை நோக்கித் திரும்ப நினைப்பது’ என்பது, வாசகருக்கு ஆற்றல், சொல்விளைவு மற்றும் பேராற்றல் இடையே உள்ள நுட்பமான வித்தியாசத்தை உணரச் செய்கிறது.
மொத்தத்தில், சகுனியின் பாதை நாவலில் “ஆற்றல் என்பது சொல்லாற்றல் மட்டுமல்ல; அது அறத்துடனும், அறிவுடனும், செயற்பாடுடனும் இணைந்து பேராற்றலாகிறது” என்பதைக் காட்டும் வலிமையான பாடமாக அமைகிறது. இதனால், வாசகர் சகுனியின் தனிப்பட்ட தோல்வியையும் சொல்லாற்றல் மட்டுமே கொண்ட ஆற்றலின் வரம்பையும் உணர்ந்து கொள்ள முடிகிறது.
இந்த நாவலில், இளைய யாதவன் மற்றும் விதுரர் இடையேயான சம்பவம் மிக முக்கியமான புள்ளியாக அமைந்துள்ளது. இந்தக் கதாபாத்திரங்களின் மோதல், அதிகாரம் மற்றும் பேராற்றல் ஆகியவற்றின் நுட்பமான தொடர்பை வெளிப்படுத்துகிறது. விதுரர், “என் ஆணையில்லாமல் அஸ்தினபுரியின் படை புறப்படாது” என்று கூறும் போது, அவர் தன்னுடைய அதிகாரத்திற்கும், நம்பிக்கைக்கும் மிகுந்த பெருமைகொள்கிறார். பொதுவாக, எந்த நாட்டிலும் அமைச்சரின் ஆணை ஏற்கப்பட்டு படை புறப்படாது; ஆனால், இந்தச் சூழலில், விதுரர் தன்னுடைய அதிகாரத்தை ஓர் உறுதியான பெருமையாகக் கருதி அதனால் முழு அதிகாரமும் நிலைத்து இருக்குமென நம்புகிறார்.
இதனைப் புரிந்துகொண்ட இளைய யாதவன், விதுரரின் நம்பிக்கையை சவால் செய்கிறான். அவர் கூறுகிறார், “அஸ்தினபுரியின் படை புறப்பட உங்களின் அனுமதி தேவையில்லை.” இங்கு, இளைய யாதவன் தனது திறமை மற்றும் மனப்போக்கில் வெளிப்படுகிறான். அவருக்குத் தனிப்பட்ட அதிகாரம், போர்க்கு முன் செயற்பாடு, மற்றும் சுதந்திரமான முடிவுகளை எடுக்கும் திறன் இருக்கிறது. அதற்கு முன், விதுரர் தன் அதிகாரத்திலே உறுதியாயிருந்த நிலையில், இளைய யாதவனின் இந்தப் பதில் அவரது மனத்தை நிலைகுலையச் செய்கிறது.
இந்த சம்பவம், நாவலில் பேராற்றல் மற்றும் அதிகாரம் இடையே உள்ள தொடர்பை மிகவும் நுணுக்கமாகக் காட்டுகிறது. விதுரர், அரசியல் மற்றும் படைத்தலைப்பில் வலிமையானவர் என்கிறது. ஆனால், அசாதாரண சூழலில், அவர் தன் நம்பிக்கையையும் பெருமையையும் இழக்க நேரம் எடுத்திருக்கிறார். இளைய யாதவனின் செயலால், ஒரு பெரிய உண்மை வெளிப்படுகிறது: பேராற்றல் என்பது அதிகாரத்துடனோ, உயர்ந்த பதவியுடனோ மட்டுமல்ல; அது செயற்பாடு, திறமை மற்றும் நேர்த்தியான செயல் மூலம் வெளிப்படும்.
