‘வெண்முரசு’ எனும் மாபெரும் நாவல் தொடரில் எட்டாவது நாவல் ‘காண்டீபம்’. இந்தப் பெயரே ஒரு வீரத்தின், உறுதியின், முடிவற்ற ஆற்றலின் அடையாளமாகத் திகழ்கிறது. எழுத்தாளர் ஜெயமோகன் அவர்கள் இந்த நாவலில் “காண்டீபம்” என்னும் வில்லைக் குறியீடாக எடுத்துக்கொண்டு, அதனை அர்சுணனின் உள்ளத்தின் பிரதிநிதியாக வடித்துள்ளார்.
‘காண்டீபம்’ என்பது வெறும் வில் அல்ல; அது அர்சுணனின் மனவெளிப்பாடாகும். வில்லில் அம்பு ஏறி பாய்வது போல, அர்சுணனின் உள்ளத்தில் எழும் எண்ணங்கள் இலக்கை நோக்கிப் பாய்கின்ற ஆற்றலாக வெளிப்படுகின்றன. அதாவது, காண்டீபம் என்பது அர்சுணனின் உள்ளுணர்ச்சிக்கும் செயற்பாட்டிற்கும் இடையே உள்ள உயிர்ப்பாலம். எவ்வித தடையும் வந்தாலும், அவன் மனவீரமும், ஆற்றலும் அவனைப் பின்னடிக்காது. இதனால் காண்டீபமும், அர்சுணனும் ஒன்றாகச் சித்தரிக்கப்படுகிறார்கள்.
இந்த நாவல் முழுவதும் அர்சுணனின் அதிதிறமை, மனஉறுதி, உடல் வலிமை ஆகியவற்றின் வளர்ச்சியைப் பற்றிப் பேசுகிறது. அர்சுணன் யுத்தத்தில் மட்டும் அல்ல, வாழ்க்கையிலும் போராளி. அவனுக்குள் அடங்கியிருக்கும் தீவிரமான சாதனை விருப்பமே அவனைத் தொடர்ந்துநடத்துகிறது. எங்குச் சென்றாலும், யார் எதிர்த்தாலும், அவன் நின்றுவிடாது. அவனின் மனம், அந்தக் காண்டீபம் போலவே, தடைகளைத் தகர்த்து முன்னே செல்லும் சக்தியாக அமைகிறது.
எழுத்தாளர் ஜெயமோகனின் எழுத்தில், காண்டீபம் என்பது ஒரு பொருள் அல்ல, ஒரு தத்துவம். மனிதன் தன்னுள் நிறைந்துள்ள வலிமை, தன்னம்பிக்கை, நிலைத்த மனநிலை ஆகியவை வெளிப்படும் வடிவமே காண்டீபம். அர்சுணன் தன்னுடைய வாழ்க்கை இலக்கை அடைய, எத்தனை சோதனைகள் வந்தாலும் மனமுடியாமல் தன் வழியில் செல்லும் குணம், மனிதனுக்கான ஒரு சுட்டுமுனையாக நாவலில் காட்டப்படுகிறது.
இந்த நாவலில் அர்சுணன் பல்வேறு அரிய மகளிரைச் சந்திக்கிறான். ஒவ்வொருவரும் அவன் வாழ்வில் ஒரு புதிய அனுபவத்தையும், ஒரு புதிய சிந்தனையையும் கொடுக்கிறார்கள். அவன் திருமணங்கள் வெறும் காதலின் வெளிப்பாடு அல்ல; அவை வாழ்க்கை சோதனைகளைக் கடக்க உதவும் பாதைகள். ஒவ்வொரு உறவிலும் அவன் புதிதாக உருவெடுக்கிறான். இவ்வாறு, அர்சுணனின் வாழ்க்கை ஒரு யுத்தப்பயணமாய் மட்டுமல்ல, உள்ளப் பயணமாய் சித்தரிக்கப்படுகிறது.
‘காண்டீபம்’ நாவல் வாசகருக்குத் தரும் முக்கியமான செய்தி — உண்மையான சக்தி வெளியில் இல்லை; அது நம் உள்ளத்தில்தான் உள்ளது என்பதையே. அர்சுணன் போல் நாமும் நம்முள் இருக்கும் காண்டீபத்தை விழித்தெழச் செய்தால் எந்தத் தடையையும் தகர்க்க முடியும் என்பதே எழுத்தாளரின் உணர்வாகும்.
மொத்தத்தில், ‘காண்டீபம்’ நாவல் என்பது அர்சுணனின் வீரத்தையும், உறுதியையும் மட்டுமல்லாமல், மனிதனின் மனவலிமையின் தத்துவத்தையும் பேசும் படைப்பு. அது ஒரு வீரனின் கதை அல்ல; அது மனிதனின் உள் ஆற்றலை உணரச் செய்கின்ற ஆன்மிகப் பயணம். எழுத்தாளர் ஜெயமோகன் இந்த நாவலின் மூலம், அர்சுணனின் காண்டீபத்தை மனித உள்ளத்தின் உறுதியின் குறியீடாக எடுத்து, “உள்ளம் திடமானால் எந்த இலக்கையும் அடையலாம்” என்ற நம்பிக்கையை வாசகர்களுக்குள் விதைக்கிறார்.
எளிய சொற்களில் சொன்னால், காண்டீபம் என்பது அர்சுணனின் வில் அல்ல — அது அவனின் உள்ளம்; அந்த உள்ளமே அவனை வெற்றியின் உச்சிக்கு இட்டுச் செல்கிறது.
இந்த நாவல் தொடக்கத்திலும் முடிவிலும் சிறார்களின் கனவுலகத்தை மையமாகக் கொண்டு விரிகிறது. மனித வாழ்க்கையின் நிதர்சன உலகை மட்டுமல்லாமல், குழந்தைகளின் கனவுகளில் தோன்றும் வியப்பான கற்பனைகளையும் எழுத்தாளர் ஜெயமோகன் மிகச் சிறப்பாக இணைத்துள்ளார். இதன் மூலம் வாசகரை ஒரு புதிய மனநிலைக்குள் அழைத்துச் செல்கிறார்.
எழுத்தாளர் ஜெயமோகன் சிறார்களின் மனநிலையைப் புரிந்துகொண்டு, அவர்களின் மாசற்ற சிந்தனை, வியப்பு, நம்பிக்கை, கற்பனை ஆகியவற்றை நாவலின் தொடக்கம் முதல் இறுதி வரை பின்னிப் பிணைத்துள்ளார். சிறுவர்கள் உலகைக் காணும் விதம், பெரியவர்கள் காணும் விதத்திலிருந்து முற்றிலும் வேறுபட்டது. சிறுவர்களுக்கு ஒவ்வொரு பொருளும், ஒவ்வொரு நிகழ்ச்சியும் ஓர் அற்புத உலகம் போல தோன்றும். அதையே எழுத்தாளர் ஜெயமோகன் “கனவுலகம்” எனச் சொல்கிறார்.
