ஏறுதழுவுதல், காளையணைதல், மஞ்சுவிரட்டு, ஜல்லிக்கட்டு, மாடுபிடித்தல், காளையடக்குதல், மாடணைதல் போன்ற பல பெயர்களால் அழைக்கப்படும் இந்த நிகழ்வு, தமிழர் வாழ்க்கை முறையோடு ஆழமாகப் பின்னிப் பிணைந்த ஒரு பாரம்பரியச் செயலாகும். இவ்விளையாட்டு மனிதனுக்கும் காளைக்கும் இடையே நடைபெறுகிறது என்று வெளிப்படையாகத் தோன்றினாலும் அதன் உள்ளார்ந்த பொருள் அதைவிட ஆழமானது. இது வெறும் பொழுதுபோக்கு விளையாட்டு அல்ல; சமூக, பண்பாட்டு, வரலாற்று மற்றும் அதிகார அமைப்புகளோடு தொடர்புடைய ஒரு சமூக அசைவியக்கமாகப் பார்க்கப்படுகிறது.
முதலில், இந்நிகழ்வின் இயல்பைப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும். காளையைப் பிடித்து அதன் கொம்புகளைத் தழுவி சில நொடிகள் நிலைத்திருக்க வேண்டும் என்பதே அதன் அடிப்படைவிதி. இச்செயலில் வீரத்தும் துணிவும் அவசியம். காளை வேகமாகப் பாயும்; அதனை எதிர்கொள்ளும் இளைஞன் தன்னுடைய உடல் வலிமை, தைரியம், தன்னம்பிக்கை ஆகியவற்றை வெளிப்படுத்த வேண்டியிருக்கும். இதனால், வெளிப்படையாக இது மனிதனின் உடல் திறனைச் சோதிக்கும் ஒரு நிகழ்வாகத் தோன்றுகிறது.
ஆனால், இதன் பின்னணியில் சமூக அமைப்புகளின் தாக்கமும் உள்ளது. குறிப்பிட்ட சமூகக் குழுக்கள் இந்நிகழ்வில் முக்கியப் பங்கை வகித்து வந்துள்ளன. கிராமங்களில் நிலம், செல்வம், அதிகாரம் கொண்டவர்களே பெரும்பாலும் காளைகளை வளர்த்து, அவற்றை இந்நிகழ்வில் விடுகின்றனர். அந்தக் காளையின் வீரமும் வலிமையும் அந்தக் குடும்பத்தின் பெருமையாகக் கருதப்படுகிறது. மறுபுறம், காளையை அடக்குவதற்குத் தன்னுடைய உடல் வலிமையைக் கொண்டு முன்வரும் இளைஞன், தன் வீரத்தை நிரூபிக்க விரும்புகிறான். இவ்விரு தரப்புகளும் ஒரே சமூகத்தின் பகுதிகளாக இருந்தாலும், அவற்றின் அடிப்படை நிலைகள் வேறுபட்டவையாக இருக்கலாம்.
இதில் “சாதி”, “பொருளியல்”, “அதிகாரம்” போன்ற அம்சங்களும் பின்னிப் பிணைந்துள்ளன. சில சமூகங்களின் மரபாகக் காளைகளை வளர்த்தல், மற்ற சமூகங்களின் மரபாக அவற்றை அடக்க முயற்சி செய்தல் போன்ற நிலைகள் உருவாகியுள்ளன. இதனால், இது வெறும் மனிதன்-மிருகம் மோதல் அல்ல; சமூக அடுக்கு முறைமைகளுக்கிடையிலான ஒரு மறைமுகப் போட்டியாகவும் கருதப்படுகிறது. வெற்றி பெறுபவன் தன்னுடைய வீரத்தை நிரூபிக்கிறான்; ஆனால், தோல்வியடைந்தவன் தனிப்பட்ட தோல்வியோடு மட்டுமல்லாமல், தன் தரப்பின் மரியாதையையும் இழந்ததாகக் கருதப்படுகிறான். இதிலிருந்து “இது வெறும் விளையாட்டல்ல” என்பது தெளிவாகிறது. காளையை அடக்குபவனின் வெற்றி பெருமையாகப் பேசப்படுகிறது; அதேநேரத்தில், காளை அடக்கப்படாமல் தப்பித்தால், அது அதன் உரிமையாளரின் பெருமையாகக் கருதப்படுகிறது. ஆனால், இரு தரப்பும் ஒருவரின் வெற்றியை மற்றவர் கொண்டாடுவதில்லை. இதுவே இந்நிகழ்வின் ஆழமான சமூக அர்த்தத்தை வெளிப்படுத்துகிறது.
ஒருவிதத்தில் இது ஒரு போர். ஆனால் இது ஆயுதங்களுடன் நடைபெறும் போர் அல்ல. காளையை முன்னிறுத்திய மரபு சார்ந்த ஒரு மோதல். மனிதனுக்கும் காளைக்கும் இடையிலானதல்ல; இருவேறு சமூக நிலைகளைச் சார்ந்த மனிதக் குழுக்களுக்கிடையிலான மறைமுகப் போட்டி. இப்போட்டி பல நூற்றாண்டுகளாக நடைபெற்று வந்துள்ளது. இதன் வரலாறு சுமார் 4000 ஆண்டுகளுக்கு மேலாகப் பழமையானது எனக் கருதப்படுகிறது. சங்க இலக்கியங்களிலும் காளையை அடக்கும் வீரத்தைப் பற்றிய குறிப்புகள் காணப்படுகின்றன. இதனால், இது தமிழர் பண்பாட்டின் ஒரு பண்டைய அடையாளமாகத் திகழ்கிறது.
வரலாற்றில், தன் தரப்பில் ஒரு சவாலை முன்வைத்து அதில் வெல்வதே வீரமெனக் கருதப்பட்டது. இங்கே காளையை அடக்குவது ஒரு சவால். அந்தச் சவாலை ஏற்று வெல்வதே வீரத்தின் அடையாளம். ஆனால், இந்தச் சவாலை முன்வைப்பவர் யார்? பெரும்பாலும் காளையை வளர்க்கும் செல்வந்தர். அவர் தன் காளையின் வீரத்தை முன்னிறுத்தி, “யார் இதனை அடக்குவார்?” என அறைகூவல் விடுகிறார். மறுபுறம், உடல் வலிமை கொண்ட இளைஞன், “நான் இதனை அடக்குவேன்” என அறைகூவலை (சவாலை) ஏற்கிறான். இவ்விரு அறைகூவல்களும் சமூகத்தில் வேறுபட்ட அடையாளங்களைப் பெற்றவை.
