எழுத்தாளர் பெருமாள் முருகனின் “செங்குன்னியார் பூசை” சிறுகதை, தமிழ்நாட்டின் நாட்டார் தெய்வ வழிபாட்டு மரபு, பூசாரி குடும்பங்களின் பரம்பரைச் சுமைகள் மற்றும் நவீனப் பொருளாதார மாற்றங்களுக்கு இடையே சிக்கித் தவிக்கும் எளிய தனிமனிதனின் அக உலகப் போராட்டங்களை அசலாகக் காட்டும் முக்கியமான இலக்கிய ஆக்கம்.
இக்கதை தலைமுறை தலைமுறையாகத் திணிக்கப்படும் அடையாளங்கள், சாதியக் கட்டமைப்பு, பெண் உடல் மீதான ஒடுக்குமுறை மற்றும் நவீன யதார்த்தம் ஆகியவற்றுக்கு எதிராக இளைஞன் நடத்தும் அமைதியான, உறுதியான நிராகரிப்பை மிகக் கறாராக ஆராய்கிறது.
செங்குன்னிக் கருப்பண்ணசாமியின் பூசாரியாக இருக்கும் ராமசாமியின் குடும்பமும் அவரது மனைவியான சரசம்மாவும் கதையின் மைய அச்சாக அமைகின்றனர். ‘பூசாரி வீடு’ என்றாலே கிராமத்தில் தனிச்சிறப்பு உண்டு என்றாலும் அதன் மறுபக்கம் கடுமையான கட்டுப்பாடுகளும் தீட்டுகளும் நிறைந்த ஒரு நரகமாகும்.
செங்குன்னியார் ஆங்காரச் சாமி என்பதால், பூசாரி குடும்பத்தினர் எங்கும் போய் எதையும் சாப்பிட முடியாது; பிறரது தீட்டுகளைத் தாங்க வேண்டும்; மாதவிடாய் காலச் சடங்குகளையும் கடுமையான விதிகளையும் பின்பற்ற வேண்டும். சரசம்மாவின் முப்பத்தைந்து வருட வாழ்வு இந்த எல்லைகளுக்குள்தான் சுருங்கிப் போயுள்ளது.
மாமனார் மின்னல் தாக்கி இறந்த வரலாற்றைக் கொண்ட இந்த வீட்டில், ராமசாமியின் உடல்நிலை தளர்ந்ததும் அடுத்த பூசாரியாகப் பிரகாசை மாற்றக் குடும்பமும் ஊரும் துடிக்கின்றன. ஆனால், பிரகாசின் அக உலகமோ இந்தச் சடங்கு உலகத்திலிருந்து முற்றிலும் விலகிச் செல்ல முயல்கிறது.
பிரகாஷின் பாத்திரம் இக்கதையின் மிக ஆழமான உளவியல் தளத்தைக் கொண்டுள்ளது. அவன் சிறுவயதில் பட்ட அவமானங்களும் அவனது உடலியல் மாற்றங்களும் அவனின் அகத்தில் ஆழமான வடுக்களை ஏற்படுத்தியுள்ளன.
பதின்ம வயதில் மார்பு தடித்ததற்காகப் பள்ளியில் பையன்கள் கிள்ளிய வாதைகளும் அதனால் அவன் பள்ளிக்குப் போகாமல் அடைந்து கிடந்த நாட்களும் அவனுக்குள் ஒருவித மனித விலக்கத்தை உருவாக்குகின்றன. அவன் பனியனைக் கழற்றாமல் வாழ்வதும் யாரிடமும் அதிகமாகப் பேசாமல் ‘மினிடோர்’ வண்டியை மட்டுமே உலகமாகக் கொண்டிருப்பதும் இந்தத் தாழ்வுணர்ச்சியின் வெளிப்பாடே ஆகும்.
திருவிழா நாட்களில் கறுப்புவேட்டி கட்டி, அண்ணாவியாகவும் பூசாரியாகவும் வலம் வந்தாலும் அவனுக்கு அந்த அடையாளத்தின் மீது எந்தப் பற்றும் இல்லை. ஊர்க்கூட்டத்தில் பெரியவர்களும் தாய் சரசம்மாவும் அவனுக்குப் பூசாரிப் பொறுப்பை வலுக்கட்டாயமாகத் திணிக்க முற்படும்போது, அவன் வெளிப்படுத்தும் மௌனமும் இறுதியான மறுப்பும் அவனது நீண்டகாலச் சிறையிலிருந்து விடுவித்துக் கொள்ளும் தற்காப்பு நடவடிக்கையாக மாறுகின்றன.
