தனிமனிதனின் அக முரண்பாடுகளையும் சமூகத்தின் போலித்தனங்களையும் நுண்ணிய நகைச்சுவையோடும் கூர்மையான விமர்சனத்தோடும் படைப்புகளில் பதிவு செய்தவர்களுள் எழுத்தாளர் இந்திரா பார்த்தசாரதிக்கு முக்கிய இடமுண்டு.
அவரது ‘ஒரு கப் காப்பி’ சிறுகதை, பொருளாதாரச் சிதைவுக்குள்ளான பிராமணக் குடும்பத்தின் வறுமையையும் தன்மானத்தை விடுத்துப் பிழைப்பு நடத்தும் மனிதனின் பரிதாப நிலையையும் அதேசமயம் சமூகத்தின் மேல்தட்டு வர்க்கத்தினரின் போலி ஆன்மிகப் பசியையும் மிகக் கறாராகப் பேசும் படைப்பாகும்.
கதையின் தொடக்கம் ராஜப்பாவின் விசித்திரமான கனவுடன் தொடங்குகிறது.
வனாந்திரமான குகைகளில் முடவர்களாகக் குடும்பம் குடும்பமாக மனிதர்கள் வரிசையாக நிற்பதும் ராஜப்பாவின் கைகள் கழன்று கீழே விழுந்து குழந்தைகள் அவற்றுடன் விளையாடுவதும் குறியீட்டு வெளிப்பாடாகும். தன் கைகளால் உழைத்து வாழத் தெரியாமல், பிறருடைய சாவுகளையும் சிரார்த்தங்களையும் நம்பிப் பிழைப்பு நடத்தும் ராஜப்பாவின் ஒட்டுமொத்த வாழ்வியலின் உளவியல் வெளிப்பாடே இந்தக் கனவு.
ராஜப்பாவுக்கு உடல் உழைப்பு என்றாலே என்னவென்று தெரியாது. வயிறுதான் அவனுக்கு உழைப்பு. ஊரில் யாருக்கேனும் சாவு நடந்தால் அல்லது பிராயச்சித்தம் வந்தால் மட்டுமே அவன் குடும்பத்துக்குச் சோறு கிடைக்கும். தொண்ணூறு வயது பாட்டி பிழைத்துக்கொண்டால்கூட அவன் கணக்குகள் தப்பாகிவிடுகின்றன.
தன் மகளுக்குப் புடவை வாங்கவோ, குடும்பத்தைக் காப்பாற்றவோ வழியில்லாமல், அடுத்தவர்களின் துயரத்திலேயும் சாவிலேயும் தன் வாழ்வைத் தேடிக்கொள்ளும் தனிமனிதனின் அவல நிலையை இப்படைப்பு துல்லியமாகக் காட்டுகிறது.
ராஜப்பாவின் குடும்பச் சூழல் நடுத்தர வர்க்கத்தின் பொருளாதார நெருக்கடியை மட்டுமல்லாமல், அந்தச் சூழல் மனித உறவுகளை எவ்வாறு கொடூரமாக மாற்றுகிறது என்பதையும் காட்டுகிறது. தாய் இறந்த உடனேயே தம்பி தன் பங்கைப் பிரித்துக்கொண்டு, அண்ணனின் குடும்பத்தைப் பார்த்துக் கொள்ள முடியாது என்று வெளிப்படையாகக் கூறிவிடுகிறான். ராஜப்பாவின் மனைவியும் வறுமையின் கோரத்தால் தன்மானத்தை இழந்து, அடுத்தவீட்டுக் காரியங்களுக்குச் சென்று சோற்றுக்கும் புடவைக்கும் ஏங்க வேண்டிய கட்டாயத்துக்குத் தள்ளப்படுகிறாள்.
இங்குக் ‘குடும்பம்’ என்பது அன்பு மற்றும் பாசத்தின் அடைக்கலமாக இல்லாமல், அன்றாடப் பசியைப் போக்கத் திணறும் போராட்டக் களமாக மாறிவிடுகிறது. கிணற்றில் கயிறுகூட இல்லாமல், துவைக்கும் கல்லில் கயிற்றைத் தேட வேண்டிய சூழல் அந்த வீட்டின் வறுமையின் உச்சத்தைக் காட்டுகிறது.