அந்தக் கனவுலகத்தை வாசகனுக்கு உணரச் செய்வதற்காக, எழுத்தாளர் ஜெயமோகன் நாவலின் சில அத்தியாயங்களை ‘காமிக்ஸ்’ போன்று வடிவமைத்துள்ளார். “காமிக்ஸ்” என்பது குழந்தைகளுக்கு நெருக்கமான ஒரு கலைவடிவம். அதில் கதை, கற்பனை, வண்ணம், சாகசம், நகைச்சுவை என அனைத்தும் கலந்து இருக்கும். எழுத்தாளர் ஜெயமோகன் இதனை நாவலுக்குள் கொண்டு வருவதன் மூலம் வாசகரைக் குழந்தைகளின் மனநிலைக்குள் இழுத்துச் செல்கிறார். அதாவது, வாசகர் தன்னுடைய பெரியவரின் பார்வையை விட்டு விலகி, ஒரு சிறுவனின் பார்வையிலிருந்து கதையை அனுபவிக்க ஆரம்பிக்கிறார்.
இதுவே இந்த நாவலின் முக்கிய சிறப்பு. எழுத்தாளர் ஜெயமோகன் வாசகரைக் குழந்தையாக மாற்றாமல், அவரைச் சிறார்களின் கனவுலகத்துக்குள் அழைத்துச் செல்ல முடியாது என்பதை நன்கு அறிந்திருக்கிறார். அதனால்தான் நாவலின் வடிவம்கூட கற்பனைக்குச் சிறகுகளைத் தரும் ‘காமிக்ஸ்’ பாணியில் அமைகிறது. இதனால் வாசகரின் மனம் சுதந்திரமடைகிறது; சிந்தனைகள் எல்லை கடந்துப் பறக்கத் தொடங்குகின்றன.
அதே சமயம், இந்த நாவலின் கதாநாயகன் அர்சுணன் மேற்கொள்ளும் பயணங்களும் இதே கற்பனை உலகத்துடன் ஒட்டியிருக்கின்றன. அவன் மேற்கொள்ளும் ஒவ்வொரு பயணமும் சாகசமிக்கது. சாதாரண மனிதன் செய்ய முடியாதவற்றை அர்சுணன் செய்கிறான். அவன் எதிர்கொள்ளும் அனுபவங்கள், தாண்டும் இடர்கள், சந்திக்கும் உயிரினங்கள், அதிசய நிகழ்வுகள் – இவை அனைத்தும் சாகசக் கதைகளின் கற்பனை அம்சங்களால் நிறைந்தவை.
இதனால் அர்சுணனின் வாழ்க்கைப் பயணம் ஒரு நிஜ அனுபவமாய் அல்ல, ஓர் அற்புத காமிக்ஸ் உலகம் போல மாறுகிறது. அவன் ஒரு வீரன் மட்டுமல்ல; அவன் ஒரு கனவுக்கதையின் நாயகன். எழுத்தாளர் ஜெயமோகன் சொற்கள் அவனைச் சுற்றி உருவாக்கும் உலகம், நிஜத்துக்கும் கற்பனைக்கும் இடையே திளைக்கும் அழகான ஓர் உலகம்.
இவ்வாறு, நாவல் முழுக்க குழந்தை மனம் கொண்ட ஒரு வியப்பும் ஆச்சரியமும் நிறைந்த காட்சி அனுபவமாக மாறுகிறது. இது வாசகருக்கு ஒரு சாதாரண வாசிப்பு அல்ல, ஒரு கனவு அனுபவம் போல இருக்கும்.
வாசகரை சிறுவனின் மனநிலைக்கு இழுத்துச் செல்வதே எழுத்தாளர் ஜெயமோகன் நோக்கம் என்பதுதான். வாழ்க்கையிலும் நாம் குழந்தை மனத்துடன் பார்க்கும் போது தான் உலகம் அழகாகத் தெரிகிறது. அதுபோல, எழுத்தாளர் ஜெயமோகன் நம்முள் உறங்கிக் கொண்டிருக்கும் சிறுவனை விழித்தெழச் செய்து, கனவுகளின் உலகில் அழைத்துச் செல்லுகிறார். இதுவே இந்த நாவலின் உயிராகும்.
எழுத்தாளர் ஜெயமோகன் அர்சுணனின் வாழ்க்கையில் நிகழும் அதிசய சம்பவங்களை மிக நுணுக்கமாகவும், கற்பனை மிகுந்த விதத்திலும் சித்தரித்துள்ளார். இவை அனைத்தும் மீகற்பனைகள் என்றாலும், வாசகருக்கு அவை நிஜமாக உணரப்படும் அளவுக்கு எழுத்தாளர் ஜெயமோகன் அவற்றை நம்பத்தகுந்ததாக ஆக்கியுள்ளார்.
முதலில் குறிப்பிடப்படுவது, அர்சுணன் மற்றும் உலூபி பற்றியது. உலூபி ஒரு நாககன்னி. அர்சுணனுக்கும் அவளுக்கும் பிறக்கும் குழந்தை அரவான். இந்தக் கதையில் மனித உலகமும், நாக உலகமும் ஒன்றிணைகிறது. இதன் மூலம் எழுத்தாளர் ஜெயமோகன் இயற்கையையும் மனிதனையும் இணைக்கும் ஆன்மீகக் கருத்தை வெளிப்படுத்துகிறார். அரவானின் பிறப்பு என்பது ஒரு புதிய சக்தியின் உருவாக்கம். இது அர்சுணனின் வீரத்திற்கும், தெய்விக குணத்திற்கும் ஒரு சின்னமாகும்.
அடுத்து வரும் நிகழ்வில், அர்சுணன் ஃபால்குனை என்ற பெயரில் வேறு வடிவம் எடுத்து சித்ராங்கதையை அடைகிறான். இங்கே மனிதனின் உடல் வடிவம் என்பது ஒரு வெளிப்புற உறை மட்டும்தான்; அதன் அடிப்படை ஆன்மா ஆண், பெண் என்ற வேறுபாட்டைத் தாண்டியது என்பதை எழுத்தாளர் ஜெயமோகன் உணர்த்துகிறார். அர்சுணன் ஆணாகவும், பெண்ணாகவும் மாறுகிறான்; இதன் வழியாக அவன் உலகத்தின் முழுமையையும் தன் உள்ளத்தில் அனுபவிக்கிறான். இதன் விளைவாக அவனுக்குப் பப்ருவாகன் என்ற மகன் பிறக்கிறார். இது உயிரின் இரு பரிமாணங்களும் இணைந்த உருவமாகக் கருதப்படுகிறது.
