எழுத்தாளர் ஜெயமோகனின் ‘அமுதம்’ என்ற சிறுகதை, நிலம், அதிகாரம், காமம், ஆன்மிகம் மற்றும் மனித மனத்தின் ஆழ்நிலை உளவியல் ஆகியவற்றைத் தொன்மத்தின் தளத்திலிருந்து ஆராயும் ஒரு தத்துவார்த்தக் குறியீடு.
பன்றிமலை அடிவாரத்திலிருந்து கதிர்மங்கலத்திற்கு வந்து சேரும் அந்த விசித்திரமான ‘அம்மச்சிப்பசு’, வெறும் விலங்கன்று; அது இயற்கையின் கட்டுப்படுத்த முடியாத ஆதிச் சக்தி அல்லது மனித நாகரிகம் எப்பொழுதும் எதிர்கொள்ள அஞ்சும் “உக்ர வடிவமான தெய்வீகம்”.
இந்திய ஆன்மிக மரபில் ‘பசு’ என்பது காமதேனுவாக, கருணையின் வடிவமாக, சாந்தமான தாய்மைக் குறியீடாகக் கருதப்படுகின்றது. ஆனால், எழுத்தாளர் ஜெயமோகன் தனது கதையில் இந்த மரபார்ந்த பிம்பத்தை முற்றிலுமாகத் தலைகீழாக மாற்றுகிறார். இந்தச் சிறுகதையில் வரும் பசு, சாந்தத்தின் உருவமன்று; அது உக்கிரமான துர்க்கையின், காமசூபிணியின் நேரடி வெளிப்பாடு.
கணியான் குமாரன் கணித்துச் சொல்வதுபோல, அங்கே வந்திருப்பது சாட்சாத் துர்க்காலட்சுமி. துர்க்கையும் லட்சுமியும் வேறல்லர்; இரண்டு முகங்கள். அருளும் ஆற்றலும் இணைந்த ஒரு பேரிருப்பு. மனிதர்களின் வரம்புகளுக்குள் அடங்காத, கட்டுக்கடங்காத காட்டுணர்வின் குறியீடாக அந்தப் பசு விளங்குகிறது.
வழக்கமான நாட்டுப் பசுக்களைப் போலல்லாமல், அது காட்டில் பிறந்து வளர்ந்த அசுரப்பிறவி. அது கொட்டும் மழையிலும் மலைகளைத் தாண்டி வரும்போது மூச்சு வாங்காமல் நடக்கிறது; வழியில் குறுக்கிடும் எலிகளைச் சட்டெனப் பிடித்து விழுங்குகிறது. இது எளிய ஜீவராசியின் இயல்புக்கு அப்பாற்பட்ட பிரபஞ்சச் சக்தியின் வெளிப்பாடு.
மனிதன் தன்வசப்படுத்த முடியாத இயற்கையை எவ்வாறு எதிர்கொள்கிறான்? ஆரம்பத்தில் அந்தப் பால் ஊருக்கு அமுதமாக, உயிரைக் காக்கும் வரமாக மாறுகிறது. ஆனால், அந்த ஆற்றல் எல்லை மீறிப் பெருகும்போது, மனித சமூகம் அதற்கு அஞ்சத் தொடங்குகிறது.
இக்கதையின் மையத்தில் இயங்கும் மிக முக்கியமான தத்துவார்த்த அலகு ‘காமம்’ மற்றும் அதன் மூலமான அதிகாரச் சமன்பாடுகள். மனித நாகரிகம் எப்போதுமே இயற்கையின் மீதும், குறிப்பாகப் பெண்மையின் மீதும் ஆதிக்கம் செலுத்தவே முயல்கிறது.
அமுதம் பசுவின் பால் ஊரிலுள்ள பச்சிளம் குழந்தைகளுக்குக் கிடைத்ததுடன் நின்றவிடவில்லை; அது பெண்களின் உடலிலும் வாழ்விலும் மாபெரும் எழுச்சியை உருவாக்குகிறது. பெண்கள் பலம் பெறுகின்றனர்; பத்துப் பிள்ளைகளைப் பெற்றுத் தாங்கும் முலைவீர்ப்பு கொண்டவர்களாக, கம்பீரமான யட்சிகளைப் போல அவர்கள் நிமிர்ந்து நிற்கிறார்கள்.
