எழுத்தாளர் ஜெயமோகனின் ‘கேளி’ என்ற சிறுகதை, தமிழ்ச் சிறுகதைகளில் ஒரு மைல்கல். இந்தச் சிறுகதை வெறும் கிராமியத் திருவிழாவின் ஒருநாளின் சித்திரம் மட்டுமன்று; நவீனமயமாக்கலால் சிதைந்துவரும் நமது பண்பாட்டு வேர்கள், பாரம்பரியக் கலைகளின் வீழ்ச்சி, மனிதர்களின் ஆழ்மனத்தில் அந்த நலிந்த கலைகள் எஞ்சியிருக்கும் விதம் ஆகியவற்றை ஆழமாகப் பேசும் கலைப்படைப்பு.
இந்தச் சிறுகதையின் தொடக்கம் நம்மை ஒரு காலமின்மைக்கு அழைத்துச் செல்கிறது. பெரிய கோவிலும் திருநாள் மகாராஜா காலத்தில் கட்டப்பட்ட களிப்புரைத் திண்ணையும் நூறாண்டுகளுக்கு மேல் பழமையான கட்டமைப்புகளும் ஒரு காலத்தில் அந்த ஊர் எத்தகைய கலாச்சாரச் செழுமையுடன் திகழ்ந்திருக்க வேண்டும் என்பதைப் பறைசாற்றுகின்றன. வசந்தம், சரத்காலம், ஹேமந்தம், சிசிரம் என நான்கு பருவங்களுக்கு நான்கு திருவிழாக்கள் என்று வாழ்வியலும் வழிபாடும் ஒன்றிணைந்திருந்த காலம் அது.
ஆனால், காலத்தின் கோலத்தால் அந்தப் பெரிய ஊர் இன்று தன் பிரம்மாண்டத்தை இழந்து சுருங்கிவிட்டது. குத்தகை நிலங்களின் வருவாய் குறைந்துவிட்டதாலும் வாழ்வாதாரத் தேடலுக்காக மக்கள் திருவனந்தபுரம், நாகர்கோயில் போன்ற பெருநகரங்களுக்குப் புலம்பெயர்ந்துவிட்டதாலும் பெரிய வீடுகள் பூட்டப்பட்டுக் கிடக்கின்றன. திருவிழா காலங்களில் மட்டும் வந்துசெல்லும் உறவினர்களைத் தவிர, அங்கே நிரந்தரமான உற்சாகம் இல்லை. உள்ளூர் மக்களுக்குத் திருவிழா என்பது ஒரு சடங்காக, ஒருவிதச் சலிப்பைத் தருவதாக மாறிவிட்டது.
இந்தச் சூழலிலும், மங்கலமூர் கிராமத்திலிருந்து வந்த வாத்தியார் சங்கரப்பிள்ளையின் இரண்டாவது மகனிடம் மட்டும் இந்தச் சிதைவு முழுமையாகச் சென்றடையவில்லை. அவனுக்குத் திருவிழா என்பது வெறும் பொழுதுபோக்கு அன்று; அது அவனது குருதியோடு கலந்த ஒரு லய நாதம். கதகளி ஆட்டமும் செண்டை மேளம், இலைத்தாளம், கொம்பு ஆகியவை கலந்த ‘கேளிகொட்டு’ இசையும் அவனது ஆன்மாவை ஆட்கொண்டிருக்கின்றன. திருவிழா முடிந்து ஊரே அமைதியில் ஆழ்ந்திருந்தாலும் அவனது காதுகளிலும் உடலிலும் அந்த இசை ஓடிக்கொண்டே இருக்கிறது.
பத்தாம் நாள் திருவிழாவின் இறுதி நிகழ்வான ‘கிராதவிருத்தம்’ கதகளியை அவனால் மனத்துடன் பிரிந்து செல்ல முடியவில்லை. திருவிழா முடிந்துவிட்டது என்ற எதார்த்தம் அவனைத் தாக்கும்போதெல்லாம் ஒருவிதப் பதற்றம் ஏற்படுகிறது. கலை மீது கொண்ட காதலும் அந்த அழகியல் தனக்குள் இருந்து நழுவிப் போய்விடுமோ என்ற பயமும் அவனை அந்த ஊரை விட்டு அகலவிடாமல் தடுக்கின்றன.
கதை நகரும் போது, நவீன உலகத்தின் சின்னங்கள் மெல்ல ஊடுருவுகின்றன. ஆற்றங்கரையில் குளித்துவிட்டு வரும்போது தொலைவில் கேட்கும் திரையிசைப் பாடல், தற்காலிகமாக அவனுள் ஓடிக்கொண்டிருந்த செண்டை மேளத்தின் ஓசையை மழுங்கடிக்கிறது. இன்றைய இளைய தலைமுறையும் பொதுச் சமூகமும் பாரம்பரியக் கலைகளின் தொன்மையை விடுத்து, மேலை மற்றும் நவீனப் பாணி இசைகளின் பக்கம் ஈர்க்கப்பட்டுவிட்டதை இந்த மாற்றம் அடையாளப்படுத்துகிறது.
ஆனால், அந்தத் தாக்கம் நீண்ட நேரம் நீடிக்கவில்லை. ஆற்றங்கரையில் ஒரு வயதான முதியவர் அறியாமல் முனகிப் பாடிய ஜெயதேவரின் அஷ்டபதிப் பாடலும், ‘மோகனராகம், செம்பட தாளம்’ சார்ந்த வரிகளும் அவனது நினைவுகளை மீண்டும் பாரம்பரியத்தின் உச்சிக்குத் தூக்கிச் செல்கின்றன.
கதையின் முடிவு மிக உன்னதமான ஒரு தரிசனத்தை வாசகனுக்கு வழங்குகிறது. அந்த இளைஞன் ஆற்றங்கரையிலிருந்து தெருவில் நடந்துவரும் போது, எதிரே வரும் மக்களிடம் அவனுக்கு வேறு முகங்கள் தெரியவில்லை. தோளில் வாழைக்குலையுடன் வருபவர், கன்றுப்பசுவை இழுத்துச் செல்வோன், குழந்தையுடன் நடக்கும் தாய் என அனைவருக்குள்ளும் அந்தத் தாளமும் இசையும் ஊடுருவியிருப்பதை அவன் உணர்கிறான்.
இந்தச் சிறுகதையின் இறுதி வரிகள் மிக முக்கியமானவை. “சுவர்ப்பரப்புகள் எல்லாமே செண்டைத்தோல் ஆக மாறின. கேளிகொட்டு முழங்கத்தொடங்கியது” என்ற வரியின் வழியாகக் கலை என்பது வெறும் அரங்குக்குரியது மட்டுமன்று; அது மனிதர்களின் வாழ்வியலோடும் இயற்கையோடும் மண்ணோடும் ஒன்றிணைந்தது என்ற ஆழமான உண்மையை எழுத்தாளர் ஜெயமோகன் பதிவுசெய்கிறார்.
புறவயமான உலகம் அந்தத் திருவிழாவைத் தொலைத்திருக்கலாம்; ஆனால், மனிதர்களின் ஆழ்மனத்தில், அவர்களின் அடிநாதத்தில் அந்தப் பண்பாடு என்றும் அழியாமல் ஒலிக்கிக்கொண்டேதான் இருக்கும் என்பதை இக்கதை அழுத்தமாக உணர்த்துகிறது.
– – –