அடுத்ததாக ஐந்து தேவகன்னியர்கள் ஐந்து முதலைகளாக மாறி அர்சுணனைத் தாக்குகின்றனர். இந்தக் காட்சி முழுவதும் மீகற்பனையின் உச்சம். இங்கு எழுத்தாளர் ஜெயமோகன் புனைவு வடிவத்தில் மனிதனின் உள்ளங்கண் போராட்டத்தைக் காட்டுகிறார். தேவகன்னியர்கள் எனப்படும் தெய்வீக குணங்கள், முதலைகள் எனப்படும் கீழ்மையான உணர்வுகளாக மாறி, அர்சுணனைச் சோதிக்கின்றன. ஆனால், அர்சுணன் அவற்றையெல்லாம் வெல்கிறான். இதன் வழியாக அவன் தன் மனவலிமையையும் சுயஅறிவையும் வெளிப்படுத்துகிறான்.
அடுத்து, ஏரியில் மிதக்கும் அதிசய நகரம் — மிக அதிசயமூட்டும் கற்பனையாகும். இது அர்சுணனின் உள் உலகத்தைப் பிரதிபலிக்கும் ஒரு சின்னம். ஏரி என்பது மனத்தின் ஆழம்; அதில் மிதக்கும் நகரம் என்பது மனத்தில் உருவாகும் கனவு, நினைவு, கற்பனை ஆகியவற்றின் உருவகப்படம். இதன் வழியாக எழுத்தாளர் ஜெயமோகன், “மனிதன் உள்ளம் என்பதே ஒரு மிதக்கும் நகரம் போல நிலையற்றது. ஆனால், அதில் அதிசயங்கள் நிரம்பியுள்ளன” என்ற தத்துவத்தை வெளிப்படுத்துகிறார்.
இவை அனைத்தும் நிஜ நிகழ்வுகள் அல்ல, மீகற்பனைகளாக அமைந்தவை. ஆனால், எழுத்தாளர் ஜெயமோகன் அவற்றை எழுதிய விதம், வாசகரை அவற்றில் நம்பிக்கை கொள்ள வைக்கிறது. அவர் காட்சிகளை அமைக்கும் விதம், மொழியின் நயமும், சித்திரப்பண்பும், உணர்வின் ஆழமும் சேர்ந்து, அந்தக் கற்பனைகளுக்கு நிஜத்தின் உயிர் ஊட்டுகின்றன. வாசகர் அதைக் கற்பனையாக அல்ல, ஓர் உண்மை அனுபவமாக உணர்கிறார்.
எழுத்தாளர் ஜெயமோகன் எழுத்து மாந்திரீக சக்தி கொண்டது என்பதே. அவர் உருவாக்கும் உலகம் நிஜமோ, கனவோ என்ற இரண்டையும் கடந்து, வாசகரை ஒரு அற்புத ஆன்மிக அனுபவத்துக்குள் இழுத்துச் செல்கிறது. அர்சுணனின் வாழ்வில் நிகழும் இந்த அதிசயங்களும், அவன் மனத்தின் ஆழத்தில் நிகழும் சாகசங்களே. அவற்றின் வழியாக மனித வாழ்க்கையின் அற்புதம், வீரியம், ஆன்மிகம் ஆகிய மூன்றும் ஒன்றாக கலந்து விளங்குகின்றன.
இந் நாவலில் அர்சுணனின் அதிதிறமை, வீரியம், ஆன்மிக ஆழம் ஆகியவை சிறப்பாக வெளிப்படுகின்றன. இதற்காக எழுத்தாளர் ஜெயமோகன் ஒவ்வொரு அத்யாயத்தையும் ‘செவ்வியல் காமிக்ஸ்’ போன்று வடிவமைத்துள்ளார் என்பது குறிப்பிடத்தக்கது. ‘செவ்வியல் காமிக்ஸ்’ என்ற சொல்லில் “செவ்வியல்” என்பது பூர்வீகத் தமிழின் நுண்ணுணர்வையும் நாகரிகத்தையும் குறிக்கிறது; “காமிக்ஸ்” என்பது கற்பனை மற்றும் காட்சி வடிவில் சொல்லப்படும் சுவாரஸ்யமான கதைகளைக் குறிக்கிறது. இவ்விரண்டையும் ஒன்றிணைத்து எழுத்தாளர் ஜெயமோகன் உருவாக்கிய விதமே ‘காண்டீபம்’ நாவலின் சிறப்பு. அதாவது, இது வெறும் போர்கதையோ அல்லது தெய்வக் கதையோ அல்ல; அது ஒரு காட்சி வடிவில் விரியும் ஆன்மிக அனுபவம். இதனால் வாசகருக்குப் புதிய உணர்வு, புதிய வாசிப்பு அனுபவம் கிடைக்கிறது.
எழுத்தாளர் ஜெயமோகன் ஒவ்வொரு அத்தியாயத்திலும் அர்சுணனின் அற்புத திறமைகளைச் சித்தரிக்கிறார். அவன் வீரனாக மட்டுமல்ல, தத்துவஞானியாகவும், ஆன்மிகப் பயணியாகவும் தெரிகிறான். அவனின் அம்பு பாய்வது ஒரு சாகசமாக இருந்தாலும், அதனுள் மறைந்திருப்பது அவன் உள் உலகின் விழிப்புணர்வு. இதையே எழுத்தாளர் காமிக்ஸ் பாணியில், அதிசயங்களும் கற்பனைகளும் கலந்த ஒரு சுவாரஸ்யமான காட்சியாக உருவாக்கியுள்ளார்.
பொதுவாக காமிக்ஸ் என்றால் அதில் தலைகீழ் மாற்றங்கள், சாகசம், அதிசயம் ஆகியவை இருக்கும். ஆனால் ‘காண்டீபம்’ நாவலில் அந்த காமிக்ஸ் தன்மைக்கு மேலாக ஓர் ஆன்மிக நுண்ணுணர்வு சேர்க்கப்பட்டுள்ளது. அதனால்தான் இதை “ஆன்மிக காமிக்ஸ்” எனலாம். இங்கே காணப்படும் காட்சிகள் வெளிப்படையாக அதிசயமானவையாக இருந்தாலும், அவை மனிதனின் உள்ளுணர்ச்சியை வெளிப்படுத்தும் ஆன்மிகச் சின்னங்களாக விளங்குகின்றன.