நெஞ்சில் துணிவுடையவன் தன் உடல் வலிமையைக் கொண்டு அறைகூவலை ஏற்கிறான். கையில் பணமும் அதிகாரமும் உள்ளவன் தன் காளையின் வலிமையைக் கொண்டு சவாலை முன்வைக்கிறான். இவ்விரு தரப்புகளும் ஒரே நிலைமையில் இல்லை. ஆனால், நிகழ்வு நடைபெறும் தருணத்தில், இருவரும் தங்கள் தரப்பின் பெருமையைப் பாதுகாக்க முனைகிறார்கள். இங்கே வெற்றி பெறுபவன் வீரனாகப் போற்றப்படுகிறான். தோல்வியடைந்தவன் தனிப்பட்ட முறையில் மட்டுமல்லாமல், தன் தரப்பின் மரியாதையையும் இழந்ததாகக் கருதப்படுகிறான்.
இதனால், வெற்றி என்பது இங்கு வெறும் உடல் வலிமையின் விளைவு மட்டுமல்ல. அது சமூக அங்கீகாரம், மரபு, கௌரவம் ஆகியவற்றோடு தொடர்புடையது. தோல்வி என்பது வெறும் போட்டித் தோல்வி அல்ல; அது அவமானச்சின்னமாகப் பார்க்கப் படுகிறது. வென்றவரின் வீரத்தை தோற்றவரின் மீது பதிக்கப்படும் குறியீடாகக் கற்பனை செய்கின்றனர். இதுவே இந்நிகழ்வின் சமூக உளவியல் அம்சத்தை வெளிப்படுத்துகிறது.
இவ்வகையில், ஏறுதழுவுதல் போன்ற நிகழ்வுகள் தமிழர் சமூகத்தில் ஒரு அடையாள அரசியலாகவும் செயல்படுகின்றன. குறிப்பிட்ட சமூகங்களின் மரபு, பெருமை, வீர உணர்வு ஆகியவற்றை வெளிப்படுத்தும் ஒரு மேடையாக இது திகழ்கிறது. இதனை ஆதரிப்பவர்களும் எதிர்ப்பவர்களும் உள்ளனர். ஆதரிப்பவர்கள் இதை பண்பாட்டு மரபின் அடையாளமாகக் காண்கிறார்கள். எதிர்ப்பவர்கள் இதனை விலங்குகளுக்கும் மனிதர்களுக்கும் ஆபத்தானதாகக் கருதுகின்றனர். ஆனால் எந்த நிலைப்பாட்டில் பார்த்தாலும், இது ஓர் ஆழமான சமூகச் செயலாகவே புரிந்து கொள்ளப்பட வேண்டும்.
‘ஏறுதழுவுதல்’ போன்ற நிகழ்வு வெறும் விளையாட்டு அல்ல. அது மனிதன்-மிருகம் மோதல் என வெளிப்படையாகத் தோன்றினாலும், அதன் பின்னணியில் சமூக அமைப்புகள், மரபு, கௌரவம், அதிகாரம், பொருளாதாரம் போன்ற பல அம்சங்கள் செயல்படுகின்றன. வெற்றி மற்றும் தோல்வி ஆகியவை உடல் வலிமையின் அளவுகோலாக மட்டுமல்லாமல், சமூக அடையாளங்களின் வெளிப்பாடாகவும் அமைந்துள்ளன. அதனால்தான் இது “சமூகவயப்பட்ட பண்பாட்டு அசைவியக்கம்” எனக் கருதப்படுகிறது. இந்நிகழ்வை முழுமையாகப் புரிந்துகொள்ள, அதன் வெளிப்படையான தோற்றத்தைக் கடந்து அதன் உள்ளார்ந்த சமூக அர்த்தத்தையும் கவனிக்க வேண்டியது அவசியம்.
ஜல்லிக்கட்டை நுணுக்கமாக ஆராய்ந்து பார்க்கும்போது, அதன் உள்ளார்ந்த அமைப்பில் பல சமூக முரண்பாடுகள் மறைந்து கிடப்பதை உணர முடிகிறது. “ஜல்லிக்கட்டில் ‘வீரம்’ மதிக்கப்படுவதும் ‘வீரன்’ வெறுப்புக்குள்ளாவதும் ஒருவித முரண்தான்” என்று கூறப்படுவது மிகச் சரியான கருத்தாகும். வெளிப்படையாக வீரத்தைப் போற்றும் இந்த நிகழ்வில், வீரனே ஏன் வெறுப்புக்குள்ளாகிறான் என்ற கேள்வி எழுகிறது. அதன் காரணமாகச் சாதிய மனோபாவமே குறிப்பிடப்படுகிறது.
‘ஜல்லிக்கட்டு களம்’ என்பது வெறும் விளையாட்டு மேடை அல்ல. அது சமூக அமைப்புகள் செயல்படும் ஓர் இடமாக மாறியுள்ளது. குறிப்பாக இருவேறு சாதிகளுக்கிடையிலான மோதல் வெளிப்படும் புள்ளியாக அது செயல்படுகிறது. கிராமங்களில் காளைகளை வளர்க்கும் குடும்பங்கள் பெரும்பாலும் நிலம், செல்வம், அதிகாரம் கொண்டவர்களாக இருக்கிறார்கள். அவர்கள் வளர்க்கும் காளையின் வீரமே அவர்களது சமூகப் பெருமையின் அடையாளமாகக் கருதப்படுகிறது. காளை அடக்கப்படாமல் தப்பித்தால், அது அந்தக் குடும்பத்தின் பெருமையை உயர்த்துகிறது.
