திருக்குறள் இன்பத்துப் பாலில் ‘கற்பியல்’ என்ற பகுதியில் முதலாவது அதிகாரமாக இடம்பெற்றிருப்பது ‘பிரிவாற்றாமை’ ஆகும். முன்னமே இணைந்திருந்தவர்கள் பிரிந்திருப்பதைப் பற்றித்தான் இந்த அதிகாரம் பேசுகிறது. தம்பதியரின் தற்காலிகப் பிரிவு. இங்கு அவர்கள் உடலால் பிரிந்து உயிரால் இணைந்திருக்கிறார்கள். அதனால் இங்கு அவர்கள் எதிர்கொள்வது தனிமைத்துயரை அல்ல. இங்குப் ‘பிரிவு’ என்பது தனிமை அல்ல. மீண்டும் இணைய விரும்பும் விழைவுத் துயர்.
செல்லாமை உண்டேல் எனக்குரை மற்றுநின்
வல்வரவு வாழ்வார்க் குரை
இதில் காதலின் ஆழமான துயரமும் எதிர்பார்ப்பும் வெளிப்படுகின்றன. ஒருவர் தன் பிரியமானவரிடம், “நீ என்னை பிரிவதில்லை எனச் சொல்” என்று வேண்டுகிறார். இதன் மூலம் அவர் பிரிவின் வலி தாங்க முடியாதது என உணர்த்துகிறார். “நீ வரும்போது உயிரோடு இருப்பவர்கள் அனைவருக்கும் நான் விரைவில் வருவேன் எனச் சொல்” என்று கூறுவது, அவரது காதல் வாழ்க்கை இறக்கும் வரை நிலைத்திருக்கும் என்பதைப் புலப்படுத்துகிறது. இவை காதலின் உண்மைத்தன்மையும் பிரிவின் வேதனையையும் உணர்ச்சிமிக்க மொழியில் வெளிப்படுத்தும் மனத்தைக் கவரும் வரிகளாகும்.
இங்கு பிரிவு, எதிர்பார்ப்பு மற்றும் மனதுணர்வின் குழப்பங்களைக் கவியுணர்வோடு பகிர்ந்துள்ளார். காதலின் முக்கியமான உணர்வுப்பாடுகளில் ஒன்று ‘பிரிவினால் ஏற்படும் வலிமையான உளவியல் துயரம்’. இக்குறளில் காதலியின் மனநிலைதான் மிகத் துல்லியமாகப் பிரதிபலிக்கப்படுகிறது.
“செல்லாமை உண்டேல் எனக்குரை” – காதலன் தன்னை விட்டுப் பிரிந்து செல்லாமல் இருக்கக்கூடிய நிலையில் இருந்தால், அதைத் தன்னிடம் நேரடியாகச் சொல்ல வேண்டும் என்று காதலி கூறுகிறாள். இது காதலின் மிக ஆழமான உளவியல் தேவை ஒன்றைச் சுட்டுகிறது. அது பாதுகாப்பு உணர்வு.
பிரிந்து செல்லும் என்பதற்கே முன்பாகவே மனம் குழம்புகிறது. ஓர் உறவில், எதிர்காலம் பற்றிய அனுமானங்கள், சந்தேகங்கள் மற்றும் உறுதி இல்லாமை மனத்தளவில் பெரும் அழுத்தங்களை உருவாக்குகின்றன. இதே காரணத்தால் காதலி, தன்னிடம் நேரடியாக உறுதியளிக்கும்படி வேண்டுகிறார்.
“மற்றுநின் வல்வரவு வாழ்வார்க் குரை” – நீ பிரிந்து சென்ற பின்னர் மீண்டும் வருவாய் என்றால், அதற்கான நம்பிக்கையோடு இருக்கக் கூடியவர்கள், மனத்தளவில் வலிமை உடையவர்கள் – அவர்களிடம் போய்ச் சொல். இது மிக முக்கியமான உளவியல் உண்மை ஒன்றைக் கூறுகிறது. அனிச்சையாக ஏற்படும் எதிர்பார்ப்பு என்பது ஒருவரின் மனஅமைதியைத் தகர்க்கும்.
நாம் நம்பிக்கையோடு விருப்பமாகக் காத்திருப்பது ஒருபக்கம். ஆனால், தேக்கமாய், தெளிவில்லாமல், வருவாயோ வராமலோ என்று நிரூபிக்க முடியாத ஒரு நம்பிக்கையில் வாழ்வது, மனத்தளவில் பாரம் மிகுந்தது.
இது உணர்ச்சி நிச்சயமற்ற தன்மை (Emotional uncertainty) எனப்படும் மனத் திடமின்மையை விளக்குகிறது. இது ஒரு நபரின் உணர்வுசார்ந்த நலனைப் பெரிதும் பாதிக்கக் கூடியது. இது கவலை, மனச்சோர்வு, நிம்மதியின்மை போன்ற உளவியல் விளைவுகளை ஏற்படுத்தக் கூடியது.
காதலியின் எதிர்பார்ப்பு வெறும் காதலுக்குள் மட்டும் அல்ல. அது உறுதியான உறவுக்கும் தன்னைக் குறைத்து எண்ணாத மரியாதைக்கும் வழிகாட்டுகிறது. தன்னை மனத்தளவில் பலவீனமாக உணர்கிற காதலி, காதலன் தன்னிடம் நேரடியாகத் தெரிவிக்க வேண்டுமென்று வலியுறுத்துகிறாள். இது தன்முனைப்பு (Assertiveness) என்று கூறப்படுகிற ‘உளவியல் தளத்தில் ஒரு நபர் தன் உணர்வுகளை நேரடியாகவும், தெளிவாகவும் தெரிவிக்கும் தன்மை’யாகும்.
இது போன்ற உறவுகளில் தெளிவில்லாத எதிர்பார்ப்பு தொடரும் பொழுது, ஆர்வ இணைப்புப் பாணி (Anxious attachment style) உருவாகிறது. இது அச்சம், தனிமை அச்சம், உரையாடல் குறைபாடு ஆகியவற்றால் உருவாகும். தீர்வாக, உறவுகளில் தொடர்புத் தெளிவு (Communication clarity) என்பது முக்கியம். அதாவது, எதிர்பார்ப்புகள், திட்டங்கள், உணர்வுகள் ஆகியவை இருவரும் பகிர்ந்து கொள்வது மனநலத்திற்கு வழிவகுக்கும்.
இந்தக் குறட்பா ஒரு காதலியின் மனதளவிலான துயரையும், தெளிவில்லாத உறவுகளில் ஏற்படும் உளவியல் பாதிப்புகளையும் சிறப்பாகச் சித்தரிக்கிறது. உணர்வுகளைத் திறந்துவைத்து பேச வேண்டும் என்பதையும் உறவுகளில் நேர்மை, உறுதி இல்லாத தொடர்புகளால் ஏற்படும் மன அழுத்தத்தைத் தவிர்க்க வேண்டுமென்பதையும் இந்தக் குறள் நமக்குச் சொல்லுகிறது. நல்ல உறவுக்கு நல்ல உரையாடலே அடித்தளம் என்பதைத் தோழர் வள்ளுவர் பலநூற்றாண்டுகளுக்கு முன்பே நமக்கு உணர்த்திவிட்டார்.
