‘வெண்முரசு’ நாவல் தொடரின் 18வது பாகமான ‘செந்நா வேங்கை’ குருஷேத்திரப் போரின் பின்னணியை மையமாகக் கொண்டு அமைக்கப்பட்டுள்ளது. இந்த நாவலில் ‘குருஷேத்திரம்’ புனிதமான போர் நிலமாகத் தியாகமும் அறமும் நிரம்பிய இடமாக வர்ணிக்கப்பட்டுள்ளது. குருஷேத்திரப் போர்க்களம் ‘வேட்டை முடித்த வேங்கையின் செந்நா’வைப் போன்றது. அங்கு நிகழும் போர் ‘அறபோர்’ என்று இளைய தலைமுறைக்குக் காட்டப்படுகிறது.
இது இந்திரன் விருத்திரனை வென்ற இடம், பரசுராமர் சத்திரியர்களை அழித்த இடம். இது குருதிநிலம் என்றும், தியாகத்தின் மேல் அமைகின்ற அறநிலை என்றும் கூறப்படுகிறது.
இந்த நாவலில் போர் என்பது வெறும் இருதரப்புகளின் ஆணவச் சண்டையாக இல்லாமல், ஒரு வேள்வியாக, ஒரு தியாக நிகழ்வாகக் காட்டப்படுகிறது. வீரர்கள் தாங்கள் உயிரிழக்க நேரிடும் என்பதை அறிந்தே போர்க்களத்திற்குச் செல்கின்றனர். ஒரு பெண் சொன்ன வாக்கு தவறாமல் நிகழவேண்டும், அதுதான் பெண்களுக்குத் தெய்வம் உண்டு என்பதற்குச் சான்று. அந்தக் கால சமூகத்தின் ‘மௌலிக நம்பிக்கை’.
இந்தப் போர்க்களம் ஒரு மகா வேள்வி மண்டபமாக மாற்றப்பட்டுள்ளது. வீரர்கள் வேள்வியில் ஊற்றப்படும் நெய்யைப் போலவே, தாங்கள் உயிரைத் தியாகமாக வழங்குகிறார்கள். அந்த வேள்வி எந்ததொரு தனிப்பட்ட பழியைப் போக்க மட்டுமல்லாது, முழு சமூகத்தின் மதிப்பீடுகளையும் மறுசீரமைக்க முயல்கிறது.
“அறத்திற்கு எதிராக நிற்கும் தரப்புக்கு வெற்றி கிடையாது”. இது போரில் வெற்றி யாருக்கென்று தீர்மானிக்கும் முக்கிய கோட்பாடாகவும் அமைந்திருக்கிறது. எந்தத் தரப்பின் நோக்கம் நீதியற்றதாக இருந்தாலும், இறுதியில் அவர்கள் தோல்வியடைந்ததற்கான அடிப்படைக் காரணம் அதுதான் என்பதை நாவல் அழுத்தமாகச் சொல்கிறது.
இந்த நாவல் அறத்தின் அடிப்படைகளை, தியாகத்தின் அர்த்தங்களை, பெண் சொல்களின் மதிப்பை மற்றும் போரின் உள்மன அழுத்தங்களை வெளிப்படுத்தும் கலைநயமான கற்பனை. குருஷேத்திரம் ஒரு புனித பூமி, ஓர் அறநிலை, ஒரு போர்வேள்விக் களம் என அவ்விடமும் அதில் நிகழும் அனைத்தும் ஓர் உயர்ந்த அர்த்தத்துடன் இந்த நாவலில் நிரப்பப்பட்டுள்ளன.
கௌரவர்களின் தரப்பில் இருந்த பலர், தாங்கள் அறத்திற்கு எதிராக நிற்கிறோம் என்பதை உணர்ந்திருந்தும், ஒவ்வொருவரும் தனித்தனியான காரணங்களால் அந்தத் தரப்பில் நிலைபெற்றுள்ளனர்.
கர்ணன் மற்றும் பூரிசிரவஸ், இருவரும் துரியோதனனுடன் சேருவதற்கான முக்கியக் காரணம் – தோழமை. ‘செஞ்சோற்றுக்கடன்’ என்ற உணர்வும் இருவருக்குள்ளே இருந்த நெருக்கமான நட்பு உணர்வும் அவர்களை அந்தத் தரப்பில் நிலைத்திருக்க வைத்தது.
பீஷ்மர், துரியோதனனின் தரப்பில் இருப்பது அஸ்தினபுரியின் அரியணையைப் பாதுகாப்பதற்கான கடமை உணர்வால்தான். அவர் அரச குடும்பத்தின் பெரியவர். அவரின் பார்வையில், அரச வீடு பிளவுபடக்கூடாது. தந்தை நிலையிலிருந்து பற்றுதலோடு அவர் அந்த வழியைத் தேர்ந்தெடுக்கிறார்.
பீஷ்மரின் வழியைப் பின்பற்றுபவர்களாகத் துரோணர் மற்றும் கிருபர் வருகிறார்கள். இவர்கள் இருவரும் பழைய மரபுவாதியர்கள். அவர்கள், அறிவில் சிறந்தவர்களாக இருந்தாலும், அவர்களின் அரசியல் நிலைப்பாடுகளே அவர்களை அறத்துக்கு எதிராக இழுத்துச் செல்கின்றன.
மற்ற சில ஷத்ரியர்கள் மற்றும் சல்லியர் போன்றோர், துரியோதனனின் பக்கம் நிற்பதற்கான காரணம் பழைய வேத மரபுகளைக் காப்பதற்காகவே. அவர்கள், இளைய யாதவர் (ஸ்ரீகிருஷ்ணர்) கொண்டு வந்த புதிய சிந்தனைகளை எதிர்க்கிறார்கள். பழைய நிலைகளைப் பாதுகாக்கும் தீவிர ஆசை, அவர்களை அறத்துக்கு எதிரான போக்கில் நிறுத்துகிறது.
