‘வெண்முரசு’ நாவல் தொடரில் 17 ஆவது நாவல் ‘இமைக்கணம்’. இந்நாவல் காலத்தின் மீச்சிறுதுளி என்ற அர்த்தத்தைக் கொண்டுள்ளது. ஆனால், இது மிகப் பெரிய கருத்துக்களைத் தாங்கி நிற்கிறது. இந்நாவல் தனக்குள் “காலத்தின் தனித்துவம் என்ன?” என்ற கேள்வியை அடையாளப்படுத்திக் காட்டுகிறது. இந்நாவல் காலத்தின் இடைவெளியைப் பற்றியதல்ல, அது உயிர்களின் வாழ்க்கையின் நோக்கம் என்ன? ஏன் மனிதன் வாழ்கிறது? அந்த வாழ்வில் உண்மையான அர்த்தம் என்ன? என்ற அடிப்படைக் கேள்விகளுக்குப் பதில்களைத் தேடுகிறது. மனிதன் வாழ்வின் குறிக்கோளை அறிவதற்கான பயணமே இந்நாவலின் மையக் கருத்து.
இந்த நாவலில், ‘வெண்முரசு’ தொடரில் அறிமுகமான முக்கியமான கதைமாந்தர்கள் அனைவரும் தம் வாழ்நாளில் அலைவுறும் ஆன்மிக கேள்விகளுக்கும் பதில்கள் வழங்கப்பட்டுள்ளன. இங்கே எழுத்தாளர் ஜெயமோகன் வாழ்க்கையின் அடிப்படைக் கேள்விகள், அலைச்சல்கள், ஐயப்பாடுகள் அனைத்தையும் கவனித்து, அவற்றின் முழுமையான உண்மையை நோக்கி அகவிசாரணை செய்துள்ளார். இந்த விசாரணை மனிதரின் உள்ளுணர்வின் எல்லைகள் மற்றும் இறைவனுடன் மனிதன் கொண்டுள்ள தொடர்பின் சாராம்சத்தையும் வெளிப்படுத்துகிறது.
மனிதன் எழுப்பும் கேள்விகள் யாவும் இறைவனிடம்தான் விடையைப் பெறுவதாக எழுத்தாளர் ஜெயமோகன் காட்டுகிறார். மானுடன் வினாக்களை யமன் (மரண கடவுள்) என்பவர் மனத்தில் எடுத்துக்கொண்டு, இறைவனுடன் உரையாடி உண்மையை அறிந்து கொள்வது போல் நாவல் நாடகீயமாக உருவாக்கப்பட்டுள்ளது. இதன் மூலம், வாழ்க்கையின் அடிப்படை வினாக்களுக்கு இறைவன்தான் உண்மையான பதில் என்பதையும், மனிதன் அந்தப் பதிலை அடைய கடவுளுடன் இணைந்திருப்பதே அவசியம் என்பதையும் இந்நாவல் உணர்த்துகிறது.
எனவே ‘இமைக்கணம்’ நாவல் மனிதன் வாழ்க்கையின் மிக ஆழமான வினாக்களை, அவற்றுக்கான உண்மையான பதில்களை எளிமையாகவும், அழகாகவும் நமக்கு எடுத்துச் சொல்கிறது. அது காலத்தின் மிகச்சிறிய பகுதியான ‘இமைக்கணம்’ என்ற கணத்தின் தனித்துவத்தை உணர்த்தி, அலைமோதும் மனித உள்ளத்தின் மெய்மையை நோக்கி வழிகாட்டுகிறது.
