எழுத்தாளர் ஜெயமோகனின் ‘மலைகளின் உரையாடல்’ சிறுகதை, நவீனத் தொழில்நுட்ப யுகத்தின் இயந்திரத்தனமான வாழ்க்கைக்குள் சிக்கித் தவிக்கும் மனிதனின் அக உலகையும் இயற்கையையும் இணைக்கும் உன்னதப் படைப்பாகும். இக்கதை வெறும் அறிவியல் புனைகதை அன்று; மனித மனத்தின் விளிம்புநிலைத் தேடல்கள், ஆன்மிக வெளிப்பாடுகள் மற்றும் மெய்யியல் வினாக்களை எழுப்பும் தீவிர உளவியல் மற்றும் ஆன்மிக ஆவணமாகும்.
இக்கதையின் நாயகன் சுதாகர், கார்ப்பரேட் மற்றும் அரசு நிறுவனங்களின் எந்திரத்தனமான வேலைச்சூழலில் தன்னைத் தொலைத்தவர். டி.ஜி.எம் மகாலிங்கம் மற்றும் பியூன் சண்முகம் ஆகியோரின் பாத்திரங்கள் நவீன அலுவலகச் சூழலின் அடிமைத்தனத்தையும் அங்கிருக்கும் மேலோட்டமான உறவுகளையும் காட்டுகின்றன.
சுதாகர் தன் அலுவலக வாழ்க்கையின் அழுத்தங்களிலிருந்தும் குடும்பச் சூழலின் மீதான பற்றின்மையிலிருந்தும் தப்பிக்க ஊட்டியின் தனிமைமிக்க மைக்ரோவேவ் நிலையத்தைத் தேர்ந்தெடுக்கிறான். அவனது இந்தத் தப்பியோட்டம் வெறும் இடமாற்றம் அன்று; அது தன் ஆன்மாவின் தாகத்தைத் தீர்த்துக்கொள்ளும் துறவுநிலை முயற்சி.
மனைவி ரேணுகா மற்றும் மாமியார் கதாபாத்திரம் வழியாக நடுத்தர வர்க்கத்தின் லௌகீகக் கவலைகள் (சம்பளம், லீவு பணம், கிரெடிட்) விவரிக்கப்படுகின்றன. சுதாகருக்கு இவையெல்லாம் அற்பமானவையாகத் தெரிகின்றன. அவன் பிரபஞ்சத்தின் ரகசியங்களைத் தேடும் வேளையில், இந்த உலகியல் பந்தங்கள் அவனுக்கு விலங்கு போலத் தோன்றுகின்றன.
இக்கதையின் ஆன்மிகக் களம் மிகவும் விசித்திரமானது. இது சம்பிரதாயமான மத வழிபாடுகளைப் பேசுவதில்லை; இயற்கையோடு ஒன்றிணைவதையே உன்னத ஆன்மிகமாக முன்வைக்கிறது.
மழையும் இடியும் எழுப்பும் ஒலியை ஆசிரியர் உபநிடத மந்திரங்களோடு (“த!” – அடங்கு, கொடு, இரங்கு) தொடர்புபடுத்துகிறார். வேதங்கள் மனிதனால் உருவாக்கப்பட்டவை அல்ல; அவை வானத்திலிருந்து (இயற்கையிலிருந்து) நேரடியாக மனிதனின் நாவில் உதிர்ந்தவை (அபௌருஷேயம்).
ஊட்டியின் மலைகள் இடியின் மூலமாக தங்களுக்குள் பேசிக்கொள்ளும் காட்சியும் அந்த ஒலியை மனித மனம் உள்வாங்கும் விதம் தியான நிலையை ஒத்தது. அங்கே சுதாகர் அடைவது தற்காலிகமான பைத்தியக்காரத்தனம் அன்று; பிரபஞ்சத்தின் ஆதி ஒலியுடன் (Primal Sound) தன் ஆன்மா தன்னை இணைத்துக் கொள்ளும் பரவச நிலையாகும்.
‘அறிவியல்’ என்பது வெறும் கணக்குகளோ அல்லது தொழில்நுட்பமோ அன்று; அது மனிதனின் ஆழ்மனக் கற்பனையின் நீட்சி என்ற ஆழமான தத்துவத்தை இக்கதை முன்வைக்கிறது.