இன்கண் உடைத்தவர் பார்வல் பிரிவஞ்சும்
புன்கண் உடைத்தால் புணர்வு
இது காதலின் மாற்றத்தையும் பிரிவின் வேதனையையும் வெளிப்படுத்துகிறது. முன்னால், அவரைக் கண்களால் மட்டுமே நோக்கியதும் அதையே நெருங்கிக் கொண்டதே மகிழ்ச்சி அளித்தது. ஆனால், தற்போது உடலை அணிந்துகொண்டு சந்திப்பின்போதுகூட, பிரிவின் அச்சம் மனத்தில் தாக்கமாகி, அந்த மகிழ்ச்சியும் வேதனையாக்கியுள்ளது. இதன் மூலம் காதலில் ஆனந்தமும் அதனோடு கூடிய அச்சமும் எப்படி உணர்ச்சிகளைத் தாக்கும் என்பது தெளிவாக வெளிப்படுகிறது. காதலின் இனிமை நேர்ந்த மகிழ்ச்சியாக இருந்தது. ஆனால், பிரிவின் அச்சமோ அதைத் துன்பமாக மாற்றிவிட்டது என்று சொல்லப்படுகிறது.
திருவள்ளுவர் தன் கலவியல் அதிகாரங்களில் காதலின் நுட்பமான உளவியல் அங்கங்களை அற்புதமாக எடுத்துரைக்கிறார். இக்குறளில், காதலரின் பார்வை, அதன் தாக்கம், மனத்தின் பதில் ஆகியவற்றை உளவியல் கோணத்தில் நுணுக்கமாகச் சொல்லுகிறார்.
“இன்கண் உடைத்தவர் பார்வல்” எனும் வரியில், காதலரின் பார்வை இனிமையைக் கொண்டதாக இருக்கிறது என்று கூறுகிறார். காதலில் பார்வை என்பது வெறும் பார்வையாக இல்லாமல், ஒருவரின் மனத்தை ஊக்குவிக்கும் உற்சாகம் தரும் உள் உறவுப் பாலமாகும்.
‘காதற்பார்வை’ என்பது, காதலருக்குள் உள்ள அன்பையும் ஈர்ப்பையும் வெளிப்படுத்தும் சிறந்த உளவியல் கருவி. இந்த இனிமையான பார்வை முதலில் பெரும் மகிழ்ச்சியை அளிக்கிறது.
ஆனால், இரண்டாவது வரியில், “பிரிவஞ்சும் புன்கண் உடைத்தால் புணர்வு” என்கிறார். அதாவது, அந்த இனிமையான பார்வையைக் கொண்டவர் இப்போது துன்பமான கண்களோடு பார்க்கிறார்; அதே பார்வை இப்போது பிரிவின் அச்சத்தை ஏற்படுத்துகிறது.
இதுவே காதலின் உளவியல் விசித்திரம். ஒன்று பார்வை வழியாகப் பிணைப்பு ஏற்படுகிறது; மறுநாள் அதே பார்வை பிரிவுக்கான சின்னமாக மாறுகிறது.
இதில், உணர்ச்சி மாற்றம் (Emotional shift) எனப்படும் மனநிலையின் மாற்றம் துல்லியமாகக் காட்டப்படுகிறது. முதலில் நலம் தரும் ‘காதல் ஹார்மோன்’களின் சுரப்பு மிகுதியாகிறது. ஆனால், பிரிவு அல்லது அதற்கான அச்சம் தோன்றும்போது மன அழுத்தக் கூறுகள் மேலோங்கி, மனத்தில் பதற்றத்தை உருவாக்குகின்றன.
“புன்கண் உடைத்தால் புணர்வு” என்ற வரி, காதலனின் கண்கள் இப்போது அழிந்து, பாசத்துடன் இரங்கும் பார்வையைக் கொண்டிருக்கின்றன என்பதைச் சொல்கிறது. இந்த மாற்றம் மனத்தில் தாக்கத்தை ஏற்படுத்தும். அந்தக் கண்கள் முன்பு மகிழ்ச்சியைத் தந்தன; இப்போது அவை பிணைப்பை மீள விரும்பும் குற்ற உணர்வும் மனந்திரும்புதலும் ஆகிய உணர்வுகளுடன் ஒட்டிப் பேசுகின்றன.
உளவியல் நோக்கில், இது சொல்லற்ற தொடர்பாடல் (Non-verbal communication) எனப்படுகிறது. பார்வை, முகபாவனை, சலனம் இவை அனைத்தும் ஒரு வார்த்தைகூடப் பேசாமல் உணர்ச்சிகளை வெளிப்படுத்துகின்றன. காதலர் கண்களில் தெரியும் வருத்தம், விலகல், பதற்றம், காதலி மனத்தில் புணர்ச்சி ஏற்படச் செய்கின்றன.
இந்தக் குறள், காதலில் ஏற்படும் உணர்ச்சிச் சுழற்சிகள் (Emotional cycles) பற்றி நம்மைச் சிந்திக்க வைக்கிறது. காதலின் ஆரம்பத்தில் இருப்பது வேறு மனநிலை; பிரிவு தோன்றும்போது அதே உறவு வேறு பரிமாணத்தை எடுக்கும்.
அன்பின் உணர்வுகள் தவிப்போடும் தவிர்க்க முடியாத ஏக்கத்தோடும் கலக்கப்பெறும் போது, மனத்தின் பதில் சிக்கலானதும் அதே சமயம் நம்பிக்கையை உள்ளடக்கியதுமானதாக இருக்கும்.
இக்குறள், காதலின் உளவியல் இயல்புகளை அழகாகச் சித்தரிக்கிறது. ‘பார்வை’ என்பது, எதையும் பேசாமல் எதை வேண்டுமானாலும் பேசும் ஓர் உளவியல் கருவி. அதன் தாக்கம் மனத்தில் இன்பத்தையும் துன்பத்தையும் ஏற்படுத்தும்.
திருவள்ளுவர் பார்வையின் இந்த மனநிலை மாற்றங்களைப் பயன்படுத்தி, ஒரு காதலியின் உள்ளுக்குள் நடக்கும் உளவியல் போராட்டத்தை அழகாக வெளிப்படுத்துகிறார்.
காதலில் உணர்வுகள் எவ்வளவு நுணுக்கமானவை என்பதையும் மனம் எவ்வாறு அதற்காக எப்போதும் பதிலளிக்கத் தயாராக இருக்கின்றதையும் இந்தக் குறள் நமக்குச் சொல்லும்.
அரிதரோ தேற்றம் அறிவுடையார் கண்ணும்
பிரிவோ ரிடத்துண்மை யான்
இது மனிதன் எவ்வளவு அறிவும் திறனும் பெற்றிருந்தாலும் காதலின் உண்மையான ஆழத்தை முழுமையாக உணர முடியாதது என்கிறது. ஒருவர் எல்லா விஷயங்களையும் அறியும் திறனுடையவராக இருந்தாலும் பிரிவு நிகழும் நேரத்தில் அவருடைய அன்பின் உண்மையை உணர முடியாமல் போகின்றது.
இதன் மூலம், காதல் உணர்வின் ஆழமும் பிரிவின் வேதனையும் அறிவு மட்டுமே புரிந்துகொள்ள முடியாதவை என்பதை உணர முடிகிறது. அன்பின் உண்மை உணர்ச்சி அறிவின் எல்லைகளை மீறி, மனத்தின் ஆழத்தில் மட்டுமே உணரப்படுவதாக இந்தக் குறட்பா கூறுகின்றது.