பெண்களின் இந்த உடல் மற்றும் உளவியல் எழுச்சி, பாரம்பரியமாக அவர்களை அடக்கி ஆண்ட ஆணாதிக்கச் சமூகத்தின் அடிவேரைக் குலுக்குகிறது. நாகமுத்தான் வைத்தியரும் மற்ற ஆண்களும் உரையாடும் பகுதியில், “இப்போது நடப்பது பெண் ராஜ்யம்… நாமெல்லாம் அவர்களின் காலில் கிடந்து சேவகம் செய்யும் நாய்கள்” என்ற விரக்தி வெளிப்படுகிறது.
பசுவின் காமம் தணியாமல் நூற்றுக்கணக்கான காளைகளை வேண்டி நிற்பது, இயற்கையின் காமப் பெருக்கைக் குறிக்கிறது. ஆணுக்கும் பெண்ணுக்கும் இடையிலான உறவில் ஆண்மையின் அகந்தை எங்கு உடைபடுகிறதோ, அங்கு பயமும் வன்மமும் தலைதூக்குகின்றன.
நாகரிகத்தின் வக்கிரமான முகம் கதையின் இரண்டாம் பகுதியில், சமூகம் எவ்வாறு வஞ்சகமாகவும் பயந்தாங்கொள்ளித்தனமாகவும் மாறுகிறது என்பதை எழுத்தாளர் ஜெயமோகன் மிகக் கறாராக அம்பலப்படுத்துகிறார்.
வானில் தோன்றும் வால்நட்சத்திரம் ஒரு துர்நிமித்தம் என்று பூசாரி முட்டன் மக்களை உசுப்புகிறான். அறியாமையும் பயமும் ஒன்றிணையும்போது, மனிதர்கள் மிக எளிதில் மிருகங்களாக மாறிவிடுவார்கள் என்பதற்குக் கதிர்மங்கலத்து மக்களின் மாற்றம் ஒரு சாட்சி.
ஆரம்பத்தில் அந்தப் பசுவைத் தங்கள் வீட்டின் தெய்வமாகவும், துர்க்காலட்சுமியாகவும் வணங்கிய அதே மக்கள்தான், பயம் கவியும்போது அதன் மீது மண்ணையும் சாணியையும் வாரி இறைக்கிறார்கள்.
சாதி வேறுபாடின்றி அனைவரும் மண்ணைத் தொட்டுச் சத்தியம் செய்துவிட்டு, இறுதியில் கோபமும் வெறியும் கொண்டு அந்தப் பசுவைச் சுற்றிலும் தீமூட்டி எரிக்கிறார்கள். ஆனால், அத்தகைய கோரமான மரணத்தில்கூட அந்தப் பசு அலறாமல் அசையாமல் நிற்பது அதன் தெய்வீகத் தன்மையை, அதாவது அழிவில்லாத ஆன்மிகச் செறிவை உலகிற்குணர்த்துகிறது.
கதையின் இறுதியில், அந்தப் பசுவைச் சுட்டு எரித்தாலும் அதன் தாக்கம் மறைந்து விடுவதில்லை. மனிதர்களால் அந்தச் சக்தியை அழிக்க முடியவில்லை.
வேட்டச்சிக் குறத்தி அழுது சாபமிடுவது, இயற்கை செய்த குற்றத்திற்கு இந்தச் சமூகம் என்றென்றும் குற்றவுணர்ச்சியோடுதான் வாழ வேண்டும் என்பதைக் குறிக்கிறது.
காலப்போக்கில், அதே புல்வெளியில் ஓர் ஆலமரத்தடியில் கல்லை நட்டு, அதை ‘அம்மச்சிப்பசு’ என்று மக்கள் வழிபடத் தொடங்குகிறார்கள். இதுதான் தொன்மத்தின் சுழற்சி. மனிதர்கள் தங்களின் அறியாமையால் எதை அழிக்க முயல்கிறார்களோ, அதுவே காலப்போக்கில் ஒரு புதிய தொன்மமாக, வழிபாட்டுத் தெய்வமாக உருவெடுக்கிறது.
