‘காதல்’ என்பது, ஒருவரை மற்றொருவருடன் நெருக்கமாக இணைக்கும் செயலாக மட்டுமின்றி, ஒருவரின் வாழ்க்கையின் முக்கிய நோக்கங்களை அர்த்தமுள்ளதாக மாற்றும் உளவியல் விசையும்கூட. திருக்குறள் இன்பத்துப் பாலில் ‘களவியல்’ என்ற பகுதியில் ஆறாவது அதிகாரமாக இடம்பெற்றிருப்பது ‘நாணுத்துறவுரைத்தல்’ ஆகும். காதல் ஒருவருக்குள் தோன்றிவிட்டது என்பதனை அல்லது ஒருவரிடம் தொற்றிக்கொண்டது என்பதனை அவரின் முகத்தில் வழியும் வெட்கத்தின் ரேகைகளைக் கொண்டே புரிந்துகொள்ளலாம்.
காமம் உழந்து வருந்தினார்க்கு ஏமம்
மடலல்லது இல்லை வலி
காதல் நிறைவேறாமல் போகும்போது, அந்தக் காதலர் மனத்தில் பெரும் துயரம் ஏற்படும். தன் உணர்ச்சியையும் விரக்தியையும் வெளிப்படுத்த எந்த வழியும் இல்லாத நிலையிலேயே அவர் மடல் ஏறும் வழியைத் தேர்ந்தெடுக்கிறார்.
மடல் ஊர்தல் அல்லது மடலேறுதல் என்பது சங்ககாலத்தில் காணப்பட்ட ஒரு சிறப்பான வழக்கம். இது காதலில் தோல்வியுற்ற தலைவன் தன் காதலின் உண்மையையும் ஆழத்தையும் உலகம் அறியச் செய்வதற்காகச் செய்த ஒரு செயலாகும். அதாவது, தலைவன் தன் விரும்பிய தலைவியை அடைய முடியாதபோது, அவளைப் பற்றிய தன் காதலை வெளிப்படையாக மக்களுக்குக் காட்டும் நோக்கில் மடலேறுவான்.
இவ்வழக்கத்தில், தலைவன் தன் மேனியில் திருநீறு பூசிக்கொண்டு, யாரும் சூடாத எருக்கு மலர்களால் தன் தலையை அலங்கரித்து, பனைமரத்தின் அகன்ற இலைகளால் செய்யப்பட்ட குதிரை வடிவிலான ஒரு பொருளில் ஏறி ஊர் முழுவதும் சுற்றுவான். அவன் தலைவியின் பெயரைத் தொடர்ந்து கூவிக் கொண்டு செல்வான். இதன் மூலம் ஊரார் அவனது காதல் வேதனையை அறிந்து, அவனுக்கு இரக்கம் கொள்ளும். அந்த இரக்கத்தின் மூலம் தலைவனுக்கும் தலைவிக்கும் மீண்டும் சேரும் வாய்ப்பு உருவாகும்.
இவ்வாறு மடல் ஏறுதல் என்பது சங்க காலத்தில் ஆண்களின் காதல் உணர்ச்சியையும், அதில் தோல்வியுற்ற துயரத்தையும் வெளிப்படுத்தும் ஒரு வழியாக இருந்தது. ஆனால், இந்தச் செயல் சமூகத்தில் இழிவாகக் கருதப்பட்டது. எனவே பலர் நேரடியாக மடலேறாமல், “நான் மடலேறி விடுவேன்” என்று மிரட்டல் சொல்வதன் மூலம் தங்கள் உணர்ச்சியை வெளிப்படுத்தினர். இது “மடல் கூறல்” எனப்பட்டது.
மடல் கூறல் என்பது தலைவன், தலைவியிடம் தன் காதல் துன்பத்தை வெளிப்படுத்தி, அவளிடம் தன்னை ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டிய அவசியத்தை உணர்த்துவது. இதற்கு மாறாக, தலைவியோ அல்லது அவளது தோழியோ “மடல் ஏற வேண்டாம்” என்று தடுக்கிற நிலை “மடல் விலக்கு” எனப்படும்.
சங்க இலக்கியங்களில் பெண்கள் மடலேறியதாகக் கூறப்படவில்லை. காரணம், பெண்கள் எத்தகைய நிலை வந்தாலும் தங்கள் உணர்ச்சிகளை வெளிப்படையாகக் காட்டாமல், மன அடக்கத்துடன் பொறுத்துக் கொள்வார்கள். எனவே, மடல் ஏறுதல் என்பது ஆண்களுக்கு மட்டுமே உரிய வழக்காக இருந்தது.
ஆனால், பக்தி இலக்கியங்களில் ஆழ்வார்களுள் சிலர் தங்களைப் பெண்ணாகப் பாவித்து, தெய்வத்தை அடைய முடியாத துன்பத்தில் மடல் ஏறியதாகப் பாடியுள்ளனர். இது உண்மையான மடலேறுதல் அல்ல, ஆன்மிகக் காதலின் அடையாளமாகக் கொள்ளப்படுகிறது.
ஒரு முறை மடல் ஏறிய தலைவன், தன் காதலி திருமணத்திற்கு ஒத்துக் கொள்ளாவிட்டால், மறுமுறை மடலேற மாட்டான். அவன் உயிரையே முடித்துக் கொள்வான் என்று சொல்லப்படுகிறது. இதன் மூலம், மடலேறுதல் என்பது ஒரு காதலரின் கடைசி தீர்மானம், அவனது காதலின் உச்ச நிலை என்பதை உணர முடிகிறது.
மடல் ஏறுதல் சங்ககாலத்தில் இரண்டு ஒழுக்கங்களோடு தொடர்புடையது:
கைக்கிளை ஒழுக்கம் – தலைவன் தன்னை விரும்பாத பெண்ணுக்காக மடல் ஏறுவேன் எனக் கூறுவது.
பெருந்திணை ஒழுக்கம் – தலைவன் உண்மையான காதலுக்காக மடல் ஏறி அவளைக் பெறுவது.
மடல் ஏறுதல் என்பது வெறும் வெளிப்பாட்டு வழக்கம் அல்ல; அது ஒரு காதலரின் ஆழ்ந்த உணர்வையும், மன வேதனையையும் வெளிப்படுத்தும் கலாச்சார அடையாளமாகும். இதன் மூலம் சங்ககால மக்கள் காதலை மிகுந்த உண்மையுடனும் மரியாதையுடனும் அணுகியதை அறியலாம்.
அதாவது, தன் உயிரையே அர்ப்பணித்து, தன் காதலின் உண்மையையும் வலிமையையும் உலகிற்குக் காட்ட முயல்கிறார். இது காதலரின் ஆழமான துன்பத்தையும் காதலின் தீவிரத்தையும் வெளிப்படுத்தும் ஒரு செயலாகும். அவருக்கு அந்த நேரத்தில் மடல் ஏறுதலே ஒரே தீர்வாக தோன்றுகிறது.
இக்குறள், காதல் நெஞ்சங்களில் எழும் வேதனைகளையும் அதன் வெளிப்பாடுகளையும் உளவியல் கோணத்தில் நுணுக்கமாக விவரிக்கிறது. “காமம் உழந்து வருந்தினார்க்கு” எனத் தொடங்கும் வரி, காதலில் தோல்வியடைந்து துயரத்தில் திளைக்கும் நபர்களின் உளநிலையைத் துல்லியமாக விவரிக்கிறது. இந்நிலையில், “மடல்” எனும் பழமையான பாவனை மட்டுந்தான் ஒரு தீர்வாகக் கூறப்படுகிறது. இந்தக் குறள் காதலின் மனவலியை மட்டுமல்ல, அதனுடன் தொடர்புடைய உளவியல் அலைச்சல்களையும் நமக்கு வெளிப்படுத்துகிறது.
