மனிதர்களின் உள்மனச் சிக்கல்களையும் அவர்களின் பேசப்படாத துயரங்களையும் துல்லியமாகப் பதிவுசெய்பவர்களுள் எழுத்தாளர் லோகேஷ் ரகுராமன் குறிப்பிடத்தக்கவர்.
அவர் எழுதிய ‘கடல் கசந்தது’ என்னும் சிறுகதை, சராசரி மனிதனின் தனிமனித வாழ்வியலை, அவனது குடும்பச் சூழலை மற்றும் அவன் எதிர்கொள்ளும் துயரத்தைக் குழந்தையின் இறப்பின் பின்னணியில் யதார்த்தமாக அணுகுகிறது.
தந்தைக்கும் தாய்க்கும் இடையேயான மனநிலை முரண்கள், தீராத நோயால் அவதியுற்று மறைந்த குழந்தையின் ஏழு வருடத் துயரப் பயணம் மற்றும் இயற்கையின் பேரிரைச்சலுக்கும் மனிதனின் மௌனத்திற்கும் இடையிலான இடைவெளி ஆகியவற்றை இந்தக் கதை அழுத்தமாகப் பேசுகிறது.
மனித வாழ்வியலின் மிக முக்கியமான பரிமாணங்களில் ஒன்று தந்தைமை. ஆனால், அது சமூகத்தால் பெரும்பாலும் தாயின் அன்பைப் போலக் கொண்டாடப் படுவதில்லை.
இந்தக் கதையின் நாயகன் தன் மகனின் நோயோடு போராடுபவன். அவனால் இயல்பாக இருக்க முடியவில்லை; அவனுக்குள் எப்போதும் பெரும் சலசலப்பும் அடக்க முடியாத கோபமும் பதற்றமும் நிறைந்திருக்கிறது.
அடுத்த கணம் என்ன நடக்குமோ என்ற நடுக்கத்துடனேயே தன் வாழ்நாளைக் கழிக்கும் ஒருவனின் மன அழுத்தத்தை இக்கதை வெளிப்படுத்துகிறது.
கடல் எப்போதும் ஆர்ப்பரித்துத் தன் இருப்பைக் காட்டுவது போல, நாயகனின் மனமும் எப்போதும் அமைதியிழந்து தத்தளித்துக் கொண்டேயிருக்கிறது. தன் மகனின் வேதனையைப் பார்த்துக் குமுறும் அவனது அடிவயிற்றுப் புழுக்கம், அவனது ஆழ்மனக் காயங்களின் வெளிப்பாடாகும்.
குழந்தையின் நோயையும் அதன் மரணத்தையும் தாய் எதிர்கொள்ளும் விதம் தந்தைக்கும் தாய்க்கும் இடையில் எழும் மிகப்பெரிய உளவியல் முரண் ஆகும். கதையின் தாய் எப்போதும் அமைதியான, மௌனமான சூழலுக்கு உரியவளாகக் காட்டப்படுகிறாள்.
கணவன் எவ்வளவுதான் அவளைச் சலனப்படுத்த முயன்றாலும் அவளது மௌனப் பாளத்தின் மீது கல் எறிந்தாலும் அவள் எதையும் எதிர்த்துப் பேசாமல் எல்லாவற்றையும் உள்வாங்கிக் கொள்கிறாள்.
ஏழு ஆண்டுகளாகக் குழாய் மூலமாகவே உணவூட்டப்பட்டு, வாந்தியெடுத்துத் துடிக்கும் மகனிடமிருந்து அவள் ஒருவித உளவியல் விலக்கத்தைக் கடைப் பிடிக்கிறாள். தாயின் முலைப்பால்கூடக் கிடைக்காமல் போன குழந்தை அவளிடம் இருந்து அன்னையாவதைப் பறித்துவிட்டதாக நாயகன் உணர்வது ஆழமான உளவியல் அவதானிப்பாகும். அவளது இந்த மௌனமும் மெத்தனமும் கணவனுக்குப் பெரும் எரிச்சலையும் குரூரமான கோபத்தையும் தருகிறது.
இக்கதையின் மையம் குழந்தைக்கு ஏற்படும் ‘கன்ஜெனிடல் சிண்ட்ரோம்’ (Congenital Syndrome) என்னும் இரைப்பை நோய் சார்ந்த துயரமாகும். பிறந்த நாள் முதல் எதையுமே செரித்துக்கொள்ள முடியாமல், வாந்தி எடுத்துத் தவிக்கும் குழந்தையின் ஏழு ஆண்டுகால வாழ்வு நரகத்திற்கு ஒப்பானதே!.