ராஜப்பா ஒருகாலத்தில் படித்தவனோ அல்லது வேதங்கள் அறிந்தவனோ அல்ல. ஆனால், வயிற்றுப் பிழைப்புக்காக அவன் கிராப்பை எடுத்துவிட்டு குடுமி வைத்துக் கொண்டு, பஞ்சக்கச்சம் கட்டி, நெற்றியில் நாமம் பூசி ‘வேஷம்’ தரிக்கிறான். குப்பு வாத்தியார் சொல்லிக் கொடுத்த இந்தத் தொழில்தான் அவனுக்கு இப்போது சோறு போடுகிறது.
இங்கு மரபு, சடங்குகள், பிராயச்சித்தங்கள், வேத மந்திரங்கள் என்பவை எல்லாம் ஆன்மிகத் தேடலுக்காக அல்லாமல், வயிற்றைக் நிரப்புவதற்கான ஏமாற்று வேலைகளாகவும் வணிகப் பொருட்களாகவும் சுருங்கிவிட்டன என்பதை ஆசிரியர் மிகக் கறாராக விமர்சிக்கிறார். பிராமணனாகப் பிறந்துவிட்டதால் வேறு எந்தத் தொழிலுக்கும் போக முடியாமல், சமூகத்தின் மூடநம்பிக்கைகளையும் சடங்குகளையும் மூலதனமாகக் கொண்டு வாழும் ராஜப்பாவின் நிலை பரிதாபமானது.
கதையின் திருப்புமுனைப் பகுதியாக தில்லியிலிருந்து வரும் அவனது சிறுவயது நண்பன் அனந்துவின் சந்திப்பு அமைகிறது. அனந்து டெல்லியில் தொழிலில் முன்னுக்கு வந்தவன்; தன் பழைய ஊரின் மீதும், இளமைக்கால நினைவுகளின் மீதும் கற்பனையான பற்றுதலைக் கொண்டுள்ளவன். வேதங்களை உச்சரிப்பதிலும் வைதீகர்களைச் சிறப்பிப்பதிலும் தனக்குள்ள பெருமையை அனந்து வெளிப்படுத்துகிறான்.
ஆனால், அவன் ராஜப்பாவை வேதவித்தாகவும், ஆன்மிகத் தூய்மையின் அடையாளமாகவும் பார்க்கிறானே தவிர, அந்த வேஷத்திற்குப் பின்னால் இருக்கும் கொடூரமான பசியையும் வறுமையையும் அவனால் புரிந்து கொள்ள முடியவில்லை.
அனந்து தன் பழைய நினைவுகளைச் சிலாகித்துப் பேசும்போது, ராஜப்பாவோ “ஒரு கப் காப்பி” கிடைக்காதா என்ற வெறியிலும் தவிப்பிலும் இருக்கிறான். அனந்துவின் பிரம்மாண்டமான பேச்சுக்கும் ராஜப்பாவின் அடிப்படைப் பசிக்கும் உள்ள முரண் நவீனச் சமூகத்தின் வர்க்க வேறுபாடுகளை நமுட்டுச் சிரிப்புடன் வெளிப்படுத்துகிறது.
இறுதியில், அனந்து தன் ஊரின் பெருமையைப் பேசிக் கொண்டிருக்க, ராஜப்பா அனைத்தையும் சுக்குநூறாக உடைத்துவிட்டு, தன் வாழ்வின் நிஜத் தேவையை முகத்தில் அறையும் விதமாக, “ஒரு கப் காப்பி” என்று கேட்பதோடு கதை நிறைவடைகிறது.
இந்திரா பார்த்தசாரதியின் ‘ஒரு கப் காப்பி’ சிறுகதை, மேல்தட்டு வர்க்கத்தின் போலித்தனமான ஆன்மிகப் பசியையும் வறுமையின் பிடியில் சிக்கித் தன்மானத்தை இழந்த எளிய மனிதனின் தவிப்பையும் யதார்த்தமாகப் பேசும் சிறந்த விமர்சனப் படைப்பாகும்.
சடங்குகளையும் மரபுச் சின்னங்களையும் நம்பிப் பிழைக்கும் மனிதர்களின் அக உலகத்தை அக்கு வேறு ஆணி வேறாகப் பிரித்துக் காட்டும் இப்படைப்பு, எக்காலத்துக்கும் பொருந்தக்கூடிய சமூகக் கண்ணாடியாகும்.
– – –