“காமம் உழந்து வருந்தினார்க்கு” என்பது, ஒருவர் மனத்திற்குள் உறைந்த காதலை வெளிக்காட்ட இயலாமல் மனச்சோர்விலும் துயரத்திலும் வீழும் நிலையை விவரிக்கிறது. இவ்வாறு உள்ளவர்கள் அதிக மன அழுத்தத்திற்குட் படுகிறார்கள். இது உணர்ச்சிக் குழப்பம் (Emotional Turmoil) எனப்படக் கூடும். இந்நிலையிலுள்ள நபர், தன்னைச் சமூகத்தில் தனியாக, வெறுமையாக உணர்கிறார்.
இதனால் மனச்சோர்வு, பதட்டம், மற்றும் நம்பிக்கையின்மை போன்ற உளவியல் நிலைகள் உருவாகின்றன. இதை எதிர்கொள்வதற்காகவேதான் திருவள்ளுவர், “மடல்” எனும் ஒரு சமூக அனுமதிக்கப்பட்ட காதல் வெளிப்பாட்டைப் பரிந்துரைக்கிறார்.
மடல் ஊர்தல் என்பது, காதலர் தன் காதலைக் கட்டுக்கடங்காத நிலையில் ஊரைக்கூட்டி அறிவிப்பது. இது ஒரு சமுதாயப் பழக்கம். இது வெளிப்படையான உணர்ச்சி கழித்தல் (Catharsis) ஆகும். ஒருவரின் மனத்தில் உள்ள ஆழமான உணர்வுகளை வெளியில் கொண்டு வந்து ஒளிக்காமல், தன் துயரத்தை வெளிக்காட்டுவது உளவியல் அடிப்படையில் மிக முக்கியமான செயலாகும்.
இது உணர்ச்சி வெளியீடு (Emotional release) என்பதுடன் தன்னம்பிக்கையுடன் வெளிப்படுகிறதா (Assertive action) என்றும் பார்க்க வேண்டும். இந்த வெளிப்பாடு மன அழுத்தத்தைக் குறைக்கும். மடல் ஊர்தல் என்பதில் காதலின் துயரமே இல்லாமல், தன்னிலை நிலைநாட்டும் ஒரு மனஅழுத்த நிவாரணமும் அடங்கியுள்ளது.
திருவள்ளுவர் “ஏமம் மடலல்லது இல்லை வலி” எனக் கூறுகிறார். இதில் உள்ள “ஏமம்” என்பது பாதுகாப்பு அல்லது தன்னலமீறிய துணை என்றும் பொருள் பெறுகிறது. காதலில் தோல்வியடைந்த மனம், அதனுடன் போராட வேண்டிய நிலையில், ஒரே வழி – உணர்வுகளை ஒளிக்காமல் வெளிப்படுத்தும் மடல்தான் என்கிறார்.
உளவியல் அடிப்படையில், இச்செயல் தனக்குள்ளே மூடியுள்ள அடக்கப்பட்ட உணர்ச்சிகளை (Repressed emotions) வெளியே கொண்டுவர உதவுகிறது. இதன் மூலம் மனநிலை சீராகிறது. இது சுய வலியுறுத்தல் (Self-assertion) எனப்படும். இது தன்னுணர்வுகளை மறைக்காமல், துணிவுடன் வெளிப்படுத்தும் மனநிலையை வளர்க்கும்.
இக்குறள், காதல் வேதனையில் உள்ளவர்களின் மன நிலையை மிகவும் தெளிவாக எடுத்துரைக்கிறது. மனத்துக்குள் மட்டும் துன்பத்தைக் குவிய விடாமல், அதை வெளிக்கொண்டு வரவும் மன அழுத்தம் குறையவும் ‘மடல்’ என்பது ஒரு சமூக அனுமதியுடனான உளவியல் உத்தியாகச் செயல்படுகிறது. இது ஒருவகையில் ‘உணர்வுச் சுதந்திரத்தின்’ அழகு. உணர்வுகளைத் தக்கவைத்து மன அழுத்தத்தில் வாழ்வதைவிட, வெளிப்படுத்தி விடுதலை அடைவது நல்லது என்பது திருவள்ளுவரின் உளவியல் நுண்ணறிவாகும்.
நோனா உடம்பும் உயிரும் மடலேறும்
நாணினை நீக்கி நிறுத்து
காதல் நிறைவேறாத போது, அந்தத் துன்பம் உடலையும் உயிரையும் ஆட்கொள்கிறது. காதலர் தன் மனவலிமையையும் வெட்கத்தையும் இழந்து விடுகிறார். காதல் இழப்பின் வேதனை அவரைத் தாங்க முடியாத நிலைக்குத் தள்ளுகிறது. அப்போது அவருக்கு உலக வாழ்க்கை அர்த்தமற்றதாகத் தோன்றுகிறது. இதனால் அவர் மடல் ஏறி தன் காதலின் உண்மையையும் ஆழத்தையும் வெளிப்படுத்த நினைக்கிறார். இதுவே அவரது மனத்தின் கடைசி தீர்மானமாக மாறுகிறது.
இதில்,காதலில் தோல்வி கண்டவர் அல்லது பிரிவால் வேதனைப்படும் ஒருவரின் உளநிலை மற்றும் அதிலிருந்து தோன்றும் மனவலிமையினை மிகத் தீவிரமாகவும் உணர்வுபூர்வமாகவும் எடுத்துரைக்கிறார். இந்தக் குறளை உளவியல் நோக்கில் அணுகும் போது, அது காதலின் தனிப்பட்ட மனவேதனையை மட்டுமல்லாது, சமூகத்தில் உணர்வுகளைப் பகிர்வதற்கான உளவியல் தேவையையும் வெளிப்படுத்துகிறது.
“நோனா உடம்பும் உயிரும்” எனும் முதல் வரியில், காதலின் பிரிவால் ஏற்பட்ட துயரத்தால் உடலும் உயிரும் தாங்க முடியாத நிலையில் சென்று விட்டன என்று கூறுகிறார். இது ஓர் உளவியல் மற்றும் உடல்நல பாதிப்பு என்பதைக் காட்டுகிறது. மனவேதனை நீடிக்கும்போது, அது உடலுக்கு நேரடியான தாக்கங்களை ஏற்படுத்தும். தூக்கம் குறைதல், மதிப்பீடு குறைதல், ஆசையின்மை, மனச்சோர்வு, வலிகள் போன்ற உடல் நலக் கோளாறுகள் இதன் விளைவாக ஏற்படுகின்றன.
“நாணினை நீக்கி நிறுத்து” எனும் இரண்டாம் வரி, மிகப் பெரிய உளவியல் சிந்தனையை வெளிக்கொள்கிறது. ‘நாணம்’ என்பது ஒரு சமூக எதிர்பார்ப்பு. இது, ஒருவர் தன் உணர்வுகளை வெளிக்காட்டாமல் அடக்க வைக்கும் ஓர் உள்ளார்ந்த கட்டுப்பாடாகும். உண்மையான உணர்வுகளை வெளிக்காட்டாமல், ‘இது கெட்டுப் போய்விடும்’என்ற பயத்தால் மக்கள் அவற்றை அடக்க முயல்கிறார்கள்.
ஆனால், இந்தக் குறளில், காதலுக்காக உள்ள துயரம் அந்த நாணத்தை முற்றிலும் தள்ளிவைத்து விட்டது. இது ஓர் உணர்ச்சித் திருப்புமுனை (Emotional breakthrough). நாணத்தைத் தாண்டி உணர்வுகளை வெளிக்கொண்டு வருவது ஒரு சுய விடுதலை (Self-liberation) ஆகும். இது மன அழுத்தத்தை நிவர்த்தி செய்யும் முதன்மையான வழியாக இருக்கலாம்.