மருத்துவச் செலவுகள், ஷிமோகா வரை சென்று ஆயுர்வேத சிகிச்சை எடுத்தல், நாசியில் மாட்டப்படும் ‘ஃபீடிங் ட்யூப்’ (Feeding tube) எனப் பெற்றோர்களின் ஒட்டுமொத்த வாழ்க்கையும் அந்த நோயைச் சுற்றியே சுழல்கிறது.
மற்ற குழந்தைகளைப் போல ஓடி ஆடி விளையாடாமல், படுக்கையிலேயே முடங்கிப் போய், கால்களின் தசைநார்கள் சுருங்கிப் போன நிலைக்குச் செல்லும் குழந்தையின் அவலம், வாசகர்களின் அடிமனத்தில் ஒருவித குற்றவுணர்ச்சியையும் துயரத்தையும் ஏற்படுத்துகிறது.
கதையின் தலைப்புக்கு ஏற்ப, ‘கடல்’ என்பது வெறும் இயற்கைக் காட்சியாக அல்லாமல், பிரபஞ்சத்தின் குரூரமான சாட்சியாகவும் மனிதனின் இயலாமையைத் தாங்கிக் கொள்ள முடியாத வெளிப்பாடாகவும் சித்தரிக்கப் பட்டுள்ளது.
மனிதன் எவ்வளவுதான் துன்பப்பட்டாலும் கடல் தன் இயல்பான ஆர்ப்பரிப்போடு “நான் இருக்கிறேன்” என்று சலம்பிக் கொண்டிருக்கிறது. ஆனால், மனிதனின் துயரமோ அதற்குச் சற்றும் சம்பந்தமில்லாதது.
தன் மகனின் மரணத்திற்குப் பின்னர் இறுதிச் சடங்குகளை முடித்துவிட்டு அலுவலகம் சென்றுவிட்டுத் திரும்பும் தந்தை, கடற்கரையின் ஆழத்திற்குச் சென்று கடலை நோக்கி காரி உமிழ்கிறான்.
தன் மகனின் இறுதி நாளில் அவனும் கடலைக் பார்த்து, “கடல் ஏம்ப்பா என்ன மாதிரியே விடாம ‘வாமிட்’ பண்ணுது? அதுக்கும் அதோட அடி வயித்துல எப்பவுமே கசக்குமாப்பா?” என்று கேட்ட கேள்வி, தந்தை-மகன் இருவரின் வாழ்வியலையும் ஒன்றிணைத்து விடுகிறது. இயற்கையின் இயல்பு நிலையும் மனிதனின் வேதனைச் சுமைகளும் சந்திக்கும் புள்ளி இதுவே.
இந்தச் சிறுகதை, தனிமனிதனின் அக உலகையும் குடும்ப உறவுகளின் சிக்கல்களையும் சமரசமின்றிப் பேசும் முக்கியமான படைப்பாகும். துயரங்களை அலங்காரமின்றி, அவற்றின் அசல் முகத்தோடு வாசகர்களின் கண்முன்னே நிறுத்துவதில் இக்கதை முழு வெற்றி பெற்றுள்ளது.
மனித வாழ்வின் தவிர்க்க முடியாத கசப்புணர்வுகளை எதிர்கொள்ளும் எவருக்கும் இக்கதை ஓர் உளவியல் ஆவணமாகவும் மனத்தைத் தாக்கும் அனுபவமாகவும் அமைகிறது.
மனிதனின் மீளாத்துயரங்களையும் அவனது மௌனச் சுமையையும் எதிர்கொள்ளும் போது, இயற்கையின் பேரிரைச்சல் நமக்கு ஆறுதல் அளிக்கிறதா அல்லது நமது இயலாமையை அது மேலும் அதிகப்படுத்திக் காட்டுகிறதா? என்ற கேள்வியை நான் எனக்குள் எழுப்பிக்கொள்கிறேன்.
மனிதன் தன் வாழ்வில் தாங்க முடியாத மீளாத்துயரங்களையும், சொல்ல முடியாத மௌனச் சுமைகளையும் எதிர்கொள்ளும் தருணங்களில், அவனுக்கு அருகில் இருக்கும் இயற்கை சாட்சியாக மட்டுமே இயங்குகிறது. எழுத்தாளர் லோகேஷ் ரகுராமனின் ‘கடல் கசந்தது’ சிறுகதை இந்தக் கேள்விக்கு மிகவும் ஆழமான, அதேநேரத்தில் குரூரமானதொரு யதார்த்தப் பதிலை வழங்குகிறது.
