‘வெண்முரசு’ நாவல் தொடரில் 15ஆவது பகுதி ‘எழுதழல்’. இந்த நாவலில் -மனிதர்களின் அடங்காத சினம், பழிவாங்கும் எண்ணம், தலைமுறைகள் கடந்து தொடரும் வஞ்சம் போன்ற மனநிலைகள் நுணுக்கமாகப் பதிவு செய்யப்பட்டுள்ளன.
‘எழுதழல்’ என்ற சொல் கடந்தகாலம், நிகழ்காலம் மற்றும் எதிர்காலம் ஆகிய மூன்றையும் ஒரேசமயம் இணைத்துக் குறிக்கும். இச்சொல் இந்நாவலில் ‘ஒரு நபரின் செயல் அல்லது உணர்வு, ஒரே ஒரு காலத்தில் மட்டுமல்லாமல், பல தலைமுறைகளுக்குத் தொடர்ந்து தாக்கத்தை ஏற்படுத்தும்’ என்ற கருத்தைக் குறிப்புணர்த்துகிறது.
மூன்று முக்கியத் தம்பதியர்கள் இந்த நாவலில் இடம்பெற்றுள்ளனர்.
- குந்தி – பாண்டு
- திரௌபதி – பாண்டவர்கள்
- உத்தரை – அபிமன்யு
இவர்களை மூன்று தலைமுறைகளாக எடுத்துக்கொள்ளலாம். இம்மூவரின் வாழ்க்கைகளிலும் தோன்றிய வஞ்சம் என்பது ஒரு சின்னத் தீயாக ஆரம்பித்தாலும், காலத்துடன் அது ஒரு பெருநெருப்பாக மாறுகிறது. அந்நெருப்பு அவர்களது பிள்ளைகளிடமும் அந்தத் தலைமுறையின் முந்தைய வரலாற்றிலும் தொடர்கிறது. இந்தக் கதைக் கட்டமைப்பே ‘எழுதழல்’ எனும் தலைப்பை இந்த நாவலுக்குப் பொருத்தமாக்கிவிடுகிறது.
இந்த நாவலில், பெரும்பாலான பகுதிகள் இளைய தலைமுறையின் உணர்வுகள், வலிகள் மற்றும் அவற்றிலிருந்து எழும் சினங்களை மையமாகக் கொண்டு எழுதப்பட்டுள்ளன.
- உப பாண்டவர்கள் – பாண்டவர்களின் பிள்ளைகள் – 9 பேர்
- உப கௌரவர்கள் – கௌரவர்களின் பிள்ளைகள் – சுமார் 1000 பேர்
- உப யாதவர்கள் – யாதவ வம்சத்தைச் சேர்ந்த இளையோர் – 80 பேர்
- கர்ணனின் மகன்கள் – 10 பேர்
இந்த இளைய தலைமுறையினரின் வாழ்க்கையில் போரும் பழியும் எவ்வாறு வடிவமைக்கப்பட்டுள்ளன என்பதே இந்நாவலின் மையம்.
குந்தியின் மனத்தில் இருந்த வஞ்சம், வெளியே தெரியாமல் இருந்தாலும், அது திரௌபதியின் மனத்தில் வெறியாக வெளிப்படுகிறது. அந்த வெறி, பாண்டவர்களின் பிள்ளைகளாகிய உப பாண்டவர்களிடம் அறியாமலேயே ஒரு சினமாக வளர்ந்து, அது பின்னர் பெருந்தீயாகப் பரவி விடுகிறது.
அதேபோல, யாதவ வம்சத்தில் குடிமுறை, குல மரபு, ஆட்சிக்கான விருப்பங்கள் ஆகியவற்றை மையமாகக் கொண்டு பெருங்குழப்பங்கள் ஏற்படுகின்றன. இதுவும் ஒரு தலைமுறைச் சண்டையாக வளர்கிறது.
அதாவது, பழைய தலைமுறையின் சண்டைகள், காயங்கள், தீர்க்கப்படாத பிரச்சனைகள் எல்லாம் மறக்கப்படாமல், புதுத் தலைமுறையின் மனத்திலும், செயலிலும் தொடர்கின்றன. இவை எல்லாம் மிக நுணுக்கமாக, ஆழமாக இந்த நாவலில் பேசப்படுகின்றன.