மடல் என்பது, நரக நிலையில் உள்ள காதலன் தன் காதலினை ஊராரிடம் வெளிப்படையாகத் தெரிவிப்பதற்கான ஒரு முறையாகும். இது, உணர்ச்சி அடக்கத்தால் கூடிய உணர்ச்சி அடக்குமுறையை (Emotional repression) உடைத்தெறிந்து, உணர்ச்சி வெளிப்பாடாக (Emotional expression) உருவெடுக்கும் ஒரு செயலாக இருக்கிறது.
உளவியல் அடிப்படையில், உணர்ச்சிகளை அடக்கிவைப்பது மனநலத்துக்குத் தீங்கு செய்யக்கூடும். ஆனால் அவற்றை வெளிப்படையாகப் பகிர்வது, மன நிம்மதிக்குக் காரணமாகிறது.
இந்தக் குறள் காதலின் வேதனையை ஓர் உளவியல் நோக்கில் விரிவாக வெளிப்படுத்துகிறது. மனத் துயரம் ஒருவரின் உடல் மற்றும் உயிரை உலுக்கக்கூடியது. அதைக் கட்டுப்படுத்தும் நாணத்தை எட்டிப் பிடித்து, உணர்வுகளை வெளிக்கொண்டு வருவதுதான் உண்மையான மனவலிமை.
இது மடல் ஊர்தலாகவும், உணர்ச்சித் துன்பத்திலிருந்து விடுதலை பெறுவதற்கான உளவியல் உத்தியாகவும் அமைக்கிறது. இக்குறள், காதலில் மட்டும் அல்ல, நவீன மனித உறவுகளிலும் உணர்வுகளைக் கட்டுப்படுத்தாமல் பகிர்வதன் உளவியல் முக்கியத்துவத்தைக் காட்டும் உயர்ந்த வெளிப்பாடாக விளங்குகிறது.
நாணொடு நல்லாண்மை பண்டுடையேன் இன்றுடையேன்
காமுற்றார் ஏறும் மடல்
முன்னொரு காலத்தில் நாணமும் ஆண்மையும் எனும் பண்புகளை உடையவனாக இருந்தேன் என்று காதலர் கூறுகிறார். ஆனால், காதல் நிறைவேறாமல் போன துயரம் அவனது மனத்தை முற்றிலும் மாற்றி விட்டது. தன்னம்பிக்கையும் வெட்க உணர்வும் அனைத்தும் மறைந்துவிட்டன. காதலின் வேதனை அவனை உயிரையே அர்ப்பணிக்கத் தூண்டுகிறது. இதனால் அவர் தற்போது மடல் ஏறும் மனநிலைக்கு வந்திருக்கிறார். இதுவே அவருடைய காதலின் உண்மையையும் துன்பத்தின் ஆழத்தையும் காட்டுகிறது.
இந்தத் திருக்குறள், காதலின் தீவிர உணர்வுகளால் ஒருவருடைய மனநிலையே எப்படி முற்றிலும் மாறக்கூடும் என்பதை மிக அழுத்தமாகத் தோற்றுவிக்கிறது. திருவள்ளுவரின் இந்த வரிகள், ஒருவருடைய அடையாளம், அந்தரங்க நம்பிக்கைகள், சமூக மதிப்பீடு ஆகியவையும் காதலின் வேதனையின் முந்திய உருவங்களில் எப்படி முற்றிலும் உருக்குலைந்துவிடக் கூடும் என்பதைக் காட்டுகின்றன.
“நாணொடு நல்லாண்மை பண்டுடையேன்” எனும் வரி, ஒருவன் தன் கடந்த காலத்தை நினைவுகூர்கிறான். அவன் சமுதாயத்தின் ஒரு நல்லண்மை மிக்க, நாணம் காக்கத் தெரிந்த ஒரு மனிதனாக இருந்தான். உளவியல் அடிப்படையில், இது ஒரு நேர்மறை சுய பிம்பம் (Positive self-image) எனப்படும். அதாவது, “நான் ஒரு பண்பட்டவன், என்னால் என்னைக் கட்டுப்படுத்த முடியும்” என்ற தன்னம்பிக்கை.
நாணம் என்பது சமூக ஒழுக்க நெறியின் அடிப்படை. ஒருவர் வெளிப்படையாக உணர்வுகளை வெளிக்கொணராமல், அதை அடக்கிக் கொள்ளும் மனவலிமையே நாணமாகும். இதேபோல், நல்ல ஆண்மை என்பது ஆண் தன்மை, தன்னிலைமையுடன் செயல்படும் திறன், கண்ணியம் என்பவையும் உள்ளடக்கியது.
“இன்றுடையேன் காமுற்றார் ஏறும் மடல்” எனும் வரியில், ஒருவன் அந்த நாணத்தையும், ஆண்மையையும் இழந்ததை ஏற்கிறான். ஏன்? காதல் மற்றும் காமவெறியால் உண்டான உணர்ச்சி முறிவு (Emotional breakdown) காரணமாக. இந்த நெகிழ்வு ஒரு தனிப்பட்ட உளவியல் மாற்றத்தை வெளிப்படுத்துகிறது.
காதல் என்பது, குறிப்பாகப் பதிலளிக்கப்படாத காதல், பெரும் மனவலியை ஏற்படுத்தும். இது மனத்தில் அடையாள நெருக்கடியை (Identity crisis) உருவாக்கும். “நான் யார்?” என்ற அடிப்படை வினாவுக்கே பதில் தெரியாமல் குழம்புவதற்கு இவனின் நிலை தக்கதொரு சான்றாகும்.
மடலூர்தல் என்பது, காதலில் தோல்வியுற்றவனின் கடைசி முயற்சி. அவர் தன் உணர்வுகளை வெடிப்பாக வெளியிடும் ஒரு மனநிலைக்கேற்ப உருவான செயல். அதாவது, அடக்கிப் போன உணர்வுகளை வெளிக்கொண்டு வந்து மன அழுத்தத்திலிருந்து விடுபடல்.
இந்த நிலை, தனிமை, ஏக்கம், நிராகரிப்பு, நம்பிக்கை இழப்பு போன்ற தீவிர உணர்வுகளால் நிகழக்கூடியது. உண்மையான காதல் தோல்வி மனத்தில் ஏற்படுத்தும் தாக்கம், ஒரு வீரனின் ஆண்மையையும், மானத்தையும் அழித்துவிடக் கூடிய அளவுக்கு கொண்டுசெல்லும் என்பதையே இக்குறள் வெளிப்படுத்துகிறது.
இந்தத் திருக்குறள், ஒரு மனிதனின் மனச்சாய்வை மிக அழுத்தமாகச் சித்தரிக்கிறது. காதலின் தீவிரமான உளவியல் தாக்கத்தால், ஒரு மனிதன் தன் அடையாளம், தன்னம்பிக்கை, நாணம், ஆண்மை அனைத்தையும் துறந்து, தன்மையைவிட உணர்வுகளை முக்கியமாகக் கருதும் நிலைக்கு வருகிறான். இது காதலின் உள்மனநிலையின் ஆழத்தையும், உணர்ச்சிகளின் சக்தியையும் காட்டும் ஓர் அழகிய உளவியல் கருத்தாகும்.