இயற்கையின் பேரிரைச்சல் மனிதனுக்கு ஆறுதல் அளிப்பதாக இல்லை; மாறாக, அது அவனது இயலாமையை, துயரத்தின் சிறுமையை மேலும் பிரம்மாண்டமாகக் காட்டி மேலும் அதிகப்படுத்திக் காட்டுகிறது என்பதே இக்கதை வெளிப்படுத்தும் உளவியல் உண்மையாகும்.
மனிதனின் மீளாத்துயரங்களையும் அவனது மௌனச் சுமையையும் எதிர்கொள்ளும் போது, இயற்கையின் பேரிரைச்சல் ஒருபோதும் அரவணைக்கும் ஆறுதலாக மாறுவதில்லை. அது மனிதனின் தனிமையையும், அவனது துயரத்தின் நிர்க்கதியையும் இன்னும் பலமடங்கு பெரிதாக்கி, அவனது இயலாமையை முகத்தில் அறைந்து காட்டுவதற்கே பயன்படுகிறது என்பதை எழுத்தாளர் லோகேஷ் ரகுராமனின் ‘கடல் கசந்தது’ சிறுகதை கறாராக நமக்கு உணர்த்துகிறது.
மனிதனின் துயரங்களை மௌனமாக வேடிக்கைப் பார்க்கும் இயற்கையை நாம் பிரபஞ்ச நியதியாக ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டுமா அல்லது அதனை மனிதனின் ஒட்டுமொத்த வாழ்வியலுக்கும் எதிரான குரூரமாகப் பார்க்க வேண்டுமா? என்ற கேள்வி என்னுள் எழுகிறது.
இந்தச் சிறுகதையை மையமாகக் கொண்டு பார்க்கும்போது, இந்த நிலைப்பாடு வெறும் பிரபஞ்ச நியதியாகவோ அல்லது மனித வாழ்வியலுக்கு எதிரான குரூரமாகவோ தனித்தனியே பிரித்து விட முடியாத, இரண்டின் கலவையாக விரிகிறது.
இதை இயற்கை எப்போதுமே மனிதனின் துயரங்களுக்குச் செவிமடுப்பதில்லை என்ற ‘பிரபஞ்ச நியதியின் நடுநிலை’யாகவும், அதே சமயம் அந்தத் துயரங்களை அது கண்டுகொள்ளாமல் அலட்சியப்படுத்தும் விதம் மனிதனுக்கு ‘கோரமான குரூரமாக’த் தோன்றுவதாகவும் இரு பரிமாணங்களில் அணுகலாம்.
‘இயற்கை’ என்பது மனிதனின் உணர்ச்சிகளுக்கோ துயரங்களுக்கும் அப்பாற்பட்டது. அதற்கு இன்பமோ துக்கமோ கிடையாது; அது அதன் இயல்பான சுழற்சியில் மட்டுமே இயங்குகிறது.
கதையில் கடல் எப்போதும் “நான் இருக்கிறேன், நான் இருக்கிறேன்” என்று சலசலத்துக்கொண்டும் சலம்பிக்கொண்டும் இருக்கிறது. அது ஒரு குழந்தையின் இறப்புக்காகவோ அல்லது ஒரு தாயின் மௌனத்துக்காகவோ தன் ஓசையை ஒரு கணமும் நிறுத்துவதில்லை.
சூரியன் மறைவது, அலைகள் கரையை அரிப்பது, உப்புக்காற்று வீசுவது என்பவை பிரபஞ்சத்தின் மாறாத விதிகளாகும். மனிதனின் ஏழு வருட நரக வாழ்வையும் குழந்தையின் மரணத்தையும் அது ஒரு பொருட்டாகவே மதிக்காமல் தன் பணியைத் தொடர்வது இயற்கையின் மாறாத பிரபஞ்ச நியதியே தவிர வேறில்லை.
மனிதனின் மனம் எப்போது தன்னைச் சுற்றியுள்ள உலகம் தன் துயரத்தைப் பகிர்ந்து கொள்ள வேண்டும் என்று எதிர்பார்க்கிறது. ஆனால், இயற்கையோ அதைக் கொஞ்சமும் கண்டுகொள்ளாமல் ஆர்ப்பரிக்கும்போது, அது மனிதனுக்கு குரூரமான கேலியாகவே படுகிறது.