கௌரவர்களில் குண்டாசி, விகர்ணன் உள்ளிட்ட பலர், உடன்பிறந்தவர்களாக இருக்கிறோம் என்பதாலேயே துரியோதனனுக்கு ஆதரவாக உள்ளனர். இருதரப்புகளும் அறிந்திருந்தாலும் உணர்வுகளை வெல்ல முடியாமல், உணர்ச்சிப் பிணைப்பு அவர்களைத் துரியோதனனின் நிழலாக மாற்றிவிட்டது.
இந்த நாவல் தலைவரின் தவறான நெறியில்கூட, மக்கள் சிலர் அவருடன் இருப்பது எப்படி, ஏன் என்பதைக் காட்டுகிறது. ஒவ்வொருவரும் உண்மையைப் புரிந்திருந்தும், நட்பு, கடமை, மரபு, உறவுகள், நிலைத்த நம்பிக்கைகள் ஆகியவை அவர்களை அறம் எதிரான தரப்பில் நிறுத்துகின்றன. இது ஒரு சமூகநிலைப் பகுப்பாய்வாகும். மனிதர்கள் உண்மை தெரிந்தும், உணர்ச்சி, கடமையுணர்வு, பழக்கவழக்கங்கள் போன்றவற்றால் வலியுறுத்தப்படுவதைக் காட்டுகிறது. இந்த நாவல், போரின் பின்னணியில் இருக்கும் மனித உணர்வுகளையும் அறமற்ற நிலைகளுக்கான சமூகக் காரணிகளையும் தீவிரமாக வெளிக்கொணர்கிறது. அறமும், போரும், மனித மனசுகளும், சமூக நிலைகளும் எப்படி ஒன்றோடொன்று பின்னிப் பிணைந்திருக்கின்றன என்பதை மிகச் சுருக்கமாகவும் ஆழமாகவும் பேசுகிறது.
திருதராஷ்டிரருக்கும் பிரகதிக்கும் பிறந்த யுயுத்ஸு எனும் கௌரவரின் சகோதரன், மற்ற கௌரவர்களைவிடத் தன்னிச்சையான சிந்தனை கொண்டவனாக வெளிப்படுகிறான். இந்தப் போர் இருதரப்புகளுக்கிடையேயான வெறும் அதிகாரப் போர் அல்ல, இது அறமும் அநீதியும் மோதும் போர் என்று அவனுக்குத் தெளிவாகப் புரிகிறது.
தான் பிறந்த வீட்டின் நிழலில் இருந்தாலும் அறம் பாண்டவர்களின் பக்கம் இருக்கிறது என்பதையும் துரியோதனன் நியாயம் இல்லாத வழியில் செல்கிறான் என்பதையும் உணர்கிறான். இந்த உணர்வு அவனைத் திடமான முடிவெடுக்க தூண்டுகிறது. அவர் துரியோதனனிடம் நேராகச் சென்று, பாண்டவர்களின் தரப்பில் சேர அனுமதி கேட்கிறான். துரியோதனனும், யுயுத்ஸுவின் நேர்மையைப் புரிந்து, அவனுக்குரிய பங்கு தருவதாகவும் யுத்தத்திலிருந்து விலகச் சொல்லப் பெருந்தன்மையுடன் அனுமதியைத் தருவதாகவும் கூறுகிறான்.
பாண்டவர்களின் பக்கம் சேர்ந்திருக்கும் மற்ற மக்கட்திரள்களாக நிஷாதர்கள், கிராதர்கள், மலைக்குடியினர், அசுரர்கள் உள்ளனர். அவர்கள் யுத்தத்திற்கு வந்துள்ள காரணம் அறம்தான். தங்களுக்கு நேரடியாகவோ அல்லது உறவுகள் வழியாகவோ ஏற்பட்ட பெண்பழியைத் துடைக்கவே அவர்கள் போருக்கு வந்துள்ளனர். இவர்கள் யுத்தத்தில் பங்கெடுக்க வரும்போது, தாங்கள் எதைப் பெறப் போகிறோம் என்பதைக் கணக்கிடவில்லை. மாறாக, எங்களுக்கான இடம் எது? எது நியாயமானது? என்பதையே கேட்கிறார்கள். இதுதான் உண்மையான அறப்போக்கும் தியாக உணர்வும் ஆகும்.
அறம் என்பது பெரியவர்களோ, அரசர்களோ மட்டுமல்ல; மனிதரின் நெஞ்சுக்குள் ஒளிந்திருக்கும் உணர்வும் உண்மையும்தான். யுயுத்ஸுவின் செயலும், குடியின மக்களின் போரும், நமக்கு அறத்தின் உண்மை நோக்கத்தைப் புரிய வைக்கின்றன.
அறம், அதிகாரத்தின் பக்கம் அல்ல – அது நியாயம், உண்மை, தியாகம் ஆகியனவற்றின் அருகில் உள்ளது. அந்த அறம் நெஞ்சத்தில் இருக்கும்வரை, எந்தவொரு இனமோ, சமூக நிலையோ தீர்மானமாக அமைய முடியாது என்பதையும் இந்நாவல் நமக்கு உணர்த்துகிறது.
மகாபாரதக் கதையில் மிக முக்கியமான நோக்கம் ஒன்று உள்ளது: அது, அறம் முடிவில் வெல்ல வேண்டும் என்பதுதான். இந்த நாவலிலும் அதே கோட்பாட்டோடு தொடர்கிறது. பெருந்தந்தை பீஷ்மர், பேரன்னை குந்தி ஆகியோர், போரில் வெற்றி பெற வேண்டியது அறத்தின் பக்கம் என்றும், அறப்பாதையிலேயே நடக்கும் புதல்வர்களே உயிருடன் தற்காலத்தில் நிலைக்க வேண்டும் என்றும் விரும்புகிறார்கள்.