திருவள்ளுவர் தன் கலவியல் அதிகாரங்களில் காதல், பிரிவு, எதிர்பார்ப்பு, நம்பிக்கை, தவிப்பு ஆகிய உளவியல் நிலைகளை ஆழமாகவும் உணர்ச்சிகரமாகவும் எடுத்துரைக்கிறார். இக்குறளில், அறிவுடைய காதலர்கள் என்றாலும் அவர்கள் பிரிவுக் காலத்தில் கொடுக்கும் உறுதிமொழிகள், நம்ப முடியாதவை என்றும், அதை நம்பி மனம் தெளிவது அரிது என்றும் கூறுகிறார்.
உண்மையான காதலில், நம்பிக்கை என்பது அடிப்படை. ஆனால், இங்குக் கவிஞர் கூறுவது, “அறிவுடையார் கண்ணும்” என்றால், அந்தக் காதலர் அறிவு மிகுந்தவர், உணர்வுகள் சீரானவர், பொறுப்புள்ளவர் என்றாலும் ஓர் இடத்தில் பிரிய நேரும் போது அவர்களின் உறுதிமொழிகளை நம்பி மனம் நிம்மதியாகும் நிலை அரிது என்று சுட்டிக்காட்டப்பட்டுள்ளது.
ஏனென்றால், பிரிவு என்பது ஒருவர் நன்கு திட்டமிட்டும் பொறுப்புடன் செயல்பட்டாலும் தவிப்பையும் நெருக்கடியையும் ஏற்படுத்தும். அது மனத்தின் இயல்பை மாற்றும். அப்போது சொல்வது “நான் விரைவில் திரும்புவேன்”, “நீயும் துணிந்திரு” போன்ற வார்த்தைகள்கூட உள்ளார்ந்த அமைதியைத் தரும் மெய்நிகர் நம்பிக்கையை ஏற்படுத்த முடியாது.
பிரிவின் நேரத்தில் காதலர் சொல்லும் நம்பிக்கையூட்டும் வார்த்தைகள், உணர்வுபூர்வமான சூழ்நிலையில்தான் சொல்கின்றன. அவை ஒரு நேர்மையான உணர்வினாலும் ஒருபக்கம் மனதுக்கான உணர்ச்சிக் கட்டுப்பாட்டினைச் (Emotional regulation) செய்வதற்கும் அமைகின்றன.
ஆனால், பிரிவின் சூழ்நிலையில் மனத்தில் உருவாகும் கவலை, நிச்சயமற்ற தன்மை மற்றும் இழப்பு அச்சம் ஆகியவை அத்தகைய உறுதிமொழிகளை நன்கு உணராமல் செய்யும். இதுதான் அறிவாற்றல் மாறுபாடு (Cognitive dissonance) எனப்படும் மனஅமைதி மற்றும் சொல்லும் உணர்வுகளுக்கிடையேயான முரண்பாடு ஆகும். இதனால் காதலியும் தெளிவாக அமைதியடைய முடியாமல் தவிக்கிறார்.
இக்குறளில், அறிவு என்பது உறுதியாக நடக்கும் நிகழ்வுகளை உணர்ந்தும் நம்பிக்கையை நிலைநிறுத்தும் சக்தியாக இருக்கலாம். ஆனால், உணர்ச்சி என்பது, அச்சம், ஏக்கம், பிரிவின் வலி ஆகியவற்றால் பாதிக்கப்படும். அதனால், காதலனின் அறிவுப்பூர்வ உறுதி கூறுதலையும் காதலி மனத்திற்கு வரக்கூடிய தெளிவாக மாற்றுவதற்குள் ஓர் இடைவெளி உள்ளது.
“அரிதரோ தேற்றம்…” என்கிறார் கவிஞர். அதாவது, இந்த உணர்வுகளை மீறி தெளிவடைதல் மிக அரிது. உணர்ச்சிகளை வென்ற அறிவுகூட, பிரிவில் நிலையான நம்பிக்கையை வழங்க இயலாது என்பதே கவிஞரின் கருத்து.
திருக்குறள் இங்கு நம்மிடம் ஓர் ஆழமான உளவியல் உண்மையைத் தெரிவிக்கிறது. நம் மனத்தைத் தெளிவாக வைத்திருக்க முயற்சி செய்யும் அறிவும் பிரிவால் வேதனையடையும் உணர்வும் ஒரேநேரத்தில் போராடுகின்றன. அறிவுடைய காதலரின் உறுதிமொழிகூட மன அழுத்தத்தின் போது நமக்குத் தெளிவாகத் தோன்றாது; அதை நம்பும் நிம்மதி அரிதாகவே இருக்கும். இதுவே காதலின் உண்மையான உளவியல் வேதனை.
அளித்தஞ்சல் என்றவர் நீப்பின் தெளித்தசொல்
தேறியார்க்கு உண்டோ தவறு
இது காதலின் நம்பிக்கையையும் மனஅழுத்தத்தையும் வெளிப்படுத்துகின்றது. ஒருவர், திருமணத்தின்போது, அன்புடன் நடந்து, “பிரியமாட்டேன், உன்னைத் தவறவிட மாட்டேன்” என்று உறுதி கூறியார். ஆனால், அந்தச் சொல்லில் ஐயம் தோன்றுகிறது. அதை நம்பிய நபர், அன்பின் உண்மைத்தன்மையைச் சரியாக உணர முடியாத நிலையை அனுபவிக்கிறார். இதன் மூலம், காதலின் உறுதிப்பத்திரங்களும் வார்த்தைகளும் எப்போதும் நம்பிக்கையை உறுதிப்படுத்த முடியாது என்பதையும் மனத்தில் தோன்றும் அச்சங்களையும் இந்தக் குறள் வெளிப்படுத்துகின்றது. அன்பும் நம்பிக்கையும் இணைந்தபோது மட்டுமே மனம் அமைதியாக இருக்கும் உணர்வைக் காட்டுகிறது.
இக்குறட்பாவில், பிரிவின் வேதனையும் நம்பிக்கையின் மன அழுத்தமும் மிகுந்த உளவியல் நுட்பத்தோடு விவரிக்கப்படுகின்றன. ஒருவர் அருள் மிகுந்த குரலில், “அஞ்சவேண்டாம்! நான் உன்னுடன்தான் இருப்பேன்” என்று சொல்லி நம்மை மனத்தில் தெளிவு கொண்டவர்களாக ஆக்கிவிட்டபின், பின்னர் பிரிந்து சென்றுவிடக் கூடுமா? இப்படிப்பட்ட உறுதிமொழிகளை நம்பி மனந்தெளிந்தவர்களுக்கே தவறு சொல்ல முடியுமா?
மனித உறவுகளில், நம்பிக்கை என்பது உறவின் அடிப்படை. குறிப்பாகக் காதலுறவில், உணர்வுகள் மிகுந்து கலக்கம் தரும் சூழ்நிலையில், ஒரு நம்பிக்கையான வார்த்தைகூட மனத்திற்கு ஆறுதலாக அமைகிறது. “நீ அஞ்சாதே! நான் உன்னுடன் இருப்பேன்” என்ற வார்த்தை ஓர் உளவியல் ஒளிக்காற்றைப் போலச் செயல்படுகிறது. ஆனால், அந்த நம்பிக்கையை ஏற்படுத்தியவர் பின்னர் விலகிவிட்டால், அதை நம்பி மனத்திற்குள் அமைதி கொண்டவர் தவறானவர் ஆவார்களா?