ஏழு ஆண்டுகள் வாந்தியெடுத்துத் துடித்து இறந்த தன் மகனின் இறுதி நாளில், தந்தை கடலை நோக்கி காரி உமிழ்கிறான். தன் மகனின் வாயைப் போன்றே கடல் மணல் திட்டு திறந்து கிடப்பதையும் அதுவும் தன்னைத் தொடந்து வாந்தி எடுப்பதைப் போல அலைகள் அடிப்பதையும் பார்த்து அந்தத் தந்தை அதிர்ந்து போகிறான்.
இயற்கையின் இந்தச் செயல் மனிதனின் சிறுமையையும், அவனால் எதையுமே மாற்ற முடியாது என்ற எல்லையற்ற இயலாமையையும் நக்கல் செய்வது போல் அமைந்துள்ளது. அத்தகைய சூழலில் இயற்கையின் பேரிரைச்சல் ஒரு வாழ்வியலுக்கு எதிரான குரூரமாகவே மனிதனின் கண்களுக்குத் தெரிகிறது.
இயற்கையை நாம் பிரபஞ்ச நியதியாக ஏற்றுக்கொள்வதா அல்லது குரூரமாகப் பார்ப்பதா என்ற கேள்விக்கு இக்கதை ஓர் உளவியல் ரீதியான தெளிவைத் தருகிறது. இயற்கை தன் இயல்பில் நடுநிலையான பிரபஞ்ச நியதிதான்; ஆனால், அதைப் புரிந்துகொள்ளும் மனிதனின் துயரார்ந்த அக உலகமோ அதைத் தனக்கு எதிரான கோர, குரூரமாகக் கட்டமைத்துக் கொள்கிறது. இந்த முரண்பாட்டின் சந்திப் புள்ளியே ‘கடல் கசந்தது’ சிறுகதையின் மகத்தான வெற்றிப் புள்ளியாக அமைகிறது.
மனிதன் எதிர்நோக்கும் மாபெரும் துயரங்களையும் மரணத்தின் நிழல்களையும் இயற்கை சிறிதும் பொருட்படுத்தாமல் மௌனமாக நகர்ந்து செல்வது ஒருபுறம் அதிர்ச்சியைத் தந்தாலும் மறுபுறம் அதுவே மனிதனை அவனது அகச் சுமைகளிலிருந்து விடுவித்துக்கொள்ளும் தத்துவார்த்த விடுதலையாகக் (Philosophical Liberation) கருத முடியுமா என்ற ஆழமான கேள்வி எழுகிறது. இந்தச் சிறுகதையை மையமாகக் கொண்டு பார்க்கும்போது, இயற்கையின் இந்த மௌனம் மனிதனுக்கு உடனடி ஆறுதலைத் தடாவிட்டாலும் அவனது அகந்தையை (Ego) அழித்து பிரபஞ்சத்துடன் இணைக்கும் மெய்யியல் விடுதலையாக மாறக்கூடும் என்பதைப் புரிந்துகொள்ள முடியும்.
மனிதன் எப்போதுமே தன் துயரத்தை உலகம் முழுவதும் கேட்க வேண்டும், தன் வலிக்காகப் பிரபஞ்சமே ஸ்தம்பிக்க வேண்டும் என்று எதிர்பார்க்கிறான்.
கதையில் நாயகன் தன் மகனின் ஏழு வருட நரக வாழ்வையும் இழப்பையும் நினைத்துத் தத்தளிக்கும் போது, கடல் தன் இயல்பான சலசலப்புடன் “நான் இருக்கிறேன்” என்று தொடர்ச்சியாக ஒலிக்கிறது.
இயற்கையின் இந்த மௌனமும் தொடர்ச்சியும் மனிதனுக்கு உணர்த்துவது என்னவென்றால், அவனது துயரம் அவனுக்குப் பிரம்மாண்டமாகத் தெரிந்தாலும் பிரபஞ்சத்தின் பரப்பில் அது தூசுக்குச் சமம் என்பதே. இந்த உண்மையை உணர்வது ஆரம்பத்தில் கசப்பாக இருந்தாலும், மனிதனின் சுயபுலம்பல்களையும் அகந்தைகளையும் உடைத்து அவனுக்கு ஒருவித மன அடக்கத்தையும் (Detachment) வழங்குகிறது.