இந்தச் சிறுகதை, மனிதனின் அக உலகையும் புற உலகையும் இணைக்கும் ஒரு தத்துவப் பிரதி ஆகும். ஆன்மிகம் என்பது வெறும் சடங்குகளோ அல்லது சாந்தமான வழிபாடோ அன்று; அது வாழ்வின் இருண்ட விளிம்புகளையும் உக்கிரமான காமத்தையும் இறப்பையும் உள்ளடக்கிய ஒரு பேரிருப்பு என்ற உண்மையை இக்கதை அப்பட்டமாக முகத்தில் அறைகிறது.
மனிதன் தனது எல்லைகளுக்குட்பட்டு இயற்கையை அடக்க முயன்றாலும் பிரபஞ்சத்தின் ஆதிச் சக்தி எப்போதும் தன் சொந்த விதிகளின்படியே இயங்குகிறது என்பதை இக்கதை அழுத்தமாகப் பதிவு செய்கிறது.
இக்கதையில் வரும் ‘அம்மச்சிப்பசு’வின் உக்கிரமான தன்மைக்கும் மனிதச் சமூகத்தின் வன்மத்திற்கும் இடையிலான மோதல் இன்றைய நவீன மனிதனின் மனச்சிக்கல்களுடன் பலவகையில் ஒத்துப் போகிறது.
கதையின் தொடக்கத்தில், வறுமையிலும் நோயிலும் வாடும் மக்களுக்கு அந்தப் பசுவின் பால் ‘அமிர்தமாக’, உயிர்க்காக்கும் வரமாக மாறுகிறது. சமூகம் அந்த ஆற்றலைத் தன் சொந்த நுகர்வுக்காகவும், அடுத்த தலைமுறையை வளர்ப்பதற்காகவும் முழுமையாகப் பயன்படுத்திக் கொள்கிறது.
இன்றைய நவீன மனிதனும் இயற்கையை ஒரு வளங்குன்றாச் சுரண்டல் பொருளாகவே (Resource) பார்க்கிறான். இயற்கை தனக்குத் தேவையானதை (சுவாசிக்கக் காற்று, குடிக்க நீர், நிலம்) தரும் வரை அதை வணங்குகிறான்; ஆனால் அதன் எல்லை மீறிய விஸ்வரூபத்தை அல்லது அதன் கோபத்தை எதிர்கொள்ளத் திராணியின்றி தவிக்கிறான்.
பால் பெருக்கெடுத்து ஓடும்போதும், காளைகளைத் தேடி அது அடங்காமல் கத்தும்போதும் சமூகம் பீதியடைகிறது. தன் கட்டுப்பாட்டை மீறிச் செல்லும் எதையும் அழிக்கத் துடிக்கும் நவீன ‘கார்ப்பரேட்’ நுகர்வுச் சமூகத்தின் மனநிலையே கதிர்மங்கலத்து மக்களின் மனநிலையாக இங்கே வெளிப்படுகிறது.
அம்மச்சிப்பசுவின் காமம் மற்றும் அதன் பிரபஞ்ச வடிவம் என்பது சாந்தமான தாய்மையின் வடிவம் அன்று; அது சாட்சாத் துர்க்கையின் உக்கிரமான காமஸ்வரூபம்.
அமுதப்பால் ஊட்டியதன் விளைவாகப் பாலூர்ப் பெண்கள் உடல்வலிமையும் அழகும் பெற்று, குடும்பத்தில் தங்களின் உரிமைகளுக்காக நிமிர்ந்து நிற்கிறார்கள். இதைக் காணும் ஆண்களுக்கு (நாகமுத்தான் வைத்தியர், முத்தன் ஆசாரி போன்றோருக்கு) எழும் விரக்தியும் பொறாமையும், ஆணாதிக்கச் சமூகம் தன் அதிகாரம் நழுவிப் போவதைக் கண்டு அஞ்சும் உளவியலின் நேரடி வெளிப்பாடாகும்.
மனிதன் பெண்களைத் தன் கட்டுப்பாட்டுக்குள் ஒரு போலிச் சாந்தத்தின் அடையாளமாக வைத்துக் கொள்ள விரும்புகிறான். ஆனால், பெண்மை தன் முழு ஆற்றலோடும் அடங்காத உக்கிரத்தோடும் வெளிப்படும்போது, அதை எதிர்கொள்ளத் திராணியற்ற ஆண் சமூகம் அதை ‘அமங்கலம்’ என்றும் ‘தீமை’ என்றும் முத்திரை குத்தி ஒடுக்க முயல்கிறது.