அவர்கள் வேண்டுவது வெறும் உயிர்வாழ்தல் மட்டுமல்ல – அறத்துடன் வாழும் வாழ்க்கை. அதனால்தான் அவர்கள், தங்கள் சொந்த மகன்கள் என்றாலும் அறத்தைப் பின்பற்றாதவர்கள் அழிவதைக்கூட ஏற்றுக்கொள்கிறார்கள். இது அவர்களின் மனத்தில் உள்ள மிக உயர்ந்த நீதிகோட்பாட்டை வெளிப்படுத்துகிறது.
அறம் வெல்ல வேண்டும் என்பதற்கும் எதிர்த் தரப்பில் இருப்பதற்கும் இடையே சிக்கிக்கொண்டு நிற்கிறவர் திருதராஷ்டிரர். அவர், தன் மகன் துரியோதனன் மற்றும் பிற கௌரவர்கள் தவறு செய்கிறார்கள் என்பதையும் போர் தவிர்க்கக் கூடியது என்பதையும் உணர்ந்திருந்தாலும், அவர்களைத் தடுப்பதிலும் தோல்வியடைகிறார்.
அதனால்தான், அவர் மன்னராகக் குருஷேத்திரத்துக்குச் செல்லாமல், சஞ்சயனின் வாயிலாகக் கேட்டு, உள்ளக் காட்சியாக நினைவில் பிம்பமாக்கி அனுபவிக்கிறார். இதுவே அவர்தம் பங்கு இப்போரிலிருந்து எவ்வளவு தொலைவில், புறமாக இருப்பதை உணர்த்துகிறது.
பழைய மகாபாரதக் கதைகளில், சஞ்சயனுக்கு ‘ஞானக்கண்’ (தெய்வீகக் கணம்) உண்டு எனக் கூறப்பட்டிருக்கும். அதன் மூலம், அவர் யுத்த களத்தை நேரடியாகப் பார்க்க முடியும் என்று கூறுவர். ஆனால், வெண்முரசு நாவலில் எழுத்தாளர் அந்த வகை மாயக் காட்சிகளைத் தவிர்த்து, பகுத்தறிவுடன் அதை அணுகுகிறார்.
இங்கு, சஞ்சயன், பீதர்களின் உதவியுடன், ஒரு துல்லியமான தொலைநோக்கியால், யுத்தத்தில் நடக்கும் சம்பவங்களை வெகுதொலைவிலிருந்தே கண்காணிக்கிறான். பின்னர் அவற்றைத் தன் சொற்களில் சீராக வடிவமைத்து, திருதராஷ்டிரரிடம் கூறுகிறான். இது ஓர் அறிவியல் சார்ந்த, நவீனமான அணுகுமுறை.
இந்த நாவலில் அறம் வெல்ல வேண்டும் என்பது கதையின் ஆதாரமாக இருக்கும்போதே, எதிர்மறை பாத்திரங்களுக்குள் இருக்கின்ற உணர்வுப் போராட்டங்களும் துல்லியமாகப் பதிவு செய்யப்படுகின்றன.
போர் என்பது வெறும் வன்முறையல்ல, அது ஓர் உள் உலகக் களமும் என்பதைத் திருதராஷ்டிரரின் நிலை, சஞ்சயனின் பார்வை ஆகியவற்றின் வழியாக நாமே உணருகிறோம். இந்தக் கதையமைப்பின் தனிச்சிறப்பு, மனித மனத்தின் அகச்சிறப்பையும் பகுத்தறிவின் சக்தியையும் உருக்கமாக எடுத்துக்காட்டுகிறது.
இந்த நாவல் முழுவதும் குருஷேத்திரப் போரைத் தொடங்குவதற்கு முன்னால் நடைபெறும் அறிகுறிகள், உள்நிலைமை, படைநகர்வுகள், பாசறைகள் போன்றவற்றை மிக விரிவாக விவரிக்கிறது. இங்குப் போர் தொடங்கியதல்ல, போர் நடக்கவிருக்கிறது என்பதே முக்கியம்.
இந்தப் போர் 120 ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு நிகழும் பாரதவர்ஷத்தின் மிகப்பெரும் போர். இதில் கலந்து கொள்பவர்கள், வெறும் ஒரே தலைமுறை மக்கள் அல்ல. நான்கு தலைமுறைகளின் சுமை, கதைகள், பாசங்கள், பழிவாங்கல்கள், ஆசைகள் ஆகியன அனைத்தும் இதில் செறிந்துள்ளன.
இப்படிப்பட்ட ஒரு மாபெரும் நிகழ்வுக்கு முன்னாலான மனச்சாயலான அமைதியும் வெளிப்படாத மனஉழைப்பும் நாவலின் முக்கியமான கருப்பொருளாக அமைந்துள்ளன. நாவலில், ஒவ்வொரு படை நகர்வும், ஒவ்வொரு பாசறை அமைப்பும், ஒரு பெரிய தாக்கத்தை ஏற்படுத்துகிறது. இது போன்ற போர் ஒரு நிகழ்வாக அல்ல, ஒரு மனநிலையாக அணுகப்படுகிறது. அந்த அணுகுமுறைதான், இந்த நாவலைத் தனிச்சிறப்பாக மாற்றுகிறது.
இந்தப் பெரும் போருக்கு தலைவர்களாக இருப்பவர்கள் தருமர் மற்றும் துரியோதனன். அவர்கள் இருவரும் தங்களின் முதுமையை நெருங்கியவர்கள். அதாவது, இளமையில் இருந்து இந்தப் போருக்காகவே வாழ்ந்தவர்கள்.
இருவரும் போருக்கான நாளைத் தள்ளி வைக்க முயற்சி செய்திருந்தாலும், உண்மையில் அந்தப் போர் தங்களின் உள்ளுக்குள் பல ஆண்டுகளாகவே நடந்துகொண்டு இருந்தது. அவர்கள் இருவரும் வெளியில் அமைதியாகத் தெரிந்தாலும், அழுத்தமான மனப் போராட்டத்தால் காயப்பட்டவர்கள்.