காமக் கடும்புனல் உய்க்கும் நாணொடு
நல்லாண்மை என்னும் புணை
காதல் என்பது ஒரு பெரும் வெள்ளம்போல் மனிதனின் மனத்தை ஆட்கொள்கிறது. ஒருவரிடம் இருந்த நாணம், ஆண்மை போன்ற பண்புகள் அந்தக் காதலின் பேரோட்டத்தில் அழிந்து விடுகின்றன. காதலின் ஆழம் அவனைக் கட்டுப்படுத்த முடியாத நிலைக்கு இட்டுச் செல்கிறது. அதன் காரணமாக அவன் தன்னடக்கத்தையும் மரியாதையையும் மறந்து விடுகிறான். காதல் உணர்ச்சி அவனை முழுமையாக பிடித்துக்கொள்வதால், அவன் பழைய இயல்பை இழந்து, காதலின் ஆழ்ந்த உணர்வில் மூழ்கி விடுகிறான்.
இக்குறட்பாவில் தோழர் வள்ளுவர், காதலால் ஏற்படும் உளவியல் தாக்கங்களை மிகக் கூர்மையாகச் சித்தரித்துள்ளார். ‘காதல்’ என்பது, ஓர் உணர்வு மட்டுமல்ல, அது நம் சிந்தனையை, நம்மைச் சுற்றியுள்ளவர்களின் எதிர்பார்ப்புகளை, நம் சொந்த அடையாளத்தைச் சீர்குலைக்கும் அளவிற்குத் தீவிரமான உள் அதிர்வுகளை உருவாக்கக்கூடிய ஒரு மனவியல் நிலை.
இங்கு, “காமக் கடும்புனல்” எனக் கூறுவது, காதலால் ஏற்படும் தீவிர உணர்வுகளின் ஒப்புமை. காதல் வெறும் பாசம் அல்ல; அது ஒருவரை முழுமையாக ஆட்கொள்ளும் ஆசை, ஏக்கம், வலிக்கேற்பும் ஆனது. இந்தக் காதல், ஒரு மிகப்பெரிய வெள்ளமாக மனத்தில் உண்டாகிறது. உளவியல் அடிப்படையில் இது வெறித்தனமான ஏக்கம் (Obsessive longing) அல்லது உணர்ச்சி வெள்ளம் (Emotional flooding) எனப்படுகிறது.
ஒருவரது செயல்கள், சிந்தனைகள் அனைத்தும் காதலால் ஆட்கொள்ளப்படும் போது, அவர் தனக்கு உரித்தான நாணம், கண்ணியம், தன்னாட்சி போன்றவை அனைத்தும் குலைந்துவிடுகின்றன.
நாணம் என்பது சமூக ஒழுக்கத்தின் அடையாளம். உளவியல் அடிப்படையில் இது சமூக மனசாட்சி (Social conscience) என அழைக்கப்படுகிறது. ஒருவருடைய செயல்கள் பிறரால் மதிக்கப்பட வேண்டுமெனும் உள்ளுணர்வின் வெளிப்பாடும் இதனுள் அடங்கும். அதேபோல், ‘ஆண்மை’ என்பது சுய கட்டுப்பாடு (Self-control), கண்ணியம் (Dignity), தனிப்பட்ட ஒருமைப்பாடு (Personal integrity) ஆகியனவற்றை உள்ளடக்கியதைக் குறிக்கிறது.
இந்த இரண்டும், ஒருவருடைய மன உறுதியை அமைக்கும் இரு தூண்கள். ஆனால், இந்த இரு தூண்களும் காதலின் வேகத்தைத் தாங்க முடியாமல், வெள்ளத்தில் அடிபட்டு போய்விடும் எனக் குறள் கூறுகிறது.
“புணை” என்ற சொல்லில் உளவியல் நுணுக்கம் இருக்கிறது. காமத்தால் உண்டாகும் மனத்தொல்லையைக் கடக்க, நாணமும் ஆண்மையும் ஒருவருக்குப் புணையாக இருப்பதற்குப் பதிலாக, அதுவே வெள்ளத்தால் அடித்துச் செல்லப்படுகிறது. இது, ஒருவரின் உணர்ச்சிநிலை முழுமையாகச் சிதைக்கப்படுவதைக் குறிக்கிறது.
உளவியலின் பார்வையில், இது அடையாளச் சரிவு (Identity collapse) என அழைக்கப்படும். அதாவது, ஒருவர் தன் அடையாளத்தை நிலைநாட்டிய உள்முனைபோல இருந்த அனைத்தும் முற்றிலும் விழுந்துவிடும் நிலை. இதுவே காதல் வெறிக்குள்ளானவர் தனிமைப்படுத்தப்பட்டு, துன்பத்திற்குள் மூழ்க முக்கியக் காரணமாகும்.
இதில் தோழர் வள்ளுவர், காதல் என்பது எவ்வளவு வலிமையான உளவியல் சக்தியாக இருக்கின்றது என்பதை உணர்த்துகிறார். நாணமும் நல்ல ஆண்மையும் போன்ற மனித அடையாளங்களையும்கூட காதலின் வலிமை அழிக்கக்கூடியது. காதல் வெள்ளமாக வரும்போது, நம் மனத்தைச் சமப்படுத்த வைத்திருந்த உளவியல் கருவிகள் அனைத்தும் பயனற்றவையாகின்றன. இது உணர்வுகளின் ஆழம், அதன் தாக்கம், மற்றும் மனத்தின் பாரிமாணங்களைப் பிரதிபலிக்கும் அபூர்வமான குறளாகத் திகழ்கிறது.
தொடலைக் குறுந்தொடி தந்தாள் மடலொடு
மாலை உழக்கும் துயர்
மாலை நேரம் வந்தால் காதலரின் மனம் குழப்பத்திலும் துயரத்திலும் மூழ்கி விடுகிறது. அந்த மயக்கம் காதலால் ஏற்படும் வேதனையின் விளைவு. ஆனால், அந்த வேதனையிலிருந்து விடுபட ஒரு வழியாக மடல் ஏறுதலை அவர் நினைக்கிறார். இந்த உணர்வுகளையும் துன்பத்தையும் அவருக்கு அளித்தவர், வளையல் அணிந்த மலைபோல் அழகியான அவளேதான். அவளின் நினைவே அவர் மனத்தைக் கலங்கச் செய்கிறது; அதேநேரத்தில் அவள்தான் அவன் மடல் ஏற வேண்டிய நிலைக்கும் காரணமுமாகிறாள்.
இங்குத் தோழர் வள்ளுவர் காதல் நெஞ்சின் உள்ளுணர்வுகளையும் அதனால் ஏற்படும் துன்பங்களையும் உளவியல் கோணத்தில் மிக நுட்பமாகப் பதிவு செய்கிறார். ஒரு காதலனின் மனக்கவலையை, அந்தக் காதலியை ஒப்பிட்டு விவரிக்கிறார்.
“மாலை உழக்கும் துயர்” எனும் சொல்லில், ஒருவன் மனத்தில் ஏற்படும் உணர்ச்சிகளின் தன்மையை நேரத்தோடு சேர்த்து விளக்குகிறார். மாலை என்பது இரவின் தொடக்கம். வெளிச்சம் மங்கிக் குறையும் நேரம். மனம் நிலைபெறாமல் குழப்பத்துடன் இருளுக்குள் செல்லும் ஒரு கட்டம். இந்த நேரம், தனிமை உணர்வு, ஏக்கம், வருத்தம் ஆகியவை மிகுதியாகத் தோன்றும் வேளையாக இருக்கிறது.
“மடலொடு மாலை உழக்கும் துயர்” எனும் வரியில், காதலன் தன் துயரத்தைப் பொறுத்துக்கொள்ள முடியாமல், சமூக வழிமுறைகளை மீறி, மடலேறும் தைரியமான முடிவை எடுக்கிறான். மடலேறும் செயல், உளவியல் அடிப்படையில், ஒருவர் கடுமையான மனஅழுத்தம் அல்லது மனமுறிவுக்கு ஆளாகும்போது செய்யும் வெளிப்பாடாகக் கருதலாம்.