‘வெண்முரசு’ தொடரின் பிற நாவல்களிலும் “மாயா யதார்த்தம்” எனப்படும் கற்பனையும் நிஜமும் கலந்த உலகம் காணப்படுகிறது. ஆனால், ‘காண்டீபம்’ நாவலில் அது உச்சத்தை எட்டுகிறது. அதாவது, கற்பனை அளவை மீறிய மாயக் காட்சிகளும், அதனுள் மறைந்துள்ள நிஜ தத்துவங்களும் ஒன்றிணைந்து வாசகரை மயக்குகின்றன. இதுவே நாவலின் கவர்ச்சி. வாசகர் ஒருபுறம் காமிக்ஸ் காட்சிகளைக் காண்கிறார்; மறுபுறம் அந்தக் காட்சிகள் அவனுள் ஒரு தத்துவ சிந்தனையை எழுப்புகின்றன.
எடுத்துக்காட்டாக, அர்சுணனின் வில் காண்டீபம் அவனின் ஆற்றலின் குறியீடாகவும், மன உறுதியின் வெளிப்பாடாகவும் விளங்குகிறது. அவனின் பயணங்கள், அவன் போராட்டங்கள், அவன் எதிர்கொள்ளும் அதிசயங்கள் — இவை எல்லாமே ஒரு உள் ஆன்மிகப் பயணத்தை பிரதிபலிக்கின்றன. இந்த இருமைதான் ‘காண்டீபம்’ நாவலை ஒரு சாதாரண புராணக் கதையிலிருந்து உயர்த்தி, ஒரு தத்துவ காமிக்ஸாக மாற்றுகிறது.
இதனால் ‘காண்டீபம்’ நாவல் தமிழ் வாசகர்களுக்குப் புதுமையான அனுபவமாக அமைகிறது. அது கற்பனையின் களத்தில் மிதந்தாலும், அதன் அடிப்படை ஆன்மிக உண்மையில் நிமிர்ந்திருக்கிறது. இதனை வாசிப்பது ஒரு கதையை வாசிப்பதல்ல; அது ஒரு காட்சி உலகுக்குள் நுழைந்து தத்துவத்தை அனுபவிப்பது போலாகும்.
இந் நாவல் காமிக்ஸ் பாணியையும், செவ்வியல் தமிழின் தத்துவ நுண்ணுணர்வையும் இணைத்துக் கொண்ட “ஆன்மிக காமிக்ஸ்”தான். இதில் கற்பனைக்கும் உண்மைக்கும், காட்சிக்கும் சிந்தனைக்கும் இடையே ஓர் அற்புத சமநிலை நிலவுகிறது. வாசகரை சிந்திக்கவும், கற்பனையால் பறக்கவும் வைக்கும் இந்த நாவல், தமிழ் இலக்கியத்தில் ஒரு புதிய வடிவத்தின் உதயமாகத் திகழ்கிறது.
இந்த நாவல் என்பது புராண நிகழ்வுகளை மட்டும் கூறும் படைப்பு அல்ல; அது இந்தியாவின் பண்பாட்டு, ஆன்மிக, சமய வரலாற்றை ஆழமாக ஆராயும் இலக்கியப் புதையல். இந் நாவலின் சில அத்யாயங்களில் சமண (அருகர்) சமயத்தின் தத்துவங்களும், அதன் சமூக விளைவுகளும் மிக விரிவாகச் சித்தரிக்கப்பட்டுள்ளன.
இந்நாவலில் எழுத்தாளர் ஜெயமோகன் சமண சமயத்தை வெளிப்படுத்தும் விதம் வெறும் வரலாற்றுக் குறிப்பாக இல்லை; அது மனித வாழ்க்கையில் சமண மதத்தின் தாக்கத்தை உணர்த்தும் ஆழமான சிந்தனை. அந்தக் காலச் சமுதாயத்தில் சமண சமயம் எவ்வளவு வலுவாக இருந்தது, அதன் கருத்துக்கள் எப்படி இனக்குழு மக்களிடையே ஊடுருவியிருந்தன என்பதையும் நாவல் வெளிப்படுத்துகிறது. இதன் மூலம் வாசகர் அந்தக் காலத்தின் மதநிலை, சமூக சிந்தனை, மக்களின் நம்பிக்கைகள் ஆகியவற்றை தெளிவாக உணர முடிகிறது.
எழுத்தாளர் ஜெயமோகன் சமண சமயத்தின் அடிப்படையான கோட்பாடுகளான அருகநெறி, அஹிம்சை, துறவு, கருணை, சாந்தம் ஆகியவற்றை நாவலின் காட்சிகளில் நுணுக்கமாகப் பொருத்தியுள்ளார். இதுவரை சமண சமயம் பற்றி அறியாத வாசகரும், இந்த நாவலை வாசிக்கும் போது அதன் தத்துவங்களை எளிதாகப் புரிந்துகொள்ள முடிகிறது. எழுத்தாளர் அதனை ஒரு மத வர்ணனையாக அல்ல, மனிதனின் உள்ளுணர்வாக விளக்குகிறார்.
இந்நாவலில் சமண சமயம் மகாபாரத மாந்தர்களின் வாழ்விலும் சிந்தனைகளிலும் ஊடுருவி இருப்பதை எழுத்தாளர் திறமையாகக் காட்டுகிறார். அர்சுணன், யாதவர்கள், அரிஷ்டநேமி போன்றோர் வாழ்வில் சமணத்தின் தத்துவம் எப்படி இடம்பிடித்துள்ளது என்பதை நுட்பமாகச் சித்தரிக்கிறார். இது ஒரு புதிய பார்வையை வாசகருக்கு அளிக்கிறது — அதாவது, புராண மாந்தர்கள்கூட மதங்களின் ஊடாட்டத்திலிருந்து விடுபடாத மனிதர்கள் என்பதைக் காட்டுகிறது.
அத்துடன், எழுத்தாளர் ஜெயமோகன் எளிய மக்களின் மனநிலையையும் நுணுக்கமாக வெளிப்படுத்துகிறார். அவர்கள் சமண சமயத்தைப் பற்றிய பற்றுதலும், சில சமயம் அதிலிருந்து விலகுவதும், வாழ்க்கையின் நிஜநிலைகளோடு மோதும் தருணங்களிலும் காணப்படுகிறது. இது இன்று
கூட நம்முடைய சமுதாயத்தில் நிலவும் நிலைதான் — எந்த மதமாயினும், எளிய மக்களின் நம்பிக்கை என்பது உணர்ச்சி, வாழ்வாதாரம், அனுபவம் ஆகியவற்றோடு கலந்திருக்கிறது.