பாரதவர்ஷம் முழுக்க வாழும் ஷத்ரியர்கள் — அதாவது, யுத்தமே தங்கள் தர்மமாகக் கொண்ட போர் வீரர்கள் — அனைவரும், இந்தக் குருஷேத்திரப் போரை எதிர்நோக்கியே வாழ்ந்தனர். அவர்கள் ஒவ்வொருவரும் இந்தப் போரில் பங்கேற்க விரும்பினார்கள், ஏனெனில் இந்தப் போர் தங்களின் வீரத்தையும், தர்மத்தையும், உலகிற்கு நிரூபிக்கும் ஒரு தருணமாக இருந்தது.
அவர்கள் யுத்தத்தில் பங்கேற்பதோடு மட்டுமல்லாமல், அந்தப் போருக்குப் பிறகு கிடைக்கும் நன்மைகள், மதிப்புகள், நிலங்கள், புகழ் ஆகியவற்றையும் எதிர்பார்த்தார்கள். இதுவே, போரின் அரசியல் மற்றும் சமூக பரிமாணத்தையும் வெளிக் கொணர்கிறது.
இந்தப் போர் வெறும் பழிவாங்கும் போரல்ல, அது “அறத்தை நிலைநாட்டுவதற்கான போர்” என்று அனைவராலும் ஏற்கப்பட்டது. அது யாருடைய தரப்பாக இருந்தாலும் — பாண்டவர்கள், கௌரவர்கள், மத்த ஒடுக்கப்பட்ட குடியின மக்கள் — எல்லோருக்கும், இது ஓர் அறப்போராகவே தெரிந்தது.
இதன் அடையாளமாகவே, காந்தாரி, தன் மகன்களை போருக்குத் தயாராக அனுப்பும்போது, வெறும் “அறம் வெல்க!” என்ற ஒரு வாசகத்தை மட்டும் கூறுகிறாள். இது யாருக்கு வெற்றி வேண்டும் என்ற தனிப்பட்ட விருப்பமல்ல, அறம் மட்டுமே வெற்றிபெற வேண்டும் என்ற ஓர் உயர்ந்த உள்மனக் கோட்பாடு.
அதேபோல், பிதாமகர் பீஷ்மரும், தருமர் போருக்குப் புறப்படும்போது, “அறம் வெல்க” என வாழ்த்துகிறார். இவர் துரியோதனனின் தரப்பில் இருந்தாலும், அறத்திற்கு ஆளாகும் தருமருக்கு இவ்வாறு வாழ்த்துவது, தன் உள்ளம் அறத்தையே விரும்புகிறது என்பதைக் காட்டுகிறது.
இந்தப் போர் ஒரு வெறும் இராணுவ மோதல் அல்ல. இது ஒரு நாடேற்றும் போர். பாரத வரலாற்றில் இதை ஒரு தொட்டு எழுப்பும் மாற்றம் (turning point) என்று பார்க்கலாம். அறம் நிலைபெற வேண்டும் என்ற நோக்கத்தில், இந்தப் போர் நிகழ்கிறது.
அறத்தை நிலைநாட்டும் போராகக் குருஷேத்திரப் போர் எல்லோராலும் கருதப்பட்டது. அதனால்தான், போருக்கு முன்னர் ஏற்படும் உள், புற உலக அழுத்தங்களை, நம்பிக்கைகள் மற்றும் வழிபாடுகளை, ஒரு முழுமையான நாவல் வாயிலாக எழுத்தாளர் ஜெயமோகன் எழுதியுள்ளார்.
பூரிசிரவஸ், அஸ்தினபுரியின் தூதனாகப் பாரதவர்ஷம் முழுக்கப் பயணிக்கிறார். தூதர்களின் வாழ்க்கை எளிதல்ல. அவர்கள் அனைவராலும் விமர்சிக்கப்படுகிறார்கள், பாராட்டுகள் குறைவாகவே கிடைக்கும். அதேபோல், பூரிசிரவஸும் அனைத்துவிதமான இழிவுகளுக்கும் இலக்காகிறார். ஆனால், இது அவருடைய மனத்தைப் பாதிக்கவில்லை. அவர் மன உறுதியுடன், தனது பணியைச் செய்கிறார்.
பூரிசிரவஸ், வாளால் மட்டும் அல்ல, சொல்லால்வும் மக்கள் மனங்களை வெல்லும் திறனுடையவர். உள்ளார்ந்த இளமையும் ஊக்கமும் கொண்டவர். அவர் தனது நாட்டு மக்கள், குடியினரின் வளர்ச்சி என்பதுதான் தனது வாழ்க்கையின் நோக்கம் என உறுதியாக நம்புகிறார். அதற்காகவே, தனது அதிகாரமும் வாய்ப்புகளும் அனைத்தையும் மக்கள் முன்னேற்றத்திற்காகவே செலவழிக்கிறார்.
பூரிசிரவஸ் பிறந்தது, பாரத வரலாற்றில் பெரிதாகக் கவனிக்கப்படாத ஒரு மலைநாடு — பால்ஹிகம். அது மிகச் சிறிய, ஒளியற்ற சிற்றரசாக இருந்தது. ஆனால், பூரிசிரவஸ் தனது முயற்சிகளால், அந்த நாட்டை பெருஞ்சாலைகள் கொண்ட, நாகரிகம் மிக்க வணிக நாடாக மாற்றுகிறார்.
இது சாதாரண வெற்றி அல்ல. அஸ்தினபுரியில் தூதனாகச் சேவை செய்வதுடன், தன் சொந்த நாட்டின் அறம், பண்பாடு, பொருளாதாரம் ஆகிய அனைத்திலும் வளர்ச்சி கொண்டு வருகிறார். இதுவே அவரின் உண்மையான வரலாற்று பங்களிப்பு.