இந் நாவல் மனித மனநிலைகளை வெளிப்படுத்தும் வகையிலும் செயல்படுகிறது. விதுரரின் நிலைகுலைவு என்பது ஒருவகையில் அவரது பேராற்றலின்மையைக் காட்டுகிறது. அவர் அதிகாரம் மற்றும் நிலையான பொறுப்பில் நம்பிக்கை வைத்திருந்தாலும், உண்மையான ஆற்றலை வெளிப்படுத்த முடியாமல் போவது, மனிதர்களின் மனநிலை எப்படிக் கம்பீரமானவர்கள்கூட பலவீனப்படலாம் என்பதைக் காட்டுகிறது. இதுபோன்ற மனநிலை மாற்றங்கள், குறிப்பாக முதியோர் மற்றும் அனுபவசாலிகள் இடையே, சுயநல மற்றும் பெருமை உணர்வுக்கு எதிரான ஒரு வலிமையான காட்சியாக வெளிப்படுகிறது.
இளைய யாதவர், குந்தியின் முத்திரையிட்ட ஓலை பயன்படுத்தி, தனது உரிமை மற்றும் செயற்பாட்டின் சுதந்திரத்தை வெளிப்படுத்துகிறார். இதனால், அவர் நம்பிக்கை, திறமை மற்றும் செயல் மூலம் தனது வாய்ப்பையும் வலிமையையும் நிலைநாட்டுகிறார். இவ்வாறு, அவரால் மேற்கொள்ளப்படும் நடவடிக்கை, திறமை மற்றும் மனப்போக்கில் பேராற்றல் எப்படி வெளிப்படுகிறது என்பதனை இந்த நாவல் உணர்த்துகிறது.
மொத்தத்தில், இந்த நிகழ்வு வாசகருக்கு ஒரு முக்கியப் பாடத்தைக் கற்றுக் கொடுக்கிறது: உண்மையான பேராற்றல் என்பது உயர்ந்த பதவி அல்லது அதிகாரத்தில் மட்டும் கிடைக்காது; அது செயல்பாடிலும், அறிவிலும், மனப்போக்கிலும் இணைந்திருக்க வேண்டும். அதே நேரத்தில், மனித மனநிலை எவ்வளவு கம்பீரமாக இருந்தாலும், எதிர்மறை சூழல்களில் அது மெல்லியதாய் மாறும் என்பதை நாவல் வெளிப்படுத்துகிறது.
இந்த நாவலில் துரியோதனன் மற்றும் கர்ணன் பாத்திரங்கள், அவர்களது ஆற்றல் மற்றும் பேராற்றலை உருவாக்கும் முறையில் மிக நுணுக்கமாகக் காட்சியளிக்கப்படுகின்றன. துரியோதனன் பலராமரிடம் செல்வதும், கர்ணன் பரசுராமரிடம் செல்வதும், வெறும் பயணமல்ல; அவர்கள் தங்களது ஆற்றலை உயர்த்திக் கொள்வதற்கான முயற்சியாகும். இவர்களுக்கு லட்சியம், முழுமையான, நிறைவான பேராற்றலைப் பெறுதல். அதாவது, அவர்கள் தங்களை மேம்படுத்திக் கொண்டு, எந்தச் சூழலிலும் தங்களது சக்தியை வெளிப்படுத்தத் தயாராக இருக்க வேண்டும் என்பது அவர்களது நோக்கம்.
துரியோதனன், பலராமரும் ஸ்ரீ கிருஷ்ணரும் அவரிடம் உதவும்படி அஸ்தினபுரியின் படையைக் கொண்டு வருவதாக உறுதிப்படைகிறார். ஆனால், அது சாத்தியமாகாத போது அவன் தலைகுனிவதும், கவலையடையும் விதமாக உள்ளது. இதன் மூலம், அவர் தன்னால் எதைச் செய்ய முடியும், எதையெல்லாம் செய்ய முடியாது என்பதில் தெளிவில்லாதவர் என்பதை நாவல் காட்டுகிறது. ஒருவகையில், தன்னம்பிக்கையின்றிச் செயல்படும் போது, பெரும்பாலும் ஆற்றல் முழுமையாக வெளிப்பட முடியாது. இதுவே பேராற்றலின்மை என்று கூறப்படுவதற்குக் காரணமாகிறது.