மறுபுறம், காளையை அணையும் இளைஞன் தன் உடல் வலிமையையும் துணிவையும் நிரூபிக்க முனைகிறான். ஆனால், அவனது வெற்றி தனிப்பட்ட வீரச் செயலாக மட்டும் கருதப்படுவதில்லை. அவன் சேர்ந்துள்ள சமூகத்தின் மரபார்ந்த பெருமையாக அது எடுத்துக்கொள்ளப்படுகிறது. இவ்வாறு காளையின் வீரத்தில் அதன் உரிமையாளரின் சாதி மதிப்பும் காளையை அடக்கும் வீரனின் வலுவில் அவன் சார்ந்த சாதியின் பெருமையும் அடங்கியுள்ளன. இதனால், இங்கு மனிதர்கள் மட்டுமல்ல; சாதிகளே மோதுகின்றன என்ற உணர்வு உருவாகிறது.
இவ்வாறான சூழலில் ‘வீரம்’ என்ற கருத்து மிகவும் சிக்கலானதாக மாறுகிறது. பொதுவாக வீரத்தை அனைவரும் மதிப்பார்கள். ஆனால், ஜல்லிக்கட்டில் வெற்றி பெற்ற வீரன் அனைவராலும் பாராட்டப்படுவதில்லை. காரணம், அவன் எந்தச் சமூகத்தைச் சார்ந்தவன் என்பதுதான் முக்கியமாகக் கருதப்படுகிறது. ஒரு சாதியினரின் காளையை மற்றொரு சாதியினரைச் சேர்ந்த இளைஞன் அடக்கினால், அது வெறும் விளையாட்டு வெற்றியாக மட்டுமே பார்க்கப்படாது. அது ஒரு சமூக மோதலாகப் பார்க்கப்படுகிறது. இதுவே “வீரம் மதிக்கப்படுகின்றது; ஆனால் வீரன் வெறுப்புக்குள்ளாகிறான்” என்ற முரண்பாட்டை விளக்குகிறது.
இந்த நிலையை எழுத்தாளர் பெருமாள் முருகன் தெளிவாகச் சுட்டிக்காட்டியுள்ளார். அவர், “அதிகாரம், சாதி ஆதிக்கம் ஆகியவற்றின் மீதான எதிர்ப்புச் சலனங்கள் வெளிப்படும் இடமாகவும் அந்த ஜல்லிக்கட்டுக் களம் இருக்கிறது. ஜல்லிக்கட்டு என்பதே இங்கு ஓர் எதிர்ப்பின் வடிவமாக மாறிவிடுகின்றது” என்கிறார். இந்தக் கருத்து மிக முக்கியமானது. ஏனெனில், ஜல்லிக்கட்டு களம் வெறும் போட்டி நடைபெறும் இடமல்ல; அது சமூகத்தில் அடக்கப்பட்ட உணர்வுகள் வெளிப்படும் இடமாகவும் உள்ளது.
சில சமயங்களில், அதிகாரமும் செல்வமும் கொண்ட சமூகங்களுக்கு எதிராகத் தங்கள் வலிமையைக் காட்டுவதற்கான வாய்ப்பாக இளைஞர்கள் ஜல்லிக்கட்டைக் காணலாம். கையில் பணமும் அதிகாரமும் இல்லாதவர்களுக்கு, தங்கள் உடல் வலிமையே பெருமையாக இருக்கலாம். அந்த வலிமையை வெளிப்படுத்தும் மேடையாக ஜல்லிக்கட்டு செயல்படுகிறது. இதனால், அது ஓர் எதிர்ப்பின் வடிவமாக மாறுகிறது. வெளிப்படையாக காளையை அடக்குவது போலத் தோன்றினாலும் உள்ளார்ந்த பொருளில் அது சமூக ஆதிக்கத்திற்கு எதிரான ஒரு சவாலாக அமைகிறது.
இவ்வாறு பார்க்கும்போது, ஜல்லிக்கட்டு ஒருவிதத்தில் “பொதுநிலையான சாதிப்போர்” எனக் கருதப்படலாம். இது ஆயுதங்களுடன் நடைபெறும் போர் அல்ல. ஆனால் சமூக மரியாதை, பெருமை, ஆதிக்கம் போன்ற அம்சங்கள் மோதும் ஒரு போர்க்களமாக அது உள்ளது. வெற்றி பெற்றவரின் சாதி பெருமை பெறுகிறது; தோல்வியடைந்தவரின் சாதி அவமானப்படுத்தப்படுகிறது என்ற மனோபாவம் உருவாகிறது. இதனால், வெற்றி X தோல்வி தனிநபரின் மட்டத்தில் மட்டுமல்லாமல், சமூக அளவிலும் தாக்கத்தை ஏற்படுத்துகின்றன.
இந்தச் சமூக உண்மையைப் புனைவாக வடிவமைத்தவர் சி. சு. செல்லப்பா. அவர் எழுதிய வாடிவாசல் என்ற குறுநாவல், ஜல்லிக்கட்டின் இந்த உளவியல் மற்றும் சமூக பின்னணியை ஆழமாக வெளிப்படுத்துகிறது. “வாடிவாசல்” என்பது காளை வெளியேறும் கதவை குறிக்கும் சொல். அந்த வாசல் வழியே பாய்ந்து வரும் காளை, வெறும் மிருகமாக அல்ல; ஒரு சமூகத்தின் பெருமையையும் சவாலையும் சுமந்து வருகிறது. அதனை எதிர்கொள்ளும் வீரனும் தனிப்பட்ட மனிதராக மட்டுமல்ல; தனது மரபின் பெருமையைத் தாங்கியவனாக நிற்கிறான்.
சி.சு. செல்லப்பா முதலில் இதைப் பற்றி 1959-க்கு முன் “சந்திரோதயம்” என்ற பத்திரிகையில் நெடுங்கதையாக எழுதியார். பின்னர் 1959ஆம் ஆண்டு இக்கதையை விரித்து, குறுநாவலாக வடிவமைத்து, தனது “எழுத்து” இதழ் சந்தாதாரர்களுக்கு இலவசமாக அனுப்பினார். இதன் மூலம் ஜல்லிக்கட்டின் சமூகப் பின்னணியை இலக்கிய உலகில் நிலைநிறுத்தினார். “வாடிவாசல்” புனைவாக இருந்தாலும், அதன் பின்னணியில் உள்ள சமூக உண்மை மிகத் தெளிவாக வெளிப்படுகிறது.