இது அறிவாற்றல் நம்பிக்கைக்கும் உணர்ச்சி ஆபத்துகளுக்கும் இடையிலான முரண்பாடுகள் என்ற ஒரு முக்கியமான உளவியல் சூழ்நிலைதான். ஒருவர் நமக்குச் சொல்லும் வார்த்தையை நம்பி, அவரிடம் நம் உணர்வுகளை ஒப்படைக்கும்போது, நம்மை பாதுகாப்பாக உணருகிறோம். அது உளவியலில் உணர்ச்சிப் பாதுகாப்பு (Emotional security) எனப்படுகிறது.
ஆனால், அந்த நம்பிக்கையை உருவாக்கியவரே நம்மை விட்டுப் பிரிந்து சென்றுவிட்டால், நாமேதான் மொத்தமான உறவைத் தவறாகப் புரிந்து கொண்டோம் என்று நம்மைச் சுமையாக எண்ணி விடுகிறோம். இதுவே உளவியலில் உணர்ச்சிக் குற்ற உணர்வு அல்லது அவமானம் சார்பு (Emotional guilt or shame bias) எனப்படும்.
திருக்குறளில் “தெளித்தசொல் தேறியார்க்கு உண்டோ தவறு?” என்று வள்ளுவர் கேட்கிறார். மனம் தெளிவடைந்தது ஒரு தவறா? ஒருவரை நம்பியது ஒரு குற்றமா? அவரிடம் நெருக்கமாக இருந்தது ஓர் அபராதமா?
இல்லை. இது ஓர் உண்மையான மனிதநிலை. நம்மிடம் நம்பிக்கையை உருவாக்கி விட்டவர்தான் அதனைச் சிதைக்கிறார் என்றால், அவரை நாம் தண்டிக்கக் கூடாது. இது தன்னைத்தானே குற்றம் சாட்டும் போக்கு (Self-blame tendency) எனப்படும் உளவியல்நிலை. தோழர் வள்ளுவர் இக்குறளில், நம்மை நாமே குறைகூறிக்கொள்ள வேண்டாம் என்று கூறுகிறார்.
இந்தக் குறட்பா நம் மனநிலை மாற்றங்களை, நம்பிக்கை – துரோகம் – தற்கனவு ஆகிய உளவியல் நிலைகளை இயல்பாக விவரிக்கிறது. பிரிவால் வலிக்கிற மனம்தான் தவறு செய்யவில்லை; அந்த நம்பிக்கையைத் தவறவைத்து விலகும் நபர்தான் பிழைபட்டவர். உண்மையைச் சொல்லி மனம் தெளிவடையச் செய்தவர் விலகிவிட்டால், அதனை நம்பிய நம்மைத் தவறுபவராகக்கூற முடியாது. இதுவே திருவள்ளுவரின் காதல்நீதி.
ஓம்பின் அமைந்தார் பிரிவோம்பல் மற்றவர்
நீங்கின் அரிதால் புணர்வு
இது காதலின் ஆழமும் பிரிவின் கவலையும் வெளிப்படுத்துகின்றது. ஒருவர், அவரின் உயிரைப் பாதுகாப்பதாக நினைத்தாலும் அதைச் செய்யும்போது பிரிவைத் தவிர்க்க வேண்டியது அவசியம் எனக் கூறப்படுகின்றது. பிரிவு நிகழ்ந்தால், அன்பின் உறவு மீண்டும் சீராகச் சேர முடியாத நிலை உருவாகும்.
இதன் மூலம், காதலில் அன்பு மட்டுமல்ல, பராமரிப்பு, உறுதி, பிரிவின் அச்சமூட்டும் கவனம் ஆகியன முக்கியம் என்பதை உணர்த்துகிறது. ஒருவரின் அன்பு உண்மையாக இருந்தால் பிரிவையும் தவறான முடிவுகளையும் தவிர்த்து உறவைக் காப்பது அவசியம் என அறிய முடிகிறது.
இக்குறட்பாவில் திருவள்ளுவர் காதலுறவின் நுட்பமான உளவியல் உணர்வுகளை அழுத்தமாக வெளிப்படுத்துகிறார். “ஓம்பின் அமைந்தார்” என்ற சொல்லில், ஓர் உறவின் பெருமையைப் புரிந்துகொண்டு, அதை அன்புடன் பராமரிக்க வேண்டிய தேவையை வலியுறுத்துகிறார்.
உணர்வுப்பூர்வமான காதல் உறவுகள் மிக நுணுக்கமானவை. இவை பெரும்பாலும் நம்பிக்கையிலும் அனுசரணையிலும் தழைத்து வளர்கின்றன. இத்தகைய உறவைச் சிறப்பாகக் காக்க வேண்டும் என்றால் அதனை எப்போதும் சீராக “ஓம்பிக்” காத்து வளர்த்தேயாக வேண்டும். இது ஓர் உணர்ச்சி முதலீடு (Emotional investment) போன்றது. பராமரிக்கப்படாத உறவுகள், எளிதில் கசப்பும் பிரிவும் ஏற்படுத்தக் கூடியவையாக மாறிவிடும்.
“பிரிவோம்பல்” என்று வள்ளுவர் கூறுவது, உறவின் இடைவெளியைப் பெரிதாகக் கருத வேண்டியதன் அவசியத்தைக் குறிக்கின்றது. உணர்வுகளாலான காதல் உறவில் ஒரு நபர் விலகிப்போகும் சூழ்நிலை ஏற்படும்போது, மற்றவரின் உள்ளத்தில் உருவாகும் உணர்ச்சி வெற்றிடம் (Emotional vacuum) மிகவும் வலிக்கக் கூடியதே!
அந்த வலிக்குக் காரணம், ஒருவரின் திடீரென மாறிவிடும் மனநிலை. அதுவே இன்னொருவரிடம் நிராகரிப்பு உணர்திறனை (Rejection sensitivity) உருவாக்குகிறது. அதன் பின் ஏற்படும் தனிமை, குறைவான நம்பிக்கை, குற்ற உணர்வு போன்றவை மன அழுத்தமாக மாறலாம்.
திருக்குறளில், “மற்றவர் நீங்கின் அரிதால் புணர்வு” என்று வள்ளுவர் தெளிவாகக் கூறுகிறார். பிரிந்து சென்ற காதலரை மீண்டும் ஒரே உணர்வில் இணைத்துப் புணர்வது, மனஅடிப்படையினாலும் சூழ்நிலைகளினாலும் மிகவும் கடினமானது. இது உளவியலில் உறவு முறிவு (Relationship rupture) எனப்படும்.
இந்த நிலைமையில், இருவரும் முன்பிருந்தபடியான நம்பிக்கையை மீண்டும் கட்டியெழுப்ப முடியாது. ஏனென்றால், மனத்தில் இடம் பெற்றிருக்கின்ற ‘betrayal’ உணர்வுகள் மறுபடியும் அணுகும்போது அதற்குத் தடையாகவே அமையும்.
ஓர் உறவின் பராமரிப்பு என்பது தோட்டத்தைப் போல. அது ஒவ்வொரு நாளும் நீர் ஊற்றப்பட்டு, காத்து வளர்த்தாலே அழகுபெறும். உறவிலும் அப்படியே, உரையாடல்கள், புரிந்துணர்வுகள், அனுதாபங்கள் ஆகியவை தொடர்ந்து ஓம்பப்பட வேண்டும். இல்லையெனில், மனக் கோளாறுகள் உருவாகி, உறவின் அழிவுக்கே வழிவகுக்கும்.