பெரும்போர் நேரடி வரப்போகிற நிலையில், பூரிசிரவஸ் தன்னுடைய கொடிவழிக் குடும்பத்தினரை அழைத்து, அவர்களுக்கு யுத்தத்தில் பங்கேற்க தேவையான படைநிலைத் தயாரிப்புகளைக் கற்றுக் கொடுக்கிறார். பின்னர், அவர்கள் யுத்தத்தில் இழப்புகளுக்கு ஆளாகாமல், பாதுகாப்பாகத் திரும்ப அனுப்புகிறார். இது அவரது தூண்டுதல், திட்டமிடல், அக்கறை ஆகியவற்றைக் காட்டுகிறது.
அதனுடன், தனது நாட்டின் இறந்தகாலம் சீராகவும், வலிமையாகவும் இருக்க வேண்டும் என்பதற்காக, மூத்த பால்ஹிகரை அழைத்து, கௌரவர்களுடன் இணைக்கிறார். இதனால், பால்ஹிக நாடு பாரத வரலாற்றில் ஒரு புதிய அடையாளத்தைப் பெறுகிறது. அதன் வழியாக அது நிலைநிறுத்தப்படுகிறது.
பூரிசிரவஸ் தனக்கு வாய்ப்புகள் மிகக் குறைவாக இருந்தாலும், அவற்றைக் கொண்டு தனது தெளிவான நோக்கத்தாலும், ஊக்கத்தாலும், தொலைநோக்குப் பார்வையாலும், ஒரு சிறிய மலைநாட்டை பெரும் நாகரிகத் தேசமாக மாற்றியவர். அவர் காட்டிய பொறுமை, தூய்மையான நோக்கம், திட்டமிடல் என்பவை நமக்குப் புதிய புரிதல்களைத் தருகின்றன.
‘வெண்முரசு’ தொடரில் பூரிசிரவஸ் ஒரு முக்கியமான சமூக மாற்றக் குரலாக உருவெடுக்கிறார். இது, ஒவ்வொரு தனிநபரும், தமது உள்ளார்ந்த சமர்ப்பணமும், முயற்சியும் இருந்தால், ஒரு நாட்டை மாற்றும் சக்தியாக உருவாகலாம் என்பதை நமக்குச் சொல்லும் ஒரு அழுத்தமான எடுத்துக்காட்டு.
பூரிசிரவஸ், சாத்யகி ஆகிய இருவரும் இணை மரபுகளுடையவர்கள், ஆனால், வெவ்வேறு தரப்பில் செயல்படுகிறார்கள். ஒருவர் துரியோதனனின் தோழனாக, மற்றொருவர் திரௌபதியின் ஆதரவாளராக இருப்பவர். இவர்கள் வாழ்க்கையின் முக்கியமான முன்னேற்றங்கள், நல்லிணக்கம், நம்பிக்கை, உறவுகள் போன்றவை மூலம் எப்படி அமைகின்றன என்பதை இந்த நாவல் விளக்கியுள்ளது.
பூரிசிரவஸ், தன் நாட்டுக்காகத் திட்டமிட்டு செயல்படும் அறிவும், தொலைநோக்கும் கொண்ட ஒரு தலைவர். அவனது அனைத்துத் திட்டங்களும், அஸ்தினபுரியில் நெருங்கிய நட்புடன் உள்ள துரியோதனனுக்கு நன்கு புரிந்து இருக்கின்றன. துரியோதனன், அவனுடைய முயற்சிகளை மிகுந்த மகிழ்ச்சியுடன் ஏற்றுக் கொள்கிறார். முக்கியமாக, பூரிசிரவஸ் செய்த அனைத்து வளர்ச்சிகளையும் அஸ்தினபுரியின் கொடையாகவே கண்டு பெருமை கொள்கிறார்.
இதிலிருந்து, துரியோதனன் வெறும் ஆணவம் கொண்டவன் அல்லன்; அவனது தோழர்களின் வளர்ச்சியில் மகிழும் ஒரு விரிந்த உள்ளம் கொண்டவன் என்பது தெரியவருகிறது. அதற்கான நேரடி எடுத்துக்காட்டாக பால்ஹிகபுரியின் வளர்ச்சியைக் குறிப்பிடலாம்.
துரியோதனனுக்கு அருகில் இருப்பவர்களில் ஒருவன் கர்ணன் என்றால், இன்னொருவர் பூரிசிரவஸ். இது பூரிசிரவசின் உண்மையான மதிப்பு, அவரது நேர்மையான நட்பு, மற்றும் தன்னலமற்ற உழைப்பால் கிடைத்தது.
இதேபோல், பாண்டவர்கள் தரப்பில், இளைய யாதவர் வழியில் வருபவர் சாத்யகி. அவரும் ஒருவகையில் பூரிசிரவஸை ஒத்திருப்பதாகவே பார்க்க முடிகிறது. பூரிசிரவசை துரியோதனன் நம்பியதுபோல, சாத்யகியைத் திரௌபதி நம்புகிறாள். அவள் அவரது வளர்ச்சிக்காகத் தனது குடும்ப உறவுகளைப் பயன்படுத்துகிறாள்.
சாத்யகியின் மகனான அசங்கனுக்கு, திரௌபதியின் சகோதரன் திருஷ்டத்யும்னனின் மகள் சௌம்யைத் திருமணம் செய்து வைக்கப்படுகிறார். இது ஒரு சாதாரண நிகழ்வு அல்ல — இது யாதவர்கள் மற்றும் பாஞ்சாலர்கள் என்ற இரண்டு முக்கியக் குடிகள் இடையே ராஜ குடும்ப மணவுறவாக அமைந்துள்ளது.
இதைப்போன்ற திருமணம், ஷத்ரிய மரபில் மிகப் பெருமை வாய்ந்தது. இவ்விதமாக இணைப்பு ஏற்படுவதால், சாத்யகியின் குடும்பம் அரச மரபுடை நிலையைப் பெறுகிறது, மற்றும் அவரது தலைமுறை புதிய வளர்ச்சி வழியைக் காண்கிறது.