இந்த உண்மையை எழுத்தாளர் ஜெயமோகன் நாவலின் சில காட்சிகளின் மூலம் மிகவும் இயல்பாக வெளிப்படுத்தியுள்ளார். ஒருபுறம் சமண மதத்தின் அமைதியான வாழ்க்கைநெறியை, மறுபுறம் வாழ்க்கைச் சிக்கல்களில் அது எதிர்கொள்ளும் சோதனைகளை வெளிப்படுத்தும் போது, வாசகர் அந்த மதத்தின் மனித நேயம் நிறைந்த தத்துவத்தை ஆழமாக உணர முடிகிறது.
அதே நேரத்தில், எழுத்தாளர் ஜெயமோகன் அரிஷ்டநேமி எனும் மாந்தரை உருவாக்கி, அவரை “அருகநெறியும் கருணைமொழியும்” கொண்டவராகச் சித்தரிக்கிறார். அரிஷ்டநேமி, யாதவர்களுக்கு நிகராக நிற்கும் உயர்ந்த ஆன்மிக மனிதராகவும், சமணத்தின் உன்னத இலட்சியங்களை பிரதிபலிக்கும் வடிவமாகவும் காணப்படுகிறார். இதன் மூலம் எழுத்தாளர் மதம் மனிதனை உயர்த்துவதேயன்றி பிரிக்காது என்ற கருத்தை வலியுறுத்துகிறார்.
இந் நாவலில் சமண சமயத்தின் சித்திரம் வெறும் வரலாற்றுப் பதிவு அல்ல; அது ஒரு மனிதநேயம் நிறைந்த தத்துவப் பயணம். இந்தக் காட்சிகள் வாசகரை மதத்தின் அடிப்படையான அர்த்தத்தை — அன்பு, கருணை, சமாதானம் — என்பதையே உணரச் செய்கின்றன. இவையே எழுத்தாளர் ஜெயமோகனின் எழுத்தின் ஆழமும் ‘காண்டீபம்’ நாவலின் ஆன்மாவும் ஆகும்.
இந் நாவல், புராணத்தின் வரையறைகளை மீறி, ஒரு மாபெரும் காட்சிச் சித்திரமாகவும், மன அனுபவமாகவும் உருவாகியுள்ளது. எழுத்தாளர் ஜெயமோகன் சித்தரித்துள்ள துவாரகையில் இருந்து அர்சுணனும் சுபத்திரையும் தப்பிச் செல்லும் காட்சியும், இந்திரப்பிரஸ்தம் பற்றிய விரிவான விளக்கமும் பேசப்படுகிறது.
முதலில், துவாரகையிலிருந்து அர்சுணனும் சுபத்திரையும் தப்பிச் செல்லும் காட்சி — இது நாவலின் மிகவும் சுவாரஸ்யமான, உணர்ச்சி மிக்க பகுதி. எழுத்தாளர் ஜெயமோகன் இதைச் சில வரிகளில் சொல்லவில்லை; பல அத்தியாயங்கள் முழுவதும் விரித்து, வாசகரை அந்த அதிரடியான தருணத்துக்குள் இழுத்துச் செல்கிறார். அர்சுணனும் சுபத்திரையும் யவனத்தேரில் புறப்படும் போது, அந்தத் தேரின் வேகம், அதன் சக்கரச் சுழற்சியின் அதிர்வு, காற்றின் குளிர்ச்சி, துவாரகையின் தெருக்களில் எழும் சலசலப்பு – இவை அனைத்தும் எழுத்தாளர் ஜெயமோகன் சொற்களால் உயிர்பெற்று நம் கண்முன் தோன்றுகின்றன.
ஜெயமோகன் அவர்கள் எழுத்தாளர் ஜெயமோகன் சொற்றொடரமைப்பின் மூலம் காட்சியை உயிரோடு உருவாக்குகிறார். அவரின் எழுத்து படிமங்கள் ‘வீடியோ கேமரா’ போலச் செயல்படுகின்றன; வாசகர் காட்சியைப் படிக்கவில்லை – அதை அனுபவிக்கிறார். துவாரகையின் ஒவ்வொரு குறுக்குத்தெருவும், அதன் ஒளிரும் மாளிகைகளும், அந்த நகரத்தின் ஆற்றல் நிறைந்த இரவுகளும், வாசகரின் மனத்தில் ஓர் உயிரோட்டம் பெறுகின்றன.
அதே நேரத்தில், எழுத்தாளர் ஜெயமோகன் சுபத்திரையின் திறமை, அர்சுணனின் வீரியம், மற்றும் துவாரகையின் பிரம்மாண்டம் ஆகிய மூன்றையும் நுட்பமாக இணைத்து ஒரு முழுமையான காட்சி அனுபவமாக மாற்றுகிறார். சுபத்திரை இங்கு ஒரு சாதாரண பெண்ணல்ல; அவள் தன்னம்பிக்கை, அறிவு, துணிச்சல் கொண்டவள். அர்சுணனுடன் அவள் பக்கத்தில் நின்று, தப்பிச் செல்லும் முடிவை எடுக்கும் துணிவும் அவளுக்குண்டு. இவ்விருவரின் உறவு, பயம், நம்பிக்கை, காதல் ஆகியவை தேரின் சுழலில் கலந்து ஓர் அதிசயமான உணர்ச்சிப் பெருக்கை உருவாக்குகின்றன.
எழுத்தாளர் ஜெயமோகன் வாசகரைத் தன் சொற்தேரில் ஏற்றி, துவாரகையின் வழியாக அழைத்துச் செல்கிறார் என்றே உணரமுடிகிறது. வாசகர் அர்சுணனுடனும் சுபத்திரையுடனும் சேர்ந்து அந்த நகரத்தின் கோட்டைவாயிலைத் தாண்டுகிறான். இது ஒரு வாசிப்பு அல்ல; ஓர் அனுபவப் பயணம்.
அடுத்ததாக, நாவலின் முக்கிய அம்சமாக இந்திரப்பிரஸ்தம் பற்றிய விரிவான விளக்கம் வருகிறது. இதற்கு முன்பு ‘வெண்முகில் நகரம்’ நாவலில் அது ஒரு வரைபட அளவில் மட்டும் காட்டப்பட்டது. ஆனால், ‘காண்டீபம்’ நாவலில், அந்த நகரம் முழுமையான வடிவத்துடன் வெளிப்படுகிறது. அது எப்படித் துவாரகையை விடச் சிறந்தது, அதன் கட்டமைப்பு, கலாசாரம், மக்கள், நாகரிகம், ஆட்சிமுறை ஆகியவற்றில் என்ன வேறுபாடுகள் உள்ளன என்பதையும் எழுத்தாளர் ஜெயமோகன் தெளிவாகக் கூறுகிறார்.