இந்தக் குறள் ஓர் உறவை மனதாரக் காப்பது எப்படி என்பதை மிக அழுத்தமாக எடுத்துரைக்கிறது. காதல் என்பது கைப்பிடித்துப் போவதல்ல, மனத்தைப் பிடித்துப் பாதுகாப்பது. அது ஒருமுறை இடைவெளியாகி விட்டால், அந்த இடைவெளியை மீண்டும் நிரப்புவது கடினம்.
எனவே, உணர்வுகளை வலி கொள்ளும் உறவுகளை, தவறாமல் ஓம்பி, பிரிவைத் தவிர்த்து, உளவியல் அடிப்படையில் மன உறுதி கொண்டுதான் காக்க வேண்டும் என்பதையே தோழர் வள்ளுவர் இங்குக் கூறுகிறார்.
பிரிவுரைக்கும் வன்கண்ணர் ஆயின் அரிதவர்
நல்குவர் என்னும் நசை
இது காதலின் எதிர்பார்ப்பையும், உணர்ச்சி வேதனையையும் வெளிப்படுத்துகின்றது. ஒருவர், வேலையின் காரணமாகப் பிரியப் போகவேண்டும் என்ற நிலையைச் சொல்வதன் மூலம் கடுமையான மனநெருக்கடி நிலையை ஏற்படுத்துகிறார். இந்நிலையில், அவர் பிரிவின் வேதனையைத் தாங்க முடியாத எனது மனத்திற்கே அன்பு காட்டுவார் என்ற எதிர்பார்ப்பு உண்மைமையற்றது என உணர்கிறேன் என்கிறார் காதலி. இதன் மூலம், காதலில் எதிர்பார்ப்புகள் எப்போதும் நிறைவேறாது என்பதையும் பிரிவு நேரத்தில் உணர்ச்சிகள் எவ்வளவு சிக்கலாக மாறும் என்பதையும் உணர முடிகிறது. அன்பும் உணர்ச்சியும் ஒரேநேரத்தில் நிறைவேற வேண்டுமென்ற எதிர்பார்ப்பு சிலவேளைகளில் பயனற்றது என்று காட்டப்படுகிறது.
இக்குறள், காதல் வாழ்க்கையில் மனத்துணிவு, உணர்ச்சி நிலை மற்றும் நம்பிக்கையின் மனவியல் தாக்கங்களை விளக்கும் வண்ணம் அமைந்துள்ளது. “பிரிவுரைக்கும் வன்கண்ணர்” என்றால், பிரிவை நேரடியாகக் கூறும் அளவிற்குக் கடுங்கண்கள் உடையவர். அதாவது, ஒருவரை விட்டுவிலகுவதாக வெளிப்படையாகச் சொல்லும் நெஞ்சம் கொண்ட நபர்.
இது உளவியல் அடிப்படையில் உணர்ச்சிப் பற்றின்மை (Emotional detachment) எனப்படும். இந்த மனநிலையுடைய நபர், ஓர் உறவில் இருக்கும் உணர்வுப் பிணைப்புகளுக்கு மிக அதிக முக்கியத்துவம் கொடுக்காமல், செயற்கையாகவோ அல்லது காட்சி அன்போடோ நடந்துகொள்வார். இத்தகையவர் உறவில் எதிர்பார்க்கப்படும் நெருக்கம், பாசம், கருணை ஆகியவற்றுக்கு இடமில்லாமல் இருப்பதுதான் இயல்பு.
ஒருவர் பிரிவைப் பற்றிப் பேசினால் அவருக்கு அந்த உறவின் மீதான நம்பிக்கையும் எதிர்காலத் தொடர்ச்சியின் மீதான உறுதியும் குறைந்துவிட்டது என்றுதான் நினைக்கத் தோன்றுகிறது. இவ்வாறு உறவை முடிக்க விரும்பும் மனநிலையே “வன்கண்” என வர்ணிக்கப்படுகிறது. இது உணர்ச்சிக் குளிர்ச்சி (Emotional coldness or Narcissistic detachment) எனப்படும் உளவியல் நிலைகளில் ஒன்றாக இருக்கலாம்.
இப்படிப் பிரிவைச் சுட்டிக் காட்டும் நபரிடம் இருந்து மீண்டும் அன்பை எதிர்பார்ப்பது என்பது, நம் உளத்திற்குக் கேடான நிலையாகும். இந்த எதிர்பார்ப்புதான் வள்ளுவர் கூறும் “நசை”. அது பயனற்றது.
பிரிவை உறுதியாகச் சொல்வது, அது உண்மையான முடிவாகவே அமையக் கூடும் என்பதைக் காட்டுகிறது. ஆனால், மனத்தில் ஆழமாக அன்பு கொண்ட ஒருவர், அந்தச் செய்தியை எதிர்க்கொள்வதற்கே திண்டாடுவார். இது உளவியலில் மறுப்பு நிலை (Denial stage) எனப்படும் மனநிலை.
பிரிந்தபோதும் “அவர் திரும்பி வருவார்” என நம்புவது என்பது தன்னைத்தானே சாந்தப்படுத்தும் உளவியல் பாதுகாப்பு முறையாகும். ஆனால், வன்கண் உடையவர் திரும்பி வந்து அன்பு செய்வார் என நம்புவது நம் மனத்தை வலிக்கச் செய்யும் தோல்வி உணர்வையே மிகுதிப்படுத்தும்.
உண்மையான உறவுகள், இருதயத்தின் இணைப்பால் கட்டுப்பட்டவை. அதில் இருவரும் உணர்ச்சிகளைப் பகிர்ந்து கொள்ளும்போது மட்டுமே, உறவு உயிர்த்தெழும். ஒருவரது வார்த்தைகள் வலியானவையாகவும் மனத்தைப் புண்படுத்தும் தன்மை உடையவையாகவும் இருந்தால், அவரிடம் இருந்து மீண்டும் அன்பை எதிர்பார்ப்பது மனநலனுக்குத் தீங்கு விளைவிக்கும்.
இந்தக் குறட்பாவில் வள்ளுவர் நம்மை விழித்தெழச் செய்கிறார். கடுமையான வார்த்தைகளால் பிரிவைச் சொல்கிறவர் உண்மையில் மீண்டும் நம்மிடம் அன்பு காட்டுவார் என நம்புவது தவறு. இது நம்மை ஏமாற்றும் நசைதான். உளவியல் அடிப்படையில் நம்மை வலுவாக்க, உண்மை நிலையைப் புரிந்து, நம்முடைய அன்பை உணரக் கூடியவர்களுக்குச் செலுத்தவேண்டியது நம் கடமை. கல்லை நம்பி பூ பூத்திடும் என்று நசையாதே என்பதைத்தான் இந்தக் குறள் நமக்கு உணர்த்துகிறது.
துறைவன் துறந்தமை தூற்றாகொல் முன்கை
இறைஇறவா நின்ற வளை
இது காதலின் கண்ணியத்தையும் பிரிவின் அச்சத்தையும் வெளிப்படுத்துகின்றன. ஒருவர், அவரிடம் இருந்து பிரிவதற்கான திட்டத்தைச் செய்து கொண்டிருப்பதை நாணவேடு உணர முடியாமல் இருக்கிறார். “என் கையிலிருந்து கழலும் வளையல்கள் எனக்குத் தெரிவிக்க மாட்டாவோ?” என்று வினா எழுப்புவது, அந்தப் பிரிவின் ரகசியத்தையும் அதை எதிர்பார்க்கும் மனத்தின் பதட்டத்தையும் காட்டுகிறது.
