பெருநகர வாழ்வியலின் இயந்திரத்தனமான போக்கையும் மனிதர்களின் அக உலகத்தில் காலங்காலமாகப் படிந்துவிடும் தனிமையின் வறட்சியையும் நுட்பமாகப் பதிவுசெய்துள்ள எழுத்தாளர் கார்த்திக் பாலசுப்ரமணியனின் முக்கியமான படைப்பு ‘மெய்நிகரி’ என்ற சிறுகதை.
நாற்பதாவது பிறந்தநாளைத் தனிமையில் எதிர்கொள்ளும் நித்தில் என்ற வரைடக்கலை நிபுணனின் அகத் தத்தளிப்பையும் கடந்த பதிமூன்று ஆண்டுகளாகத் தொலைந்துபோன அவனது காதலி மீராவின் நினைவுகளையும் அவனால் நாடப்படும் ‘வாடகைச் சொந்தங்கள்’ (Rental Relationships) என்னும் ஸ்டார்ட்-அப் நிறுவனத்தின் விசித்திரமான சேவையையும் இக்கதை விவரிக்கிறது.
நவீனத் தொழில்நுட்ப யுகத்தில் மனித உறவுகள் எந்தளவிற்கு வாடகைக்குப் பெறக் கூடிய சந்தைப் பொருள்களாக மாறிவிட்டன என்பதைப் பற்றி இக்கதை பேசுகிறது.
கணிதத்தில் இளங்கலை முடித்துவிட்டு, ஓவியத்தின் மீதான பற்றால் வரைடக்கலை நிபுணனாக (Architect) மாறி, ஃப்ரீலான்சராக வீட்டிலிருந்தபடியே இயங்கும் நித்திலின் வாழ்க்கை முற்றிலும் வரம்புகளற்ற சுதந்திரமானதாகத் தெரிகிறது. ஆனால், அந்தச் சுதந்திரம் அவனுக்கு அளித்தது எல்லையற்ற தனிமையையும் வெறுமையையும்தான்.
எந்தவொரு வாழ்த்துச் செய்தியும் பெறாமல், சமூக வலைத்தளங்களிலும் எங்குமே தன் பெயர் இடம்பெறாமல் கடந்துபோகும் அவனது நாற்பதாவது பிறந்தநாள் அவனுக்குள் கழிவிரக்கத்தை ஏற்படுத்துகிறது. கடந்த பதிமூன்று ஆண்டுகளாக மீராவைப் பிரிந்து அவன் வாழ்ந்த வாழ்க்கை, சலனமற்ற நதியைப் போல எந்தவொரு மாறுதலுமின்றி வெறுமையான இரயில் பயணத்தைப் போலக் கழிந்திருக்கிறது.
மீராவின் கீழ்நாடி மச்சம், ஜாக்கெட் நனைந்த ஈரம், கோபக் கனல் தகிக்கும் கண்கள் போன்ற துல்லியமான நினைவுகள் அவனை ஒருவாரமாகவே எந்தப் புதிய வேலையையும் எடுக்கவிடாமல் முடக்கிப் போடுகின்றன. கடந்த காலத்தின் குற்றவுணர்ச்சியிலிருந்தும் மறக்க முடியாத ஞாபகங்களிலிருந்தும் தப்பிக்க அவன் தவிக்கும் தவிப்பு நவீன மனிதனின் பலவீனத்தை அப்பட்டமாகக் காட்டுகிறது.
வீட்டின் வாசலில் விழுந்த விளம்பரத் துண்டுப் பிரசுரத்தில் உள்ள “வாடகைச் சொந்தங்கள் – நிரப்பப்படாத உங்கள் வாழ்வின் சில பக்கங்களை எங்களுக்காக ஒதுக்கிக் கொடுங்கள்” என்ற வரி நித்திலின் மனத்தை மந்திரம்போல ஈர்க்கிறது.
ஜப்பான், அமெரிக்கா போன்ற நாடுகளில் பிரபலமாகி, தற்போது இந்தியாவிலும் காலூன்றியுள்ள இந்தச் சேவை நிறுவனத்தின் மூலம் அம்மா, அப்பா, கணவன், மனைவி என்று யார் வேண்டுமானாலும் வாடகைக்கு எடுக்க முடியும் என்ற யதார்த்தம் இன்றைய எந்திரமயமான வாழ்வியலின் உச்சக்கட்ட அவலமாகும்.