‘தூக்கணாங்குருவியின் கூடு’ என்பது வெறும் புற்களின் பின்னல் அன்று; அது இயற்கையின் அச்சு அசலான வடிவமைப்பு. அதை மின்சுற்றாக (Circuit) மாற்றுவதன் மூலம், இயற்கைக்கும் மனித மூளைக்கும் இடையேயான ரகசியத் தொடர்பை சுதாகர் கண்டறிய முயல்கிறான்.
இறுதிப் பகுதியில் சுதாகர் உணரும் உண்மை மிக முக்கியமானது. அவன் இந்தக் கருவிகளைக் கொண்டு ஆராய்வது குருவிக்கூட்டை மட்டுமன்று; பல்லாயிரம் கோடி சர்க்யூட்டுகள் கொண்ட தன் சொந்த மூளையின் சாத்தியங்களைத்தான். இயற்கை மனிதனுக்கு வழங்கும் ஒவ்வொரு குறியீடும், அவன் தன்னைத்தானே கண்டுகொள்ளும் ஒரு வழிமுறையாகிறது.
‘மலைகளின் உரையாடல்’ சிறுகதை, அறிவியலின் இறுக்கமான எல்லைகளையும் மீறி ஆன்மிகமும் கற்பனையும் எங்குச் சங்கமிக்கின்றன என்பதை அழகாகக் காட்டுகிறது. சமூகத்தின் பார்வையில் ‘பைத்தியக்காரத்தனமாகத்’ தெரியும் ஒருவனின் தேடல், உண்மையில் பிரபஞ்சத்தின் மெய்யான ஒலியைக் கண்டடையும் உயர்ந்த தத்துவப் பயணம் என்பதை இக்கதை அழுத்தமாகப் பதிவு செய்கிறது.
இக்கதையில் சுதாகர் அடைந்த அந்தத் தனிமையும் மனநிலையும் இன்றைய நவீன மனிதனின் மன அழுத்தத்திற்கு ஆன்மிக விடுதலையாக அமையக்கூடும்.
சுதாகர் வெளிப்படுத்தும் தனிமையும் அவன் அடையும் விசித்திரமான மனநிலையும் இன்றைய நவீன கார்ப்பரேட் மற்றும் இயந்திரத்தனமான யுகத்தில் வாழும் மனிதனுக்கு ஆழ்ந்த ஆன்மிக விடுதலையாக அமைய முடியுமா என்ற கேள்விக்கு விடையளிப்பது மிக அவசியமானது. இன்றைய காலகட்டத்தில் மன அழுத்தம் (Stress), பதற்றம் (Anxiety), மற்றும் இலக்கற்ற ஓட்டம் என்பவை மனிதனின் நிம்மதியைப் பறித்துள்ளன. இத்தகைய சூழலில் சுதாகரின் பயணம் மனிதகுலத்திற்கு சில முக்கியமான வாழ்வியல் உண்மைகளை உணர்த்துகிறது.
இன்றைய நவீன மனிதன் எந்திரங்களின் பகுதியாகவே வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறான். கதையில் வரும் டி.ஜி.எம் மகாலிங்கம் மற்றும் பியூன் சண்முகம் ஆகியோர் சமூகத்தின் இலக்கைக் குறிக்கிறார்கள். சம்பளம், லீவு பணம், அலுவலக அழுத்தம் என மனிதனின் சிந்தனை முழுவதும் லௌகீக வலைகளிலேயே சிக்கியுள்ளது.
மனிதர்கள் இன்று பல லட்சம் பேர் கூடி வாழும் பெருநகரங்களில் வசித்தாலும் அக அளவில் அவர்கள் தனிமையை உணர்கிறார்கள். சுதாகர் அலுவலகத்திலிருந்து தப்பித்து ஊட்டியின் தனிமை மிக்க மைக்ரோவேவ் நிலையத்திற்குச் செல்வது, புற உலகத்திலிருந்து தன்னைத் துண்டித்துக் கொண்டு அக உலகத்தை நோக்கிச் செல்லும் ஆன்மிகப் பாய்ச்சலாகும்.