இந்த நாவல் நம் வாழ்வின் நோக்கம், அதில் அடங்கிய ஆன்மிகச் சிக்கல்கள், மனிதனைவிட்டு உயர்ந்த ஓர் உண்மையைத் தேடும் முயற்சிகள் அனைத்தையும் சிறப்பாகத் திறந்துவைக்கிறது. எனவே ‘இமைக்கணம்’ நாவல் ஒரு படைப்பு மட்டுமல்ல, மனிதன் வாழ்க்கையைப் பற்றிய ஆழ்ந்த சிந்தனைத் திரட்டலும் ஆகும். இந்நாவல், மானுடர்களின் உள்ளத்தில் உள்ள ஆழ்ந்த வினாக்களையும், அந்த வினாக்களுக்குக் கிடைக்கும் விடுதலையையும் விவரிக்கும் ஓர் ஆழ்ந்த தத்துவ நாவல். இதில் எழுத்தாளர் ஜெயமோகன் யமனின் மனசாட்சியிலிருந்து மனித உள்ளங்களைப் பற்றிப் பேசுகிறார். இந்த நாவல் மனித வாழ்வின் நோக்கம், அதன் அடிப்படைக் கேள்விகள் மற்றும் விடுதலையை மிக நுணுக்கமாகப் புரியவைக்கிறது.
மனிதன் எப்போதும் கேள்விகளால் சூழப்பட்டிருக்கிறான். வாழ்க்கையில் என்ன செய்கிறேன்? என்ன வெற்றியை அடைகிறேன்? என்னை எங்குக் கொண்டுச் செல்கிறேன்? எனப் பல வினாக்கள் மனத்தில் தோன்றும். இந்த வினாக்களைத் தவிர்க்க முடியாது. அவை மனத்திற்குள் நுழைந்து, ஒருவேளை நமக்கு சண்டைகளாகவும், அலைமோதல்களாகவும் மாறும். இந்நாவலில், அந்த வினாக்களிலிருந்து விடுபடுவதுதான் உண்மையான விடுதலையாகக் காட்டப்பட்டுள்ளது.
யமனின் பங்களிப்பு இந்நாவலில் மிக முக்கியமானது. யமன் மரணத்தின் கடவுளாகவே அல்லாமல், மனித மனத்தில் இருக்கும் கேள்விகளையும், அலைமோதல்களையும் எடுத்துக்கொண்டு, அவற்றுக்கு விளக்கங்களைப் பெறும் ஒரு ஊடகவியலாளராகத் தோன்றுகிறார். அவர் நேரடியாக அந்தக் கேள்விகளைக் கேட்டுப் பார்க்காமல், மனிதர்களின் உருவங்களில் கலந்துக்கொண்டு, அவர்களுடைய வாழ்க்கை அனுபவங்களின் மூலம் கேள்விகளுக்கான பதில்களைத் தேடுகிறார்.
இது ஒரு மிக நுட்பமான கதை சொல்லல். எளிய முறையில் சொல்லவிருந்தால், யமன் மனிதர்களின் மனத்திலுள்ள குழப்பங்கள் மற்றும் சந்தேகங்களை நெருங்கி அறிய, அவர்களுடன் உரையாடுவதைத் தேர்ந்தெடுக்கிறார். அதுவே வாழ்க்கையின் உண்மையைப் புரிந்துகொள்ளும் வழியாக அமைகிறது.
யமன் தேர்ந்தெடுத்த மனிதர்கள் பலர் மிக பிரபலமான புராணப் பாத்திரங்கள். கர்ணன், பீஷ்மர், சிகண்டி, விதுரர், கிருஷ்ணர், துவைபாயனன் (வியாசர்), யுதிஷ்டிரர், திரௌபதி ஆகியோர். இவர்கள் ஒவ்வொருவரும் தனித்துவமான வாழ்க்கைப் பாடங்களையும், ஆழ்ந்த மன உணர்வுகளையும் கொண்டவர்கள். இந்நாவலில், யமன் அவர்கள் வாழ்க்கை அனுபவங்கள் மூலம் மனத்துக்குள் இருக்கும் வினாக்களுக்கு பதில்களைக் கண்டுபிடிக்கிறார்.
