கூட்டுக்குடும்பங்களின் நிழலில் பதுங்கியிருக்கும் அதிகார அரசியலையும் அதன் ஊடே தனிமனிதர்களின் அக உலகத்தில் ஏற்படும் உளவியல் சிதைவுகளையும் மிகத் துல்லியமாகச் ‘சூழ்வின் இருள்’ என்னும் சிறுகதையில் பதிவுசெய்துள்ளார் எழுத்தாளர் இளங்கோவன் முத்தையா.
இந்தச் சிறுகதை நடுத்தரக் குடும்பத்தின் அன்றாடச் சண்டைகள், உடன் பிறந்தாளுக்கிடையேயான பாச முரண்கள் மற்றும் பெண்களின் அக உலகத்தில் நிகழும் மௌனப் போராட்டங்களை ஆகியவற்றைப் பற்றிப் பேசுகிறது.
உறவுகளின் பெயரால் நடத்தப்படும் ஒடுக்குமுறைகளும் ஆரோக்கியமற்ற குடும்பச் சூழல் ஏற்படுத்தும் இருளும் பெண்ணின் இளமையையும் சுதந்திரத்தையும் எவ்வாறு கபளீகரம் செய்கின்றன என்பதை இக்கதை அழுத்தமாகப் பேசுகிறது.
கதையின் தொடக்கம் மிக நுட்பமானதொரு உளவியல் புள்ளியிலிருந்து தொடங்குகிறது. காலையில் வேலைக்குக் கிளம்பும் அமுதவல்லி, கண்ணாடி முன்பு தன் முன்னெற்றியின் புருவத்திற்கு அருகே ஒற்றை நரைமுடியைக் கவனிப்பதோடு கதை நகர்கிறது. அந்த ஒற்றை நரை முடி அவளுக்குள் வயதாவதற்கான எச்சரிக்கையையும் எங்குத் தன் வாழ்க்கை தேக்கநிலையை நோக்கி நகர்ந்து கொண்டிருக்கிறதோ என்ற அச்சத்தையும் ஏற்படுத்துகிறது.
“எப்பதான் கல்யாண சாப்பாடு போடுவ?” என்ற சமூகத்தின் கேள்விகளும் தன் சொந்தக்காரர்களின் கேலிகளும் அவளுக்குள் ஒருவித எரிச்சலையும் மன அழுத்தத்தையும் உருவாக்குகின்றன. கதிரவனுடனான அவளது நட்பும் காதலும் தெளிவற்ற எல்லையில் நிற்பது அவளது அக உலகத்தை மேலும் சிக்கலாக்குகிறது.
குடும்பத்திற்குள் நடக்கும் நிழல் யுத்தங்களின் மையப்புள்ளியாகச் சின்ன அத்தையின் கதாபாத்திரம் வடிவமைக்கப்பட்டுள்ளது. அவளது மூச்சுத்திணறல் நாடகங்களும், அண்ணனைச் சுற்றியுள்ள உறவுகளைத் தன் கட்டுப்பாட்டிற்குள் கொண்டுவரும் சூழ்ச்சியும் குடும்பத்தின் அமைதியைக் குலைக்கின்றன.
அமுதாவின் அப்பாவோ, சின்ன அத்தையின் உடல்நிலையைக் காரணம் காட்டியும், தன் தங்கையின் மீதுள்ள அதீத பாசத்தாலும், அவளது அத்தனை அடாவடித்தனங்களையும் கண் மூடிக்கொண்டு ஆதரிக்கிறார். பெரிய அத்தைக்கும் தந்தைக்கும் இடையேயான உறவு சிதைந்துபோவதற்குக் காரணமாக இருந்த சின்ன அத்தையின் நச்சுத்தனமான குணத்தை அப்பா ஒருபோதும் உணர்வதே இல்லை.
“அவளுக்கு மூச்சுத் திணற ஆரம்பிச்சுட்டா… கொஞ்சம் அனுசரிச்சுப் போ” என்ற அப்பாவின் கெஞ்சல் தொனி, அமுதாவுக்குத் தன் தந்தையின் மீதான ஒருவித இளக்காரத்தையும் வெறுப்பையும் ஏற்படுத்துகிறது. பலவீனமான தந்தையின் நிழலில் வளரும் குழந்தைகள் எதிர்கொள்ளும் உளவியல் தத்தளிப்பை இது அப்பட்டமாகக் காட்டுகிறது.
சின்ன அத்தையின் கணவனான சிவசுவின் கதாபாத்திரம், நடுத்தர வர்க்கச் சமூகத்தில் மறைமுகமாக இயங்கும் ஆணாதிக்கத்தின் மற்றும் விகாரமான மனோபாவத்தின் குறியீடாகும்.
அமுதாவிடம் அவன் எல்லை மீறிப் பேசுவதும் அவளது தோள்களில் கைவைத்து விகாரமாக நடப்பதும் குடும்ப உறவுகளுக்குள் நடக்கும் மறைமுகமான பாலியல் அத்துமீறல்களின் வெளிப்பாடாகும்.
சிவசுவின் இந்தத் தன்மைகள் தெரிந்திருந்தும், சின்ன அத்தை தன் குடும்பத்தைக் காப்பாற்றிக்கொள்ள அதை மூடிமறைப்பதும் அப்பா அதைப் பொருட்படுத்தாமல் இருப்பதும் பெண் தன் சொந்த வீட்டிற்குள்ளேயே பாதுகாப்பற்றவளாக மாற்றப் படுவதை வெளிப்படுத்துகிறது.