எழுத்தாளர் ஜெயமோகன் அதைப் புகழ்பாடாக மட்டும் காட்டவில்லை. அந்த விளக்கங்களின் பின்னணியில் இந்திரப்பிரஸ்தத்தின் எதிர்மறை விமர்சனமும் இழையோடுகிறது. அதாவது, வெளிப்படையாக அது பிரமாண்டமான நகரமாக இருந்தாலும், அதன் உள் உலகில் அரசியல், பெருமை, ஆசை, ஒழுக்கக் குறைபாடு போன்ற மனிதக் குறைகளும் மறைந்திருப்பதை எழுத்தாளர் ஜெயமோகன் சுட்டிக்காட்டுகிறார். இதனால் இந்திரப்பிரஸ்தம் ஓர் “அற்புத நகரம்” மட்டுமல்ல, அது மனித சமுதாயத்தின் பிரதிபலிப்பாக மாறுகிறது.
மொத்தத்தில், இந் நாவல் இரு முக்கிய அம்சங்களை வெளிப்படுத்துகிறது —
- துவாரகையின் அதிவேகச் சாகசக் காட்சி, வாசகரை கதையின் உள்ளே இழுக்கும் எழுத்தாளர் ஜெயமோகன் காட்சிநயம்.
- இந்திரப்பிரஸ்தத்தின் சித்திரணம், அதன் பிரமாண்டத்தோடும் அதில் மறைந்துள்ள குறைகளோடும் இணைந்து ஒரு நிஜமான சமூகப் படம் அளிப்பது.
இதன் மூலம் எழுத்தாளர் ஜெயமோகன் வாசகருக்குக் கற்பனையிலும் நிஜத்திலும் பயணிக்கச் செய்யும் ஓர் உணர்ச்சி நாவலாசிரியராகத் திகழ்கிறார்.
இந் நாவல், வெறும் புராணப் படைப்பாக அல்லாமல், சமூக அமைப்புகள், மனித உளவியல், அரசியல் தத்துவம் ஆகியவற்றை ஒருங்கிணைத்துப் பேசும் ஆழமான படைப்பாகத் திகழ்கிறது. இந்த நாவலில் பல அடுக்குகள் காட்டப்பட்டுள்ளன. குறிப்பாக, பெண்களின் அந்தப்புரங்கள், ஆண்களின் அரசவைகள், வணிகத்தின் நகரங்கள் என்ற மூன்று தளங்களின் வழியாக எழுத்தாளர் உருவாக்கிய உலகை வெளிப்படுத்துகின்றன.
முதலில், பெண்களின் அதிகாரங்கள் நிறைந்த அந்தப்புரங்கள் — இது வெறும் பெண்கள் வாழும் இடமாக அல்ல; அவர்களின் சிந்தனை, தன்னாட்சி, உணர்ச்சி ஆட்சி ஆகியவை வெளிப்படும் இடம். இந்தப் பகுதியில் பெண்கள் வெறும் அலங்காரப் பொருட்களாக அல்லாமல், அரசியல், காதல், கலாசாரம் ஆகியவற்றிலும் செல்வாக்கு செலுத்துகிறார்கள். சுபத்திரை, உலூபி, சித்ராங்கதை போன்ற பெண்கள் தங்கள் தீர்மானங்களால், அர்சுணனின் வாழ்க்கை திசையை மாற்றும் வல்லமையைப் பெற்றுள்ளார்கள். இதன்மூலம் எழுத்தாளர் ஜெயமோகன் பெண்களின் சமூக ஆற்றலை வெளிப்படுத்துகிறார்.
இரண்டாவது, ஆண்களின் விழைவுகள் நிரம்பிவழியும் அரசவைகள் — இது ஆட்சிக் கோட்டையின் உலகம். இங்கு ஆண்கள் அதிகாரம், புகழ், பேராசை, பெருமை ஆகியவற்றில் மூழ்கியிருப்பார்கள். ஆனால், அந்தப் பிரமாண்டத்தின் பின்னணியில் உள்ள உட்போக்குகள் — பொறாமை, ஆசை, அரசியல் கணக்குகள் — ஆகியவற்றையும் எழுத்தாளர் ஜெயமோகன் மறைக்காமல் காட்டுகிறார். இத்தகைய அரசவைகள், போரால் அல்லாது வணிகத்தால் ஆட்சிகள் உருவாகின்றன என்ற முக்கியமான கருத்தை வெளிப்படுத்துகின்றன.
மூன்றாவது தளம் — வணிகர்களின் பேராசைகள் மிளிரும் பெருநகரங்கள். இங்கு எழுத்தாளர் ஜெயமோகன் நவீனச் சமூகத்தின் பிரதிபலிப்பைச் சித்தரிக்கிறார். வணிகமும் அரசும் ஒன்றிணையும் போது மனிதனின் வாழ்க்கை எவ்வாறு மாறுகிறது என்பதை நுணுக்கமாக விளக்குகிறார். அரசின் அடிப்படைப் பலம் போரில் அல்ல, வணிகத்தில் இருக்கிறது என்ற கருத்தை அவர் உறுதியாக முன்வைக்கிறார்:
“அரசு என்பது, வணிகத்தால் உருவாக்கப்படுவதே தவிர, படைக்கலங்களால் அல்ல.”
இது நவீன அரசியல் பொருளாதாரக் கருத்துக்களுடன் ஒத்துப்போகும் வலிமையான சிந்தனை. அரசின் உண்மையான அடித்தளம் பணம்தான், ஆயுதமல்ல என்கிறார் எழுத்தாளர் ஜெயமோகன்.
அடுத்து, அர்சுணனும் உலூபியும் பற்றிய பகுதி நாவலின் உளவியல் ஆழத்தை வெளிப்படுத்துகிறது. இவர்களின் உறவு வழியாக எழுத்தாளர் ஜெயமோகன் பாலின மாற்றத்தால் ஏற்படும் உடலியல் மற்றும் உளவியல் நெகிழ்வுகளை நுண்மையாக ஆராய்கிறார். அர்சுணன் ஒரு வீரனாக மட்டுமல்ல, மனிதனாகவும், ஆன்மிகம் நோக்கியவராகவும் மாறுகிறான். அவனது உள்ளம் யுத்தத்தை வெறுக்கத் தொடங்குகிறது. ரைவதமலையும் இந்திரப்பிரஸ்தமும் இடையே அவன் மேற்கொண்ட பயணம், உண்மையில் உடலின் பயணம் அல்ல — மனத்தின் பரிணாமப் பயணம்.
அந்தப் புதிய அர்சுணன் “குருதியை வெறுக்கும் அர்சுணன்” எனப் படம் பிடிக்கப்படுகிறார். படைக்கலங்களையும் யுத்தத்தையும் விலக்கி, சிவயோகி போல் அமைதியின் பாதையில் செல்கிறான். இதுவே அவனைப் புதிய மனிதனாக மாற்றுகிறது.