திரௌபதியின் உருவத்தை ஏற்றுக்கொள்ளும் போது, யமன் யமனாகவே மாறி மனிதர்களுடன் நெருக்கமாகத் தொடர்பு கொள்கிறார். இது ஒரு தனித்துவமான காட்சியாகும். மனிதனின் சந்தேகங்களையும் அதற்கான தேடலையும் இறைவனாகிய யமன் நமக்குக் காட்டுகிறார்.
மனிதன் தனக்குள் உள்ள வினாக்களை அணுகி, அதை நேரடியாக எதிர்கொள்ளும் பொதுதான் நிஜமான விடுதலை கிடைக்கும் என்று இந்த நாவல் உறுதிப்படுத்துகிறது. அந்த ‘விடுதலை’ என்பது, மனிதன் தன் வாழ்க்கையில் இருந்து பிணக்குகளை, சந்தேகங்களை, குழப்பங்களை அகற்றி, மனத்தில் அமைதியை அடையும் நிலையாகும்.
இந்நாவல் மனித வாழ்வில் சூழ்ந்துள்ள ஆழ்ந்த தத்துவத் தேவைகளைப் பற்றிய ஒரு சிறந்த உரையாடலாகும். இது மனிதர்கள் தம் வாழ்க்கையின் உண்மையைத் தேடும் பயணத்தை நன்றாக விளக்குகிறது. கதைமாந்தர்களின் உரையாடல்கள் மூலம் வாழ்க்கையின் பல்வேறு அங்கங்களும் மனசாட்சியும் நமக்குப் புரிந்துகொள்ள உதவுகின்றன.
இந்நாவல் மனிதன் வாழும் உலகின் அடிப்படைக் கேள்விகளுக்கு ஓர் ஆன்மிகமான விளக்கமளிக்கும் மிகப் பொருத்தமான படைப்பு. இது நமக்கு மனசாட்சியை அறிந்து, நமது வாழ்க்கையை முழுமையாக உணர உதவும். இந்த நாவலைப் படித்துப் புரிந்து கொண்டால், அது நமது அகக் கேள்விகளுக்கு வெளிச்சம் தரும்.
இந் நாவலில், மனிதர்களின் உள்ளுணர்வுகளான அகவினாக்கள் மிக ஆழமானவை. இவை ஒருவரின் வாழ்வின் முழுமையையும், அவர் சந்திக்கும் அனுபவங்களையும் ஆழமாகப் பாதிக்கின்றன. மனிதன் தனது வாழ்வில் நேரிடும் பிரச்சினைகள், சந்தேகங்கள், கஷ்டங்கள், இவையெல்லாம் உள்ளார்ந்த வினாக்களாக மாறி மனத்தில் அதிர்ச்சிகளையும் குழப்பங்களையும் ஏற்படுத்துகின்றன. இவையே நம்முடைய வாழ்க்கையைச் சிக்கலாக்குகின்றன.
இந்நாவலில், இடம்பெற்றுள்ள இளைய யாதவர் (ஸ்ரீ கிருஷ்ணர்) அவற்றுக்குத் தீர்வு காண்பதாக அமைக்கப்பட்டுள்ளது. இளைய யாதவர் மனிதர்களின் அகவினாக்களைப் பற்றிக் கவனித்து, அவர்களை அந்த உள்ளுணர்வு வினாக்களிலிருந்து விடுபடுத்துவதற்கான முயற்சியாளராக இருக்கிறார். ஆனால், இதைச் செய்யும்போது, அவர் மனிதர்களை அவர்களது காலக்கட்டத்தில் மட்டும் பார்க்காமல், முன்னும் பின்னும் உள்ள காலங்களை ஒன்றாக இணைத்து, காலத்தைக் கலைப்பார் (அதாவது, கடந்த காலம், இப்போது மற்றும் எதிர்காலம் அனைத்தையும் ஒன்றாக சேர்த்துப் பார்க்கிறார்). இந்தக் “காலக் கலைப்பு” என்பது மிக முக்கியமான கருத்தாகும். மனிதன் வாழ்க்கையில் நடந்த சில நிகழ்வுகள், அவர் விரும்பிய விதத்தில் இல்லாமல் நடந்தால், அவை “இவ்வாறு நிகழ்ந்திருக்கக் கூடாது” என்று நினைப்பது இயல்பானது. ஆனால், இளைய யாதவர் அந்த நிகழ்வுகளை வேறு கோணங்களில் பார்க்க வலியுறுத்துகிறார். “நிகழ்வுகள் எப்படி நடந்திருந்தாலும், அவை நிகழ்ந்திருக்க வேண்டும்” என்பதை உணர்த்துகிறார். இதன் மூலம், மனிதன் நிகழ்வுகளை மற்றொரு பார்வையில் பார்க்கக் கற்றுக் கொள்கிறான்.