சமூகத்தின் பார்வையில் சுதாகரின் தனிமை ‘பைத்தியக்காரத்தனம்’ அல்லது ‘தப்பியோட்டம்’ (Escapism). ஆனால், ஆன்மிக அடிப்படையில் பார்த்தால், சுயத்தைத் தேடும் எவனுக்கும் தனிமை அத்தியாவசியமான தேவை. இரைச்சல்கள் நிறைந்த உலகில் உண்மையை ஒருபோதும் கண்டறிய முடியாது.
ஊட்டியின் குளிரிலும் மழையிலும், இடியின் ஒலியிலும் சுதாகர் தன்னை முழுமையாக ஐக்கியப்படுத்திக் கொள்கிறான். அந்தத் தனிமை அவனுக்குள் இயற்கையின் பேரொலியைக் கேட்க வழிவகுக்கிறது. நவீன மனிதன் தன் மன அழுத்தத்திலிருந்து விடுபட வேண்டும் எனில், இதுபோன்ற தற்காலிகத் தனிமையும் இயற்கையோடு இயைந்த வாழ்வும் அவசியமாகிறது.
சுதாகர் தன் அலுவலக அடையாளங்களையும், குடும்பக் கடமைகளின் அழுத்தங்களையும் ஒரே விநாடியில் உதறிவிட்டு மலைக்குச் செல்கிறான். அவனது குருவிக்கூடு ஆய்வும் சர்க்யூட் தேடலும் வெறும் அறிவியல் சார்ந்தவை அல்ல; அது பிரபஞ்சத்தின் ஆதி ரகசியத்தை அறியும் தியானம்.
இறுதிப்பகுதியில் சுதாகர் தான் ஆராய்வது குருவிக்கூட்டை மட்டுமன்று. தன் சொந்த மூளையின் சாத்தியங்களைத்தான் என்பதை உணர்கிறான். அதாவது, பிரபஞ்சமும் மனித மனமும் வேறல்ல என்ற அத்வைத நிலை அங்கு உருவாகிறது. இந்த நிலைதான் ஆன்மிக விடுதலையின் உச்சம். தன் அகத்திலுள்ள அத்தனை பாரங்களையும், அழுத்தங்களையும் பிரபஞ்சத்தின் பெருவெளியில் கரைத்து விடுவதே உண்மையான விடுதலை.
சுதாகரைப் போல இன்றைய மனிதனும் தன் அலுவலக மேசையிலிருந்தும், லேப்டாப்பிலிருந்தும், இலக்கற்ற சமூக ஓட்டத்திலிருந்தும் சில கணங்கள் விலகி நிற்க வேண்டும்.
மழை, இடி, மலைகள் என்பவை வெறும் பருப்பொருட்கள் அல்ல; அவை பிரபஞ்சத்தின் மொழிகள். அந்த மொழியைச் செவிமடுக்கும் திறன் மனிதனுக்கு வரும்போது, அவனது மன அழுத்தங்கள் தானாகவே காணாமல் போய்விடும்.
சுதாகர் அடைந்த அந்தத் தனிமையும் மனநிலையும் இன்றைய நவீன மனிதனின் மன அழுத்தத்திற்கு நிச்சயமாக ஆன்மிக விடுதலையாக அமையக்கூடும். ஆனால், அது குடும்பத்தைவிட்டு ஓடிப்போகும் எதார்த்தமற்ற போக்காக இருக்கக் கூடாது. மாறாக, புற உலகின் சத்தங்களை அடக்கிவிட்டு, தன் அகத்திற்குள் இருக்கும் பிரபஞ்ச ஒலியைக் கேட்கத் துடிக்கும் உளவியல் மற்றும் ஆன்மிகத் திருப்பமாக அது இருக்க வேண்டும். மனிதன் எப்போது இயற்கையோடும் தன் சொந்த ஆன்மாவோடும் உரையாடத் தொடங்குகிறானோ, அப்போதே அவனது அத்தனை மன அழுத்தங்களும் விடுதலை பெறுகின்றன.