இறுதியாக, எழுத்தாளர் ஜெயமோகன் சுபத்திரையின் காதலை இதன் மூலம் ஒரு புதிய கோணத்தில் காட்டுகிறார். அவள் விரும்புவது போராளியான அர்சுணனை அல்ல. அமைதியைக் கண்டடைந்த, ஆன்மிகத்துடன் கூடிய அர்சுணனையே. இதுவே நாவலின் கதைநடையில் ஒரு துள்ளலை ஏற்படுத்துகிறது — அதாவது, ஒரு எதிர்பாராத திருப்பத்தை.
மொத்தத்தில், இந் நாவல் மூன்று அடுக்குகளையும் வெளிப்படுத்தியுள்ளது.
- சமூக அமைப்பின் மூன்று முகங்கள் – அந்தப்புரம், அரசவை, வணிகம்.
- அரசியல் தத்துவம் – வணிகமே ஆட்சியின் ஆதாரம்.
- உளவியல் பரிணாமம் – அர்சுணனின் ஆன்மிக மாற்றம் மற்றும் சுபத்திரையின் மனப்பார்வை.
இவ்வாறு, எழுத்தாளர் ஜெயமோகன் ‘காண்டீபம்’ நாவலைச் சமூகத்தின், ஆன்மாவின், அரசின் மூன்று நூல்களால் நெய்து, வாசகர்களுக்குக் கண்ணும் மனமும் நிறையும் படைப்பாக மாற்றியுள்ளார்.
எழுத்தாளர் ஜெயமோகன் சுபத்திரையின் மனநிலை, அவளின் இறுமாப்பு, அர்சுணனுடனான உறவின் தன்மை ஆகியவற்றை மிக நுணுக்கமாக எடுத்துக்காட்டுகிறார்.
முதலில், அர்சுணன் பெண்களால் ஈர்க்கப்படும் ஒரு மனிதன். அவனிடம் திறமை, வீரம், அழகு, தெய்விகம் என அனைத்தும் கலந்துள்ளதால், எல்லாப் பெண்களும் அவனை விரும்புவது இயல்பாகவே தோன்றுகிறது. ஆனால், அதேநேரத்தில், சுபத்திரை மட்டும் அவனில் போர்வீரனை அல்ல, சிவயோகியின் அமைதியை விரும்புகிறாள். இதுவே ஒரு பெரிய முரண். ஏனெனில், பெண்கள் பெரும்பாலும் வீரத்தில் ஈர்க்கப்படுகிறார்கள்; ஆனால், சுபத்திரை, போரைவிட்டுவிட்டு ஆன்மிகத்தில் திளைக்கும் அர்சுணனையே விரும்புகிறாள். இதன் மூலம் அவளது சுய சிந்தனையும், உளவியல் ஆழமும் வெளிப்படுகின்றன.
இதை எழுத்தாளர் ஜெயமோகன் ஒரு காரணத்துடன் இணைக்கிறார் — “சுபத்திரைக்கு ஷத்ரியர்களைப் பிடிக்காது.” அதாவது, போர்வீரர்களின் அகந்தை, வெற்றியாசை போன்ற குணங்கள் அவளுக்கு விருப்பமில்லை. ஆனால், அதைவிட முக்கியமாக, சுபத்திரையின் உள்ளத்தில் ஆழமாகப் பதிந்திருப்பது இறுமாப்பு. அந்த இறுமாப்பே அவளது விருப்பங்களை வடிவமைக்கிறது. அவள் ஒரு யாதவப் பெண்; தன் உயர்ந்த வம்சத்திலும், அழகிலும், அறிவிலும் பெருமை கொள்ளும் பெண். அவள் எவரையும் எளிதில் தன் மனத்திலே சேர்த்துக் கொள்ளமாட்டாள்.
இதிலேயே எழுத்தாளர் நுண்மையான ஒப்பீட்டை முன்வைக்கிறார் — “திரௌபதியின் மற்றொரு வடிவம்தான் சுபத்திரை.”
இருவருமே தங்கள் அழகு, பெருமை, சுயநிலை ஆகியவற்றில் வலிமையானவர்கள். திரௌபதி தன் சிந்தனையால் அரசவையை மவுனப்படுத்திய பெண்; அதுபோல சுபத்திரையும் தன் மனவலிமையால் அர்சுணனை ஈர்த்தவள். ஆனால், திரௌபதியின் இறுமாப்பு உடைக்கப்படுவது போல, சுபத்திரையுடைய பெருமையும் சோதிக்கப்படுகிறது. அதற்காகவே, எழுத்தாளர் அர்சுணனையும் திரௌபதியையும் மீண்டும் சந்திக்கும் காட்சியை உருவாக்குகிறார். அது வெறும் சந்திப்பு அல்ல; அது உள்ளார்ந்த மோதல் — மனித அகந்தையையும் பாசத்தையும் சீர்படுத்தும் தருணம்.
அடுத்து, நாவலின் தொடக்கம் முதல் முடிவு வரை அர்சுணனும் சுபத்திரையும் இடையிலான உறவுதான் முக்கிய நூலாகப் பிணைந்திருக்கிறது. அவர்களது உறவு ஒரு சாதாரண காதல் அல்ல; அது ஆன்மீக ஆழம் கொண்ட உறவு. எழுத்தாளர் ஜெயமோகன் கூறும் முக்கியமான கருத்து இதுவே — “சுபகை அர்சுணனுக்குத் தன்னை ஆத்மார்த்தமாக முழுதளித்தாள்.”
அதாவது, அவள் தன்னை முழுமையாக அர்சுணனுக்குத் தந்தாள்; ஆனால் அவளது ஆசை வெறும் உடலின் பாசம் அல்ல, உள்ளத்தின் ஒன்றிணைவு. அதனால் அவளே அர்சுணனுக்குப் பிற பெண்களைவிட அகவயமானவளாக மாறுகிறாள். அவள் காண்டீபத்தில் பொருத்தப்பட்ட அம்பு போல — வலிமையானது, குறிக்கோளைக் கொண்டது, ஆனாலும் எய்யப்படாதது. இது ஓர் அழகிய உவமை; அது சுபத்திரையின் நிலையை மிக ஆழமாகக் காட்டுகிறது.
அவள் அர்சுணனின் வாழ்வில் நிறைவேறாத ஒரு கனவு. ஆனாலும், நிறைவேறாமை அவளைக் குறைக்கவில்லை; மாறாக, அவளை நித்தியமாக்கியது. அவள் தன் இலக்கை அடைந்துவிட்டாள் — அர்சுணனின் இதயத்தில் என்றும் நிலைத்து நிற்கும் பாசத்தின் வடிவமாக.