இதற்கு ஒரு சிறந்த சான்றாகக் கர்ணனின் பிறப்பைக் கொண்டுப் பார்ப்போம். கர்ணன், மஹாபாரதத்தில் மிகவும் பிரபலமான கதைமாந்தர். அவன் உண்மையில் முதற்பாண்டவராக இருந்தாலும், உலகம் அவனைக் கருணை இல்லாதவனாகவே கருதியது. அவனும், அவன் சகோதரர்களும் “பாண்டவர்கள்” என்ற குடும்பத்தில் பிறந்து வளர்ந்திருந்தால் அவர்களது வாழ்க்கை வேறு விதமாக இருந்திருக்கும். ஆனால், கர்ணனின் உள்ளத்தில் இருந்த ‘வெறுமை’ என்ற உணர்வு ஒருபோதும் நீங்கவில்லை என்று இளைய யாதவர் நமக்கு விளக்குகிறார்.
இந்தக் கருத்து எதற்குச் சொல்வதென்றால், மனிதன் வாழ்க்கையில் சந்திக்கும் பிரச்சினைகள், மன அழுத்தங்கள் மற்றும் வினாக்கள் எந்தச் சூழ்நிலையிலும் நீங்காதவை என்றுதான். அவை எப்படி இருந்தாலும், அவை நம்முடன் தொடரும். அவைகளை மறைக்க அல்லது புறக்கணிக்க முடியாது என்று இந்த நாவல் சொல்லுகிறது.
இளைய யாதவர் இதை நமக்குப் புரிய வைக்க, மாமலர் நாவலில் ‘குள்ளர் முண்டன்’ என்ற கதாபாத்திரத்தை எடுத்துள்ளார். அங்கு அனுமன் போலவே இளைய யாதவர் மனத்தின் வினாக்களுக்குப் பதிலளிக்கிறார். இது மனிதன் தனது உள்ளத்தை அவ்வப்போது புரிந்துகொள்ளும் முயற்சியில் காலத்தையும், நிகழ்வுகளையும் ஒன்றாக எடுத்துச்செல்ல வேண்டிய அவசியம் இருப்பதை நமக்குக் காட்டுகிறது.
மொத்தத்தில், இந்நாவல் மனிதர்களின் உள்ளுணர்வுச் சிக்கல்களையும், அந்தச் சிக்கல்களுக்கு நேர்மையான, முழுமையான பார்வையைத் தருகிறது. மனிதன் தனது மனத்தில் எழும் கேள்விகளையும், அலைச்சல்களையும் நேரடியாக எதிர்கொள்ளும்போது மட்டுமே அவற்றுக்கு விடை கிடைக்கும் என்பதை நாவல் நமக்கு உணர்த்துகிறது. இந்த நாவல் நம் வாழ்வின் உண்மையை, நேர்மையை, மற்றும் நம் மனத்தில் உள்ள நிழல்களைச் சீர்செய்யும் ஓர் ஆழ்ந்த தத்துவக் கதை ஆகும். இது எல்லோருக்கும் வாழ்க்கையை விரிவாகப் புரிந்துகொள்ள உதவும்.
