பாரம்பரிய கலை வடிவங்களையும் அந்த மரபுச் சுமையைச் சுமக்க முடியாமல் தவிக்கும் தனிமனிதனின் உளவியல் சிக்கல்களை ‘அனாகத நாதம்’ என்ற சிறுகதையின் வழியாக நுட்பமாகப் பதிவுசெய்துள்ளார் எழுத்தாளர் செந்தில் ஜெகன்நாதன்.
இந்தச் சிறுகதை, தலைமுறை தலைமுறையாக நாதஸ்வர இசைக் கலைஞர்களாக வாழ்ந்த ஒரு குடும்பத்தில் பிறந்து, இசை ஞானமில்லாமல் அல்லது குருவின் வன்முறைகளாலும் சமூகத்தின் கேலிகளாலும் தன் அடையாளத்தைத் தொலைத்துப்போகும் சாமிநாதன் என்ற இளைஞனின் அக உலகப் பயணத்தைப் பின்தொடர்கிறது. தனிமனிதனின் சுதந்திரத்திற்கும் குருதிவழியே திணிக்கப்படும் மரபுக்கும் இடையிலான மோதலைப் பற்றியே இக்கதை விரிவாகப் பேசுகிறது.
சாமிநாதனின் அப்பாவும் தாத்தாவும் புகழ்பெற்ற நாதஸ்வர வித்துவான்கள். ஏழாவதாகப் பிறந்து, தன் தந்தையின் மரணத்திற்குப் பின்னர் இசையைக் கற்கத் தொடங்கும் சாமிநாதனுக்கு அந்த வாத்தியம் ஒருவரம் என்பதைவிடப் பெரும் சாபமாகவே மாறுகிறது.
‘இசை’ என்பது ஆர்வத்தாலும் உள்ளுணர்வாலும் வளர வேண்டியது; ஆனால், தலச்சங்காட்டூரிடமும் வைத்தியநாதசாமியிடமும் சாமிநாதனுக்குக் கிடைத்தது பிரம்படிகளும் அவமானங்களும் மட்டுமே. கற்றலின் நுணுக்கங்களைப் புரிந்துகொள்ள முடியாமல் அவன் திணறும்போதெல்லாம் அவனது உடல் நடுங்குவதும் கரங்கள் மரத்துப்போவதும் கலையின் மீது ஒருவித அச்சுறுத்தலையே ஏற்படுத்துகிறது.
கோயில் கச்சேரிகளில் தாளம் தப்புவதும் குருவின் கோபத்திற்கு ஆளாகித் தன் வேட்டி அவிழ்ந்து அவமானப்படுவதும் சாமிநாதனின் சுயமரியாதையை முற்றிலும் சிதைக்கின்றன. மண்கொட்டிய நாதஸ்வரத்துடன் அவன் கூட்டத்திலிருந்து தப்பியோடும் தருணம், மரபு தன் வாரிசுகள் மீது நிகழ்த்தும் ஒடுக்குமுறையின் உச்சமாகும்.
மரபின் சுமையிலிருந்து தப்பிக்க ‘ஹோட்டல் சப்ளையர்’ வேலைக்குப் போனாலும், கோவிலிலிருந்து கேட்கும் நாதஸ்வர ஓசை அவனைப் பின்தொடர்ந்துகொண்டே இருக்கிறது. மன நிம்மதியைத் தேடி நாதஸ்வரத்தைக் கும்பகோணத்திற்கு எடுத்துச் சென்று விற்றுவிட நினைக்கும் அவன், பேருந்துப் பயணத்தில் அதைத் தொலைத்துவிடுவதாக நம்புகிறான்.
நாதஸ்வரத்தை இழந்ததாக நினைத்ததும் அவனுக்குள் விடுதலை உணர்வு ஏற்படுகிறது. ஆனால், திரையரங்கிலும் செம்பருத்திச் செடிகளுக்கு நடுவே செல்லும்போதும் இயற்கையின் ஒலிகள் அவனுக்குள் மீண்டும் இசையாக மாறுகின்றன. காற்றில் அசையும் செம்பருத்தி மலர்கள் ஒவ்வொன்றும் ஒரு நாதஸ்வரமாக அவனுக்குத் தெரிகிறது. அவனால் இசையிலிருந்து ஒருபோதும் தப்பியோட முடியாது என்ற எதார்த்தம் அவனது அகத்தில் பெரும் கதறலை ஏற்படுத்துகிறது.
வீடு திரும்பியதும் தாய் அந்த நாதஸ்வரத்தைச் சாமி படத்தின் முன் பத்திரப்படுத்தி வைத்திருப்பதைப் பார்க்கும் சாமிநாதன், தன் மீதான பயத்தை உதறிவிட்டு மீண்டும் வாத்தியத்தை எடுக்கிறான்.
தாயின் முன்னிலையிலும் ஊது குழலை ஏந்தி ஊதத் தொடங்கும் சாமிநாதன், இதுவரை தான் அனுபவித்த அத்தனை அவமானங்களையும் வலிகளையும் மீறி அபாரமானதொரு இசையை வெளிப்படுத்துகிறான். ஆபேரி ராகத்தில் ‘நகுமோமு’ கீர்த்தனையை அவன் வாசிக்கும்போது, தெருவாசிகள் அனைவரும் கூடிவந்து மெய்மறந்து நின்றனர்.
அவனது விரல்கள் துளைகளின் மீது துரிதமாக அசைவதைக் காணும்போதே, அவன் மனமே இசையாக மாறிவிட்டதை அனைவரும் உணர்கிறார்கள். அவனது தொண்டைக் குழியிலிருந்து வழியும் வியர்வையும் இரத்தமும் அந்த இசையின் ஆழத்தை உலகிற்கு உணர்த்துகின்றன. மரபு அவனுக்குத் தந்த வன்முறைகளைத் தாண்டி, அவனது சொந்த ஆன்மாவின் குரலாக அந்த நாதம் ஒலிக்கத் தொடங்குகிறது.
செந்தில் ஜெகன்நாதனின் ‘அனாகத நாதம்’ சிறுகதை, தனிமனிதனின் பலவீனங்களையும் தோல்விகளையும் கடந்து, கலையும் மரபும் எப்படி மனிதனின் ஆத்மாவை முழுமையாக ஆக்கிரமித்துக் கொள்ளுகின்றன என்பதைச் சித்தரிக்கும் வாழ்வியல் பிரதியாகும்.
வன்முறைகளால் வடிக்கப்படும் மரபு ஒருபுறம் இருந்தாலும் அகத்தின் ஆழத்திலிருந்து எழும் அனாகத நாதம் தனிமனிதனை எப்போதுமே மீட்டுவிடும் என்ற நம்பிக்கையை இப்படைப்புப் பதிவுசெய்கிறது.
சமூகத்தின் அழுத்தங்களாலும் பிரம்படிகளாலும் மனிதனின் கைவிரல்கள் தற்காலிகமாக நடுங்கலாம்; ஆனால், குருதியில் ஊறிப்போன கலையின் நாதம் அவனது ஆன்மாவைத் தொடும்போது, ஒட்டுமொத்த பிரபஞ்சமும் அந்த இசையின் முன் தலைவணங்கத்தான் செய்யும்!
– – –