இன்றைய நவீன வாழ்வில் மன அழுத்தத்தைச் சமாளிக்க இயற்கையுடன் இணைந்த தனிமைத் தியானம் (Solitude) இன்றியமையாதது. இன்றைய நவீன வாழ்வில் மன அழுத்தத்தை எதிர்கொள்ள ‘இயற்கையுடன் இணைந்த தனிமைத் தியானம்’ (Solitude) என்பது காலத்தின் கட்டாயமாகவும் அத்தியாவசியமான ஒன்றாகவும் மாறுகிறது என்பதில் எந்த மாற்றுக் கருத்தும் இருக்க முடியாது.
இன்றைய நவீன மனிதனின் ‘வாழ்வு’ என்பது பெருநகரங்களின் புகைமூட்டம், வாகனப் போக்குவரத்து, சமூக வலைப்பின்னல் இடையூறுகள் மற்றும் அலுவலகப் போட்டிகள் நிறைந்த பெரும் இரைச்சலாகவே நகர்கிறது. இந்தத் தொடர்ச்சியான சத்தமும் வேகமும் மனிதனின் நரம்பு மண்டலத்தைச் சோர்வடையச் செய்து நாள்பட்ட மன அழுத்தத்தை (Chronic Stress) உருவாக்குகின்றன.
சுதாகர் தன் அலுவலகச் சூழலிலிருந்து விலகி ஊட்டியின் தனிமைமிக்க மைக்ரோவேவ் நிலையத்திற்குச் செல்வது போல, மனிதனும் தன்னைச் சுற்றியுள்ள செயற்கைக் கட்டமைப்புகளிலிருந்து சில கணங்கள் விலக வேண்டும். அப்போதுதான் மனம் சுயமாகச் சுவாசிக்கத் தொடங்கும்.
தனிமை என்பது பல சமயங்களில் மனிதனைப் பயமுறுத்தும் (Loneliness). ஆனால், ஆன்மிக மற்றும் தத்துவார்த்த அடிப்படையில் தேர்ந்தெடுக்கப்படும் தனிமை என்பது சுயத்தைத் தேடும் உன்னத நிலை (Solitude).
இந்தக் கதையில் வருவதுபோல, இயற்கையின் நடுவே தனித்திருக்கும்போது மனிதன் தனது அக உலகத்துடன் உரையாடத் தொடங்குகிறான். புற உலகின் அழுத்தங்கள் யாவும் அங்கு அர்த்தமற்றுப் போய்விடுகின்றன.
மழை, இடி, காற்று மற்றும் மலைகளின் அமைதி என்பவை வெறும் இயற்கை நிகழ்வுகள் அல்ல; அவை மனித மனத்திற்கு அமைதியைத் தரும் ஆதி மொழிகள்.
நவீன மனிதன் தன் கவலைகளையும் இலக்குகளையும் மறந்துவிட்டு, இயற்கையின் இந்த மௌன மொழியைக் கேட்கத் தொடங்கும் போது, அவனது அத்தனை அகச் சுமைகளும் பனிபோல் விலகிவிடுகின்றன.
சுதாகர் தனது இலக்கைத் தேடி மேற்கொண்ட பயணத்தைப்போல, இன்றைய மனிதனும் தனது அக அமைதியை மீட்டெடுக்க இயற்கையுடன் இணைந்த தனிமைத் தியானத்தைக் கைக்கொள்வது அவசியமாகிறது. இது குடும்பத்தையோ சமூகத்தையோ நிரந்தரமாகத் துறந்து ஓடிப் போவதன்று; பரபரப்பான நவீன வாழ்க்கையின் நச்சுச் சூழலிலிருந்து தற்காலிகமாக விலகி, தன் சொந்த ஆன்மாவோடும் இயற்கையோடும் தன்னை இணைத்துக் கொள்ளும் உளவியல், ஆன்மிக மீட்பு நடவடிக்கையாகும்.
இத்தகைய தனிமைத் தியானம் நவீன மனிதனின் மன அழுத்தத்திற்கு மிகச் சிறந்த ஆன்மிக விடுதலையை வழங்குவதோடு, அவனுக்குப் புதிய வாழ்வியல் ஆற்றலையும் அளிக்கும்.
– – –