கர்ணனின் கதையும் அதே கருத்தை விளக்குகிறது. பரசுராமர் துயிலும் போது, கர்ணன் தன் தொடையைத் துளைக்க, வலிமையைச் சோதிக்கத் துணிந்தான். ஆனால், அவன் மனம், உடல் முழுமையாக உறுதி இல்லாமல் இருந்திருந்தால், பரசுராமரின் சினத்தை எதிர்கொள்ள முடியாது. இங்கு முக்கியமானது, கர்ணன் தன்னை ஒவ்வொரு கணமும் சத்திரியன் என்றே நம்பினது. அதுவே அவரைத் தன்னுடைய ஆற்றலை முழுமையாக வெளிப்படுத்த வைக்கிறது. இந்த மனநிலை காரணமாக, பரசுராமர் அவனைக் கடுமையாகப் பாடுபடுத்தினாலும், அவன் பயப்படவில்லை; மாறாக, அதைப் பொறுத்துக் கொண்டு தனது திறமையை நிரூபித்தான்.
ஒரு வீரன் அல்லது பேராற்றலுடையவன் தன் திறமையையும் மனப்போக்கையும் முழுமையாக புரிந்துகொண்டு செயல்பட வேண்டும். தேவையற்ற தருணத்தில், தன்னுடைய ஆற்றலை வெளிப்படுத்துவது, திட்டமிடாமல் செயல்படுவதுகூடப் பேராற்றலின்மை என்பதாகும். இது, ஆற்றல் என்பது வெறும் வலிமையோ, செயல்திறனோ மட்டுமல்ல; அதை உணர்ந்து, நேர்த்தியாக, திட்டமிட்ட முறையில் பயன்படுத்துவது அவசியம் என்பதைக் காட்டுகிறது.
துரியோதனன் மற்றும் கர்ணனின் கதைகள், வாசகருக்கு இரண்டு முக்கியப் பாடங்களைக் கொடுக்கின்றன. ஒன்று, ஆற்றல் மற்றும் பேராற்றல் வெறும் உடல் வலிமை அல்ல; அது மனப்போக்கு, தன்னம்பிக்கை, மற்றும் செயல்பாட்டின் சரியான இணைப்பால் மட்டுமே வெளிப்படும். இரண்டு, தன்னம்பிக்கையின்றி, தேவையற்ற நேரத்தில் அல்லது திட்டமிடாமல் செயல்படுவது, ஆற்றலின் முழுமையைக் குறைக்கும் என்பதை உணர்த்துகிறது.
மொத்தத்தில், ‘பிரயாகை’ நாவல், மனிதர்களின் பேராற்றல், மனநிலை, தன்னம்பிக்கை மற்றும் செயல்திறனை நுணுக்கமாக இணைத்து வெளிப்படுத்தும் ஓர் ஆழமான படைப்பு. இதன் மூலம் வாசகர், ஆற்றல் என்பது வெறும் சக்தி மட்டுமல்ல; அதை உணர்ந்து, திட்டமிட்டு, அறிவுடன் பயன்படுத்துவதுதான் உண்மையான பேராற்றல் என்பதைத் தெளிவாகக் கற்றுக்கொள்ள முடிகிறது.
ஜெயமோகனின் ‘பிரயாகை’ நாவலில், பீமனுக்கும் இடும்பனுக்கும் இடையேயான மோதல் மற்றும் ஏகலவ்யனின் நிகழ்வுகள், பேராற்றல் மற்றும் திறமை எந்த விதத்தில் வெளிப்பட வேண்டும் என்பதைக் காட்டும் முக்கியமான சம்பவங்களாக அமைந்துள்ளன. இக்கதைகள், வெறும் உடல் வலிமை அல்லது போர்திறன் மட்டுமல்ல; மனநிலை, அறிவு மற்றும் உதவி ஆகியவற்றும் ஒருங்கிணைந்து ஒரு வீரனின் வெற்றியை உருவாக்குகின்றன என்பதைக் காட்டுகின்றன.
முதலில் பீமன் மற்றும் இடும்பன் மோதல் கவனிக்கத்தக்கது. இறுதித் தருணத்தில், பீமன் தோல்வி அடைய போகும் நிலையில், அனுமனின் அருள் ஒரு குரங்கின் வழியாகப் பீமனுக்குத் கிடைக்கிறது. “வலுகுறைந்த மெல்லிய கிளைகளில் ஏறிச் செல்”. இது ஒரு சாதாரண அறிவுறுத்தல் போல் தோன்றினாலும், இதன் மூலம் பீமன் உளவியலையும் யதார்த்தத்தையும் பயன்படுத்தி இடும்பனை வெல்ல முடிகிறது. இடும்பன் தன் பேராற்றலை முழுமையாகப் பயன்படுத்த முடியாத சூழலைத் தவிர்க்க முடியாமல், குறைவான வலிமையுடைய கிளைகளில் மட்டுமே செயல்பட நேர்ந்தது. இதன் மூலம், பேராற்றல் என்பது வெறும் சக்தி அல்ல; அதைச் சரியான முறையில் பயன்படுத்தும் திறனும் அவசியம் என்பதைக் கற்பிக்கிறது.