மொத்தத்தில், ‘எழுதழல்’ என்பது, இங்குப் பல தலைமுறைகள் தொடரும் மனித உணர்ச்சிகளின் பரிணாமம். இது பழிவாங்கும் ஆவேசத்தை, அது எவ்வாறு தலைமுறை தலைமுறையாகப் பரவுகிறது என்பதைப் பதிவு செய்கிறது. இதனால், ஒரு குடும்பத்தின் அல்லது ஒரு சமூகத்தின் வரலாறு, அதன் சினமும், ஆத்திரமும், ஒவ்வொரு தலைமுறையிலும் புதியதொரு வடிவத்தை எடுக்கும் என்பதற்கான ஆழமான அறிமுகமாகவே இந்த ‘எழுதழல்’ அமைகிறது.
‘வெண்முரசு’ தொடரில் இந்தப் பகுதியில், மகாபாரதக் கதையின் ஒரு முக்கியமான கட்டத்தைக் குறிப்பிடுகிறார் எழுத்தாளர் ஜெயமோகன். இதில் முக்கியமாகப் பேசப்படுவன – இளைய தலைமுறையின் பொறுப்பு, பழைய தலைமுறையின் தவறுகள், மற்றும் தவிர்க்க முடியாத போர்.
முதலில், இளைய யாதவர் (ஸ்ரீகிருஷ்ணர்) பற்றிக் கூறப்படுவது முக்கியமானது. அவரை எல்லோரும் தனியாகக் கொஞ்சம் விலகி வைத்திருப்பது போலத்தான் இந்த நாவலில் காட்டப்படுகிறது. அவர் ஒரு புதிய எண்ணத்தை முன்வைக்கிறார் – அது ஒரு புதிய ‘வேதம்’. ஆனால், அந்த எண்ணம் ஷத்ரியர்களால் (அதாவது அரச குடும்பத்தவர்களால்) ஏற்கப்படவில்லை.
இதேவேளை, துரியோதனன் தனது முன்னாள் கொடுத்த வாக்குறுதியை மீறுகிறார். இதனால் பாண்டவர்கள் மீண்டும் நீதிக்காக முயற்சி செய்கிறார்கள். ஆனால், அவர்களது குரலைக் கேட்பவர் என யாருமில்லை. இந்த நீதிக்கான போராட்டத்தில் அவர்களுக்கு வழிகாட்ட யாருமில்லை. இந்தச் சூழ்நிலையே ஒரு முக்கியமான முடிவை ஏற்படுத்துகிறது:
பாரத தேசம் (பாரதவர்ஷம்) முழுவதும் ஈரணிகள் உருவாகின்றன – ஒரு பக்கம் கௌரவர்கள், மறுபக்கம் பாண்டவர்கள். இந்தப் பெரும் பகைமையில் “யாருக்கு யார் துணை?” என்ற கேள்வி, கதையின் மையமாக அமைகிறது.
பாண்டவர்கள் 13 ஆண்டுகள் காட்டில் தங்கிய பின்பும் அவர்களது வாழ்க்கையில் எதுவும் நல்லதாய் நடக்கவில்லை. அவர்கள் எடுக்கும் ஒவ்வொரு முயற்சியும் முடிவும் அவர்கள் எதிர்பார்க்கும் நியாயத்துக்கு எதிராகவே வேலை செய்கிறது. அவர்கள் போருக்கெதிராக இருக்கிறார்கள், ஆனால் வாழ்க்கை அவர்களைப் போருக்கே தள்ளி விடுகிறது.
இந்த நேரத்தில், இளைய தலைமுறை பக்கம் கவனம் செலுத்தப்படுகிறது. பாண்டவர்களின் பிள்ளைகள், உப பாண்டவர்கள், ஒன்பது பேராக இருக்கிறார்கள். எழுத்தாளர் அவர்கள் அனைவரையும் தங்களுடைய தந்தையின் இளமை வடிவங்களாகவே காட்டுகிறார்.
- தர்மரின் மகன்கள்: பிரதிவிந்தியன், யௌதேயன்
- பீமனின் மகன்கள்: சுதசோமன், சர்வதர்
- அர்ஜுனனின் மகன்கள்: சுருதகீர்த்தி, அபிமன்யு
- நகுலனின் மகன்கள்: நிர்மித்ரன், சதானீகன்
- சகதேவனின் மகன்: சுருதவர்மன்
இவர்கள் அனைவரும் தங்கள் தந்தையரைப் போன்ற போட்டியாளர்கள், வீரர்கள். ஆனால், அவர்கள் இன்னும் இளம், நேர்மை மற்றும் நீதியின் பக்கமாக நிற்கும் உணர்வில் இருக்கிறார்கள். இவர்களுடைய உருவங்களிலும், செயல்களிலும் அவர்கள் தந்தையின் குணங்கள் தெளிவாகத் தெரிகின்றன.