இந்நாவல், பண்டைய கதைகள், ஆன்மிக கருத்துக்களை நவீன வாழ்விற்கு ஏற்ப அழகாக உரைக்கிறது. இதில், முக்கியமாக திரௌபதியின் மனஅழுத்தங்கள், கனவுகள் மற்றும் அவள் வாழ்க்கையில் நடந்த மாற்றங்கள் முதலியவற்றை மிக விரிவாகக் காட்டப்பட்டுள்ளது.
இந்த நாவலில், திரௌபதி தான் முன்கணித்திருந்த சூரியப்பிரஸ்தம் என்ற ஒரு மாபெரும் நகரத்தைக் கனவாக உருவாக்கியிருப்பதாகக் கூறப்பட்டுள்ளது. (ஒருவேளை அவள் கர்ணணை மணந்திருந்தால் இந்தப் பெயரில்தான் நகரம் அமைக்கப்பட்டிருக்கும்). இது வெறும் கற்பனை அல்ல; அது ஓர் ஆன்மிக உண்மை என நாவல் உணர்த்துகிறது. ஆனால், வாழ்க்கை வேறுபட்டதன் காரணமாக அந்தக் கனவு மாற்றமடைந்து இந்திரப்பிரஸ்தம் (அவள் அர்சுணனை மணந்துகொண்டதால்) என்ற நகரமாக உருவாக்கப்பட்டது. காரணம், கர்ணனின் தனித்துவம், அவனின் சக்திகள் பாண்டவர்களின் தனித்துவங்களை ஒட்டுமொத்தமாகக் கொண்டது எனவும், அவனோடு திருமணம் செய்தால் திரௌபதியின் கனவான சூரியப்பிரஸ்தம் உருவாகுமெனவும் கூறப்படுகிறது. ஆனால், வாழ்வில் நிகழ்ந்த நிகழ்வுகள் வேறுபட்டதால், அவள் அர்சுணனை மையப்படுத்தி இந்திரப்பிரஸ்தத்தை நிறுவுகிறார்.
இங்குப் ‘பாண்டவர்கள் ஆறுபேர்’ என்றிருந்தால் திரௌபதி தனது வாழ்க்கையில் வேறுபாடு இருக்கும் என்பது சுட்டிக்காட்டப்படுகிறது. அதாவது, பாண்டவர்களின் ஆறு பேர் ஒரே அணியில் இருந்தால், அவளின் வாழ்க்கை முற்றிலும் வேறாக இருக்கு. அப்போது, திருமணத்தில் போட்டி, ஏமாற்றங்கள் மற்றும் பல சிக்கல்கள் இல்லாமல், திரௌபதி கர்ணனுக்கு மாலையிட்டிருப்பாள் எனக் கூறப்படுகிறது. அவ்வாறு நிகழ்ந்திருந்தால் நெருக்கடியில்லாக் காதல், மரியாதை நிறைந்த உறவு ஆகியனவற்றை இது ஏற்படுத்தியிருக்கும்.
இந்நாவலில் நடக்கும் உரையாடல்கள் பெரும்பாலும் இறைவன் – ஆன்மா ஆகியவற்றுக்கிடையேயான உரையாடலாகவே காணப்படுகிறது. இது சாதாரண மனித உரையாடல் அல்ல; அது ஆழ்ந்த தத்துவ கருத்துக்களைக் கொண்டு மனத்தின் உட்புற உண்மைகளை வெளிப்படுத்துகிறது. அந்த உரையாடல்கள் தருக்கமாகத் துவங்கி, தத்துவத்தின் ஆழத்துக்குச் செல்லும், பிறகு முழுமையான உண்மையை நோக்கிச் செல்லும் விதமாக அமைக்கப்பட்டுள்ளது. இதன் மூலம், மனத்தின் அகவினாக்களுக்கு விடை வழங்கப்படுகின்றது.