அடுத்ததாக, ஏகலவ்யன் பற்றிய நிகழ்வு வாசகருக்கு ஒரு வித்தியாசமான கருத்தை வெளிப்படுத்துகிறது. பாரதவர்ஷத்தின் சிறந்த வில்லாளிகளுள் ஒருவனாகத் தன்னைத் தன் விற்திறத்தால் மட்டுமல்ல, அறிவு மற்றும் நேர்மையான பயிற்சியாலும் நிலைநாட்டிக் கொண்டுவிட்டான் ஏகலவ்யன். இளைய யாதவன் மதுராவைக் கைப்பற்ற முயன்ற போதும், யாராலும் அவனைக் கொல்ல முடியவில்லை. ஏகலவ்யன் தன்னுடைய சக்தி, தன்னம்பிக்கை மற்றும் பயிற்சி மூலம் எப்போதும் உயிர் வாழ்ந்து வெற்றி பெறுகிறார். இதன் மூலம் வாசகர், சக்தி, அறிவு மற்றும் திட்டமிடல் ஆகியவை ஒருங்கிணைந்தால், ஒருவர் வெற்றி பெறலாம் என்பதைக் கற்றுக் கொள்கிறார்.
மற்றொரு முக்கியமான பாத்திரம் குந்தி. குந்தியின் பேராற்றல் வெறும் உடல் வலிமை அல்லது போர்திறன் மூலம் இல்லை. அவர் தன்னுடைய எதிர்ப்பார்ப்பாளர்களின் உள்நிலையை அறிந்து, அதற்கேற்ப சொல் மற்றும் செயல்பாடு மூலம் திட்டத்தை முன்னெடுத்தார். இது ஒரு வீரனின் தனிமை மற்றும் உளவியல் திறனின் முக்கியத்துவத்தை வெளிப்படுத்துகிறது. அதாவது, மனநிலை, உளவியல் கணிப்பு மற்றும் திட்டமிட்ட செயல்பாடு என்பன கூடவே பேராற்றலின் அடிப்படை கூறுகள் என்பதை நாவல் சொல்லுகிறது.
மொத்தமாக, இந்த சம்பவங்கள் வாசகருக்குப் பல முக்கியக் கருத்துக்களைக் கற்பிக்கின்றன. ஒன்று, பேராற்றல் என்பது வெறும் உடல் வலிமை அல்ல; அதற்கு அறிவு, உளவியல் திறன் மற்றும் நேர்த்தியான செயல் சேரும்போது மட்டுமே அது முழுமையாக வெளிப்படும். இரண்டு, உதவி மற்றும் அறிவுரைகள், சரியான தருணத்தில் செயல்படும் போது, பெரிய வெற்றியை உருவாக்கும் சக்தியாக அமைகின்றன. பீமனுக்கும் இடும்பனுக்கும் இடையிலான சம்பவமும், ஏகலவ்யனின் வாழ்க்கைச் சம்பவமும், குந்தியின் உளவியல் செயல்பாடும் இதைச் சிறப்பாக காட்சியளிக்கின்றன.
இந்த நாவல், கதாபாத்திரங்களின் பேராற்றல் வெறும் உடல் வலிமையோ, போர்திறனையோ மட்டுமல்ல; மனநிலை புரிதலும் வாக்குத்திறனும், உளவியலும் அதில் சேர்ந்து ஒரு வீரனின் அல்லது சக்கரவர்த்தியின் உண்மையான சக்தியைக் காட்டுவதாக அமைந்துள்ளது. இதன் சிறந்த எடுத்துக்காட்டுகள் விதுரரும் குந்தியும் பாண்டுவின் வம்சத்தவருக்கு அரியணையைப் பெற்றுத் தரும் சம்பவங்களாகும்.