‘மடலூர்வது’ என்பது, ஒரு காதலன் தன் காதலை வெளிப்படையாகப் பரப்பி, தோல்வியை ஒப்புக்கொண்டு, நாணத்தை விட்டுவிட்டு வெளியுலகில் அதைப் பறைசாற்றும் நிகழ்வு. இது காதலின் தீவிரம் (Intensity) மற்றும் விரக்தியை (Desperation) உணர்த்துகிறது.
“தொடலைக் குறுந்தொடி” எனும் வார்த்தை ஒரு காதலியின் சின்னம். அவள் அணியும் சிறிய வளையலால் காதலன் அவளை நினைவுகூர்கிறான். இது தூண்டுதல் நினைவகம் (Trigger memory) எனப்படுவது. உளவியல் அடிப்படையில், எந்தவொரு பொருளும் (சான்று: மணம், ஒரு காட்சி, ஓர் ஒலி) ஒருவர் வாழ்ந்த அனுபவங்களை மீண்டும் மனத்தில் மலரச்செய்யும். இங்கு அவளது வளையல், அவள் தந்த மனவேதனையையும் நினைவையும் தூண்டுகிறது.
அவளது சிறிய தொடியே இவனுக்குக் காதலில் வீழ்ந்தபின் மாலைகளில் ஏற்படும் வலிகளை நிழலாகக் கொண்டுவந்து நிற்கிறது. இது உணர்வுகளும் நினைவுகளும் எவ்வாறு ஒருவரை உடைந்த மனநிலையில் அழுத்துகின்றன என்பதைக் காட்டுகிறது.
இந்தத் திருக்குறள், ஒருவரின் காதல் வெறிநிலையை, உளவியல் முறையில் துல்லியமாகச் சித்தரிக்கிறது. ஒரு சிறிய நினைவுச் சின்னம் (தொடி) காதலனின் உள்ளத்தை ஊடுருவி, அவனை மாலை நேரங்களிலும் மடலேறும் நெருக்கடிகளிலும் தள்ளுகிறது. இவை அனைத்தும், காதலின் ஆழமும் அதன் உளவியல் தாக்கங்களும் எவ்வளவு வலுவாக உள்ளன என்பதை உணர்த்துகின்றன.
இங்குத் தோழர் வள்ளுவர் காதலை வெறும் பாசம் மட்டுமல்ல என்று கூறி, அது மனத்தை உருக்கும், சிந்தனையை மாற்றும், செயல்களையும் சமூக ஒழுங்குகளையும் ஊடறுக்கும் சக்தியாகவும் இருப்பதைக் காட்டியுள்ளார்.
மடலூர்தல் யாமத்தும் உள்ளுவேன் மன்ற
படல்ஒல்லா பேதைக்கென் கண்
காதலன் தன் காதலியின் நல்ல குணங்களையும் அழகையும் நினைத்துக் கொண்டே இருப்பதால், இரவெல்லாம் அவனுக்கு உறக்கம் வராது. அவளின் நினைவுகள் அவனது மனத்தை ஆட்கொள்கின்றன. அவள் அருகில் இல்லாததனால் அவன் மனம் அமைதியிழக்கிறது. அந்தக் கவலைகளால் அவன் நள்ளிரவிலும் மடல் ஏறுவது பற்றியே சிந்திக்கிறான். அதாவது, தன் காதலின் ஆழத்தையும் துன்பத்தையும் உலகிற்குத் தெரியப்படுத்த மடல் ஏறுவதுதான் ஒரேவழி என நினைக்கிறான்.
இக்குறட்பாவில், காதலன் தன் மனத்துக்குள் எழும் போராட்டங்களையும் அவன் காதல் துயரமும் அதனாலே உடலில் ஏற்படும் மாற்றங்களையும் மிக நுட்பமாகத் திருவள்ளுவர் விவரிக்கிறார். இவை அனைத்தும் மனித உளவியலின் ஆழங்களைத் தொட்டுத் தாக்குகின்றன.
“மடலூர்தல் யாமத்தும் உள்ளுவேன் மன்ற” என்பது, காதலன் தன் துயரை வெளிக்காட்டும் ஒரே வழியாகக் காணும் மடலேறுதல் பற்றிய தீவிர எண்ணத்தைக் குறிக்கிறது. ‘மடலூர்தல்’ என்பது, காதல் தோல்வியால் ஏற்படும் வேதனையைச் சமுதாயத்திடம் வெளிப்படையாகக் கூறும் செயல்சார்ந்த வழி. இது, மனநோய் வரையிலான ஒரு சூழ்நிலை என்றளவுக்கு வலிமையான உளவியல் விளைவை அளிக்கக் கூடியது.
அவன் தினமும் நள்ளிரவிலும்கூட தன்னிடம் நிகழும் மனவேதனைகளை, எண்ணங்களை, அவமானங்களையும் மீறி வெளிக்கொண்டு வரவேண்டும் என்று உறுதியாகக் கோரிக்கிறான். நள்ளிரவு என்பது, மனம் மிகவும் நிசப்தம் மற்றும் தனிமையில் இருக்கும் நேரம். அப்போது உள்மனம் அதிக உணர்வுகளால் போராடும். இது அசைபோடுதல் (Rumination) எனப்படும் உளவியல் நிலை. ஒரே விஷயத்தைத் தொடர்ந்து நினைத்து நினைத்து மனத்தில் சுமையேற்றி வைத்திருக்கும் ஒரு நிலை.
“படல் ஒல்லா பேதைக்கென் கண்” எனும் சொல்லில், காதலனின் உடல் நிலை, குறிப்பாகக் கண்கள், தூக்கமின்றி இருக்கின்றன. இங்குப் பேதை என்பது, பாசத்தின் மீதான மதிப்பு காரணமாக நாணம் மற்றும் அடக்கம் கொண்டவளாகக் குறிப்பிடப்படும் காதலியைக் குறிக்கிறது. அவளது பிரிவுதான் அவனைத் தூங்க முடியாமல் செய்கிறது.
உளவியல் நோக்கில், தூக்கமின்மை (Insomnia) என்பது தீவிரமான உள் துயரங்களின் வெளிப்பாடு. நள்ளிரவிலும் தூங்க முடியாத நிலை, மனத்தில் ஒரு நிரந்தர பதற்றத்தைக் (Anxiety) காட்டுகிறது. இது எதனாலும் தீராதபடி உருக்கும் காதல் பிரிவின் உணர்வுப் பிணியாகும்.
இந்தக் குறளில், காதலின் உளவியல் தாக்கம் ஒருவரின் உடலையும் செயல்பாடுகளையும் முழுமையாகக் கட்டுப்படுத்தும் நிலையை நன்கு காட்டுகிறது. தூக்கம் போன்ற ஓர் அடிப்படை மனிதச் செயலுங்கூடக் காதற்பிணியால் முடங்குகிறது.
இதற்கு ஏற்ப, காதலனின் மன நிலை ஒரு தீர்வுக்காக முயற்சி செய்கிறது. அதுதான் மடலூர்தல். இந்த எண்ணம் வெடிக்கும் நிலைமையின் முன் கட்டமாகும். மனக்கசப்பை வெளியே விடவேண்டும் என்ற ஆவல், கூடுதல் மன அழுத்தத்தையும் ஏற்படுத்துகிறது.
