நவீனத் தமிழ் இலக்கியச் சூழலில் மனித மனத்தின் அடுக்குகளையும் அதிகாரம் மற்றும் தொழில்நுட்பத்திற்கும் எளிய கலைஞனுக்கும் இடையிலான மோதல்களையும் மிகக் கறாராகப் பதிவுசெய்து வரும் எழுத்தாளர் ஜெயமோகனின் முக்கியமான சிறுகதைகளில் ‘குருவி’ என்ற சிறுகதை தனித்துவமான இடத்தைப் பெறுகிறது.
அதிகாரத்தின் இயந்திரத்தனமான தேவைகளுக்கும் ஆன்மாவின் கலையுணர்ச்சிக்கும் இடையிலான முரண்பாட்டை மையமாகக் கொண்டு விவரிக்கப்பட்டுள்ள இக்கதை, தனிமனித வாழ்வியல், தத்துவம் மற்றும் மெய்யியல் சார்ந்து மிக ஆழமான விவாதங்களை எழுப்புகிறது.
கதையின் தொடக்கம் நவீனத் தொலைபேசி பரிமாற்ற மையத்தின் அலுவல் சார்ந்த பதற்றத்துடன் தொடங்குகிறது. அமைச்சர் வருகை, தேசிய அளவிலான ஆப்டிகல் கேபிள் திட்டம் (National Plan – KEK) மற்றும் அரசு அதிகாரிகளின் முகமனுக்கான அவசரம் ஆகியவை நவீன ஜனநாயகத்தின் மேலோட்டமான பிம்பத்தைக் காட்டுகின்றன. இங்கு மினிஸ்டருக்குக் காட்டப்படும் கேபிள் இணைப்பு ‘அழகாக, பூ மாதிரி’ இருக்க வேண்டும் என்ற கோரிக்கை எழுகிறது.
இந்த இடத்தில் அதிகார வர்க்கத்திற்குத் தேவைப்படும் உழைப்பு எளிய தொழிலாளியின் உழைப்பன்று; அது கலைஞனின் கைவண்ணம். ஆனால், அந்தத் திறமைமிக்க கலைஞனான மாடன் பிள்ளையோ சமூகத்தால் குடிகாரனாக, சட்டத்தை மீறிய குற்றவாளியாகக் முத்திரைக் குத்தப்பட்டு காவல் நிலைய லாக்கப்பில் சித்ரவதைக்கு ஆளாகிறான். அதிகார இயந்திரம் தன் தேவைகளுக்கு மட்டும் கலைஞனை நாடுகிறது; ஆனால், மனிதனாக வாழும்போது அவனை நசுக்குகிறது. இது நவீனச் சமூகத்தின் குரூரமான முரண்பாடாகும்.
மாடன் பிள்ளையின் பாத்திரம் தமிழ்ச் சூழலின் விளிம்புநிலை மனிதர்களின் அக-புறத் தவிப்புகளின் ஒட்டுமொத்த வடிவமாகும். அவன் குடிப்பதும், வண்டிகளை மறிப்பதும் அதிகாரிகளை எதிர்ப்பதும் வெறும் வன்முறை சார்ந்த வெறியன்று; தன்னைச் சுற்றியுள்ள போலித்தனமான சமூக ஒழுங்குக்கு எதிரான அவனது ஆழ்ந்த வெறுப்பின் வெளிப்பாடு.
“மனுசனாக இரு, அதுதான் முக்கியம்” என்று அதிகார வர்க்கமும் சமூகமும் அவனுக்கு அறிவுரை வழங்குகின்றன. ஆனால், அந்த ‘நல்ல மனிதன்’ என்பவன் யாருடைய நலனுக்காக வடிவமைக்கப்பட்டவன் என்ற கேள்வியை மாடன் பிள்ளை எழுப்புகிறான்.
சமூகத்தின் பார்வையில் அவன் ‘குடிகாரத் தாயோலி’, ‘பண்ணி’, ‘சாத்தான்’. ஆனால், அவனுக்குள்ளேயோ ஒரு மாபெரும் கலைஞர் உறங்கிக் கொண்டிருக்கிறார். அவனது கைவண்ணத்தில் உருவாகும் சோல்டரிங் வேலை என்பது சாதாரண இயந்திரப் பணியன்று; அது அவனது ஆன்மாவின் நீட்சி.
கதையின் மிக முக்கியமான திருப்புமுனையும் மெய்யியல் உச்சமும் ராஜப்பன் கொண்டுவந்து சேர்க்கும் தூக்கணாங்குருவிக் கூடு ஆகும். மனிதன் வெட்டி வீசிய மின்சாரக் கம்பிகளை (Optical/Telephone Wires) கொண்டு அந்தச் சிறிய குருவி பின்னியிருக்கும் கூடு, கதையின் ஒட்டுமொத்தக் கருத்தியலையும் மாற்றிவிடுகிறது.
குருவிக்கு நிறங்கள் தெரியாது, முறையான கட்டடக் கலைப் பயிற்சியும் கிடையாது. ஆனால், அது தன் இயல்பான ஆன்ம ஒருமையால், மனிதர்கள் வீசியெறிந்த கழிவுக் கம்பிகளைக் கொண்டு நுட்பமான உலகத்தைப் படைத்துள்ளது.
அந்தக் கூட்டைத் தொட்டுப் பார்க்கும் மாடன் பிள்ளை, தன் அக உலகத்துடன் அதனைப் பொருத்திப் பார்க்கிறான். “இது கூடு அல்லவே, அந்தக் குருவிதான்… தன்னைத்தானே பின்னியிருக்கு” என்று அவன் உருகும்போது, கலையும் ஆன்மாவும் ஒன்றிணையும் தருணம் உருவாகிறது. மனிதன் சாதித்தேன் என்று நினைக்கும் எந்திரத்தனமான சாதனைகளை விட, இயற்கையின் ஒரு சிறு குருவி தன் அகத்தூண்டுதலால் செய்யும் படைப்பு எத்தனை உன்னதமானது என்ற மெய்யியல் உண்மையை இது உணர்த்துகிறது.
‘குருவி’ சிறுகதை, கலையின் தூய்மையையும் மனிதனின் அகத் தவிப்புகளையும் அதிகாரத்தின் முகத்தில் அறைந்து சொல்கிறது. அதிகாரத்திடம் மண்டியிட மறுத்து, தன் கலைநயத்தையே தன் அடையாளமாகக் கொள்ளும் மாடன் பிள்ளை, இறுதியில் சமூகத்தின் முன் எளிய ‘குருவி’யாகச் சுருங்கிவிட்டாலும் அவனது ஆன்மா அடைந்த விடுதலை மகத்தானது.
வாழ்க்கையின் அத்தனை வறட்சிகளுக்கும் அடக்குமுறைகளுக்கும் நடுவே, கலையும் இயற்கையும் சந்திக்கும் அந்த ஒரு கணத்தில் மனிதன் முழுமை பெறுகிறான் என்பதை ஜெயமோகன் இக்கதையின் மூலம் மிக அழுத்தமாக நிறுவியுள்ளார்.
– – –