விதுரர் பாண்டுவுக்குப் அரியணையைப் பெற்றுத் தரும்போது, அவர் திருதராஷ்டிரனின் மனநிலையை முழுமையாக உணர்ந்தே தனது வாக்குத் திறனைக் கையாள்கிறார். அவர் எப்படிப் பேச வேண்டும், எந்த வார்த்தைகள் திருதராஷ்டிரனுக்கு உள் மனதைத் தொடும், பாண்டுவின் உரிமையைப் பாதுகாப்பாகப் பெற்றுத் தரும் என்று முழுமையாகக் கணித்துள்ளார். இதன் மூலம், விதுரர் தனது வாக்குத்திறனும் மனநிலை புரிதலும் இணைந்த போது, பேராற்றல் தோன்றும் என்பதை நாவல் காட்டுகிறது.
அதேபோல், குந்தி தருமனுக்குத் அரியணையைப் பெற்றுத் தரும் போது, அவர் திருதராஷ்டிரனின் உளநிலையைத் தெரிந்துகொண்டு, வாக்குத்திறனின் நுணுக்கங்களைப் பயன்படுத்துகிறார். குந்தி, தனது அறிவையும் மனசாட்சியையும் பயன்படுத்தி, சரியான நேரத்தில் சரியான வார்த்தைகளைக் கூறுவதால், அரியணை தருமனுக்குப் பாதுகாப்பாகக் கொடுக்கப்படுகிறது. இதன் மூலம் குந்தி தனது சக்கரவர்த்தியாகிய பேராற்றலை, வெறும் சக்தி அல்லது அதிகாரம் இல்லாமல், வாக்குத்திறன் மற்றும் மனநிலை புரிதலால் நிலைநாட்டுகிறார். குந்தி ஒரு பேராற்றல்துடனான சக்கரவர்த்தி எனும் கருத்தை நாவல் வாசகருக்கு வெளிப்படுத்துகிறது.
இதற்கு இணையான வகையில், இளைய யாதவனின் பேராற்றல், வேறு விதத்தில் வெளிப்படுகிறது. மலர்ந்த முகத்துடன் கட்டளையிடுவது, பிறரின் மனத்தை மயக்கி பணியாற்றச் செய்வது, தன் பேரன்பால் பிறரைத் தன் காலடியிலேயே கொண்டு வருவது என அனைத்தும் உள்நிலை புரிதலும் சித்தாந்தங்களின் வெளிப்பாடும் இணைந்த செயல் என்பதைக் காட்டுகின்றன. இளைய யாதவன் தனது திறமையை, மனப்போக்கையும், வலிமையையும் சேர்த்து பயன்படுத்தி, சக்தியையும், மகத்துவத்தையும் நிலைநாட்டுகிறார்.
மொத்தத்தில், இந்த சம்பவங்கள் வாசகருக்கு மூன்று முக்கியக் கருத்துக்களைத் கற்பிக்கின்றன. ஒன்று, பேராற்றல் என்பது வெறும் உடல் வலிமை அல்ல; அது வாக்குத்திறன், மனநிலை புரிதல் மற்றும் உளவியல் திறனுடன் இணைந்ததுதான் உண்மையான சக்தி. இரண்டு, சிறந்த வீரன் அல்லது சக்கரவர்த்தி தனது வலிமையையும் திறமையையும் சரியாகப் பயன்படுத்த, மற்றவர்களின் மனநிலையையும் உணர்ந்து செயல்பட வேண்டும். மூன்று, நுட்பமான வாக்குத்திறன் மற்றும் மனநிலையைப் புரிந்துகொள்ளுதல், சித்தாந்தங்களின் வெளிப்பாடாகும் போது, போரில் அல்லது அரசியல் சூழலில்கூடப் பேராற்றலாக அமைகிறது.