சின்ன அத்தையின் நச்சுச் சூழலிலிருந்து அமுதாவுக்குத் தற்காலிக விடுதலையைத் தருபவர்களாகப் பெரிய அத்தையும் அவளது மகனும் கதிரவனும் இருக்கிறார்கள்.
பெரிய அத்தையின் வீடு அமுதாவுக்குப் பாதுகாப்பான புகலிடமாகச் செயல்படுகிறது. கதிரவனின் மாடியறையும் அவனுடைய புத்தகங்களும் அவளுக்குச் சமூகத்தின் குறுகிய எல்லைகளுக்கு அப்பாலான பரந்த உலகைக் காட்டுகின்றன.
கதிரவன் தன் சொந்த வாழ்வில் எதார்த்தவாதியாக இருப்பதும் அமுதாவின் காதலை முழுமையாக ஏற்றுக்கொள்ளத் தயங்குவதும் நடுத்தர வர்க்கத்தின் பொருளாதார மற்றும் குடும்பச் சிக்கல்களின் யதார்த்தத்தைக் காட்டுகிறது. இருப்பினும், அவன் சிவசுவின் அத்துமீறலைத் தட்டிக் கேட்பது அவளது ஆன்மாவிற்குத் தற்காலிகத் துணிவைத் தருகிறது.
கதையின் இறுதியில் சின்ன அத்தை கதிரவன் மீது வீண்பழி சுமத்திப் போராட்டம் நடத்தும் போதும், அப்பா அவளுக்கு ஆதரவாக நிற்பதும் குடும்பத்தின் கொடூர முகத்தைக் காட்டுகிறது.
சின்ன அத்தையே தன் கணவனான சிவசுவால் பாதிக்கப்பட்டுள்ளதை அமுதா உணரும் தருணம் கதையின் உச்சக்கட்டமாகும். அமுதா சின்ன அத்தையின் கன்னத்தில் அறைவதும் அத்தையின் கேள்விகளுக்கு அவள் அளிக்கும் பதில்களும் பல வருடங்களாக மூடி மறைக்கப்பட்ட உண்மைகளை வெளிச்சத்திற்குக் கொண்டு வருகின்றன.
இத்தனை உண்மைகள் வெளிப்பட்ட பிறகும் அமுதாவின் அப்பா அமைதியாக மின்விசிறியின் கீழே நாற்காலியைப் போட்டு அமர்வது எந்தவொரு மாற்றமும் நிகழாத அந்தச் சமூகச் சூழலின் மாபெரும் இருளைக் காட்டுகிறது. சூழ்நிலையின் இருள் விலகுவதில்லை; அது மேலும் அடர்ந்து மனிதர்களைச் சிறைபிடிக்கிறது.
குடும்பத்தின் அமைதியைக் காப்பதாக நம்பி, நச்சுத் தன்மையும் அத்துமீறல்களும் கொண்ட உறவுகளைத் தொடர்ந்து தாங்கிப்பிடிக்கும் நமது சமூகக் கட்டமைப்பு, எத்தனை இளம் ஆன்மாக்களை இப்படிச் ‘சூழ்வின் இருளில்’ மூழ்கடித்துக் கொண்டிருக்கிறது? என்று நான் எனக்குள் ஒரு வினாவினை எழுப்பிக்கொள்கிறேன்.
‘குடும்பம்’ என்பது மனிதனுக்குப் பாதுகாப்பையும் அமைதியையும் தரக்கூடிய புகலிடமாகச் சமூகத்தால் கற்பிக்கப்பட்டுள்ளது. ஆனால், அதே குடும்பத்தின் அமைதியைக் காப்பாற்றுவதற்குக் கட்டளையிடப்படும் ‘அனுசரித்துப்போதல்’, ‘மௌனம் காத்தல்’ என்பவை எத்தகைய நச்சுத் தன்மையையும் அத்துமீறல்களையும் உள்ளே பொதிந்து வைத்திருக்கக் கூடும் என்பதை இச் சிறுகதை காட்டுகிறது.
குடும்பத்தின் அமைதியைக் காப்பதாக நம்பி நச்சுத்தன்மையும் அத்துமீறல்களும் கொண்ட உறவுகளைத் தொடர்ந்து தாங்கிப் பிடிக்கும் நமது சமூகக் கட்டமைப்பு, எத்தனை எத்தனையோ இளம் ஆன்மாக்களைப் போலிப் பாசத்தின் பெயரால் ‘சூழ்வின் இருளில்’ மூழ்கடித்துக் கொண்டிருக்கிறது என்பதை எழுத்தாளர் இளங்கோவன் முத்தையாவின் இந்தச் சிறுகதை மனசாட்சியை உலுக்கும் வகையில் நம் கண்முன்னே நிறுத்துகிறது. இந்த இருளை உடைத்தெறியாமல் எந்த ஓர் இளம் ஆன்மாவும் உண்மையான விடுதலையை அடைய முடியாது என்பதைத்தான் இக்கதை உணர்த்துகிறது.
எழுத்தாளர் இளங்கோவன் முத்தையாவின் இச் சிறுகதை, குடும்ப உறவுகளின் போலித்தனங்களையும் அதன் பின்னணியில் நசுங்கும் தனிமனிதர்களின் அக உலகப் போர்களையும் சிறப்பாகப் பதிவுசெய்துள்ள படைப்பாகும். உறவுகளின் நச்சுப் பிடியிலிருந்து விடுபடத் துடிக்கும் பெண்ணின் தத்தளிப்பை நேர்மையாக வெளிப்படுத்தும் இப்படைப்பு, காலந்தோறும் லௌகீகவாதிகளால் விவாதிக்கப்பட்டு, விலக்கப்படும் படைப்பாகத் திகழும்.
– – –