இந்தப் புனைவின் மூலம் நாம் புரிந்துகொள்ள வேண்டியது, ‘ஜல்லிக்கட்டு’ என்பது, வெறும் உடல் வலிமைப் போட்டி அல்ல என்பதே. அது சமூக அடையாளங்களின் வெளிப்பாடாக உள்ளது. காளையின் வீரமும் வீரனின் துணிவும் அவற்றின் பின்னணியில் இருக்கும் சாதி மனோபாவமும் அனைத்தும் ஒன்றோடொன்று பின்னிப் பிணைந்துள்ளன. இதனால், ஜல்லிக்கட்டு களம் சமூக உணர்வுகள் மோதும் மேடையாக மாறுகிறது.
இன்றைய சூழலிலும் ஜல்லிக்கட்டு பற்றிய விவாதங்கள் தொடர்கின்றன. சிலர் இதனை தமிழர் பண்பாட்டின் அடையாளமாகக் கருதுகின்றனர். மற்றவர்கள் (குறிப்பாக விலங்குநல ஆர்வலர்கள்) இதனை விலங்குகளுக்கும் மனிதர்களுக்கும் ஆபத்தானதாகக் கூறுகின்றனர். ஆனால், சமூக நோக்கில் பார்க்கும்போது, இதன் உள்ளார்ந்த அமைப்பை உணராமல் அதைப் புரிந்துகொள்ள முடியாது. சாதி, அதிகாரம், பெருமை, எதிர்ப்பு ஆகிய அனைத்தும் இதில் கலந்து கிடக்கின்றன.
ஜல்லிக்கட்டில் ‘வீரம்’ மதிக்கப்படுகின்றது; ஆனால், ‘வீரன்’ வெறுப்புக்குள்ளாகின்றான் என்ற முரண்பாடு, அதன் சமூக அமைப்பை வெளிப்படுத்துகிறது. காளையின் வீரத்தில் உரிமையாளரின் சாதி பெருமையும், வீரனின் வலிமையில் அவன் சார்ந்த சாதியின் மரபும் பிரதிபலிக்கின்றன. இதனால், ஜல்லிக்கட்டு களம் ஒரு பொதுநிலையான சாதிப்போராகக் காணப்படுகிறது. இந்த உண்மையை இலக்கிய வடிவில் வெளிப்படுத்திய “வாடிவாசல்” போன்ற படைப்புகள், ஜல்லிக்கட்டின் ஆழமான சமூக அர்த்தத்தை நமக்கு உணர்த்துகின்றன. எனவே, ஜல்லிக்கட்டை வெறும் விளையாட்டாக மட்டும் அல்லாது, ஒரு சமூக அசைவியக்கமாகப் புரிந்துகொள்வதே சரியான அணுகுமுறையாகும்.
ஜல்லிக்கட்டைப் பின்னணியாகக் கொண்டு எழுதப்பட்ட இக்குறுநாவலில் கதை நடைபெறும் இடம் நேரடியாகச் சொல்லப்படவில்லை. ஆனால், எழுத்தாளர் சில வரிகளின் மூலம் அதனை நுட்பமாகக் குறிப்புணர்த்துகிறார். “அதோ ஆற்றுமணல்லே செருக்கடிச்சுக்கிட்டு இருக்கு”, “அவருக்குப் பின்னால் குரல்கள் ஆற்றுப் பக்கம் பூராவும் கேட்டுக் கொண்டிருந்தன” போன்ற வரிகள், கதை நடைபெறும் இடம் பெரிய ஆற்றுப் படுகைக்கு அருகில் அமைந்திருக்க வேண்டும் என்பதைக் காட்டுகின்றன. இவ்வாறு சுட்டப்படும் களம் ‘பாலமேடு ஜல்லிக்கட்டு’ எனப் புரிந்து கொள்ளப்படுகிறது.
‘பாலமேடு’ கிராமம் மதுரை மாவட்டத்தில் புகழ்பெற்ற ஜல்லிக்கட்டு நடக்கும் மற்றுமொரு இடமாகும் (புகழில் முதலிடம் பெற்றது அலங்காநல்லூர் கிராமம்). இங்கு மிகப்பெரிய ஆற்றுப் படுகை அருகே ஜல்லிக்கட்டு நடைபெறும் மரபு உண்டு. வாடிவாசல் எனப்படும் வாயிலைத் தாண்டி பாய்ந்து வரும் காளைகள், சற்றுத் தூரம் ஓடி ஆற்றுப் படுகையை அடைந்து வெறியுடன் அலைந்து திரிவதுண்டு. இத்தகைய இயற்கைச் சூழல், நாவலின் காட்சிகளை நம் கண்முன்னே நிறுத்துகிறது. எழுத்தாளர் நேரடியாக இடத்தின் பெயரைச் சொல்லாமல், சூழலின் வழியே வாசகர்களை அந்த இடத்திற்குக் கொண்டு செல்கிறார்.
இந்தக் குறுநாவலின் மையக்கரு மிகவும் தெளிவானது. வாடிபுரம் பெரியபட்டி ஜமீனின் காரிக்காளையைச் செல்லாயி சல்லிக்கட்டில் உசிலனூர் அம்புலித்தேவனின் மகன் பிச்சுத்தேவன் அடக்குவதுதான் கதையின் முக்கிய நிகழ்வு. இங்கே காளை வெறும் மிருகமல்ல; அது ஜமீன்தாரின் பெருமை, அதிகாரம், மரபு ஆகியவற்றின் அடையாளமாக உள்ளது. “காரிக்காளை” எனப்படும் அந்த மாடு, பல ஆண்டுகளாக அடக்க முடியாத வீரத்தைக் கொண்டதாகக் கூறப்படுகிறது. அதனை அடக்குவது சாதாரண நிகழ்வு அல்ல; அது ஒரு பெரும் சவால்.
பிச்சுத்தேவன் எனும் இளைஞன் அந்தச் சவாலை ஏற்கிறான். அவன் வெற்றி பெறும் தருணம், தனிப்பட்ட வீரச் செயல் மட்டுமல்ல; அது சமூக அளவிலும் பெரும் தாக்கத்தை ஏற்படுத்தும் நிகழ்வாக அமைகிறது. ஜமீன்தாரின் பெருமை சோதிக்கப்படுகிறது. கிராம மக்களின் பார்வை அவனை நோக்கி திரும்புகிறது. இவ்வாறு காளையும் வீரனும் மோதும் தருணம், இரு சமூக நிலைகளின் மோதலாகவும் எடுத்துக் கொள்ளப்படுகிறது.