‘பூசாரி குடும்பத்தின் வாரிசு’ என்ற அடையாளம் பிரகாசுக்குச் சமூகத்தில் தனிச் சிறப்பினைத் தந்தாலும் மணவாழ்வு என்று வரும்போது அதுவே அவனுக்கு மிகப் பெரிய தடையாக மாறுகிறது.
இன்றைய தலைமுறைப் பெண்கள் பூசாரி வீட்டு வாழ்க்கையை விரும்புவதில்லை. “சாணி போட்டு ஊடு வழிச்சே எங்காலம் போயிரும்”, “மாசத்துல மூனு நாளு பொறவாசல்ல படுக்கறதெல்லாம் என்னால முடியாது” என்று பெண்கள் அவனை நேரடியாக நிராகரிக்கின்றனர்.
திருமணம் கைக்கூடாததற்குச் சமூகத்தின் முத்திரைகளே காரணம் என்பதைப் புரிந்து கொள்ளும் பிரகாசு, ஊர்க்கூட்டத்தில் தன்னைத் திணிக்கும் பெரியவர்களையும் சாதிசனத்தையும் பார்த்து வைக்கும் இறுதி வரி, அவனது ஒடுக்கப்பட்ட அகத்தின் பெருஞ்சினத்தைக் காட்டுகிறது: “பூசாரிப் பையனக் கட்டிக்கன்னு சொல்லி உங்க பொண்ணுகிட்டப் பேசிக் கலியாணம் பண்ணிவைங்க… செங்குன்னியாருக்குச் காலம் பூராப் பூச செய்யறன்.”
எழுத்தாளர் பெருமாள் முருகனின் மொழிநடை கொங்கு நாட்டு மண்வாசனையோடும் மனிதர்களின் உளவியல் நுணுக்கங்களோடும் மிக நேர்த்தியாகப் பிணைந்துள்ளது.
பழைய இரும்புப் பெட்டியில் அடுக்கி வைக்கப்பட்டுள்ள கறுப்பு வேட்டிகள், செங்குன்னி மரமும் அதன் விழுதுகளும் கதையின் காலவெளியையும் மரபையும் துல்லியமாகக் காட்டுகின்றன.
பரம்பரைத் தொழில், சாதியக் கட்டமைப்பு மற்றும் குடும்பத்தின் எதிர்பார்ப்புகள் என்பவை தனிமனிதனின் சுயவிருப்பத்தை எவ்வாறு நசுக்குகின்றன என்பதை இக்கதை எந்தவித சமரசமுமின்றி விமர்சிக்கிறது. பாரம்பரியத்தின் பெயரால் அடுத்த தலைமுறையின் மீது திணிக்கப்படும் சடங்குகள் எவ்வாறு இளைஞனால் துணிச்சலாகத் தகர்க்கப்படுகின்றன என்பதை எழுத்தாளர் சிறப்பாகப் பதிவு செய்துள்ளார்.
இந்தச் சிறுகதை, தனிமனித வாழ்வியலின் மிகச் சிக்கலான முரண்களையும் தலைமுறை இடைவெளியையும் பேசும் இலக்கியப் படைப்பாகும். பிரகாசு தன் பரம்பரைத் தொழிலையும் பூசாரி அடையாளத்தையும் உதறிவிட்டு வெளிவரும் அந்த இறுதி கணம், வெறும் வேலை மாற்றமன்று; அது பல நூற்றாண்டுகளாகத் தொடரும் மரணச் சங்கிலியிலிருந்து மனிதன் தன்னை விடுவித்துக்கொள்ளும் மகத்தான ஆன்ம விடுதலையாகும்.