இதன் மூலம், காதலில் நம்பிக்கையும் அச்சமும் ஒரே நேரத்தில் இருக்க முடியும் என்பதையும் காதலியின் மனம் அவன் செயலை முற்றிலும் உணர முடியாமல் இருப்பதையும் உணரமுடிகிறது. பிரிவு நெருங்கும் போது மனத்தில் தோன்றும் பதட்டம் இதனால் வெளிப்படுகிறது.
இக்குறள் காதலில் பிரிவால் ஏற்படும் உளவியல் துயரத்தை மிக அழுத்தமாகப் பேசுகிறது. காதலனின் பிரிவு, மனத்தை மட்டுமல்லாமல் உடலையும் பாதிக்கக் கூடிய ஒன்றாக அமைகிறது. இது மனத்தளவில் ஏற்படும் ஏக்கம், புறங்கூறும் வருத்தம், அழகிலும் உருவிலும் மங்கும் மெலிவு போன்றவற்றைக் குறிக்கிறது.
இக்குறளில் பெண்மையின் நுட்பமான மனநிலை மிக நெஞ்சை நெகிழ்க்கும் வகையில் எடுத்துரைக்கப் படுகிறது. “துறைவன் துறந்தமை” – காதலன் பிரிந்திருக்கிறான் என்பதே இக்கவியின் முதன்மை உணர்வுப் புள்ளி. அதனை வெளிப்படுத்துவது, காதலியின் அழிந்த உடல்நிலை அல்ல. அதுதான் கவிஞனின் நேர்த்தியான கலைப்பாடும் உளவியல் நுண்ணுணர்வும் ஆகும்.
இந்தக் குறளில் காதலியின் மனக்கவலை உடல் மெலிவாக மாறி, கைகளை அசைக்கும் போதெல்லாம் முன்கையில் மெல்ல சுழலும் வளையல்களில் தெரிகிறது. வளையல்கள், முன்கையில் இறுக்கமாக இருந்தவை, இப்போது மெலிவு காரணமாக சற்றே இளகி சுழலுகின்றன. இதுவே காதலியின் துயரத்தின் வெளிப்பாடு.
இது உளவியல் மற்றும் உடலியல் சம்பந்தப்பட்ட எதிர்வினையாகும். அதாவது மன துயரம், ஏக்கம், பிரிவு ஆகியவை உடலைப் பாதித்து உணரக் கூடிய அளவிற்கு மாற்றத்தை ஏற்படுத்துகிறது. இது உண்மையில் நவீன உளவியல் ஆய்வுகளிலும் உறுதி செய்யப்படும் உண்மைதான்.
“வளையல்கள் என் நிலையைப் பார்த்துத் தூற்றுகின்றனவா?” என்பது கவிஞனின் உளவியல் ஆழத்தில் இருந்து வரும் சிந்தனை. உணர்வுகளால் மூடியுள்ள மனத்தில், எல்லா வெளியீடுகளும் – உடல், பார்வை, ஆடைகள், அலங்காரம் – அனைத்தும் நம் சோகம் வெளிப்படுத்தும் வாயில்களாக (வழிகளாக) மாறுகின்றன.
இது ஒரு வகையில் கணிப்பு (Projection) எனப்படும் உளவியல் நிகழ்வு. அதாவது, நம் உள்ளத்திலுள்ள பீடங்களை வெளியிலுள்ள பொருட்கள் ஊடாக வெளிப்படுத்துவதாக உணர்வது. இங்கு வளையல்களின் சுழற்சி, காதலியின் மெலிவைப் புலப்படுத்தும் தன்மை வாய்ந்தது.
- அதிர்ச்சி: பிரிவின் உண்மை உணர்த்தும் அதிர்ச்சி காரணமாகவே உடல் மெலிவு ஏற்படுகிறது.
- நாணம்: இந்த மாற்றம் வெளிக்காட்டப்படும்போது, அதை ஒருவர் வெளிப்படையாகப் பார்க்கக்கூடும் என்பது புறத் தூற்றலுக்கான அச்சத்தை உருவாக்குகிறது.
- தனிமை: தோழிகளோ, சுற்றத்தாரோ, வட்டாரமோ என்ன சொல்வார்கள் என்ற கலக்கம், தனிமையை உருவாக்கும்.
தோழர் வள்ளுவர், ஒரு காதலியின் உள்ளத்திலும் உடலிலும் நிகழும் மெல்லிய மாற்றங்களை மிக அழகாகவும் ஆழமாகவும் இக்குறளில் பதிவு செய்கிறார். பிரிவால் ஏற்படும் துயரத்தை வெளி உலகம் அறிந்து விடக்கூடாது என்பதுதான் இக்காதலியின் ஆழ்ந்த அச்சம்.
நம் மெலிவு நம்மால் மறைக்க இயலாது. அது நம் வட்டாரமும் அறிந்துவிடும். அதன் வெளிப்பாடுதான் முன்கையில் சுழலும் வளையல்கள். இது உணர்வுகளின் அழுத்தத்தால் துளைக்கப்பட்ட பெண்மனத்தின் அழகிய உளவியல் சித்திரம்.
இன்னாது இனன்இல்ஊர் வாழ்தல் அதனினும்
இன்னாது இனியார்ப் பிரிவு
இது, அன்பின் அவசியத்தையும் பிரிவின் வேதனையையும் வெளிப்படுத்துகின்றது. ஒருவர், உணர்ந்து அன்பு காட்டும் மனிதர் இல்லாத ஊரில் வாழ்வதுகூட துன்பம் என்று கூறுகிறார். ஆனால், அதைவிட அதிக வேதனை, மனத்துக்கு மிகவும் இனிமையான காதலரைப் பிரிந்து வாழ்வதே எனக் குறிப்பிடுகிறார்.
இதன் மூலம், அன்பு இல்லாத தனிமையும் பிரிவின் அதிரடியான மனஅழுத்தமும் மனித வாழ்வில் எவ்வளவு வலிமையாகப் பாதிக்கக் கூடும் என்பதை உணர்த்துகிறது. காதலின் இனிமை பிரிந்த பின்னர் நினைவாக மாறி, மனத்தை மிகுந்த துயரத்தில் ஆழமாக எரிப்பதாக அறிய முடிகிறது.
இக்குறள், மனித உறவுகளின் அடிப்படை உணர்வுகளை நுணுக்கமாக உள்வாங்கி, உளவியல் பார்வையில் மிக ஆழமான உண்மையை எடுத்துரைக்கிறது. “இனன்இல் ஊர் வாழ்தல்” என்பது தனிமை, புறக்கணிப்பு, சமூக ஒதுக்கம் ஆகியவற்றைக் குறிக்கும். இவ்வாறான சூழலில் வாழ்வது நிச்சயமாகவே மனத்துக்குச் சுமையாகும். ஆனால், அதைவிடக் கடினமானது “இனியார்ப் பிரிவு” என்கிறார் தோழர் வள்ளுவர்.
‘தனிமை’ என்பது நவீன உளவியலிலும் மிகுதியாக ஆராயப்படும் ஒரு மனநிலை. ஒருவரும் அன்பும், உறவுகளும் இல்லாத இடத்தில் வாழும் அனுபவம் மனித மனத்திற்கு வலிக்கக் கூடியது.
மனிதர்கள் சமூக விலங்குகள் என்பதால், பிணைந்த உறவுகள், அங்கீகாரம், பாசம் ஆகியவை மனநலனுக்குத் தேவையான மூலக்கூறுகள். இவை இல்லாதவாறு புதிய இடத்தில் வாழும் நிலை, மன உளைச்சலையும் அச்சத்தையும் பாதுகாப்பு இழப்பையும் உண்டாக்கும்.