தோழமை என்பது வெறும் தோழர்களுக்கிடையேயான உறவல்ல, அது வாழ்க்கையை மாற்றக்கூடிய, ஒருவரை மற்றொருவர் உயர்த்தும் உறுதி மற்றும் நம்பிக்கையின் அடிப்படையில் உருவாகும் ஓர் உறவு என்று இந்த இரு சம்பவங்களும் நமக்குச் சொல்கின்றன.
துரியோதனன் – பூரிசிரவஸ் மற்றும் திரௌபதி – சாத்யகி இடையே உள்ள உறவுகள், வெறும் அரசியல் அல்ல, உண்மையான அக்கறை, நம்பிக்கை மற்றும் ஒழுக்கத்தின் வெளிப்பாடுகள்.
இவை மனித உறவுகளின் ஆழத்தையும், அவை எப்படிச் சமுதாய வளர்ச்சி மற்றும் தலைமுறை மாற்றத்திற்கு வழிவகுக்கின்றன என்பதையும் நமக்கு உணர்த்துகின்றன. ஒருவரின் உயர்வுக்காக இன்னொருவர் செய்யும் ஆதரவு அது தோழமையாக இருந்தாலும் உறவாக இருந்தாலும் ஒரு சமுதாயத்தின் வரலாற்றைத் திருப்பக் கூடிய சக்தியாகும்.
‘வெண்முரசு’ நாவல் தொடரில் இடம்பெறும் முக்கியமான கதைநாயகர்களான மூத்த பால்ஹிகர், திருதராஷ்டிரர் மற்றும் துரியோதனன் ஆகியோரின் வாழ்க்கைப் பண்புகளையும், அவர்களின் உள்மன நிலைகள், அறக்குணங்கள் மற்றும் வரலாற்றுப் பங்களிப்புகளையும் மிக ஆழமாக இந்த நாவல் வெளிப்படுத்துகிறது. இவர்கள் வெறும் கதைமாந்தர்கள் அல்லர்; வாழும் வரலாற்று ‘உரு’க்கள்.
மூத்த பால்ஹிகர், தனது வயதைக் கடந்தபோதிலும், இளமை குறையாத உந்துதலுடன் வாழும் அற்புதமான மனிதர். பொதுவாக ஒரு மனிதனின் முதுமை என்பது உடற் பலம் குறைவதும், செயலாற்றல் மங்குவதுமான ஒரு நிலை. ஆனால் பால்ஹிகர், தன் முதுமையை மீண்டும் மீண்டும் வெல்கிறார். உடல் ஆரோக்கியத்தை மீட்டெடுத்து, புதிய மணவுறவுகள் மூலம் தன் இனம், மரபு, தலைமுறை ஆகியவற்றை வளர்க்கிறார்.
அவர் வாழும் வாழ்க்கை மூன்று காலங்களையும் (பழை, நடுநிலை, இப்பொழுது) கடந்து, நம் கண்முன் நிற்கும் நிஜம் போல மாறுகிறது. அவரில் தொன்மை ஒரு உயிர்வாழும் வடிவத்தில் இருக்கிறது. இது பண்டைய மரபையும், தற்போதைய சமூகத்தையும் ஒன்றிணைக்கும் பாலமாக உள்ளது.
‘வெண்முரசு’ தொடரில், பல இடங்களில் திருதராஷ்டிரரின் விரிந்த உள்ளமும், அதற்கு இணையாக துரியோதனனின் பெருந்தன்மையும் நம்மால் காண முடிகிறது. பொதுவாகத் துரியோதனனை எதிர்நிலைநாயகனாகவே பார்ப்பது மரபு. ஆனால் இங்கு, அவர் ஒரு பெருந்தந்தையின் மூத்த மகனாக, அரசாட்சி மீதான பொறுப்பு, தன்மானம் மற்றும் அறவழியில் நிலைநிற்றல் ஆகியனவற்றை நிரூபிக்கிறார்.
தந்தை திருதராஷ்டிரரிடம் இருந்த பெருவிரிவான மனநிலையை, துரியோதனன் பேரரசு நிர்வாகத்திலும், நண்பர்களின் மேம்பாட்டிலும், நேர்மையான அணுகுமுறையிலும் காட்டுகிறார். அவனது மனப்பெருந்தன்மை, கேள்விக் குரியவையாக அல்ல; செயலில் நிரூபிக்கப்படும் தன்மை கொண்டவை.
பாண்டவர்கள் 13 ஆண்டுகள் அஸ்தினபுரியிலிருந்து விலகி இருந்த நேரத்தில், துரியோதனன் அந்தக் காலப்பகுதியில் அரசாட்சி நடத்தும் பொறுப்பை முழுமையாக ஏற்றுக்கொள்கிறான். அவனது ஆட்சி, நீதி, ஒழுக்கம், சட்டம் ஆகியவற்றில் உறுதியுடன் அமைகிறது. பேரரசின் எல்லைக்குட்பட்ட எந்த ஒரு பகுதியிலும்கூட அறப்பிழை நடைபெறாது என்பதற்கு அவன் உறுதி செய்கிறான்.
இதில் குறிப்பிடத்தக்கது, பிதாமகர் பீஷ்மர் உட்பட மற்றவர்கள் அனைவரும் துரியோதனனின் நல்லாட்சியை ஒப்புக்கொள்கிறார்கள். இது அவருடைய ஆளுமையின் தன்மையை வெளிக்கொணர்கிறது. அரசனுக்கு வேண்டிய அறநிலை, பொறுப்பு உணர்வு, ஆளுமை, நேர்மை ஆகியவை துரியோதனனில் இருந்து நன்றாகவே பிரதிபலிக்கின்றன.