ஜல்லிக்கட்டுக்குத் தங்கள் மாடுகளை அழைத்துவரும் மனிதர்களின் மனநிலையை எழுத்தாளர் மிகவும் நுட்பமாகச் சித்தரிக்கிறார். அவர் கூறுவது: “சாதாரண குடிபடைக்காரனும் சரி, காணியாளனும் சரி, பெரிய ஜமீன்தாரும் சரி – அவனவன் தன் மாட்டுப் பெருமையை, தன் சீமைக்கு அப்பாலே திக்விஜயம் செய்து, காட்டி மாட்டுக்கும் தனக்கும் பேர் வாங்கும் ஆசையில் முனைந்து நிற்பான்.” இந்த வரிகள் ஜல்லிக்கட்டின் சமூக மனநிலையை வெளிப்படுத்துகின்றன.
இதில் ஒரு முக்கிய அம்சம் உள்ளது. ஜல்லிக்கட்டில் பங்கேற்பவர்கள் வெறும் போட்டிக்காக மட்டுமே வருவதில்லை. அவர்கள் தங்கள் மாட்டின் வீரத்தை மற்றவர்களுக்கு நிரூபிக்க விரும்புகிறார்கள். ‘தங்கள் கிராமத்திற்கும் குடும்பத்திற்கும் சமூகத்திற்கும் பெயர் வாங்க வேண்டும்’ என்பதே அவர்களின் நோக்கம். “திக்விஜயம்” என்ற சொல் இங்கு முக்கியமானது. அது வெற்றியை மட்டும் குறிக்கவில்லை; தன் பெருமையை எல்லாத் திசைகளிலும் பரப்புவது என்ற பொருளைக் கொண்டுள்ளது.
ஜமீன்தாராக இருந்தாலும், சாதாரண மனிதராக இருந்தாலும், தன் மாட்டின் வீரத்தை வெளிப்படுத்த வேண்டும் என்ற ஆசை அனைவரிடமும் உள்ளது. ஆனால் அந்த ஆசையின் பின்னணியில் சமூகநிலை, அதிகாரம், பெருமை ஆகியவை மாறுபடுகின்றன. ஜமீன்தாரின் காளை அடக்கப்படாமல் தப்பித்தால், அது அவனது அதிகாரத்தின் வெற்றியாகக் கருதப்படும். மறுபுறம், சாதாரண இளைஞன் அந்தக் காளையை அடக்கினால், அது அவனது வீரத்தின் சான்றாக மட்டுமல்ல; சமூக அடுக்குமுறைக்கு எதிரான ஒரு சவாலாகவும் பார்க்கப்படும்.
இந்நாவலில் வாடிவாசல் மிக முக்கியமான சின்னமாகத் திகழ்கிறது. ‘வாடிவாசல்’ என்பது காளை வெளியேறும் வாயில். அந்த வாயிலைத் தாண்டி வரும் காளை, தன்னுடைய முழு சக்தியுடனும் பாய்கிறது. அதனை எதிர்கொள்ளும் வீரன், உயிரைப் பணயம் வைத்து நிற்கிறான். அந்தக் கணம் ஒரு சாதாரண விளையாட்டு தருணமல்ல; அது வாழ்க்கை மற்றும் மரியாதை ஆகியவற்றின் சோதனைக்காலமாக மாறுகிறது.
ஆற்றுப்படுகை களமாக இருப்பது கதைக்கு உயிரூட்டுகிறது. மணல்வெளியில் பாய்ந்து ஓடும் காளை, அதைத் துரத்திச் செல்லும் இளைஞர்கள், கூட்டத்தின் முழக்கங்கள் ஆகியன அனைத்தும் காட்சியை உயிர்ப்பிக்கின்றன. ஆற்றுப்படுகை என்பது வெறும் இயற்கை அமைப்பு அல்ல; அது காளையின் வெறியையும் மனிதனின் துணிவையும் பிரதிபலிக்கும் பரந்த வெளி.
பிச்சுத்தேவன் காரிக்காளையை அடக்கும் தருணம், கதை முழுவதும் சேர்க்கப்பட்ட பதற்றத்தின் உச்சநிலையாக அமைகிறது. அவன் வெற்றிபெறும்போது, அது தனிப்பட்ட மகிழ்ச்சியைத் தாண்டி சமூக வெற்றியாகக் கருதப்படுகிறது. ஜமீன்தாரின் பெருமை சோதிக்கப்படுகிறது. கூட்டத்தின் எதிர்வினை கதையின் உச்சத்தை உருவாக்குகிறது.
இவ்வாறு, நாவல் ஜல்லிக்கட்டைக் களமாகக் கொண்டு சமூக அமைப்புகளின் இயங்குகையை வெளிப்படுத்துகிறது. காளை, வீரன், ஜமீன்தார், கூட்டம்—அனைவரும் ஒரு பெரிய சமூக நாடகத்தின் பங்கேற்பாளர்கள். கதை நடைபெறும் இடம் நேரடியாகச் சொல்லப்படவில்லை என்றாலும், பாலமேடு போன்ற இடங்களின் இயற்கைச் சூழல் அதன் பின்னணியில் நின்று காட்சியை நமக்கு அளிக்கிறது.
இக்குறுநாவல் ஜல்லிக்கட்டின் வெளிப்புற வீரத் தோற்றத்தை மட்டும் காட்டவில்லை. அதன் பின்னணியில் உள்ள சமூக மனநிலையை, பெருமை மற்றும் மரியாதைக்கான போராட்டத்தை, தனிநபர் மற்றும் சமூக உறவுகளை எல்லாம் வெளிப்படுத்துகிறது. கதைநிகழும் களம் சுட்டப்படாதபோதிலும், குறிப்புகளின் வழியே வாசகர்கள் அந்த இடத்தை உணர முடிகிறது. வாடிவாசலைத் தாண்டி பாயும் காளை போல, இந்தக் கதை வாசகர்களின் மனத்திலும் ஆழமான சிந்தனையை எழுப்புகிறது.