ஆனாலும், வள்ளுவர் இவையெல்லாம் இருந்தும், காதலரின் பிரிவால் ஏற்படும் மனவேதனை அதைவிட மிகுதி என்பதைக் கூறுகிறார். இது உண்மையில் மிக நுண்ணிய உளவியல் உணர்வாகும்.
ஒருவர் மனத்தளவில் ஆழமாக நேசிக்கும் ஒருவரிடமிருந்து பிரிவது என்பது, மனப்புண்ணை உண்டாக்கும். இத்தகைய பிரிவுகள் உணர்ச்சி அதிர்ச்சி (Emotional trauma) எனப்படுகின்றன. இது, தனிமையையும் மீறி, மனத்திற்குள் ஆழத்தில் வேதனையை விதைக்கும். அது சோகமாக இருக்கலாம், ஏக்கமாக இருக்கலாம் அல்லது நினைவுகளில் சிக்கிக்கொள்ளும் மனக்குழப்பமாகக் கூட இருக்கலாம்.
இந்தப் பிரிவால், நம் வாழ்வின் ஒட்டுமொத்த பொருளும் கேள்விக்குள்ளாக்கப் படும். இது, பல நேரங்களில் இணைப்புக் கோட்பாடு (Attachment theory) எனப்படும் உளவியல் கோட்பாட்டில் பேசப்படும். ‘பிரிவு’ ஆபத்துக்களுடன் தொடர்புடையது. காதலன் அல்லது காதலி என்பது ஒருவரின் உணர்ச்சி உறுதி மட்டுமல்ல, பாதுகாப்பு, அர்த்தம், வாழ்க்கை நோக்கம் ஆகியவற்றின் வடிவமாக மாறிவிடும். அவர்களின் பிரிவானது அந்த அடிப்படையையே உருக்கி விடுகிறது.
இக்குறளில் தோழர் வள்ளுவர், இரண்டு வேதனைகளை ஒப்பிடுகிறார்: 1. அன்பற்றவர்களால் சூழப்பட்டு வாழும் வலிதான் ஒன்று. 2. அன்பு கொடுத்தவரின் பிரிவால் ஏற்படும் வேதனைதான் மற்றொன்று.
இரண்டிலும், இரண்டாவது மிகுதியாக உள்ளத்தை உடைக்கும் என்று அவர் வலியுறுத்துகிறார். ஏனெனில், அன்பற்ற சூழலை நம்மால் ஒருவிதமாகப் பொறுக்க முடியும். ஆனால், ஒருபோதும் பிரியமற்றவராக மாறாதவர் நம்மை விட்டுப் போவதுதான் மிகக் கடினமானது.
தோழர் வள்ளுவர், இக்குறளில் ஒரு காதலனின் அல்லது காதலியின் உள்ளக் குரலாகவே ஒலிக்கிறார். நம் வாழ்வில் ஒருபோதும் நம்மை விட்டு நீங்கக் கூடாதவர் நம்மை விட்டு விலகும் தருணமே, உள்ளம் உண்மையான உடையும் தருணம். சமூக நம்மை ஒதுக்குவதைக்கூட நாம் தாங்கலாம், ஆனால் நம் உயிரின் ஒரு பகுதியான காதலரின் பிரிவைத் தாங்க இயலாது. இது மனதளவிலேயே நம்மைச் சிதைக்கும். இதுவே மன நிலையின் மிகப் பெரிய உண்மை. இது உளவியலின் அழிவையும் அதிலிருக்கும் அழகையும் காட்டுகிறது.
தொடிற்சுடின் அல்லது காமநோய் போல
விடிற்சுடல் ஆற்றுமோ தீ
இது பிரிவின் வேதனையையும் காதலின் ஆழமான பாதிப்பையும் வெளிப்படுத்துகின்றது. ஒருவர், பிரிவில் இருக்கும் காதலின் நிலையை, உடல் மற்றும் உள்ளத்தை எரிக்கும் நெருப்புடன் ஒப்பிட்டுக் கூறுகிறார். ஒருவரைத் தொடாமல், காணாமல் இருக்கும் போது தோன்றும் காதல் நோய், நேரடியான நெருப்பினைப் போலவே உடல், மனச்தைச் சுடுகிறது. நெருப்பு தொட்டால் சுடும் போல, பிரிவும் மனத்தைக் கொதிப்படையச் செய்கிறது.
இதன் மூலம், காதலின் பிரிவு எவ்வளவு தீவிரமான மனஅழுத்தத்தை ஏற்படுத்தும், அது உணர்ச்சியையும் உடலும் பாதிக்கும் என்பதை அறிய முடிகிறது. பிரிவு உணர்ச்சியின் ஆழத்தை வெளிப்படுத்தும் நெருப்பாக இருக்கிறது.
இக்குறளில், காதல் உண்டாக்கும் மனவலி மற்றும் அதன் தீவிரத்தைக் குறித்து உளவியல் அடிப்படையிலான மிக ஆழமான உண்மையை வெளிப்படுத்துகிறார். இக்குறளில் இரண்டு விசேஷமான நிலைகளைத் தோழர் வள்ளுவர் ஒப்பிட்டுப் பேசுகிறார். ஒன்று, உடலைத் தொட்டுச் சுடும் வெளிப்படையான நெருப்பு. மற்றொன்று, மனத்தின் ஆழத்திலே மூளும் காதலின் பிரிவால் ஏற்படும் காமநோய் எனப்படும் உள்ளத்து வலி.
நெருப்பு உடலைச் சுடும்போது ஏற்படும் வலி, உடனடியாக உணரக் கூடியது. அந்த வலியை நாம் பார்த்தும் கையால் தொடடும் தீயின் தாக்கத்தை நேரடியாகக் கவனிக்க முடியும். ஆனால், காமநோய் எனப்படுவது, உடலால் அல்ல; அது உணர்வுகள், நினைவுகள், ஏக்கங்கள், நம்பிக்கைகள், பிரிவின் தாக்கம் எனப் பல அடுக்குகளாலான மனவலி. இந்த வலி வெளியில் தெரியாது. அதை உணரும் பாக்கியம் அல்லது துன்பம் அதில் உள்ளோருக்கு மட்டுமே கிடைக்கிறது.
உளவியலில், காதல் என்பது ஒரு நெருங்கிய உணர்ச்சி இணைப்பாகவே (Emotional attachment) பார்க்கப்படுகிறது. இந்த இணைப்பு திடீரென சிதறும்போது, அதனால் ஏற்படும் உணர்ச்சி முரண்பாடு (Emotional dissonance) மிக ஆழமாக மனத்தைக் காயப்படுத்தும். இது மனத்தின் சீர்படைக் கூடிய செயல்பாடுகளை வீழ்ச்சியடையச் செய்யும். நொந்துபோன ஒருவர் தூங்க முடியாத நிலைக்குத் தள்ளப்படுவார். உணவு உண்ண மனமிருக்காது. செயல்களில் கவனம் கூர்மைப்படாது. இதுபோல காதலின் பிரிவால் ஏற்படும் துன்பம் வெளிப்படையான நெருப்பைக் காட்டிலும் ஆழமாகவும் நீடித்தும் சுடும்.