இந்தக் குறட்பா மனத்தளவில் காதலனின் உணர்ச்சி நெருக்கடியை (Emotional crisis) மிகத் துல்லியமாகப் பதிவு செய்கிறது. அவன் நள்ளிரவிலும் அலைகடலாய் சுழலும் எண்ணங்களில் தத்தளிக்க, தூக்கமின்றிக் கண்ணும் மூடாமல் தவிக்கிறான். உணர்வுகளால் ஆளாக்கப்படும் மனிதனின் நிலையைப் புரிந்து கொண்ட திருவள்ளுவர், மிக நுட்பமான உளவியல் நோக்கில் காதலின் தாக்கத்தை இக்குறளில் எடுத்துரைக்கிறார்.
இது காதல் வெறும் உணர்ச்சி அல்ல; அது உடலையும் தூக்கத்தையும் பிற செயல்பாடுகளையும் சிதைக்கும் மன ஆழ்ந்த ஆற்றல் என்பதை உணர்த்துகிறது.
கடலன்ன காமம் உழந்தும் மடலேறாப்
பெண்ணின் பெருந்தக்க தில்
அவளுடைய பெருமை என்னவெனில், காதலால் அவளும் மிகுந்த துன்பம் அனுபவித்தாலும் அதைக் காட்டாமல் பொறுமையுடன் தாங்குகிறாள். காதல் நோய் கடல் போல ஆழமானதும் முடிவில்லாததுமாக இருந்தாலும், அவள் தன் மனவலிமையால் அதை அடக்கி வாழ்கிறாள். மடல் ஏறாமல் தன் உணர்ச்சியை அடக்கிக் கொள்ளும் அந்தப் பெண்ணின் பண்பு மிக உயர்ந்தது. உலகில் இத்தகைய பொறுமையையும் தன்னடக்கத்தையும் கொண்ட பிறவி வேறு எதுவும் இல்லை என்பதே இந்தக் குறட்பாவின் பொருள்.
திருவள்ளுவர் இக்குறட்பாவில், காதல் வேதனையை உணர்தலால் உண்டாகும் உளவியல் குழப்பம், மன அழுத்தம், மன வலிகள் போன்றவற்றை மிக நுட்பமாகச் சொல்லியுள்ளார். குறிப்பாக, பெண்களின் மன ஆற்றல் மற்றும் பாசத்திற்குள் ஒளிந்திருக்கும் பொறுமை, அறம், தாங்கும் திறன் ஆகியவை இந்தக் குறளின் மையக்கருத்தாகும்.
“கடலன்ன காமம்” என்று தொடங்கும் வரியில், காதலால் ஏற்படும் உள் வேதனையைக் கடலுடன் ஒப்பிடுகிறார். கடல் ஆழமுள்ளதோடு, நிலை காண்பதில்லை. அப்படியே காதலினால் ஏற்படும் உணர்ச்சிக் குழப்பமும் ஆழமாகவும் நிரந்தர பதற்றமுடனும் இருக்கும். இதன் உளவியல் நோக்கில், இதை உணர்ச்சிக் கொந்தளிப்பு (Emotional turbulence) எனக் கூறலாம். மனத்தில் ஒரேநேரத்தில் ஆசை, ஏக்கம், சினம், பிணைப்பு, குற்றவுணர்வு, நம்பிக்கை ஆகியவை கலந்துவிடும்.
இந்தக் காதல் வேதனையை உடலோடு, உயிரோடு, மனத்தோடு தாங்கி நிற்பது எளிதல்ல. இது ஒருவரின் தூக்கம், உணவு, செயல்திறன் அனைத்தையும் பாதிக்கக் கூடியது.
“மடலேறாப் பெண்” என்றால், தன் காதலின் துயரை உலகம் அறிய மடல் எனும் வெளிப்பாட்டைத் தேர்ந்தெடுக்காமல், தன்னுள்ளே தன் துயரை அடக்கி வைக்கும் பெண். இவள் சொல்லாமலே துயரங்களைத் தாங்கும் ஆண்மையுடனும் நாணமுடனும் கூடியவள். இது ஒரு பெண் பிறவியின் உளவியல் வலிமையை மிக தெளிவாகக் காட்டுகிறது.
பெண், சமூக கட்டுப்பாடுகள், நாணம், மரியாதை போன்ற காரணங்களால் தன் காதலை வெளிப்படுத்த முடியாமல் உள்ளும் புலனும் கொண்டதாயிருப்பாள். ஆனால், அவள் துயரம் குறையாது. உளவியல் அடிப்படையில், இது அடக்குதல் (Suppression) அல்லது உணர்ச்சி அடக்குமுறை (Emotional repression) எனப்படும். உணர்வுகளை வெளிக்காட்டாமல் உள்ளே அடக்கிப் பராமரிக்கும் நிலை.
இந்த நிலை, ஒருவரை மெதுவாக மனக்குழப்பத்திற்கு, சில நேரங்களில் மன நோய்களுக்கு இட்டுச் செல்லும். ஆனாலும், திருவள்ளுவர் கூறுவது, அந்த உணர்வுப்பூர்வ துயரத்தை நேர்மையாகவும் அமைதியாகவும் தாங்கி நிற்கும் பெண் பிறவியின் உன்னதத்தையே.
“பெண்ணின் பெருந்தக்க தில்” என்ற இறுதி வரி, பெண் பிறவி பற்றிய ஓர் உளவியல் பாராட்டும் ஆகும். அவள் மனத்தின் ஆழத்தில் ஏற்படும் அடக்க உணர்வுகள், உணர்ச்சிகளை அடக்கும் சக்தி, மற்றும் சமூக ஒழுங்கை மீறாமல் துன்பங்களை தாங்கும் தன்மை என்பது உண்மையில் நவீன உளவியலாலும் எடுத்துக்காட்டாகக் கூறப்படுகிறது.
இந்தத் திருக்குறள், காதலால் ஏற்படும் உள் வேதனையை அடக்கிக்கொள்ளும் பெண் பிறவியின் வலிமையை எடுத்துரைக்கிறது. கடலெனக் காணப்படும் காதலின் குழப்பத்தில் தத்தளிக்கின்ற போதும் அவள் அதை வெளிக்காட்டாமல், சமூக மரியாதையுடன் தன்னுள் வைத்திருப்பது, மிக வலிமையான உளவியல் செயல்பாடு. இது பெண் பிறவியின் உணர்ச்சி முதிர்ச்சிக்கும் நாணவிருத்திக்கும் ஓர் மகத்தான சான்றாக விளங்குகிறது.
நிறையரியர் மன்அளியர் என்னாது காமம்
மறையிறந்து மன்று படும்
அவள் மிகவும் மன அடக்கமும் பொறுமையும் கொண்டவள். தன்னை இரக்கப்பட வேண்டியவளாகக் கருதாமல் தன்னம்பிக்கையுடன் நடக்கிறாள். ஆனால், அவர்களின் காதல் இருவருக்குள் மறைவாக இருந்தது. இப்போது அது மெதுவாக வெளிப்படத் தொடங்குகிறது. அவள் குணநலனும் நடப்பும் காரணமாக, அந்தக் காதல் ஊரிலுள்ளவர்களுக்கும் தெரிந்து விடுகிறது. இதனால் காதலர்கள் இருவரும் மனஅமைதியிழந்து அஞ்சுகிறார்கள். இரகசியமாக வைத்திருந்த காதல் இப்போது பொதுவானதாக மாறுகிறது என்பதே இந்தக் குறட்பாவின் கருத்தாகும்.
இந்தக் குறளில் தோழர் வள்ளுவர், மனநிலை, உணர்வுகளின் ஆழம், மற்றும் அதனால் ஏற்படும் வெளிப்பாடுகளை மிக நுட்பமாகக் கூறியுள்ளார். இக்குறளில், அவர் காதலனின் உள்ளக்காதல் வேதனை, அவனுடைய மனக் கட்டுப்பாடுகளை கடந்துவிடும் நிகழ்வை, அத்துடன் அதன் உளவியல் விளைவுகளையும் பற்றிப் பேசுகிறார்.