ஜல்லிக்கட்டு என்பது வெறும் மனிதன்–மாடு மோதல் அல்ல; அது இருநிலை எதிர் வர்க்கங்களுக்கிடையிலான ஒரு மறைமுகச் சாதிப்போராகவும் உருவெடுத்துள்ளது என்பதே இப்பத்திகளின் மையக்கருத்தாகும். இந்த மோதலை நேரில் காண வருவோருக்கும் அந்தப் போட்டியின் வெறி தொற்றிக்கொள்கிறது. களத்தில் இறங்குவெயிலின் கடும் வெப்பம் இருந்தாலும் கூட்டம் அதைப் பொருட்படுத்துவதில்லை. ஏன்னென்றால் அவர்கள் பார்ப்பது ஒரு சாதாரண விளையாட்டு அல்ல; ஒரு சமூக மரியாதை, பெருமை, அடையாளம் ஆகியவை சோதிக்கப்படும் தருணம்.
படைப்பாளர் இதனை மிக அழகாக, “மனிதனுக்குள்ளே அடங்கிக் கிடக்கும் சுபாவமான மிருகவெறி அந்தப் பொழுதுக்கு மேலோங்கி…” என்று குறிப்பிட்டுள்ளார். மனிதனின் உள்ளத்தில் இயற்கையாகவே ஒரு போராட்ட உணர்வு உள்ளது. அது வழக்கமான நாள்களில் அடங்கியிருக்கும். ஆனால், ஜல்லிக்கட்டு போன்ற நிகழ்வுகளில் அந்த உணர்வு மேலெழுகிறது. மிருக சக்திக்கும் மனித சக்திக்கும் இடையே நடக்கப் போகும் மோதலைக் காணும் ஆர்வம், கூட்டத்தின் இரத்த ஓட்டத்தையே வேகப்படுத்துகிறது. முதுகைச் சுடும் வெப்பம்கூட அப்போது அவர்களுக்கு பெரியதாகத் தோன்றாது.
இதில் ஓர் உளவியல் அம்சம் உள்ளது. மக்கள் கூட்டமாகச் சேர்ந்தால், தனிநபரின் சிந்தனை மாறுகிறது. கூட்டத்தின் உணர்ச்சி அவனை ஆள்கிறது. ஒருவரின் குரல் மற்றவரின் குரலோடு கலக்கிறது. ஒருவரின் உற்சாகம் மற்றவருக்குப் பரவுகிறது. இதனால் ஜல்லிக்கட்டு களம் ஒரு வெறியூட்டும் மேடையாக மாறுகிறது. பார்ப்பவர்கள்கூட மோதலின் பங்காளிகளாக மாறிவிடுகிறார்கள்.
மாடுபிடிப்பவர்களின் மனநிலையும் இதைவிட குறையாது. அவர்கள் வெறும் பணத்திற்காகப் போட்டியிடுவதில்லை. ‘தங்களின் புகழ் இவ்வுலகம் சிலகாலமாவது நிலைபெறவேண்டும்’ என்ற எண்ணமே அவர்களைத் தூண்டுகிறது. ஒருவரின் தந்தை புகழ்பெற்ற மாடுபிடிப்பவராக இருந்தால், அந்தப் பெருமை மகனின் மனதில் ஆழமாகப் பதிந்திருக்கும். “தன் தகப்பன் பெருமை இவ்வளவு தொலைக்கும் எட்டி இருப்பது கண்டு அவனுக்குத் திருப்தி” என்ற வரிகள் இதனை உணர்த்துகின்றன.
அவர்களின் நோக்கம் சிறிய பரிசு அல்ல. “நாலணா எட்டணா பெறுமானமுள்ள உருமாத் துணிக்காக அங்கே போட்டியில்லை” என்று கூறப்படுவது மிக முக்கியம். பரிசாக வழங்கப்படும் துணியின் மதிப்பு மிகச் சிறியது. ஆனால், அதை எட்டு உருமா, பத்து உருமா என்று அதிகமாகப் பெற்றதாகக் கூறிக் கொள்ளும் பெருமையே அவர்களுக்கு முக்கியம். “குத்து வாங்கினாலும் அவனைப் பற்றி வட்டாரம் முழுவதும் பேசும்” என்ற வரிகள், சமூக அங்கீகாரமே அவர்களின் உண்மையான இலக்கு என்பதை வெளிப்படுத்துகின்றன.
இவ்வாறு மாடுபிடித்தல் அக்காலத்தில் ஒரு வியப்புக்குரிய கலையாக வளர்ந்தது. காளையை வெறியூட்டி, அதன் எல்லையைச் சோதித்து, பின்னர் அதை அடக்கி வெற்றி காட்டுவது ஒரு திறமையாகக் கருதப்பட்டது. படைப்பாளர் கூறுவது: “மிருகத்தை ரோசப்படுத்தி, அதன் எல்லையைக் கண்டுவிட்டு, அதை மனிதன் அடக்கி வசப்படுத்தி வெற்றி காட்டத் துணிவதை ஒரு கலையாக சாதகம் செய்திருக்கிறார்கள்” என்பது இதற்கு ஆதாரம்.
இதில் ‘கலை’ என்ற சொல் குறிப்பிடத்தக்கது. அது வெறும் உடல் வலிமை அல்ல; மன தைரியம், வேகமான சிந்தனை, தன்னம்பிக்கை, சமநிலை ஆகியவற்றின் இணைப்பாகும். காளையின் வேகத்தையும் வெறியையும் கணித்து, சரியான தருணத்தில் அதனைப் பற்றிப் பிடிப்பது ஒரு திறமை. இதனால் மாடுபிடிப்பவர் வீரனாக மதிக்கப்படுகிறார்.
அதனால்தான், “மனுஷனுக்கும் மாட்டுக்கும்தான் தம்பி இந்த சல்லி. விவகாரம் கொம்புக்கும் கைக்கும்தான்” என்று அறிவுறுத்தப்படுகின்றது. இதன் பொருள், இந்தப் போட்டி மனிதனுக்கும் மாட்டிற்குமிடையே மட்டுமே இருக்க வேண்டும் என்பதாகும். அதில் வேறு சமூக, சாதி, அரசியல் உணர்வுகள் கலக்கக் கூடாது என்பதே அடிப்படை நோக்கம். காளையின் கொம்புக்கும் மனிதனின் கைக்கும் இடையிலான மோதலாகவே அது இருக்க வேண்டும்.