சிண்டி, சுதாமன் (குசேலன்) ஆகிய பாகவத, புராணக் கதைமாந்தர்களும் நாவலில் இடம்பெற்றுள்ளனர். அவர்கள் பற்றிய கதைகள், பாண்டவர்களின் படைக்குழு, மற்றும் போர்க்களத்தில் குடிமக்களைப் பாதுகாப்பதில் பீமனின் முயற்சிகள் போன்றவை நாவலை மேலும் ஆழமாக்குகின்றன. இவை நமது வாழ்க்கையில் இருக்கும் போராட்டங்களுக்கும், ஒற்றுமைக்கும், மன உறுதிக்கும் விளக்கமாகத் திகழ்கின்றன.
இந்த நாவல் மானுடரின் உள்ளுணர்வுகளையும், வாழ்க்கையின் அடிப்படைக் கேள்விகளையும் மிக நுணுக்கமாகச் சிந்திக்க வைக்கிறது. இதன் மூலம், வாழ்க்கையில் எதிர்கொள்ளும் ஐயங்கள், அவை தொடர்பான அகக்கேள்விகள் அனைத்தும் இறுதியில் மனத்திற்கும் ஆன்மாவிற்குமான நிஜமான விடுதலையைத் தரும் என்ற நம்பிக்கையை ஏற்படுத்துகிறது. ஆகவே, இந்நாவலைப் படிப்பதன் மூலம் நம் உள்ளத்தை, வாழ்க்கையை மற்றும் ஆன்மாவைப் பற்றிய ஆழ்ந்த புரிதலைப் பெற முடியும்.
‘மரணம்’ என்பது, ஒவ்வொருவருக்கும் அதிமுக்கியம் வாய்ந்த, மறுக்க முடியாத நிகழ்வாகும். ஆனால், இந்நாவலில் மரணத்தை ஒரு வெறும் முடிவாகப் பார்க்காமல், ஒரு புதிய பார்வையில் அணுகுகிறது. “மானுடக் கடமை” என்ற சொல்லால், மனிதனுக்கு வாழ்க்கையில் செய்ய வேண்டிய கடமைகள் மற்றும் போராட்டங்கள், அவற்றை அடைய வேண்டும் என்ற உணர்வும் பொருளாகிறது. மனிதன் தனது வாழ்வில் பல அறைகூவல்களைச் சந்தித்து, அவற்றை எதிர்கொண்டு, ஒரு வகையில் இயற்றுதல் (செய்தல்) என்பதை நிறைவேற்ற வேண்டும்.
ஆனால், நமது வாழ்க்கையின் உண்மையான நோக்கம் அதுவல்ல; அதற்குப் பின்னால் இருக்கிற “அகவிடுதலை”தான் முக்கியம். ‘அகவிடுதலை’ என்றால், மனத்தின் உள்ளே இருக்கும் சந்தேகங்கள், குழப்பங்கள், விருப்பங்கள், ஆசைகள் ஆகியவற்றிலிருந்து விடுபடுவதாகும். இந்த விடுதலைதான் மனிதன் அடைய வேண்டிய நிஜமான நிறைவு.
இவ்வாறு, காலத்தின் ஓட்டத்தில் நம் வாழ்க்கையை ஒப்புக்கொண்டு, மனத்தில் அமைதியுடன் நிற்கும் நிலைமையேயே ‘முழுவாழ்வு’ என இந்நாவல் கூறுகிறது. அதாவது, வாழ்க்கை முழுமையாக இருப்பது, வெறும் உடல் வாழ்வு அல்ல; மனமும் ஆன்மாவும் சாந்தியடைந்து (அமைதிகொண்டு) நிறைவடைந்த நிலையே ஆகும்.
இறைவனாக இருந்தாலும், மனிதனாகப் பிறந்துவிட்டால் மரணம் தவிர்க்க முடியாதது என்பது நாவல் மூலம் நமக்கு உணர்த்தப்படுகிறது. இது வாழ்க்கையின் மாறாத உண்மை. அந்த உண்மை மனத்தில் ஏற்றுக்கொள்ளும்போது மட்டுமே நாமும் மற்றவர்களும் இந்த அனுபவத்தை ஏற்க முடியும்.