இந்த நாவலில் முக்கியமாக சில கேள்விகள் எழுப்பப்பட்டுள்ளன. அவை –
- நீதிக்கான போரின் அவசியம்?
- தலைமுறைகளுக்கிடையேயான பாரம்பரிய சுமைகள் எவை?
- யாரது பக்கம் யார் நிற்கப்போகிறார்கள்?
- இளைய தலைமுறை எதற்காகப் போராடப்போகிறது?
இந்த வினாக்களுக்கு உரிய விடைகளாக எல்லாவற்றையும் மிக நுட்பமாகவும், மனித உணர்ச்சிகளோடும், நேர்த்தியோடும் எழுத்தாளர் ஜெயமோகன் விவரிக்கிறார். இது வெறும் பெரும் யுத்தக் கதை அல்ல; நீதிக்காக நிகழும் மனதுடைந்த போராட்டத்தின் ஆழமான பதிவு.
‘வெண்முரசு’ தொடரில் முன் வரும் நாவல்களில், அபிமன்யு என்பவர் ஒரு பெயராக மட்டுமே வாசகனுக்குத் தெரிய வந்திருந்தார். அவர் யார், அவர் எப்படி வாழ்ந்தார், அவரின் உள்ளுணர்வுகள் என்ன, அவர் வாழ்க்கையை எப்படி வாழ்ந்தார் போன்றவைகள் பெரிதாகச் சொல்லப்படவில்லை. ஆனால் ‘எழுதழல்’ நாவலில், எழுத்தாளர் அபிமன்யுவை முழுமையாகவும், உயிருடன் நடமாடும் மனிதனாகவும் உருவாக்குகிறார்.
அபிமன்யு இளம் வீரன். இளமையின் தன்மை என்பதாலேயே அவரிடம் துள்ளலும், துடிப்பும், ஆவலும், விருப்பமும் மிகுதியாக இருக்கின்றன. அவருக்கு அனுபவம் குறைவாக இருக்கலாம், ஆனால் தன்னம்பிக்கை மிகுந்தது. பெரியவர்களின் ஆலோசனையைச் சில நேரங்களில் மீறவும் துணிகிறார். அவர் எடுத்த முடிவுகள் அனைத்தும் திறமையாக இருக்காது. சில நேரங்களில் தொலைநோக்கமற்ற தீர்மானங்கள் எடுப்பதும் உண்மை. ஆனால், அவை எல்லாம் ஓர் இளைஞனின் அசட்டுச்செயல்கள் அல்ல, தனக்கான பாதையைத்தானே அமைக்கும் முயற்சிகளாக இருக்கின்றன.
அபிமன்யு புகழுக்காக உயிரைக் கூட அர்ப்பணிக்கத் தயாராக இருக்கும் மனநிலைகொண்டவன். இது சாதாரணமான விஷயம் அல்ல. இளமையில் வரும் பற்று, நாட்டுக்காக எப்படியாவது பங்களிக்கவேண்டும் என்ற எண்ணம், தன்னை உயர்த்திக் காட்டும் எண்ணம் இவையெல்லாம் இணைந்தே இவரைப் போன்ற ஒரு வீரனை உருவாக்குகின்றன.
அவருடைய செயலில்கூட இதை நாம் காணலாம். சிருங்கபிந்து எனும் ஊரைக் கைப்பற்றும் சாதனை அவருடைய துணிவையும், செயல்திறனையும் காட்டுகிறது. அது ஒரு வெற்றி. ஆனால் வெற்றி மட்டும்தான் வாழ்க்கை அல்ல. பாணாசுரனிடம் நேருக்கு நேர் போர் புரிந்து தோல்வியடைவதும், அவர் வாழ்க்கையின் ஒரு பகுதியாக உள்ளது. இந்தத் தோல்வி, அவரை ஒரு வெறும் ‘கத்துக்குட்டி’ என்று காட்டவில்லை; மாறாக, தோல்வியையும் தாங்கும் வீரன் என்று காட்டுகிறது.