இந் நாவலில் திரௌபதியின் தன்னேற்பு விழா ஒரு முக்கிய சம்பவமாக அமைந்துள்ளது. இந்த விழாவில், பல வீரர்கள் தங்களது திறமையை நிரூபிக்கிறார்கள். இதில் இளைய யாதவன் கலந்து, சாதாரண போட்டியாளராய் அல்ல, உலகாளும், பேராற்றல் மிகுந்தவராகவும் தன்னை நிரூபிக்கிறார். நாவலின் முக்கியமான கருத்து என்னவென்றால், உண்மையான பேராற்றல் என்பது சக்தியோடு மட்டுமல்ல; அறிவு, தன்னியக்கம் மற்றும் நேர்த்தியான செயல் ஆகியவற்றோடும் இணைந்ததாக இருக்க வேண்டும் என்பதே ஆகும்.
திரௌபதியின் போட்டியில் ஐந்தாவது மரப்பறவை குறித்த நேரத்தில், இளைய யாதவன் தனது வலியை அப்படியே பயன்படுத்தவில்லை. அம்பினை நேரடியாக எய்யாமல், இதனால் ஏற்படும் பெருவிளைவுகளை மனத்தில் உணர்ந்தபடியே, தன்னுடைய வில்லைத் தாழ்த்திக்கொண்டு செயல்பட்டார். இது அவர் உலகாளும், மனநிலையுடன் இணைந்த பேராற்றல் மிக்கவராக இருப்பதைக் காட்டுகிறது. சக்தியோடு, தீர்மானத்தோடு மட்டுமல்ல, சுற்றுப்புற சூழலை உணர்ந்து, தன்னம்பிக்கையுடன் செயல்படுதல்தான் உண்மையான வலிமை என வாசகருக்கு உணர்த்தப்படுகிறது.
அதேநேரத்தில், பீமனின் செயல்கள் வேறு வகையில் பேராற்றலை வெளிப்படுத்துகின்றன. திரௌபதியின் அணித்தேரை அவர் தனது உடல் வலுவால் இழுத்துச் செல்கிறார். இதன் மூலம், பீமன் தன்னுடைய உடல் திறனை முழுமையாக வெளிப்படுத்தியிருக்கிறார். அவர் திரௌபதியிடம், “தாங்கள் ஆணையிட்டால், நான் அணித்தேரைச் சுமந்துவரவும் முடியும்” எனக் கூறுவது, அவரது முழுமையான பேராற்றல் மற்றும் தன்னம்பிக்கையை வெளிப்படுத்துகிறது. இது, மனநிலை மற்றும் உடல்சக்தியின் சங்கமம் மூலம் உண்மையான வலிமை உருவாகும் என்பதைக் காட்டுகிறது.
இந்தச் சம்பவங்கள் வாசகருக்கு ஒரு முக்கியக் கருத்தைக் கற்றுக் கொடுக்கின்றன: பேராற்றல் என்பது வெறும் உடல் வலிமையோ, வேகமோ அல்ல; அது அறிவு, மனநிலை, சூழல் புரிதல் மற்றும் தன்னியக்கம் ஆகியவற்றோடும் இணைந்து வெளிப்படும். வருங்கால விளைவுகளை உய்த்தறிதல் மற்றும் தன்னியக்கம், பீமனின் சக்தி மற்றும் நம்பிக்கை ஆகியவை ஒரே வரிசையில் சேரும்போது தான் உண்மையான வெற்றி நிகழும்.
மொத்தத்தில், இப்போதைய சம்பவங்கள் நாவலில் பேராற்றலின் பல்வேறு வடிவங்களை வெளிப்படுத்துகின்றன. ஒருவகையில், உலகாளும், தன்னியக்கம் கொண்ட செயல் என்பது எவ்வளவு முக்கியமானது என்பது தெளிவாகிறது. மற்றொரு வகையில், உடல் வலிமை, தன்னம்பிக்கை மற்றும் செயல்பாடின் ஒருங்கிணைவு எவ்வளவு வலிமையானதாக இருக்கும் என்பதையும் காட்டுகிறது.
இந் நாவலில் திரௌபதியின் பாத்திரம், பெண்களின் ஆற்றல், தீர்மானம் மற்றும் மனநம்பிக்கை ஆகியவற்றின் ஒரு சிறந்த எடுத்துக்காட்டாக அமைந்துள்ளது. திரௌபதை, பாஞ்சாலத்தின் தொல்குல வழக்கத்தின் அடிப்படையில், தன்னுடைய வாழ்கையில் ஐந்து கணவர்களை அடைவதற்கு விரும்புகிறாள். இது ஒரு சாதாரண ஆசை அல்ல; அதில் தன்னுடைய பேராற்றலை வளர்க்கும் ஒரு தீவிர நோக்கம் மறைந்துள்ளது.