இந்நாவலில், இளைய யாதவர்கூட (ஸ்ரீகிருஷ்ணர்) இறப்பார் எனக் கூறுவதால், ‘மரணம்’ என்பது கடவுளுக்கும் மனிதனுக்கும் பொதுவான உண்மை என்று நமக்கு அறிவிக்கப்படுகிறது. இது வாசகர்களுக்கு ஒரு புதிய உணர்வைத் தருகிறது. இறுதியில், அனைவருக்கும் மரணம் என்பது கடைசி நிலை என்று உணர்ந்தால் தான், நம் வாழ்க்கையின் பொருளையும் அதன் அடிப்படையையும் நன்கு புரிந்து கொள்ள முடியும்.
இதன் மூலம், நாவல் வாழ்வின் இயற்றுதல், எய்துதல் என்ற இரண்டு அம்சங்களையும் நன்றாக விளக்குகிறது. ‘இயற்றுதல்’ என்பது, வாழ்க்கையின் கடமைகளைச் செய்வதற்கான முயற்சி; ‘எய்துதல்’ என்பது, அந்த முயற்சியின்மேல் வரும் உள்மன நிறைவையும் ஆன்மிக விடுதலையையும் குறிக்கிறது. இவை இரண்டும் ஒன்றாக இருக்க வேண்டும் என்பதையே இந்நாவல் வலியுறுத்துகிறது.
இந்த நாவல் மனிதன் வாழ்வில் எதிர்கொள்ளும் மரணம், உள்ளுணர்வுப் பிரச்சினைகள் மற்றும் ஆன்மிக விடுதலை ஆகியவற்றை மிக ஆழ்ந்த முறையில் ஆராய்ந்து, அவை நமக்கு வாழ்க்கையின் உண்மையான அர்த்தத்தைப் புரிந்துகொள்ளவும், நமது உள்ளத்தைச் சுத்தப்படுத்தி மன அமைதியை அடையவும் எந்தெந்த வகையிலெல்லாம் உதவக்கூடும் என்பதனை அறிவிக்கிறது.
வாழ்க்கையின் கடைசி முடிவான மரணத்தையும், நமது மனத்திற்குள் இருக்கும் குழப்பங்களையும் நாம் ஏற்றுக்கொண்டு, உண்மையான விடுதலையை அடையும் பயணம்தான் நிறைவாழ்வு – முழுமையான வாழ்க்கை. இதை ஒவ்வொருவரும் மனதாரப் புரிந்து கொள்ளச் செய்வதே இந்த நாவலின் நோக்கம்.
கர்ணனின் மனநிலையை இந்நாவல் மிகச் சிறப்பாக விவரித்துள்ளது. கர்ணனின் மனதில் ஏற்படும் அலைச்சலும், அவனது உள்ளத்தில் இருக்கும் வஞ்சனையும், அதனாலான மன அழுத்தமும் ‘மனப்புழுக்கு’ என்ற வர்ணனையில் காட்டப்பட்டுள்ளது. ‘மனப்புழுக்கு’ என்பது, ஒரு வகையில் நம்முள் உள்ள நச்சு போன்றது. அது நம்மை மெதுவாக அழிக்கிறது. இதுபோல் கர்ணனின் மனத்திலும் உள்ள நெருப்பும், ஏமாற்றமும் அவனுடைய மனத்தை நச்சாக மாற்றி, அவனைக் காயப்படுத்தி வருகிறது. இதனால், ஒருவேளை கர்ணன் துரியோதனனுக்கும் மேலான நச்சுமிக்க நபராக உணரப்படுகிறார்.
இந்த நாவல், காலம் மற்றும் சூழல் மாற்றங்களைக் கடந்து நிலைத்திருக்கும் பேரறத்தை பற்றிப் பேசுகிறது. ‘பேரறம்’ என்றால், மிக உயர்ந்த நல்லிணக்கம், வாழ்க்கையின் உண்மைத் தத்துவம் என்று பொருள். இந்தப் பேரறம்தான் நம்மை நம்முடைய உள்ளே இருக்கும் குழப்பங்களிலிருந்து, அகவினாக்களிலிருந்து விடுவிக்கும் முக்கிய நேர்வழி. இதுவே நாவல் கூறும் ‘அகவிடுதலை’ என்ற கருத்தின் அடிப்படை.