தனக்கு மனைவியாக ஒரு பெண் வேண்டும் என்று கோரி, அவள் எப்படி இருக்க வேண்டும், என்ன நிறம், என்ன நினைவுகள், என்ன சம்பவங்களை அவள் தன்னிடம் வெளிப்படுத்த வேண்டும் என்ற விபரங்களை ஒரு படிவத்தில் முழுமையாக நிரப்புகிறான் நித்தில். கிட்டத்தட்ட அவன் அறிந்த மீராவை அந்த நிறுவனத்தின் முன் கொண்டுவந்து நிறுத்துகிறான்.
ஜப்பானிய ஒலிச்சேர்க்கை, லாவண்டர் மணம், போன்சாய் மரங்கள் என ஒரு கார்ப்பரேட் சொர்க்கமாக விளங்கும் அந்த நிறுவனத்தில் உறவுகள் வாடகைக்குக் கிடைக்கும் ஒரு பொருளாக விற்கப்படுவது மனித உறவுகளின் ஆத்மார்த்தத் தன்மையைச் சிதைக்கும் வணிகமயமாக்கலாகும்.
ஒருவாரக் காத்திருப்புக்குப் பின்பு, கிழக்குக் கடற்கரைச் சாலையில் உள்ள இத்தாலிய உணவகத்தில் அந்தப் பெண்ணைச் சந்திக்கிறான் நித்தில். முப்பத்தைந்து வயது மதிக்கத்தக்க, கோதுமை நிறக் குர்தியும் லெக்கின்சும் அணிந்திருந்த அந்தப் பெண் தன்னை “மீரா” என்று அறிமுகப்படுத்திக் கொள்ளும்போது நித்திலின் அக உலகம் நடுங்குகிறது.
அவளிடம் எந்தவொரு பதற்றமும் இல்லாமல், நிறம் கூடி, அதே சமயம் மீராவைப் போலவே காபியைக் குடிக்கும்போதும் சரி, மற்ற தருணங்களிலும் சரி அவள் தன் இடக்கையைப் பயன்படுத்துவதைக் கவனித்து நித்தில் அதிர்ந்துபோகிறான். தான் எந்தக் குறிப்பிலும் சொல்லாத அந்த இடக்கைப் பழக்கம் எப்படி இவளிடம் வந்தது என்ற கேள்வி அவனுக்குள் பிரமையை ஏற்படுத்துகிறது.
கடந்த பதிமூன்று ஆண்டுகளாக ஏன் தன்னை வந்து பார்க்கவில்லை என்ற அவளது கேள்வியும், கடந்த காலத்தில் நடந்த சண்டைகளும் உணவகத்தின் மேசையைச் சுற்றி எரிகின்றன. எதிரேயிருப்பவரை ஊடுருவித் துளைக்கும் அதே கண்கள், அதே ‘கோபத்தின் வெம்மை’ என அந்தப் பெண் மீராவைப் போலவே செயல்பட்டாலும் அது நிஜமான மீரா அன்று; நிறுவனத்தால் உருவாக்கப்பட்ட ஒரு ‘மெய்நிகரி’ (Virtual/Simulated Persona) மட்டுமே என்ற கசப்பான உண்மை நித்திலுக்குத் தாமதமாகப் புரிகிறது.
கார்த்திக் பாலசுப்ரமணியனின் ‘மெய்நிகரி’ சிறுகதை, தனிமனிதனின் அகத் தனிமையைப் போக்க மனிதர்கள் தொழில்நுட்பத்தையும் வணிகத்தையும் நாடும் விசித்திரமான சமகாலச் சூழலை மிகச் சிறந்த உளவியல் பார்வையுடன் அலசும் ஒரு முத்திரைப் பிரதியாகும்.
உறவுகளை வாடகைக்கு எடுத்துத் தன் கடந்த காலத் தவறுகளுக்கு மன்னிப்புக் கேட்கத் துடிக்கும் ஒருவனின் தத்தளிப்பையும் அதன் வழியே வெளிப்படும் மனித மனத்தின் ஆழமான ஏக்கத்தையும் இப்படைப்பு செதுக்கியுள்ளது.
வாழ்க்கையின் இழந்த பக்கங்களை வாடகைச் சொந்தங்களைக் கொண்டு எப்போதுமே நிரப்பிவிட முடியாது; ஏனெனில், நிஜமான காயங்களுக்கும் வடுக்களுக்கும் எந்தவொரு மெய்நிகர் நிறுவனத்தினாலும் செயற்கையாக ஆறுதலைத் தந்துவிட இயலாது!
– – –