ஆனால் காலப்போக்கில் நிலை மாறுகிறது. மாடுபிடித்தல் என்ற சாகசக் கலை, சாதிப்போராக மாறுகிறது. ஒருவரின் வெற்றி, தனிநபரின் வெற்றியாக மட்டும் கருதப்படாமல், அவரது சாதியின் பெருமையாக எடுத்துக்கொள்ளப்படுகிறது. இதனால் போட்டி களத்தில் கண்ணீர் சிந்துவதுகூட தவறாகக் கருதப்படுகிறது. “மனுஷனும் சரி மாடும் சரி, வாடிவாசல்லே கண்ணீரு சிந்தப்படாது. மறச்சாதிக்கு அது சரியில்லே” என்று கூறப்படுவது, இந்தப் போட்டி எவ்வளவு கடுமையான சமூகப் பொருளை எடுத்துக்கொண்டிருக்கிறது என்பதைக் காட்டுகிறது.
இங்குக் ‘கண்ணீர்’ என்பது பலவீனத்தின் அடையாளமாகக் கருதப்படுகிறது. ஒருவர் தோற்றால் அவர் மட்டும் அல்ல; அவரது சமூகமே அவமானப்படுத்தப்பட்டதாகப் பார்க்கப்படுகிறது. இதனால் வீரர்கள் தங்கள் உயிரையே பணயம் வைத்து களத்தில் நிற்கிறார்கள். காயம் அடைந்தாலும், வலியைக் காட்டாமல் நிற்க வேண்டும் என்ற கட்டாயம் அவர்களுக்கு உள்ளது.
இதனால் ஜல்லிக்கட்டு களம் ஒரு சாதாரண விளையாட்டு மேடையாக இல்லாமல், மனித மனத்தின் அடிநிலைகளைக் கிளறிவிடும் இடமாக மாறுகிறது. வெற்றி–தோல்வி என்பது உடல் வலிமையின் அளவுகோல் மட்டுமல்ல; சமூக மரியாதையின் சின்னமாக மாறுகிறது.
இருநிலை எதிர் வர்க்கங்களின் மோதல், கூட்டத்தின் வெறி, மாடுபிடிப்போரின் புகழாசை, சாகசக் கலையின் உருவாக்கம், பின்னர் அது சாதிப்போராக மாறுதல் ஆகியன அனைத்தும் இணைந்து ஒரு சிக்கலான சமூக நிகழ்வை உருவாக்குகின்றன. இது ஜல்லிக்கட்டின் உளவியல், சமூக அடுக்குகளை வெளிப்படுத்துகின்றது.
மனிதனின் உள்ளார்ந்த மிருகவெறி, பெருமைக்கான ஏக்கம், சமூக அங்கீகாரத்தின் ஆசை ஆகியவை ஜல்லிக்கட்டின் களத்தில் வெளிப்படுகின்றன. ஆரம்பத்தில் மனிதன்–மாடு மோதலாக இருந்தது, பின்னர் மனிதன்–மனிதன் மோதலாக மாறிவிட்டது. இதுவே ஜல்லிக்கட்டின் சமூக பரிமாணத்தை நமக்குத் தெளிவுபடுத்துகிறது.
ஜல்லிக்கட்டில் மாடுகளை வாடிவாசல் வழியாக அனுப்புவதற்கு முன் கூறப்படும் “கட்டியம்” என்பது வெறும் அறிவிப்பு அல்ல. அது ஒரு சவாலின் அறிவிப்பு. ஒரு சமூகத்தின் பெருமையை மற்றொரு சமூகத்தின் முன் முன்வைக்கும் அறைகூவல். அந்தச் சொற்கள் சாதாரணமாகத் தோன்றினாலும், அவற்றின் உள்ளார்ந்த அர்த்தம் மிகவும் ஆழமானது.
“ஈரேழு உலகம், அஷ்டதிக்குகளிலும் ஐயக்கொடி நாட்டிய தீர வீர பராக்கிரம பெரியபட்டி ஜமீன்தார் எசமானுடைய இந்த காரிக் காளை…” என்று தொடங்கும் கட்டியம், முதலில் ஜமீன்தாரின் பெருமையைப் புகழ்கிறது. இங்கு காளை பற்றி பேசுவதற்கு முன், அதன் உரிமையாளரின் வீரமும் அதிகாரமும் பேசப்படுகிறது. இது காளை தனிப்பட்ட மிருகமல்ல; அது ஜமீன்தாரின் பெருமையின் சின்னம் என்பதை உணர்த்துகிறது.
“கொம்புக்கு நடுவே நெத்தித் திட்டுலே ரெண்டு பவுனு தங்கமா…” என்று சொல்லப்படுவது, காளையின் கொம்பில் தொங்கவிடப்பட்ட தங்க நாணயத்தைச் சுட்டுகிறது. இது ஒரு பரிசு மட்டுமல்ல; அது சவாலின் அடையாளம். அந்தத் தங்கத்தைப் பிடிக்கத் துணிவுள்ளவரே காளையை அணைய வேண்டும் என்பதைக் குறிக்கிறது.
அடுத்து வரும் சொற்கள் மிகவும் தீவிரமானவை. “மாடு அணைகிறவன்னு சொல்லிக்கிட்டு, அப்பன், முப்பாட்டன் பெருமையைப் பேசிக்கிட்டு இருக்கிற ஆம்புளெ மீசை முறுக்கிகள்…” என்று கூறி, காளையை அணையத் தயங்குபவர்களை ஏளனப்படுத்துகிறது. இது ஒரு சாதாரண அழைப்பு அல்ல; அது ஒரு தூண்டல். ஆண்மையைச் சவால் செய்கிறது. “பெண்சாதி, பிள்ளைகுட்டி இல்லாதவங்க…” என்று கூறி, குடும்பமற்றவர்களை முன்வைத்து சவால் விடுகிறது. இவ்வாறு வார்த்தைகள் வழியாகவே மனிதர்களின் மனதைத் தூண்டுகிறது.