அபிமன்யு, ஒரு முழுமையான மனிதன். வெறும் பாண்டவரின் மகனாக மட்டும் இல்லாமல், தனக்கே உரிய ஒரு வாழ்க்கைப் பாதையை அமைத்துச் செல்லும் இளைஞன். அவர் கதாபாத்திரம் மூலம், இளைய தலைமுறையின் உணர்வுகள், எண்ணங்கள், செயல் முறைகள் மற்றும் தியாக மனப்பான்மைகள் எல்லாம் நம் கண்முன் விரிகின்றன.
இவ்வாறு, ‘எழுதழல்’ நாவல் அபிமன்யுவை ஒரு பெயராக இருந்து, ஓர் உயர்வான மனிதனாக உருவாக்குகிறது. அவரின் வெற்றிகளும் தோல்விகளும், அவருடைய உள்ளுணர்வுகளும் வாசகர்களின் மனத்தைக்கட்டி அவர்பால் இழுத்து நன்கு நினைவில் நிற்கச் செய்கின்றன.
உப கௌரவர்கள் (கவுரவர்களின் பிள்ளைகள்) மற்றும் உப யாதவர்கள் (யாதவ வம்ச இளையோர்) ஆகிய இரு குழுக்களிடமும், அபிமன்யு மிக எளிதாக நெருங்கிவிடக் கூடியவனாக இருக்கின்றான். இவர்களில் பலர் தங்கள் குடும்ப மரபுகளுக்கேற்றபடி வலிமை, அதிகாரம், புகழ் ஆகியவற்றை முதன்மையாக நினைப்பவர்கள். ஆனால், அபிமன்யுவின் தன்மையை அவர்கள் விரும்பக் காரணம் – அவன் இயல்பான மனிதநேயம், நட்பும் நெருக்கமும்தான். அவனில் ஓர் இளமையின் நேர்மை இருக்கிறது. அதனால்தான் இரு தரப்பினரும் அவரை விரும்புகிறார்கள், அவரிடம் எதையும் பகிர்வதற்குத் தயங்கவில்லை.
இதற்கும் மேலாக, அபிமன்யுவிடம் ஒரு மிக முக்கியமான குணம் உள்ளது – அவனது பணிவு. மூத்தோர் யாராக இருந்தாலும், அவன் தன்னைச் சிறியவனாகவே நினைக்கிறான். அவர்களின் அறிவையும் அனுபவத்தையும் மதிக்கிறான். அவர் பேசும்போது கேட்கும் முறை, அவர் சொல்லும் வார்த்தைகளை ஏற்று செயல்படும் விதம் – இவை அனைத்தும் மூத்தோர்களின் மனத்தில் அவனுக்கு இடம் கிடைக்கச் செய்கின்றன. அவர்கள் அவனைச் சுயநலமில்லாத இளைஞனாகவே காண்கிறார்கள்.
அபிமன்யுவை இவ்வளவு தனித்துவமாக உருவாக்கியிருக்கிறார் எழுத்தாளர் ஜெயமோகன். அதற்கு முக்கியமான காரணம், அவனில் இருக்கும் இரு வேறுபட்ட குணாதிசயங்கள். ஒன்று, இளைய யாதவரின் அகத்துச் சுடர். அதாவது, அவன் உள்ளம் யாதவர்களுக்கே உரிய வலிமை, ஆழமான உணர்வு, தீர்மானம், துணிவு ஆகியவற்றால் நிரம்பியுள்ளது. இன்னொன்று, அர்ஜுனனின் புறத்தைக் கொண்டவன். அதாவது, அவன் தோற்றத்தில், வெளிப்படையான செயல்களில், விலங்கிய தந்தை அர்ஜுனனின் அழகு, வீரத்தன்மை, நட்பு மற்றும் கண்ணியமிக்க வெளிப்பாடு எல்லாம் தெரிகின்றன.
இந்த இரண்டின் இணையற்ற கலவையாக இருக்கிறான் அபிமன்யு. ஒருபக்கம் உள்ளுணர்வு, மற்றொன்றுபக்கம் செயல்திறன். இதனால்தான் அவன் யார் முன்னாலும் தன் இடத்தைப் பிடிக்கிறான்.
அவன் நண்பர்களிடம் நெருக்கமாகவும், பெரியோரிடம் மரியாதையுடனும் நடந்துகொள்கிறான். அந்த நடத்தை ஒரு பெரிய மனிதனின் முன்னோட்டமாக இருக்கிறது.