தீ என்னும் பொருளை நாம் வெறும் உடலைச் சுடும் பொருளாகவே பார்க்கிறோம். ஆனால் தோழர் வள்ளுவர், மனத்தின் தீயை இதில் மையமாக்குகிறார். ஒருவர் மறைந்துவிட்ட பிறகு, அவருடைய நினைவுகள், அவருடைய வார்த்தைகள், புன்னகை, தொடுகள் என இவை எல்லாம் மனத்தில் மீண்டும் மீண்டும் நினைவுகளாக வரும்போது, அதிலிருந்து வரும் ஏக்கம் உள் நெருப்பாகிவிடும்.
இந்த உள் நெருப்புதான் யாரும் பார்க்க முடியாத, ஆனால், தினம் தினம் எரிந்து கொண்டே இருக்கும் மனவலி. அதுவே ‘காமநோய்’ எனப்படும். இது காதலின் பிரிவின் உளவியல் தாக்கம்.
திருக்குறள் எப்போதும் பன்மடங்கு ஆழமான சிந்தனைகளை எளிய வரிகளில் சொல்லக் கூடியது. இக்குறளில் தோழர் வள்ளுவர் கூறுவது, உண்மையான காதல் என்பது உடல் நெருப்பை விடவும் ஆழமான, தீவிரமான, நம்மை உள்ளிருந்து சுடக் கூடிய உணர்வு என்கிறார். நெருப்பு ஒரு வலியைத் தரும், ஆனால், அது உடலுக்கு மட்டுமே. காதலின் பிரிவு, மனத்தின் ஒவ்வொரு பாகத்தையும் எரிக்கும் என்பதே இக்குறளின் உளவியல் சார்ந்த நுணுக்கமான உண்மை. உண்மையான பிரிவு என்பது தீயைப் போல் அல்ல. அது தீயைவிட மேலான, நீண்ட, அடக்க முடியாத சுடர்த்தீ.
அரிதாற்றி அல்லல்நோய் நீக்கிப் பிரிவாற்றிப்
பின்இருந்து வாழ்வார் பலர்
இது பிரிவின் வேதனையையும் காதலின் ஆழத்தையும் வெளிப்படுத்துகின்றன. பலர் காதலர் பிரிவதற்கு ஒப்புதல் அளித்து, ஏற்படும் துன்பத்தைச் சகித்துக் கொண்டே வாழ முடியும். ஆனால், நான் அந்த வகை மனிதர் அல்லன் என்ற எண்ணம் இங்கு வெளிப்படுகிறது.
பிரிவின் பின்னர் உயிரோடு இருந்தாலும் மனம் காதலின் காயத்தால் பாதிக்கப்பட்டிருக்கும் என்பதைக் காட்டுகிறது. இதன் மூலம், காதல் உணர்வின் ஆழம், பிரிவின் வேதனை, மனத்தின் ஆழமான துயரத்தை எப்படி உருவாக்கும் என்பதைக் குறிக்கின்றது. சிலருக்குச் சகிப்புத் திறன் உண்டாகலாம்; எனினும், காதலின் உண்மை போதையில் அதை எதிர்கொள்வது கடினம்.
மனித மனம், குறிப்பாகக் காதலின் சூழல்களில் வெகுவாக உணர்வுகள் நிரம்பியதாக இருக்கிறது. இக்குறளில் தோழர் வள்ளுவர், பிரிவும் அதனால் ஏற்படும் மனவலி பற்றியும் அதனை தாங்கும் சக்திகொண்ட மனத்தின் வீரியத்தையும் மிகத் துல்லியமாகச் சுட்டிக்காட்டுகிறார்.
ஒருவரைக் காதலிக்கும்போது, அந்த உறவு வாழ்வின் முக்கியமான அங்கமாகி விடுகிறது. காதலருடன் இருக்கும் தருணங்கள், அவரின் வார்த்தைகள், அழகு, பராமரிப்பு ஆகிய அனைத்தும் மனத்தில் ஆழமாகப் பதிகின்றன. ஆனால், ஒரு கட்டத்தில் பிரிவும் நிகழலாம். அச்சமயத்தில் உள்ளே ஏற்படும் துயரம், மனத்தின் அமைதியை அழித்து விடும்.
தோழர் வள்ளுவர் இந்தச் சூழலில், பிரிவால் ஏற்படும் ‘அல்லல் நோய்’ என்பதைக் குறிப்பிடுகிறார். இது வெறும் மன அழுத்தம் மட்டுமல்ல; உணர்ச்சிகள் சிதைவடையும் வாழ்க்கை நோக்கற்றதாகப் போவதுபோன்ற உளவியல் அதிர்வுகளை உருவாக்கும் ஒரு நிலை.
“அரிதாற்றி” என்ற சொல், மிகவும் அரிதாகவே சாதிக்கக்கூடிய மன உறுதியைக் குறிக்கிறது. பெரும்பாலோர் காதலின் பிரிவை எதிர்கொள்ள முடியாமல் மனஅழுத்தம், துக்கம், சில நேரங்களில் வாழ்க்கையே தொலைந்துவிட்டது போன்று தோன்றும் மனநிலையிலும் சிக்கிக் கொள்கிறார்கள்.
ஆனால், இக்குறளில் தோழர் வள்ளுவர், அந்தப் பிரிவை உணர்வோடு எதிர்கொண்டு, மனத்தைச் சமப்படுத்திக்கொண்டு, அதிலிருந்து மீண்டவர்கள் உண்டு என்று கூறுகிறார். அவர்கள்தான் “பின்இருந்து வாழ்வார்” ஆவர். மனநலத்திலும் துக்க மீட்பு (Grief Recovery) எனப்படும் ஒரு முறை உள்ளது. அதில், ஒரு நெருக்கமான உறவின் முடிவில் மனிதன் எவ்வாறு சோகத்தைக் கடந்து மீண்டும் வாழ்வைத் தொடங்குகிறார் என்பது கூறப்படுகிறது.
வள்ளுவர் இத்தகைய மனநிலையையே நுணுக்கமாகச் சொல்கிறார். பிரிவால் சோகத்துக்கு ஆளானவர்கள், அதைத் தாங்கி, தமக்குள் நேர்மையாகப் பார்த்து, அதை நசுக்காமல் ஒத்துக்கொண்டு, அதிலிருந்து மீண்டு, மீண்டும் வாழ்கிறார்கள்.
அவர்களின் வாழ்வு சாதாரண வாழ்க்கையாக அல்ல; அனுபவத்தின் நுட்பத்துடன், ஆழமான பொறுமையோடும் மன நிறைவோடும் நகரும்.
திருக்குறள், மனித மனத்தின் சுழற்சி மற்றும் உள் உலகை மிக நேர்த்தியாகப் பிரதிபலிக்கிறது. இக்குறளில், பிரிவின் வேதனையை ஒப்புக்கொண்டு, அதனை எதிர்கொண்டு மீண்டு வாழும் மனவலிமை கொண்டவர்களையே தோழர் வள்ளுவர் பாராட்டுகிறார்.
உணர்வுகள் நம்மைக் கட்டுப்படுத்துவது இயல்புகொண்டவையே! ஆனால், உணர்வுகளைப் புரிந்துகொண்டு, அவை எவ்வாறு உருவாகின்றன, எவ்வாறு செயல்படுகின்றன என்பதை உணர்ந்து அதிலிருந்து நம்மை மீட்டெடுப்பதே உண்மையான உளவியல் நலன்.
காதல் ஒரு மழை; பிரிவோ ஒரு வெப்பமான இரவுகள் கொண்ட பனிக்காலம். ஆனால், அந்த இரவுகளைத் தாங்கும் மனத்திற்கே உண்மை வெற்றி கிடைக்கும்.
– – –