“ஆம்புளையா இருந்தா புடுச்சிக்க, பொம்புளையா இருந்தா ஓடிப்போ” என்ற வரி, ஆண்மை–பெண்மை என்ற பிரிவினையை முன்வைத்து சவாலை வலுப்படுத்துகிறது. காளையைப் பிடிக்கத் துணியாதவன் ஆணல்ல என்று மறைமுகமாகக் கூறுகிறது. இதுவே ‘கொம்பு சீவுதல்’ எனப்படும் மனோபாவத்தை வெளிப்படுத்துகிறது.
‘கொம்பு சீவுதல்’ என்பது காளையின் கொம்பைச் சீவுதல் மட்டுமல்ல. வார்த்தைகளால் மனிதனின் மனதைத் தூண்டி, அவனது ஆண்மையையும் பெருமையையும் சோதிப்பதாகும். இங்கு காளையின் கொம்பு மட்டுமல்ல; மனிதனின் ‘கொம்பும்’ சீவப்படுகிறது. அவனது மரியாதை, பெருமை, குடும்பப் புகழ் ஆகியவை சவாலுக்குள்ளாகின்றன.
இந்தக் கட்டியத்தின் மூலம் ஜல்லிக்கட்டு வெறும் விளையாட்டு அல்ல என்பதை உணர முடிகிறது. அது ஒரு சமூக மேடை. அதில் வார்த்தைகளே ஆயுதங்களாகப் பயன்படுத்தப்படுகின்றன. காளையை வெளியே அனுப்புவதற்கு முன், மனிதர்களின் மனதை வெப்பமூட்டும் இந்தச் சொற்கள், களத்தை போர்க்களமாக மாற்றுகின்றன.
இந்நாவல் ஓர் உக்கிரமான ஜல்லிக்கட்டைக் காட்சிப்படுத்துகிறது. காளை வெறியுடன் பாய்கிறது. அதை எதிர்கொள்ளும் வீரன் உயிரைப் பணயம் வைத்து நிற்கிறான். ஆனால் இந்த மோதலின் பின்னணியில் இயங்குவது சாதிய மனவோட்டமே என்பதை எழுத்தாளர் வெளிப்படுத்துகிறார்.
காளை யாருடையது? ஜமீன்தாரின். அதை அடக்க வருபவன் யார்? வேறு சமூகத்தைச் சேர்ந்த இளைஞன். இதனால், காளையின் வெற்றி–தோல்வி தனிநபரின் விஷயமாக இல்லாமல், சமூக மரியாதையின் விஷயமாக மாறுகிறது. கட்டியத்தில் உரிமையாளரின் பெருமை முதலில் கூறப்படுவது இதற்கே சான்று.
இந்த சமூக உண்மையை ஆழமாக வெளிப்படுத்திய படைப்பு வாடிவாசல் ஆகும். இதை எழுதியவர் சி. சு. செல்லப்பா. இந்நாவல் ஜல்லிக்கட்டின் வெளிப்புற வீரத்தைக் காட்டுவதோடு மட்டுமல்லாமல், அதன் பின்னணியில் இயங்கும் சாதிய மனநிலையையும் வெளிச்சமிட்டுக் காட்டுகிறது.
வாடிவாசல் என்பது காளை வெளியேறும் கதவு. அந்தக் கதவைத் தாண்டி வரும் காளை, ஒரு சமூகத்தின் பெருமையையும் சவாலையும் சுமந்து வருகிறது. அதை எதிர்கொள்ளும் வீரன், தனிப்பட்ட மனிதராக மட்டும் இல்லாமல், தனது மரபின் பிரதிநிதியாக நிற்கிறான். இந்தப் பின்னணியில் கட்டியம் ஒரு முக்கியமான பங்கு வகிக்கிறது.
கட்டியத்தின் சொற்கள், காளையை விடுவதற்கு முன்பே மனிதர்களின் இரத்தத்தை கொதிக்கச் செய்கின்றன. கூட்டம் முழங்குகிறது. வீரர்கள் மனதில் தீர்மானம் எடுக்கின்றனர். இந்தச் சூழலில் ஜல்லிக்கட்டு ஒரு சாகசக் கலையிலிருந்து சாதிப்போராக மாறுகிறது.
மனிதனுக்கும் மாட்டுக்கும் இடையிலான மோதல், மனிதனுக்கும் மனிதனுக்கும் இடையிலான மோதலாக மாறிவிடுகிறது. கண்ணீர் சிந்துவது கூட பலவீனமாகக் கருதப்படுகிறது. தோல்வி என்பது தனிப்பட்ட தோல்வி அல்ல; சமூக அவமானமாகக் கருதப்படுகிறது.
இதனால், இந்நாவல் ஒரு விளையாட்டு காட்சியை மட்டும் அளிக்கவில்லை. அது சமூக அமைப்புகளின் செயல்பாட்டை வெளிப்படுத்துகிறது. அதிகாரம், பெருமை, சாதி, ஆண்மை, மரியாதை—இவை அனைத்தும் ஜல்லிக்கட்டின் களத்தில் ஒன்றாகக் கலக்கின்றன.
வாடிவாசலில் கூறப்படும் கட்டியம், ஜல்லிக்கட்டின் உண்மையான முகத்தை வெளிப்படுத்துகிறது. வார்த்தைகளால் தூண்டப்பட்ட மனிதர்கள், களத்தில் உயிரைப் பணயம் வைத்து நிற்கின்றனர். காளையின் கொம்பு மட்டுமல்ல; மனிதனின் பெருமையும் சோதிக்கப்படுகிறது.
இந்த உக்கிரமான சமூக உண்மையைத் துல்லியமாகச் சித்தரித்ததாலேயே “வாடிவாசல்” சி.சு. செல்லப்பாவின் ஆகச்சிறந்த படைப்பாகக் கருதப்படுகிறது. ஜல்லிக்கட்டின் வெளிப்புற சாகசத்தைத் தாண்டி, அதன் பின்னணியில் இயங்கும் சாதிய மனவோட்டத்தை நமக்குத் தெளிவாக உணர்த்தும் படைப்பாக அது நிலைத்திருக்கிறது.
– – –