இந்த நாவலில், இளைய யாதவர் (ஸ்ரீ கிருஷ்ணர்) மற்றும் அபிமன்யு, பாணாசுரன் ஆகியோருக்கிடையேயான போரும், அதனைத் தொடர்ந்து நடைபெறும் உரையாடலும் ஒரு மிக முக்கியமான திருப்புமுனையாகக் காணப்படுகிறது. இது சாதாரணமான போர்தான் என்று தோன்றலாம். ஆனால், இதற்குப் பின்னால் மிக ஆழமான, உளவியல் ரீதியான மாறுதல்களும் சிந்தனைகளும் அடங்கியிருக்கின்றன.
பாணாசுரனுடன் அபிமன்யு நிகழ்த்தும் போர் முக்கியமானது. இது வெறும் இருவருக்கும் இடையே நடந்த ஒரு வீரப்போர் அல்ல. இது அபிமன்யுவின் உள்மாற்றத்துக்கும், இளைய யாதவரின் மறுபடியும் வெளியுலகுக்கு வரும் தருணத்துக்கும் அடையாளமாக அமைக்கிறது.
பல ஆண்டுகளாக, இளைய யாதவர் ஒரு மௌன நிலை அல்லது உள் மடங்கிய வாழ்க்கை வாழ்க்கையையே நடத்திக் கொண்டிருந்தார். ஆனாலும், பாணாசுரனுடன் நடைபெற்ற இந்தப் போரின் பின்னணியில், அவர் மீண்டும் தன் நம்பிக்கைகளை, புதிய எண்ணங்களை வெளிப்படையாக வெளிக்கொண்டு வரத் தொடங்குகிறார்.
பாணாசுரனை அபிமன்யு போரில் வெல்வது எளிது. ஆனால், வெற்றி பெற்ற பிறகும், அவன் மனத்தை மாற்றுவது மிக கடினமான வேலை. ஏனெனில், பாணாசுரன் ஒரு பழைய பாரம்பரியத்தில் ஈடுபட்டவன். இளைய யாதவர் முன்வைக்கும் புதிய வேதம், அதாவது புதிய சமூகக் கோட்பாடுகள், மனிதத்தன்மையை மையமாகக் கொண்ட புதுமுக அணுகுமுறை ஆகியவற்றை அவனுக்குப் புரியவைக்க வேண்டும்.
அதற்காகவே, இளைய யாதவர் அவனைத் தனியாகக் குகைக்கு அழைத்து செல்லுகிறார். அந்த இடம் பொதுமக்கள் பார்வையிலிருந்து விலகிய தனிமையான இடம். அங்கே அவர் பாணாசுரனிடம் தன் பேருண்மையை விளக்குகிறார். அவருடைய எண்ணங்கள் – மனிதர் அடையவேண்டிய உயரம், பழிவாங்கும் எண்ணங்களை மீறி வாழும் வழி, புகழுக்காக உயிர்ப் பலி கொடுப்பது என்பவற்றின் அர்த்தம் – இவையனைத்தும் பாணாசுரனுக்குக் கொடுக்கப்படுகின்றன.
இதே மாதிரியான ஒரு நிகழ்வு, முந்தைய பகுதியில் ஜராசந்தனை வீழ்த்தும் போது நடந்தது. மகத மன்னன் ஜராசந்தனைத் தோற்கடிக்க பீமன், அர்ஜுனன் ஆகியோரை அழைத்துச் செல்கிறார் இளைய யாதவர். ஆனால், போர்க்களத்திற்கு முன்பே, அவர் ஜராசந்தனைத் தோட்டத்தில் தனியாகச் சந்தித்து, பேருண்மையைப் பேசுகிறார். அந்த உரையாடலுக்குப் பின்பே, ஜராசந்தன் இறக்கிறார்.
இரண்டிலும் ஒற்றுமை உள்ளது. போரில் எதிரியை வெல்வது முக்கியம் அல்ல. மனத்தை வெல்வது தான் உண்மையான வெற்றி. அதற்கு வழி – தனிமை மற்றும் நேரடி உரையாடல்.
இளைய யாதவர் இங்கே அரசியல்வாதியாக அல்ல, ஆன்மிக வழிகாட்டியாக, மனித உளச்சிந்தனையை மாற்ற வல்ல ஞானியாகத் திகழ்கிறார்.
அவரின் செயல் நமக்கு நினைவூட்டுவது, ‘ஒரு போரில் வெற்றி பெற்ற பிறகும், உண்மையான மாற்றம் என்பது உரையாடலின் வழியாகதான் ஏற்பட முடியும் என்பதை. போரால் முடிவுகள் வரலாம்; ஆனால், உணர்வுகளின் புரிதலால் தான் சுதந்திரமும் சமாதானமும் உருவாக முடியும்’ என்பதே!