மொத்தத்தில், இந் நாவல் உளவியல் சாரத்தைக் காட்டுகிறது.
- சுபத்திரை — பெருமையும் பாசமும் கலந்த பெண்.
- அர்சுணன் — யுத்த வீரனிலிருந்து ஆன்மிகவீரனாக மாறும் மனிதன்.
- அவர்களது உறவு — உடல் பாசத்தைத் தாண்டிய ஆன்ம பாசம்.
இதன் மூலம் எழுத்தாளர் ஜெயமோகன், காதலின் உண்மை — அது பெறுதலல்ல, முழுமையான தியாகம்தான் — என்பதை வாசகரின் நெஞ்சில் பதியவைக்கிறார்.
இந்த நாவல் வாசகர்களின் பழைய புராணக் கற்பனைகளைக் கலையச்செய்து புதிய சிந்தனையையும் பார்வையையும் உருவாக்குகிறது. எழுத்தாளர் ஜெயமோகன் “காண்டீபம்” என்ற ஆயுதத்தைப் பற்றி மக்களின் மனத்தில் நிலைத்து இருந்த புராணப்போக்கை முற்றிலும் மாற்றுகிறார்.
பண்டைய காலங்களில் அர்சுணனின் “காண்டீபம்” என்பது ஒரு தெய்வீக வில்லாகவே கருதப்பட்டது. நாம் அனைவரும் நினைத்திருப்பது — அது மிகப் பெரியது, கனமானது, யாராலும் தூக்க முடியாதது, அதில் மிகப்பெரிய அம்புகளைப் பொருத்தி எய்யும் அளவிற்கு வலிமையானது — என்ற பாரம்பரிய கற்பனையே. அந்த வில்லின் பெருமை, அர்சுணனின் வீரத்தை வெளிப்படுத்தும் அடையாளமாகவே இருந்தது.
ஆனால், எழுத்தாளர் ஜெயமோகன் அந்த பழைய கற்பனையை முற்றிலும் மாற்றி, புதிய அர்த்தம் கொடுக்கிறார். அவரின் படைப்பில் “காண்டீபம்” என்பது வெளிப்படையான வில்லாக மட்டுமில்லை; அது ஒரு சின்னம், ஓர் “உள் ஆற்றலின் வடிவம்.”
எழுத்தாளர் ஜெயமோகன் கூறும் படி, ‘காண்டீபம் மிக எளிதாகத் தூக்கக்கூடியது. அதைப் பிடித்து நீட்டினால் நீளும்; சுருக்கினால் முழங்கை அளவுக்கு மாறும். அதில் மிகச் சிறிய அம்புகளையே பொருத்தி எய்ய முடியும்’. இது வாசகனுக்கு ஒரு புதிய அனுபவமாகவும் பெரும் வியப்பாகவும் அமைகிறது. இந்த விவரிப்பு மூலம் எழுத்தாளர் ஜெயமோகன், அர்சுணனின் வில்லைக் கையாண்டு நவீன அறிவியல் உணர்வையும் மாய உணர்வையும் இணைக்கிறார்.
இது வெறும் கற்பனை மாற்றம் மட்டுமல்ல, ஆழமான அறிவியல் மாற்றம். காண்டீபம் சுருக்கி நீட்டிக்கொள்ளும் திறனைப் பெற்றது என்றால், அது வெளிப்புற வலிமையின் அல்ல, உள்ளுணர்ச்சிச் சக்தியின் குறியீடு. இதன் மூலம் எழுத்தாளர் ஜெயமோகன் சொல்ல வருவது — உண்மையான வலிமை உடல் வலிமையில் இல்லை; அது அறிவிலும் சிந்தனையிலும் உள்ளதே.
இதை ஒப்பிட்டு அவர் நவீன உலகத்திற்கும் ஒரு பாலம் அமைக்கிறார். “தற்காலத்தில் பார்வையற்றவர்கள் பயன்படுத்தும் அலுமினியக் கைத்தடி” போல காண்டீபம் சுருக்கிக்கொள்ளும் தன்மை பெற்றது எனக் கூறுகிறார். இதன் மூலம், எழுத்தாளர் பண்டைய புராணக் கதையை நவீன தொழில்நுட்ப நிழலில் மறுபரிணாமப்படுத்துகிறார். வாசகரின் மனத்தில் இதுவரை இருந்த பாரம்பரிய படிமம் உடைந்து, புதிய நவீன செவ்வியல் படிமம் உருவாகிறது.
இங்கு காண்டீபம் வெறும் வில்லாக அல்ல, அறிவு, ஒளி, தன்னிலை உணர்வு ஆகியவற்றின் சின்னமாக மாறுகிறது. பழைய புராணங்களில் வில்லின் பெருமை போருக்காக இருந்தது; ஆனால், ஜெயமோகனின் காண்டீபம் போருக்காக அல்ல — அது தன்னுணர்வுக்காக. இதுவே நாவலின் தத்துவ மையம்.
அர்சுணனின் பயணம், போர்வீரனின் பயணமாக இல்லாமல், ஆன்மிகப் பயணமாக மாறுகிறது. காண்டீபம் அவனது மனவலிமையின் வெளிப்பாடு. அதை அவன் எப்போதும் தன் அருகில் வைத்திருக்கிறான்; ஆனால் அது வெளிப்புற ஆயுதமாக அல்ல, உள்ளார்ந்த சக்தியாகவே விளங்குகிறது.
இந்த விளக்கத்தின் மூலம், எழுத்தாளர் ஜெயமோகன் ஒரு முக்கியமான மாற்றத்தை ஏற்படுத்துகிறார் —
புராணம் → அறிவியல்
போர்வீரன் → யோகி
ஆயுதம் → சின்னம்
இவ்வாறு, வாசகர்களின் மனத்தில் நிலைத்திருந்த தொன்மையான கற்பனையை உடைத்து, புதிய அறிவியல், ஆன்மிக, தத்துவ உணர்வை ஊட்டுகிறார்.
மொத்தத்தில், “காண்டீபம்” என்ற சொல் இப்போது ஒரு வில் அல்ல, ஒரு வலிமை ஆகிறது. அது அர்சுணனின் உள்ளார்ந்த ஆற்றலின் வடிவம், அவன் சிந்தனையின் நீட்சியாகும். இதன்மூலம் எழுத்தாளர் ஜெயமோகன், வாசகர்களைப் பழைய புராணக் கற்பனையிலிருந்து, புதிய நவீனச் சிந்தனைச் செவ்வியலுக்குள் இழுத்துச் செல்கிறார்.
– – –