இந்த அகவிடுதலை என்பது மனத்தில் இருக்கும் எல்லாக் குழப்பங்களையும், விருப்பங்களையும், நம்பிக்கைகளையும், ஏமாற்றங்களையும் கடந்த பின் வரும் ஒரு சாந்தியும், தெளிவுமான நிறைநிலை. அது மனிதன் அடைய வேண்டிய உயர்ந்த நிலையாகும். அந்த நிலைக்குச் செல்லும் வழிதான் ‘அகவிடுதலைக்கான ராஜபாதை’ என்று நாவல் குறிப்பிடுகிறது. இந்த ‘ராஜபாதை’ என்பது, மனிதன் தன் உள்ளே ஓர் அரசன் போல ஆள வேண்டும் என்ற அடிப்படைக் கருத்துக்களை நமக்குக் கூறுகிறது. அதாவது, நம்முடைய மனதுக்குள் நடக்கும் சிக்கல்களைக் கையாளும் திறன் நமக்கே இருக்க வேண்டும். அந்தத் திறன்தான் நம் முழுமையான வாழ்க்கையை உருவாக்கும். இந்தப் பாதையின் இறுதியில், ‘முழுமெய்மையே’ நமக்காகக் காத்திருக்கும் என்று நாவல் சுட்டிக்காட்டுகிறது. ‘முழுமெய்மை’ என்பது, வாழ்க்கையின் உண்மையான உணர்வையும், அறிவையும் குறிக்கிறது. அதுதான் நம்முடைய ஆன்மா உணர வேண்டிய நேர்மையான உண்மை. மனித வாழ்க்கையின் பிரதான நோக்கமும், பெரிய நோக்கும் இந்த முழுமெய்மையை அடைவதாகவே இருக்க வேண்டும்.
இந்த வகையில், ‘இமைக்கணம்’ நாவல் ‘வெண்முரசு’ என்ற நாவல் தொடரின் மற்ற அனைத்து நாவல்களுக்கும் ஓர் அச்சாணி (முன்னோடி, வழிகாட்டி) போன்ற பங்கு வகிக்கிறது. அந்தத் தொடரின் அனைத்துக் கதைகளும், மனித உள்ளத்தைப் பற்றிய ஆழ்ந்த ஆராய்ச்சிகளையும், மனித வாழ்வின் முக்கியமான கேள்விகளையும் சேர்த்து விளக்கும் வகையில் அமைக்கப்பட்டுள்ளன.
வாழ்க்கையில் நாம் சந்திக்கும் மன அழுத்தங்கள், ஏமாற்றங்கள், மற்றும் உள்ளே இருக்கும் வஞ்சனைகள் நம்மை நச்சாக மாற்றும். ஆனால், அதிலிருந்து விடுபடுவதற்கான வழி உண்டு. அந்த வழி மனிதன் தன் மனத்துக்குள் அரசன் போல ஆள வேண்டும், அகவிடுதலை அடைய வேண்டும் என்பதே ஆகும். அந்த விடுதலை தான் வாழ்க்கையின் உண்மையான நிறைவு. இதனை இந்நாவல் நமக்குத் தெளிவாகக் கற்றுக்கொடுக்கிறது. அந்த வகையில், இந்த நாவலில் எழுத்தாளர் ஜெயமோகன் நம் வாழ்க்கையின் அடிப்படைக் கோணத்தை, மனத்தின் உள்மன அழுத்தங்களை, அதிலிருந்து விடுபடும் உயர்ந்த ஆன்மிகப் பாதையை எளிய, அழகான முறையில் நமக்குக் காட்டியுள்ளார்.
– – –