மனிதனின் உணர்வுகள் பொதுவாக இரண்டு நிலைகளில் செயல்படுகின்றன. 1. வெளிப்படையான நிலைகள், 2. மறைந்த நிலைகள். காதல், ஆசை, ஏக்கம் போன்ற உணர்வுகள் சில நேரங்களில் நாம் கட்டுப்படுத்த முயலும்போதும் அவை ஆழ்மனத்தின் ஊடாக வெளிப்படுவதைத் தடுக்க முடியாது.
இக்குறளில் வரும் “நிறையரியர்” என்றால், “நிறை” அல்லது மன அமைதி பெற்றவர் அல்லாதவர். காதலனின் உணர்வு மிகுந்த வெறுமை அவனை “மன்அளியர்” (நெஞ்சு வாடியவர்) என்று காட்டுகிறது. ஆனால், அவனைப் பார்த்தவர்கள், “இவர் மனத்தில் ஒழுங்கு இல்லாதவர், இரங்கத்தக்கவர்” என்று விமர்சிக்க மாட்டார்கள். ஏனெனில், அவர் மனத்தில் அடக்கியிருந்த காம உணர்வுகள் இப்போது “மறையிறந்து” – மறைவில் இருந்து வெளிவந்து (“மன்றில்”) மக்கள் மத்தியில், நிதர்சனமாகத் தெரிகின்றன.
இது உணர்ச்சி முறிவு (Emotional breakdown) எனும் உளவியல் நிலைக்கு ஒத்ததாகும். ஒரு நபர் நீண்டநாள் மன அழுத்தத்தில் வாழும் போதே, ஒருநாளில் அந்த மன அழுத்தம் வெடித்துவிடும். அந்த வெடிப்பே, இவருடைய காதல் வேதனையின் மன்றத்தில் வெளிப்படுவதாகக் குறளில் கூறப்பட்டுள்ளது.
இதுபோன்ற உளவியல் நிலை, பொதுவாக இரகசியமான காதலில் ஊரார் அறியும் வகையில் வெளிப்படும் காதலுக்கான உளவியல் பயணம் ஆகும். இது காதலனின் எண்ணங்களை மீறியதொரு செயலாக இருக்கலாம். அவனும் அவனது நாணத்தையும் கட்டுப்பாடுகளையும் இழந்து விட்டதின் விளைவாக.
மனத்தில் உள்ள காம உணர்வை மறைக்க இயலாமல் போவதென்பது, நமது சமூகக் கட்டுப்பாடுகளையும் அறைகூவுகிறது. திருவள்ளுவர் கூறுவது, ஒருவர் எவ்வளவு முயன்றாலும் உண்மையான காதல் உணர்வு மனத்தைத் தாண்டி மன்றத்திலும் விழைவதைத் தடுக்க முடியாது என்பதையே!.
இது, உணர்ச்சி வெளிப்படைத்தன்மை (Emotional transparency) எனும் உளவியல் கருத்துடன் பொருந்துகிறது. உணர்வுகள் ஒரு கட்டத்தில் தானாகவே வெளிப்படும். மனித இயற்கையின் ஓர் அம்சமாக, உணர்வுகளின் அடக்கம், முறைப்படுத்தல் மற்றும் அதிலிருந்து வெளிவரும் உளவியல் தாக்கங்கள் இக்குறளின் முதன்மைக் கருத்தாக விளங்குகின்றன.
இந்தத் திருக்குறள், காதல் உணர்வின் உளவியல் ஆழத்தையும் அதனால் ஏற்படும் வெளிப்பாடுகளையும் நுட்பமாக எடுத்துரைக்கிறது. மனக் கட்டுப்பாடு எவ்வளவு இருந்தாலும், உணர்வு பெருக்கம் ஒருபோதும் மறைந்திராது. அது ஒருநாள், அச்சு தாண்டி வெளிவந்து விடும். அந்த உணர்ச்சி வெடிப்பே மன்றத்தில் தோன்றும் காதல் துயரமாகிறது. இது உளவியல் அடிப்படையில் உணர்வுகளின் இயற்கையான வெளிப்பாடாகவே எடுத்துக் கொள்ளப்பட வேண்டும்.
அறிகிலார் எல்லாரும் என்றேஎன் காமம்
மறுகின் மறுகும் மருண்டு
காதலன் தன் மன அடக்கத்தால் தன் காதல் யாருக்கும் தெரியாமல் இருப்பதாக நினைக்கிறான். ஆனால், உண்மையில் அவன் மனம் காதலால் நிறைந்து விட்டதால், அந்த உணர்ச்சி வெளிப்படையாக அவன் உடல் மொழியிலும் நடப்பிலும் தெரிகிறது. அவனது காதல் அவன் முயற்சியின்றியே வெளியில் தெரிந்து விடுகிறது. அது தெருக்களிலும் மக்களிடமும் வெளிப்படுமளவிற்குப் பரவி விடுகிறது. இதனால், அவன் காதல் மறைக்க முடியாத அளவுக்கு ஆழமாகி விட்டதென்பது வெளிப்படுகிறது.
இதில், காதலின் உளவியல் பரிணாமத்தை மிக நுட்பமாக உணர்த்துகிறார். காதலின் நெருக்கடி, மனமாயை, வெளிப்படாத ஏக்கம் என்கிறவற்றின் தாக்கங்களை மனநலவியல் நிலையிலிருந்து பார்வையிட்டால், இது ஓர் உளவியல் வெடிப்பின் உச்சக் கட்டத்தை எடுத்துக்காட்டுகிறது.
குறளின் முக்கியமான கருப்பொருள், மனத்திற்குள் அடக்கி வைத்த உணர்வுகள், அவை கடைசியில் வெடித்து வெளிப்படுகின்றன என்பதே. “எல்லாரும் அறியவில்லை” என்று நம்பிய காதலன், தான் அடக்கிய காம உணர்வு தற்பொழுது “மறுகின் மறுகும் மருண்டு” எனக் கூறும் அளவிற்கு, தெருவில் வெளிப்பட்டு, தன்னை முழுவதுமாகத் தவிப்படையச் செய்கிறது.
இது அடக்கப்பட்ட உணர்ச்சிகள் (Repressed emotions) எனும் உளவியல் கோட்பாட்டை நினைவூட்டுகிறது. மனத்திற்குள் அடக்கப்படும் உணர்வுகள், குறிப்பாகக் காதல், ஏக்கம் போன்றவை, ஒரு கட்டத்தில் கட்டுப்பாடுகளை மீறி வெளிப்படும். அந்த வெளியீடு கட்டுப்பாடற்றதாகவும் அவமானகரமானதாகவும் இருக்கக்கூடும்.
“மருண்டு” என்ற சொல்லின் உளவியல் அர்த்தம் மிக ஆழமானது. இது ஒரு மனச்சுழற்சி நிலையைக் (Mental disorientation) குறிக்கிறது. உணர்வுகள் வழிநடத்தும் இந்த நிலை, நபருக்குத் தர்க்க சக்தி குறையும் தருணமாகும். அவருடைய செயல்கள் இலட்சியத்தையும் நாணத்தையும் கடந்து, ஆழ்மனத்தின் தூண்டுதலுக்கேற்ப நிகழ்கின்றன.