இந்த நாவலில், பல்வேறு முக்கியமான கதைமாந்தர்களின் மனநிலைகளை நுணுக்கமாகச் சித்தரித்துள்ளார் எழுத்தாளர் ஜெயமோகன். இதில் பாலராமர், துரியோதனன், இளைய யாதவர், கணிகர் மற்றும் உப பாண்டவர்கள் ஆகியோர் தொடர்புடைய முக்கியமான சம்பவங்கள், அவரவர் குணநலன்களை வெளிப்படுத்தும் வகையில் அமைக்கப்பட்டுள்ளன.
முதலில் பாலராமரின் மனநிலை பற்றிப் பார்க்கலாம். இவர் ஒரு செயல்மிகு மனிதர். யாரும் எதிர்பாராத நேரத்தில், திடீரெனவும் உறுதியாகவும் செயல்படுபவர். ஆனால், அவர்கள் செயல் எதற்காக என்பதை முன்னமே திட்டமிடுவது அவருக்கு இயலாது. அவர் எதிர்பாராத முடிவுகளை எடுப்பார், ஆனால் அதன் விளைவுகள் எப்படியாக இருக்கும் என்பதைக் கவனிக்கமாட்டார். இது அவரைப் பல நேரங்களில் சினத்தில் செயல்படச் செய்து, பிறகு தவிப்பில் ஆழ்த்துகிறது. எனவேதான், அவர் அஸ்தினபுரியுடன் முதலில் இணைந்தாலும், பின்னர் அனைத்தையும் விட்டுவிலகி, காடு போகும் நிலைக்கு வருகிறார்.
பாலராமர் – துரியோதனன் இடையிலான ஆசிரியர் – மாணவர் உறவு குறிப்பிடத்தக்கது. பாலராமர் உண்மையான லட்சிய ஆசிரியர்; துரியோதனன் ஒரு முழுமையான பற்றுள்ள மாணவர். இந்த இருவருக்கும் இடையில் இருக்கும் பிணைப்பு, சாதாரண உரவாக அல்ல. ஆசிரியர் தனது மாணவரிடம், தனக்காக ஒன்றையும் கோரத் தயங்குகிறார். அதேநேரத்தில், அந்த மாணவர் தனது ஆசானுக்காக எல்லாவற்றையும் தியாகம் செய்யத் தயார்நிலையில் இருக்கிறான். இந்த உறவின் மரியாதையும் ஆழமும் இன்றைய சமூகத்திற்கு ஒரு முன்மாதிரியாகத் தோன்றுகின்றன.
அபிமன்யுவின் திருமண நிகழ்வில் நடக்கும் சூழ்ச்சிகள். இங்கே, இளைய யாதவர் மற்றும் கணிகர் இருவரும் கட்டமைக்கும் அறிவார்ந்த திட்டங்கள் வாசகனை வியக்கச் செய்கின்றன.
முக்கியமாக, சல்லியர், அபிமன்யுவின் மணத்துக்காக வருகிறார். ஆனால், அவருடைய பயணத்தை அஸ்வத்தாமனை வழிமறிக்க வைத்துத் தடுக்கிறார் கணிகர். இதன் பின்னணியில், துரியோதனனுடன் அவரை நேரடியாகச் சந்திக்க வைப்பது என்பது திட்டமாக இருக்கிறது. இதுவே கணிகரின் சூழ்ச்சி.
இந்தச் சூழ்ச்சியை உணர்ந்தவுடன் இளைய யாதவர், எதிர்ச்சூழ்ச்சியைச் செய்கிறார். அவர், உப பாண்டவர்கள் இருவரைத் துரியோதனனிடம் தூதாக அனுப்புகிறார். இங்கே, நுட்பமான அரசியல் நடத்தை தெரிகிறது – சல்லியரை நேரில் சந்திக்க விரும்பும் துரியோதனன், அந்தச் சந்திப்பை உப பாண்டவர்களின் முன்னிலையில் நிகழ்த்துகிறார். இதன்மூலம், தன் உள்ளுணர்வையும் நோக்கத்தையும் வெளிப்படையாகக் காட்டுகிறார். இது துரியோதனனின் உளவிரிவை (inner transformation) வெளிக்கொணர்கிறது. அவர் இனி பழைய படியான குரூரத்தன்மை கொண்டவர் அல்லர்; மாறாக, நுட்பமான உணர்வுகளுடன் நடக்கும் ஒருவராக மாறுகிறார்.