இந்த நாவலின் வழியாக நாம் மூன்று முக்கியமான பாத்திரங்களைப் பற்றிய ஒரு புதிய பார்வை பெறுகிறோம். மூத்த பால்ஹிகர் – தொன்மையை வாழ்வாக்கும் ஒருவர். திருதராஷ்டிரர் – உளவிரிவும் நெஞ்சளவான பார்வையும் கொண்ட அரசர். துரியோதனன் – பிறரை உயர்த்தும் நன்பண்மையும், நல்லாட்சி திறமையும் கொண்ட பெருந்தன்மைமிக்க ராஜகுமாரன். இந்த ஒவ்வொரு கதைமாந்தரும் மனித வாழ்வின் ஆழங்களையும், அரசியல் சிக்கல்களையும், அறப்போக்கையும் விவரிக்கின்றது. மகாபாரதக் கதையை நாமெல்லாம் பழக்கப்பட்ட வழியில் கேட்டு வளர்ந்திருக்கிறோம். அதில் துரியோதனன் என்றால், அவர் ஒரு தீவினைகொண்ட எதிர்மறை நாயகன் என அனைவரும் நினைப்பதே இயல்பு. ஆனால் எழுத்தாளர் ஜெயமோகன் தனது ‘வெண்முரசு’ தொடரில் அந்த பாரம்பரியக் கோணத்தை முற்றிலும் மாற்றி, துரியோதனனை மிகுந்த உளவிரிவுடன் கூடிய, உணர்வுபூர்வமான நாயகனாக நம்முன் கொண்டு வந்துள்ளார்.
வியாசர் எழுதிய அசல் மகாபாரதத்திலிருந்தே, பல நூற்றாண்டுகளாக பலரும் துரியோதனனை தீயவனாக, அரசில் ஆசைப்பட்டவனாக, தருமத்திற்கு எதிரானவனாகக் காட்சியளித்து வந்துள்ளனர். இதற்குப் பல கதையமைப்புகளும் சித்தரிப்புகளும் காரணமாக அமைந்துள்ளன. ஆனால், எழுத்தாளர் ஜெயமோகன், துரியோதனனை ஒருபக்கம் நல்ல உள்ளம் கொண்டவனாகவும், மற்றொருபக்கம் தனது நிலைமையின் காரணமாக எதிர்த்தரப்பில் நிற்க நேர்ந்தவனாகவும் விவரிக்கிறார். அவருடைய மனக் குழப்பங்கள், அரசியல் தேடல்கள், குடும்ப பாசம், சமூகவியல் பார்வை போன்றனவற்றை எல்லாம் மிக நுணுக்கமாக எழுதியுள்ளார்.
துரியோதனன், பாண்டவர்களுக்காக மும்முறை தூதுவந்த இளைய யாதவரை (ஸ்ரீகிருஷ்ணன்) வெறுங்கையுடன் திருப்பி அனுப்புகிறான். இது ஒரு கேடான செயல் போல தோன்றலாம். ஆனால், எழுத்தாளர் ஜெயமோகன் எழுதும் விதத்தில் இதன் பின்னணி நமக்குப் புரிகிறது. துரியோதனன் செய்கிற இந்த முடிவுகள் அவனது சினத்தாலும், அபிமானத்தாலும் அல்ல, ஆழமான எண்ணங்களால் உருவானவை.
பாண்டவர்களை அழிக்க வேண்டும் என்று அவன் வெறிகொண்டு விரும்புவதில்லை. மாறாக, அவர்களுடன் இருக்கக்கூடிய சமாதானப் பாதை அவனுக்குப் பொருந்தாது. ஏனெனில், துரியோதனன் ஓர் அழுத்தமான தன்னம்பிக்கை கொண்டவர். அதிகாரம் என்றால் அது முழுமையாகவே இருக்க வேண்டும், பகிர்ந்துகொள்ளக் கூடாது என்பதுதான் அவனது எண்ணம்.
தனது இந்த நிலைப்பாட்டை, துரியோதனன் தன் தம்பி குண்டாசியிடம் நேராகக் கூறுகிறான். அவன் மனம்திறந்து பேசுகிறான். தன் செயல்கள் முற்றிலும் காரணமற்றவையல்ல என்பதனைத் தெரியப்படுத்துகிறான். அந்த உரையாடலில் அவனது எண்ணங்களில் நிகழும் தருக்கம், அறவழி, தன்நாட்டு மக்கள் மீதான பொறுப்பு ஆகியன வெளிப்பட்டுள்ளன. இவ்வாறு துரியோதனனை இனிமையான, சிந்தனையுள்ள மனிதராக வரையறுப்பதன் மூலம், எழுத்தாளர் ஜெயமோகன் நம்மை ஒரு புதிய பார்வைக்கு அழைத்துச் செல்கிறார்.
துரியோதனனை நாம் உணர்வதற்கான வழியை ‘வெண்முரசு’ திறக்கிறது. இங்குத் துரியோதனன் ஒரு தீயவன் அல்லன்; அதேநேரத்தில் முழுமையாக நற்குணமுள்ளவனும் அல்லன். அவன் எதிர்நிலை மாமனிதன். உணர்ச்சிகளுடன், எண்ணங்களுடன், தவறுகளுடனும், தீர்மானங்களுடனும் நிறைந்தவன்.
எழுத்தாளர் ஜெயமோகனின் துரியோதனன், நேர்மையான அரசியல் நாயகனாக, பழுதுகொண்டம் மனிதனாக, நம்முடைய பார்வையை மாற்றிக்கொள்ள வைக்கும் மாற்றுச் சிந்தனையாளராக உள்ளார்.
இந்த நாவல் அறம் மற்றும் அறமீறல் என்ற இரண்டு கருத்துகளுக்கிடையேயான போராட்டம் பற்றியது. இதன் வழியாக, துரியோதனனின் தரப்பு மற்றும் தருமரின் தரப்பு என்ற இரண்டு பக்கங்களின் நிலைகளை நன்றாகப் புரிந்து கொள்ள முடியும்.
