எழுத்தாளர் மானசீகனின் ‘சுடர்த்தொடி கேளாய்!’ சிறுகதை, மனத்தை உலுக்கும் உளவியல், சமூகப் பரிமாணங்களைக் கொண்ட குறிப்பிடத்தக்க படைப்பாகும்.
இக்கதை வெறும் குடும்ப உறவுகளின் சிக்கல்களை மட்டும் பேசவில்லை; சாதிய, ஆணாதிக்கச் சமூக அமைப்பும் ஜாதக மூடநம்பிக்கைகளும் குடும்பப் பெருமை என்ற போர்வையில் பெண்களின் தனிமனித சுதந்திரத்தை எவ்வாறு நசுக்குகின்றன என்பதை அம்பலப்படுத்துகிறது.
கதையின் தொடக்கத்திலேயே சோதிடரின் கணிப்பும் அதைக் கண்மூடித்தனமாக நம்பும் தந்தை நவநீதனின் பாத்திரமும் தமிழ்ச் சமூகத்தில் வேரூன்றியிருக்கும் ஆணாதிக்க மற்றும் பிற்போக்குத்தனமான மனநிலையின் குறியீடாகும்.
வம்சம் தழைக்க ஆண் வாரிசு இல்லை என்ற ஏக்கமும் சோதிடரின் வார்த்தைகளை வேதவாக்காக நம்பி மூத்த மகளான தனத்தின் திருமணத்தைக் குறிவைத்து ஒட்டுமொத்தக் குடும்பத்தின் வாழ்வையும் அடகுவைக்கும் தந்தையின் குரூரம் கதையில் விரவிக் கிடக்கிறது.
அழகுராசா என்ற மூத்த மருமகன் வீட்டுக்குள் நுழையும்போதே நவநீதனின் ஒட்டுமொத்த அடிமைத்தனமும் வெளிப்படுகிறது. மகளின் மகிழ்ச்சியைவிட, மருமகனின் அதிகாரத்திற்குப் பவ்யமாகக் கைக்கட்டி நிற்பதுதான் குடும்பத்தின் கௌரவம் என்று நம்பும் தந்தைவழிச் சமூகத்தின் முகமூடியை இந்தக் கதை கிழிக்கிறது.
இக்கதையின் மைய அச்சாணியாக விளங்குபவள் மகா. அக்கா தனத்திற்கு முற்றிலும் எதிரான குறும்புத்தனமும் எதைக் கண்டும் அஞ்சாத இயல்பும் கொண்டவள். ஆனால், அவளது அந்த இயல்பு நாளுக்கு நாள் எவ்வாறு சிதைக்கப்பட்டு ஒடுக்கப்படுகிறது என்பதுதான் கதையின் சோகமாகும்.
மூத்த அக்காவுக்காகப் பார்க்கப்பட்ட அழகுராசா எதிர்பாராதவிதமாகத் தனத்தின் கழுத்தில் தாலி கட்ட நேர்ந்தாலும் அவனது நிழல் எப்போதும் மகா மீதே தொடர்கிறது. மகாவுக்கு வரக்கூடிய அத்தனை வரன்களையும் மிக நுணுக்கமாகத் தடுத்து நிறுத்துவது அழகுராசாதான்.
இறுதிப் பகுதியில் மகா தனது தோழி ஃபௌசியிடம் ஒப்புக்கொள்ளும் உண்மை வாசகரை அதிரவைக்கிறது. புரோக்கரிடம் கொடுக்கத் தந்தை தன் புகைப்படம் என்று சொல்லி மகா கொடுத்தனுப்பிய கவரில் இருந்தது அக்கா தனத்தின் புகைப்படம் அன்று; மகாவின் சொந்தப் புகைப்படம்தான். இந்தத் திருப்பம் சாதாரணமானதன்று; இது மகா தன் வாழ்வைத் தானே அழித்துக்கொள்ளச் செய்த மௌனமான சதி அல்லது உளவியல் போராட்டத்தின் வெளிப்பாடாகும்.
இக்கதை பேசும் தனிமனித வாழ்வியல் மிகக் கடுமையானது. இங்குப் பெண்கள் தங்களது விருப்பத்திற்காக வாழ்வதில்லை; குடும்பத்தின் கௌரவத்திற்காகவும் ஆண்களின் அதிகாரப் பசிக்குள்ளும் எந்திரங்களாகத் தங்களைப் பிணைத்துக் கொள்கிறார்கள்.
பாலகிருஷ்ணனுடன் நடக்கும் மகாவின் திருமணம் அவளுக்கு எந்த விடுதலையையும் தரவில்லை. மாமாவின் ‘ரிமோட் கண்ட்ரோலு’க்குள் இயங்கும் பொம்மையாகவே அவளது தாம்பத்திய வாழ்க்கை சுருங்கிப் போகிறது.
மகாவின் தவிப்பைப் புரிந்துகொள்ள முயலும் ஃபௌசி, இறுதியில் மகா அழுது கதறும் காட்சியைக் கண்டு திகைத்து நிற்கிறாள். மகா தன் வாழ்வை எதற்காக இப்படிச் சிக்கலாக்கிக்கொண்டாள் என்ற கேள்விக்கு அங்கே நேரடியான விடை இல்லை; ஆணாதிக்கச் சமூகம் பெண்களின் மீது திணிக்கும் கண்ணுக்குத் தெரியாத வன்முறையே இதற்குக் காரணம்.
எழுத்தாளர் மானசீகனின் ‘சுடர்த்தொடி கேளாய்!’ சிறுகதை, குடும்பம் என்ற பெயரில் பெண்களுக்கு எதிராக நடத்தப்படும் உளவியல் வன்முறைகளையும் சுயநலமிக்க சமூகக் கட்டமைப்பு எளிய மனிதர்களின் வாழ்க்கையை எப்படி கபளீகரம் செய்கிறது என்பதையும் வெளிப்படுத்துகிறது.
இது வெறும் மகாவின் கதையன்று; ஒடுக்கப்பட்ட சமூகம் ஒன்றில் தன் அடையாளத்தைத் தொலைத்துவிட்டுத் தவிக்கும் ஒட்டுமொத்தப் பெண்களின் ஆன்மாவின் கதையாகும்.
– – –