இந்த நாவல் மனித உறவுகளின் ஆழத்தையும், அரசியல் சூழ்ச்சிகளின் நுட்பத்தையும் தெளிவாகக் காட்டுகிறது. செயல்கள், திட்டங்கள், சூழ்ச்சிகள், உறவுகள் போன்றன அனைத்தும் ஒன்றோடு ஒன்று பின்னிப் பிணைந்துள்ளன.
மகாபாரதப் போரின் பின்னணியில் முக்கியப் பங்கு வகித்த பெண்கள், குறிப்பாக குந்தி மற்றும் தேவகி, மிக முக்கியமாகப் பேசப்படுகின்றனர். மகாபாரதம் என்பது வெறும் வீரர்களின் வீரமும், அரசர்களின் அரசியலும் மட்டும் அல்ல; அதை இயக்கிய பின்னணிச் சக்திகளில் பெண்களின் பங்கு மிகவும் வலிமையானது என்பதையே இப்பகுதி தெளிவாக எடுத்துக்காட்டுகிறது.
குந்தி, மகாபாரதப் போர் நிகழ்வதற்கே காரணமானவராக பார்க்கப்படுகிறார். பாண்டவர்கள் யாரென்று உலகுக்கு அறிவித்ததும், தன் மகனாகக் கர்ணனை மறுத்ததும், போரினைத் தவிர்க்காமல் தூண்டியது போன்ற நடவடிக்கைகள் அனைத்தும் பெருந்தாக்கத்தை ஏற்படுத்துகின்றன. அதேபோல், போருக்குப் பிறகு அழிவுகளைத் தணிக்க ஒரு மிக முக்கியமான கதைமாந்தராக உருவாகிறார் தேவகி.
தேவகி, யாதவக் குலத்தின் பெருமைக்குரியவராக, தாய் மாதிரியான அறிவுத்திறனுடன், யாதவர்களிடையே ஏற்படக்கூடிய உட்போர் நிலைகளை முன்கூட்டியே உணர்கிறாள். அதனால், யாதவர்கள் ஒருவருடன் ஒருவர் போரிடக் கூடாது என்றும், இளைய யாதவர் தன் குலத்தினருக்கு எதிராகப் போரிடக் கூடாது என்றும் ஒரு சத்தியத்தைப் பெறுகிறாள். இச்சத்தியம், யாதவ குலத்தின் உட்பிளவுகளைத் தடுக்கும் அமைதிக்கான முயற்சி ஆகும்.
குந்தியும் தேவகியும் யாதவ குலத்தினரே! அதாவது, போரையும் அமைதியையும் இயக்கிய இருவரும் அதே குலத்தில் பிறந்தவர்கள். இது, குலத்துக்குள்தான் எத்தனை விதமான எதிர்மறைத் தொடர்புகள், உணர்வுப் போக்குகள் இருக்கின்றன என்பதை இந்த நாவல் சொல்கிறது.
இந்த உணர்வுப் போக்குகள் இளைய யாதவரின் குடும்பத்திலும் தொடர்கின்றன. அவரது எட்டு மனைவிகளும் – தாமரையாகத் தோன்றினாலும், அவர்களுக்குள் குல, குடி, முடி சார்ந்த இழிவான போட்டிகள் இருக்கின்றன. அவர்கள் வெளிப்படையாக ஒன்றுக்கொன்று எதிராகத் திகழ்ந்தாலும், இளைய யாதவர் முன்னிலையில் மட்டும், அனைவரும் ஒற்றுமையான மனநிலையைக் கையாள்கிறார்கள். இது அவரை ஒரு திசைநடுவே நிற்கும் நடுநாயகமாக மாற்றுகிறது.
இளைய யாதவர் ஒரு தத்துவவாதி மட்டும் அல்லர்; அவர் மனித உறவுகளைச் சமநிலைப்படுத்தும் ஆற்றலுடையவர். அவரால் மட்டுமே இந்த எட்டு மனைவியரும் ஒரே மனத்துடன் வாழ முடிகின்றது. அவர்கள் எட்டுப் பேரும் சேர்ந்து ஒரு ராதை எனப்படும் உவமை, அவரின் தீவிரமான மையப்புள்ளி தன்மை மற்றும் நெருக்கமான உறவுகளை இணைக்கும் திறனை அழகாகக் கூறுகிறது.