துரியோதனன் தன் தரப்பை நியாயப்படுத்தும்போது, “அறத்தை மீறாதவனுக்கு முழு விசை இல்லை” என்று கூறுகிறார். இதன் பொருள் என்னவென்றால், ஒருவர் அறத்திற்குள் கட்டுப்பட்டால்தான் அவருக்கு முழுமையான அதிகாரமும், சக்தியும் இருக்க முடியும் என்பதாகும். அதாவது, அறத்துக்குள் இருக்கிறவருக்கு மட்டுமே முழு வலிமை வழங்கப்பட வேண்டும் என்று துரியோதனன் நம்புகிறான். இதுபோல் தன் நிலைப்பாட்டை நிலைநாட்டி, துரியோதனன் தனது தரப்பின் நியாயத்தை வலியுறுத்துகிறார்.
அதற்கு எதிராக, தருமர் தரப்பில் “அறத்துக்குக் கட்டுப்பட்டவனே முழு விசை கொண்டவன்” என்று சொல்கிறது. இதன் மூலம், அறம் என்பது ஒரு கட்டாயமான அடிப்படையாகும், அதைக் கடைப்பிடிப்பது அவசியம் என்றும் அறம் மீறுபவர் எந்த அளவிலும் வெற்றி பெறமாட்டார் என்றும் அர்த்தம். இங்குத் தனிப்பட்ட சிந்தனையில், தருமர் தரப்பின் கருத்துதான் சமுதாயத்திற்கும் நீதிக்கும் ஏற்றது என்று நமக்குத் தோன்றும்.
பீமன் என்ற வீரர் தருமரின் அதீத அறத்தை எப்போதும் எதிர்க்கொண்டு, அதன் அடிப்படையில் செயல்படுபவர். அதாவது, அறத்தின் உண்மையான அர்த்தத்தைப் புரிந்துகொண்டு அதற்கான போராட்டத்தை நீண்ட காலமாக நடத்துபவர். குண்டாசி என்ற இளையவர் துரியோதனனின் அறமீறல்களை வெளிப்படுத்துவார். அவர் அறம் என்ற பெயரில் நடிக்கும் தவறுகளைக் காட்டுவான்.
அறமும் அறமீறலும் என இரு தரப்புகளுக்கும் இடையே உள்ள இழுவிசை (பரப்புவெளி) குருஷேத்திரத்தில் நடக்கும் போர் வடிவில் தெளிவாக நின்று கொள்கிறது. அதாவது, இரு தரப்புகளும் தம்முள் முழு விசை பெற்றவராக இருப்பதற்காகப் போராடுகின்றனர். இந்த மோதலுக்கு அடிப்படைக்காரணம் “ஊழ்”. இதில் ஒவ்வொரு தரப்பும் தாங்கள் நம்பும் தங்களின் உயர்ந்த நோக்கத்திற்காகப் போராடுகிறார்கள்.
‘படைக்கருவி’ என்ற சொல்லுக்கு மனிதர்களை ஒப்பிடலாம். அதாவது, மனிதர்கள் படைக்கருவி போலவே செயல்படுவார்கள். ஒரு படைக்கருவி என்பது போர் அல்லது போர்க்குழுவின் ஒரு முக்கிய ஆயுதமாகும். அது போரில் மிக முக்கிய பங்கு வகிக்கிறது. அதுபோல் மனிதர்களும் இந்த உலகில் ஒரு காரணத்திற்காக, ஒரு செயலுக்காக இருக்கிறார்கள். உடல் என்பது மனிதர்களின் இயல்பு, இயற்கை, உடல் வலிமை, உடல் திறன் போன்றவற்றைக் குறிக்கும். ஆனால் இங்கு ‘மானுட உடற்தன்மை’ என்பது மனிதனின் இயற்கை இயல்பு மற்றும் பிறவியியல் அடிப்படைகளைக் குறிப்பிடுகிறது.
“ஊழின் கையில் இருக்கும் படைக்கருவிதான் மானுடர்” என்பது மனிதன், அல்லது மனிதக் குலம், ஊழின் கையிலுள்ள ஒரு கருவி மாதிரியாக இருக்கிறது. இங்கே ஊழ் என்பது ஒரு சக்தி அல்லது ஒரு நிலை என்று பொருள்படுகிறது. அதாவது, ‘ஊழ்’ என்பது மனிதர்களைக் கட்டுப்படுத்தும் அல்லது வழிநடத்தும் ஒரு பெரும் சக்தியாகும். மனிதர்கள் அதனைப் பயன்படுத்தி அல்லது அதனால் பாதிக்கப்பட்டு நடத்தப்படுகிறார்கள்.
மனிதர்கள் தனக்கே தன்னால் வாழ்ந்து, தன்னுடைய விருப்பங்களால் உலகை நடத்துவது அல்ல. மனிதன் ஒரு பெரிய சக்தியின் கீழ்ச் செயல்படுகிறான். அந்தச் சக்தி ஊழ் எனப்படும். ஊழ் என்பது நம் வாழ்வின் அடிப்படையான ஒரு சக்தி. அது நம் உடல் மற்றும் மனதை இயக்குகிறது. ஒருபுறம், நம் உடல், நம் இயல்பு, நமது வாழ்க்கைத் தத்துவம், நமது செயல்கள் அனைத்தும் ஊழின் கையிலுள்ள படைக் கருவிகளாக இருக்கும். இதுபோலவே, இந்தக் கருத்து மனிதன் தனக்குச் சொந்தமாக முழுமையாக நிலவுவதில்லை. மனிதன் ஒரு பெரிய சக்தியின் வழிகாட்டுதலால் செயல்படுவான் என்பது நமக்குப் புரிகிறது.
நாம் வாழும் சமூகமும், நம் மனப்பாங்கும், நம் வழிமுறைகளும், நம் கருத்துகளும் சில சமயங்களில் நம் விருப்பத்தினால் அல்ல, ‘ஊழ்’ எனும் ஒரு பெரிய சக்தியின் காரணமாக இருக்கலாம். அதனால் மனிதர்கள் தனக்கே தனி அதிகாரம் கொண்டவர்கள் அல்லர்; அவர்கள் அந்த ‘ஊழ்’ வழிப்பட்டவர்களே! இந்தப் பெரும் போரும் அதற்குரிய அடிப்படைக்காரணமும் அதன்பாற்பட்டதே!
– – –