வானில் தோன்றும் வால்நட்சத்திரத்தை வைத்து பூசாரி முட்டன் மக்களை உசுப்புவதுபோல, இன்றைய நவீன சமூகமும் வதந்திகளாலும் போலித் தகவல்களாலும் பயத்தாலும் எளிதில் மூளைச்சலவை செய்யப்படுகிறது.
தங்களுக்குப் புரியாத, தாங்கள் கட்டுப்படுத்த முடியாத எதையும் கண்டால் நவீன மனிதன் அதை உடனடியாகப் ‘பகைவனாக’ அல்லது ‘தீய சக்தியாக’ச் சித்தரிக்கிறான். கதிர்மங்கலத்து மக்கள் தங்களின் சொந்தக் குழந்தைகளுக்கும் வாழ்வுக்கும் அமுதமளித்த அதே பசுவை, சிறிய வதந்திக்காக (அது ரத்தம் குடிக்கிறது என்ற பொய்யை நம்பி) அடித்துத் துரத்தித் தீயிட்டு எரிப்பது போலத்தான், இன்றைய சமூகமும் தனக்கு எதிரானதாக எதை நினைக்கிறதோ அதை அழித் தொழிக்கிறது.
மண்ணைத் தொட்டுச் சத்தியம் செய்துவிட்டு, கோபமும் வெறியும் கொண்டு அந்தப் பசுவின் மீது சாணியையும் மலத்தையும் எறிந்துவிட்டு இறுதியில் தீவைக்கும் மனிதர்களின் கள்மடங்கான மனநிலை, நவீன அரசியல், சமூக வன்முறைகளின் துல்லியமான பிம்பமாகும்.
அம்மச்சிப்பசு தீயில் எரியும்போதும் அலறாமல், ஒரு சாபத்தைக்கூட உச்சரிக்காமல் அமைதியாக நிற்கிறது. ஆனால், அதைச் செய்த சமூகத்திற்கு அந்த மௌனம் ஒரு பேரச்சத்தைத் தருகிறது. வேட்டச்சிக் குறத்தி அழுவதும், பின்னர் அவரே பிற்காலத்தில் அந்தப் பசுவைக் கல்லாக நிறுத்தி ‘அமிர்தலட்சுமி அன்னை’ என்று வழிபடுவதும் இதன் உச்சக்கட்ட மெய்யியல் வெளிபாடாகும்.
இயற்கையை அழித்துவிட்டு, காடுகளைச் சுட்டுவிட்டு, நகரங்களை எழுப்பும் நவீன மனிதன் தனது அகத்தில் நிரந்தரமான குற்றவுணர்ச்சியுடன்தான் (Guilt) வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறான்.
மனிதன் எதைச் சாம்பலாக்கினாலும், இயற்கை தனது வடிவ மாற்று மூலம் மீண்டும் தொன்மமாக, வழிபாடாக அல்லது பேரிடராகத் தன்னை நிலைநிறுத்திக் கொள்ளும்.
இன்றைய நவீன மனிதன் தொழில்நுட்பத்தின் உச்சத்தில் நின்றுகொண்டு தன்னை இயற்கையின் எஜமானாகப் பிரகடனப்படுத்திக் கொண்டாலும் அவனது மனம் இன்னமும் ஆதிப் பயத்தாலும் அறியாமையாலும் கட்டமைக்கப்பட்டதாகவே உள்ளது. அம்மச்சிப்பசுவுக்கும் சமூகத்திற்குமான மோதல் என்பது என்றும் தீராத இயற்கைக்கும் மனிதனின் அகந்தைக்கும் இடையிலான நித்திய யுத்தத்தின் குறியீடாகும். தன் அகச்சிக்கல்களிலிருந்து விடுபட முடியாத நவீன மனிதன் தன் வன்மத்தால் எதை அழிக்கிறானோ காலப்போக்கில் அதே இயற்கையின் முன் மண்டியிட்டு வழிபட வேண்டிய வரலாற்று விதியையே எழுத்தாளர் ஜெயமோகன் இக்கதை வழியாக மிகக் கறாராக நமக்கு உணர்த்துகிறார்.
– – –