இது மருட்சிநிலை (Emotional flooding) எனப்படும் மனநிலையே!. உணர்வுகள் தாமே உள்ளம் முழுவதையும் ஆக்கிரமிக்கின்றன. காதலின் அந்த கோளாறு, மனஅமைதியை அழித்துவிடும். இதனால்தான், அமைதியாக இருந்து வருந்திய நபர், ஒருநாளில் தெருக்களில் தவித்துக்கொண்டு செல்லும் நிலையில் தள்ளப்படுகிறார்.
“எல்லாரும் அறியவில்லை” என்ற நம்பிக்கை, நபரின் தனிப்பட்ட உணர்வுகளை நிச்சயமாக மறைத்து விடுமா? என்பதை இக்குறள் வினாவாக உயர்த்துகிறது. உண்மையில், ஒருவரின் மனத்திற்குள் காணப்படும் காதல், அதற்கான வெளிப்பாடுகளால், மற்றவர்களுக்கும் உணரமுடியும். ஆனால், நம்மால் அதை உணர முடியாமல் போகிறது. இதுதான் உளவியல் தவறான நம்பிக்கை (False belief) எனப்படுவது.
அந்த தவறான நம்பிக்கையின் விளைவாக, நம் உள்மனத்தில் இருந்த காதல், அடக்கமின்றி வெளியேறுகிறது. அதுதான் “மறுகின் மறுகும்” – தெருவில் சுற்றும் மருட்சி நிலை.
இந்தக் குறட்பாவில் காதலால் ஏற்படும் உளவியல் குழப்பத்தின் மிக அழகான வெளிப்பாடு. காதலை மனத்திற்குள் அடக்கியவாறு வாழ்வது, மனத்தின் மீது பெரும் அழுத்தத்தை ஏற்படுத்துகிறது. அந்த அழுத்தம், ஒருநாள் வெடித்து வெளிப்படுவதால், நம்மை மன்றத்தில் மருட்சி நிலையில் அசைய வைக்கிறது. இது நம்முடைய உணர்வுகளின் இயற்கையான செயல்பாடு என்றும் மனநல உணர்வுகளுக்கு நம்மால் தனிக் கவனம் செலுத்த வேண்டிய அவசியம் உண்டு என்றும் தோழர் வள்ளுவர் நமக்குத் தெளிவுபடுத்துகிறார்.
யாம்கண்ணின் காண நகுப அறிவில்லார்
யாம்பட்ட தாம்படா ஆறு
காதலன் தன்னைச் சுற்றியுள்ள மக்கள் தன்னை நோக்கிச் சிரிப்பதைக் கவனிக்கிறான். அவர்கள் ஏன் சிரிக்கிறார்கள் என்பதையும் அவன் புரிந்து கொள்கிறான். அவன் அனுபவித்த காதலின் வேதனையும் மன வலியையும் அவர்கள் உணரவில்லை. அதனால், அவனது துயரத்தை அவர்கள் சிரிப்பாகவே எடுத்துக் கொள்கிறார்கள். உண்மையில் அவர்கள் அறிவில்லாதவர்கள், காதலின் ஆழத்தையும் அதிலுள்ள துன்பத்தையும் அறியாதவர்கள். அதனால், அவர்கள் அவனின் நிலையைப் புரிந்துகொள்ளாமல் எள்ளிநகையாடுகின்றனர்.
இக்குறளில், வள்ளுவர் காதலின் துன்பம் மற்றும் அதன் வெளிப்பாடுகள் எப்படி மற்றவர்களால் புரியப்படாமை காரணமாக, மனவியல் வலியை ஏற்படுத்துகிறது என்பதைக் கூறுகிறார். இது சமூக உளவியலில் பச்சாத்தாபம் பற்றாக்குறை (Empathy Deficit) என்ற ஒரு முக்கியமான தத்துவத்திற்கேற்ப அமைகிறது. அதாவது அனுபவிக்காதவர் உணர முடியாத நிலை.
“யாம்கண்ணின் காண நகுப அறிவில்லார்” என்பது, காதலால் நொறுங்கிய ஒரு நபரின் ஆழமான உளவியல் வேதனையை வெளிப்படுத்தும் வார்த்தை. காதலின் பிரிவும், ஏக்கமும், ஆழமான மனவேதனையாக மாறும்போது, அந்த நெஞ்சில் எழும் வலி சாமான்ய பார்வையால் புரிந்துகொள்ள முடியாது. இதை உணர்ச்சிகரமாகப் புரிந்துகொள்ளும் திறமை இல்லாதவர்கள், அந்த உணர்வுப் பூர்வமான வெளிப்பாடுகளைப் பார்த்து, அவை ஏமாற்றமோ, நகைச்சுவையோ என்று கருதிச் சிரிக்கிறார்கள்.
உளவியல் அடிப்படையில் இதைப் உணர்ச்சிப் புறக்கணிப்பு (Emotional invalidation) எனக் கூறலாம். அதாவது, ஒருவரது உணர்வுகளைச் சமூகம் தகுதியற்றவையாக மறுப்பது. இதுவே ஒரு நபரின் துன்பத்தை மோசமாக்கி, மன அழுத்தத்தை அதிகரிக்கிறது. உணர்வுகள் புரியப்படாவிட்டால், அந்த நபருக்குத் தனிமை மற்றும் ஏமாற்ற உணர்ச்சி உருவாகிறது.
“யாம்பட்ட தாம்படா ஆறு” என்பது, அந்த நபர்கள் காதலின் தீவிரத்தையும் அதன் வலியும் அனுபவிக்காத காரணத்தால், எம்மைப் பார்த்து நகைச்சுவையாக எடுத்துக் கொள்கிறார்கள் என்பதை அர்த்தப்படுத்துகிறது. அவர்களுக்கு உணர்வு அனுபவத்தின் அடிப்படை தெரியாது. இது அறிவாற்றல் பச்சாத்தாபம் இடைவெளி (Cognitive empathy gap). அதாவது, ஒருவரின் உணர்ச்சிகளைப் புரிந்துகொள்ளும் அறிவுசார் திறமை இல்லாத நிலை.
உளவியல் அடிப்படையில், ஒருவர் அனுபவிக்காத துயரத்தைப் புரியாமலிருப்பது இயல்பானதுதான். ஆனால், அதை ஏளனம் செய்யும் தன்மை சமூகத்தின் புரிதல்சார்ந்த தோல்வியையே காட்டுகிறது. காதலின் வலிக்குள் இருக்கும் ஒருவருக்கு, சிரிப்பு அல்லது பார்வைதான் எப்படியோ ஒரு தாக்குதலைப் போல் தோன்றும்.
இந்தக் குறள் ஒரு பெரிய உண்மை கூறுகிறது. நம் மனத்தின் நெருக்கடியை வெளியில் உள்ளவர்கள் அறிந்துகொள்ள முடியாது. அவர்கள் அதைக் குற்றமாகவோ, நகைச்சுவையாகவோ பாவிப்பார்கள். இதுதான் உணர்வுப் பிணைவிலக்கம் (Emotional disconnect).
தோழர் வள்ளுவர் இக்குறளில் மிக நுட்பமாக ஒரு மனநிலை மாற்றத்தையும் சமூகத்தில் உணர்வுகள் புரியாமலிருக்கும் ஆபத்தையும் எடுத்துரைக்கிறார். உணர்வு உணர்ச்சிகளை அனுபவிக்காதவர்கள், அதை நகைச்சுவையாக எடுத்துக் கொள்வார்கள்; ஆனால், அந்தச் சிரிப்புகள், காதலின் நெருப்பில் இளைத்த நெஞ்சுக்குப் புண்மேல்பட்ட சுடுஎண்ணெய்போல ஆகும். இது உணர்வுகளை மதிக்க வேண்டிய அவசியத்தை நமக்குப் புரியவைக்கிறது.
– – –