பரம்பரைச் சொத்தாகவோ அல்லது குடும்பக் கடமையாகவோ தலைமுறை தலைமுறையாகத் திணிக்கப்படும் தொழில்களை, தன் சுயவிருப்பத்திற்காகத் தனிமனிதன் முற்றிலுமாக மறுதலிப்பது சமூகத்திற்கு எதிரான செயலா அல்லது அவனது அடிப்படை உரிமையா?
இந்தச் சிறுகதையை அடிப்படையாகக் கொண்டு பார்க்கும்போது, பரம்பரைச் சொத்தாகவோ அல்லது குடும்பக் கடமையாகவோ தலைமுறை தலைமுறையாகத் திணிக்கப்படும் தொழில்களைத் தன் சுயவிருப்பத்திற்காகத் தனிமனிதன் முற்றிலுமாக மறுதலிப்பது என்பது எந்த வகையிலும் சமூகத்திற்கு எதிரான செயல் அன்று; அது அவனது அடிப்படை உரிமையும் தனிமனிதச் சுதந்திரத்தின் மீதான பிரிக்க முடியாத பிரகடனமும் ஆகும்.
குடும்பத்தினராலும் சமூகத்தினராலும் தலைமுறை தலைமுறையாகப் பரிசாகவோ அல்லது கடமையாகவோ வழங்கப்படுவது பல சமயங்களில் ஒருவனின் விருப்பத்திற்குரிய தேர்வாக இருப்பதில்லை; அது அவனது தலையில் கட்டப்படும் கட்டாயச் சுமையாகும்.
இக்கதையில் ராமசாமியின் குடும்பம் தலைமுறை தலைமுறையாகச் செங்குன்னியாரின் பூசாரிப் பணியைச் செய்துவருகிறது. ஆனால், நவீன உலகத்தில் ‘மினிடோர்’ வண்டி ஓட்டித் தன் சொந்தக் காலில் இயங்க விரும்பும் பிரகாசுக்கு இந்தப் பரம்பரைத் தொழில் எவ்வித மகிழ்ச்சியையும் தரவில்லை. தீட்டுகள், கடுமையான கட்டுப்பாடுகள் மற்றும் சமூகத்தின் முத்திரைகள் நிறைந்த அந்த வாழ்க்கை அவனுக்கு அகச் சிறையாகவே தெரிகிறது.
“பரம்பரையாக வருகிற கவுரவம்” என்ற பெயரில் ஒருவனின் மீதித் திணிக்கப்படும் அடையாளங்கள் அவனது சொந்த அடையாளத்தை விழுங்கி விடுகின்றன.
ஊர்க்கூட்டத்தில் பிரகாசு தனக்கு அந்தப் பூசாரி வேலை வேண்டாம் என்று வெளிப்படையாக மறுக்கும் போது, சமூகம் அதைத் தன் அதிகாரத்திற்குக் கிடைத்த அவமானமாகப் பார்க்கிறது.
ஆனால், தனிமனிதன் தான் விரும்பாத, தனது அகத்திற்குப் பொருந்தாத தொழிலைச் செய்ய மறுப்பது அவனது அடிப்படை உரிமை. தன் வாழ்வின் பாதையைத் தானே தீர்மானிக்கும் சுதந்திரம் ஒவ்வொரு மனிதனுக்கும் உண்டு. சமூகத்தின் பாரம்பரியம் என்ற வாதம், இளைஞனின் சுயவிருப்பத்தையும் நிம்மதியையும் பலிகடாவாக்குவதை நியாயப்படுத்த முடியாது.
பரம்பரைத் தொழிலை மறுதலிப்பது சமூகத்திற்கு எதிரான குற்றம் அன்று; அது நூற்றாண்டுகளாகத் தொடரும் மரபுவழி ஒடுக்குமுறைகளுக்கு எதிரான தனிமனிதனின் நியாயமான குரலாகும்.
இக்கதை உணர்த்துவது போல, பிரகாசு தனது பரம்பரை அடையாளத்தை உதறிவிட்டு வெளிவருவது சமூகக் கட்டமைப்பை மீறுவதன்று; பல நூற்றாண்டுகளாகத் தொடரும் அந்த மரணச் சங்கிலியிலிருந்து தன்னை விடுவித்துக்கொண்டு, தன் சொந்த வாழ்வை நோக்கி அவன் எடுத்து வைக்கும் துணிச்சலான முதல்டியாகும்.
– – –