திரௌபதி தன்னுடைய எண்ணங்களை தாயிடம் பகிர்ந்துகொள்வதிலும், அவர் ஒருவன் அல்ல; அது ஒரு திட்டமிட்ட, விளக்கமான சிந்தனையைக் காட்டுகிறது. தன்னைச் சுற்றியுள்ள ஐந்து கணவர்கள் வெவ்வேறு தனித்திறன் மற்றும் வலிமைகளைக் கொண்டவர்கள் என்று தெரிந்தபோது, அவளுக்கு அவர்களை இணைத்துக் கொள்ளத் தேவையுள்ள காரணம் தெளிவாகிறது. வெவ்வேறு திறமைகளைச் சேர்ந்தவர்களைத் தன் பக்கம் கொண்டிருப்பதனால், அவளின் தன்னம்பிக்கை, செயல்திறன் மற்றும் போர்த்திறன் அனைத்தும் ஒரே நேரத்தில் பெருகும். இதன் மூலம், திரௌபதி தன் பேராற்றலை வெளிப்படுத்தும் மையமாகத் தன்னை நிறுவுகிறாள்.
திரௌபதையின் இந்தத் தீர்மானம், குந்தியின் பெருந்திட்டத்துடனும் ஒத்துவருகிறது. குந்தியும் தன்னுடைய திட்டங்களை முன்னெடுத்து செயல்படுவதில் திறமை பெற்றவர். இதனால், ஐவரையும் கணவர்களாகக் கொண்டிருப்பதில் எந்த விதமான தடையும் ஏற்படவில்லை. இது, அவளது செயலில் சீர்மையையும், திட்டமிடலின் நுட்பத்தையும் வெளிப்படுத்துகிறது. அவர் ஒரே நேரத்தில் பல திறமைகளை ஒருங்கிணைத்து, வெற்றிகரமாகத் தன் இடத்தை நிலைநாட்டியுள்ளார்.
திரௌபதி தன்னை நெருப்பாகவே ஒவ்வொரு கணமும் கருதுகிறாள். அந்த நெருப்பை அணைக்கவிடாமல், அதைத் தக்க வைத்திருப்பதே அவளின் முக்கிய குறிக்கோள். பாண்டவர் ஐவர்கள், அவர்களின் பேராற்றல் மற்றும் திறமைகளின் மூலம், அவளது பெருநெருப்பு தொடர்ந்து எரிய உதவியாக இருக்கிறார்கள். இதன் மூலம், அவளின் உளவியல் நினைவகம், மனவலிமை மற்றும் வலிமையைப் பயன்படுத்தி தன்னுடைய நோக்கத்தை முன்னெடுக்கின்றார். இந்த பெருநெருப்பு, திரௌபதையின் உள்நிலை சார்ந்த ஆற்றல் எனக் கொள்ளலாம்; அது வெறும் உடல் வலிமையோ, வேகமோ அல்ல, அறிவு, தீர்மானம் மற்றும் நம்பிக்கை ஆகியவற்றின் இணைப்பாகும்.
திரௌபதி தனது பெருநெருப்பையும், ஐந்து கணவர்களின் வலிமையையும் ஒருங்கிணைத்து, உண்மையான பேராற்றலை நிலைநாட்டுகிறார். அவள் உணர்ந்தது என்னவென்றால், ஒருவரின் தனிப்பட்ட ஆற்றலும், சுற்றியவர்களின் திறமையுடனும் சேரும்போது மட்டுமே, ஒரு மனிதர் உண்மையான சக்தியை வெளிப்படுத்த முடியும். இதனால், திரௌபதியின் கதையின்போது வாசகர் கற்றுக் கொள்ளும் முக்கியப் பாடம், ‘பேராற்றல்’ என்பது, வெறும் சக்தி அல்ல; அது அறிவு, மனநிலை, திட்டமிடல் மற்றும் சூழலுடன் இணைந்து வெளிப்படும்’ ஒரு தருணம் என்பதையே.
– – –