இந்த நாவலில், இளைய யாதவர் (ஸ்ரீ கிருஷ்ணர்) அவைக்குத் திரும்பும் காட்சி மிக முக்கியமான தருணமாக அமைகிறது. 14 ஆண்டுகள் கழித்து, அவர் மீண்டும் அவைக்கு வருகிறார். ஆனால், அவருடைய மகன்கள், குடும்பத்தினர் உள்ளிட்ட பெரும்பாலானவர்கள் அவைக்கு வர மறுக்கின்றனர். இதை அறிந்து அவர் வருத்தப்படுவதற்குப் பதிலாக, தன் மனத்தில் நெருக்கமாக இருக்கும் ஒரே ஒருவரை அழைக்கிறார் – அது அவருடைய மகன் ‘மாற்றுத்திறமையானவர்’ முரளி.
ஒருவர் எல்லோராலும் எல்லாவற்றாலும் கைவிடப்பட்டிருக்கும் போது, அவர் மிகவும் அன்போடு, மதிப்போடு, மாறுபட்ட திறனுடைய ஒரேயொரு மகனையே அழைத்துக் கொள்கிறார். இது ஒரு பிதாவின் உண்மையான நேசத்தையும், மனித நேயத்தையும் காட்டுகிறது. சமூகத்தில் பலர் ‘மாற்றுத்திறமையானவர்’களைப் புறக்கணிக்கும் நேரத்தில், இங்கே ‘மாற்றுத்திறமையானவரை’ நேசித்து அவைக்கு அழைத்துக் கொள்வது அழகான மனிதநிலையைக் காட்டுகிறது.
அதோடு, அவர் மாடுகளை ஒருசேர அழைக்கும் மாலைப்பொழுதின் குழலிசை மூலம், மக்களை அவைக்குத் திரட்டுகிறார். இது வெறும் அழைப்புமொழியல்ல; அது ஒரு கலாசாரமான அழைப்பு, உணர்வூட்டும் இசைச்சைகை. இதற்காக அவர் தன் மகள் மயூரியைக் (ராதை) கொண்டு இசைக்கச் செய்கிறார். இளைய யாதவர் மக்களின் மனத்தைத் தொட விரும்புகிறார். கட்டாயமாக அழைக்கவில்லை, கட்டளையிடவில்லை, பதவி வழங்கவில்லை – இசையின் வழியாக அவர்களை உணர்ச்சிவழியாக இணைக்கிறார். இது அவரது மதிநுட்பத்தையும் மன அழுத்தமில்லாத அறிவாற்றலையும் காட்டுகிறது.
இந்நாவல் ஓர் ஆழமான எண்ணத்தையும் கூறுகிறது. அறம் என்பது ஒரே ஒரு நெறி அல்லது ஒழுக்கம் மட்டுமல்ல. அது ஒரு மனித வடிவமாகப் பாண்டவர்களிடம் இருக்கிறது. ஆனால், அந்த அறம் ஒரு தெய்வ வடிவமாக இளைய யாதவரில் இருக்கிறது. அதாவது, அறத்தின் உயிர் உருவம் ஸ்ரீ கிருஷ்ணனாகவும், அறத்தின் நடைமுறை செயல் வடிவம் பாண்டவர்களாகவும் விளங்குகின்றனர். அதனால்தான் அவர்கள் ஒருவருக்கொருவர் நெருக்கமாக இருக்கிறார்கள்.
ஆனால், இந்த அறம் மட்டுமென்றே போதாது. அறம் தெய்வம் போல இருந்தாலும், அதை ஆயிரம் குலங்களை இணைக்கும் சக்தியாக மாற்ற ‘ஊழ்’ உதவ வேண்டும். அதாவது, நேரம், சூழ்நிலை, விதி – இவை அனைத்தும் சேர வேண்டும். ஸ்ரீ கிருஷ்ணன் இருப்பதும், பாண்டவர்கள் இருப்பதும் மட்டும் போதாது. அந்த நேரம், அந்த வாய்ப்பு ஏற்பட வேண்டும். ஊழின் அணுவளவு சக்தியைக்கூட அறம் எதிர்நோக்க வேண்டிய நிலை இது. நாம் யாராக இருந்தாலும், ஊழைத்தான் பின்தொடர்கிறோம். ஸ்ரீ கிருஷ்ணனாக இருந்தாலும்கூட, அவர் ஊழின் நேரத்துக்காகக் காத்திருக்க நேர்கிறது.
– – –