இயற்கை மனிதனின் துயரங்களுக்குப் பதிலளிக்க மறுப்பதன் மூலம், மனிதனைத் தன் சொந்தக் குறுகிய வட்டத்திலிருந்து வெளியே வா என்று அழைக்கிறது.
தாயின் மௌனமும் கடலின் அலையும் எதையும் பேசாமல் எல்லாவற்றையும் உள்வாங்கிக் கொள்கின்றன. தன் மகனின் மரணத்திற்குப் பின்பு தந்தை கடலை நோக்கிக் காரி உமிழும் போது, அவனது ஆவேசத்திற்கு இயற்கை எந்தப் பதிலும் அளிக்காமல் தன் வழியே ஓடுகிறது.
இந்த மௌனமான புறக்கணிப்பு, மனிதன் தன் துயரத்தை மட்டுமே பற்றிக் கொண்டு வாழ்வதிலிருந்து விலகி, இயற்கையின் பிரம்மாண்ட ஓட்டத்தில் தன்னைத் தொலைத்துக் கொள்ளும் விடுதலை உணர்வை மறைமுகமாகத் தருகிறது. தன் துயரத்திற்குத் தீர்வு தேடி அலையும் மனிதன், இயற்கையின் மாறாத விதிகளின் முன் தன் பாரத்தை இறக்கி வைக்க இந்த மௌனம் உதவுகிறது.
வாழ்வின் தவிர்க்க முடியாத கசப்புணர்வுகளை எதிர்கொள்ளும் போது, பிரபஞ்சம் தனக்குச் சாதகமாக இல்லை என்பதை உணர்வது இருத்தலியல் ரீதியான பெரிய விடுதலையாகும்.
தன் மகன் இறுதி நாட்களில் கடலைப் பார்த்து, “கடல் ஏம்ப்பா என்ன மாதிரியே விடாம ‘வாமிட்’ பண்ணுது?” என்று கேட்ட வினா, மனிதனுக்கும் இயற்கைக்குமான ஆழமான பிணைப்பைக் காட்டுகிறது.
மனிதனின் துன்பங்களை இயற்கை ஒருபோதும் தீர்த்து வைக்கப் போவதில்லை; ஆனால், அதே சமயம் அது மனிதனை நிரந்தரமாகத் தண்டிப்பதும் இல்லை. எல்லாவற்றையும் மௌனமாக வேடிக்கைப் பார்க்கும் அந்தப் பிரபஞ்சச் சுழற்சியை எப்போது மனிதன் ஏற்றுக்கொள்கிறானோ, அப்போதே அவனது மனப் போராட்டம் முடிவுக்கு வருகிறது. அதுவே அவனது துயரங்களிலிருந்து அவனுக்குக் கிடைக்கும் உண்மையான தத்துவார்த்த விடுதலையாகும்.
மனிதனின் துன்பங்களைக் கண்டுகொள்ளாத இயற்கையின் மௌனம் என்பது ஆரம்பத்தில் குரூரமாகத் தோன்றினாலும் ஆழத்தில் அது மனிதனின் அகச் சுமையை இறக்கி வைத்துவிட்டு, பிரபஞ்சத்தின் பிரம்மாண்டப் போக்கோடு தன்னை இணைத்துக் கொள்ளும் மெய்யியல் விடுதலையாகவே அமைகிறது என்பதை ‘கடல் கசந்தது’ சிறுகதை நம் கண்முன்னே நிறுத்துகிறது.
வெறுமையின் தீவிரத்தை எதிர்கொள்ளத் திராணியற்ற மனிதன், மீண்டும் பழைய பற்றுதல்களின் துயரச் சுமைக்கே பின்வாங்கிச் செல்லத் துடிக்கிறான்; அல்லது அந்த நினைவுகளுக்குள்ளேயே தன்னைச் சுருக்கிக் கொள்கிறான்.
கதையின் இறுதியில் தன் மகன் இறந்து பதினான்கு நாட்களே ஆன நிலையில், தந்தை மீண்டும் அலுவலகத்திற்குத் திரும்பிப் பேருந்தில் பயணிக்கிறான். ஆனால் அவனால் அங்கே நிலைகொள்ள முடியவில்லை; அவனது அடிவயிற்றில் குமட்டிக்கொண்டு வருவதும் நீலாங்கரை நிறுத்தத்தில் இறங்கி ஓடுவதும் பழைய நினைவுகளும் தன் மகனுடன் கழித்த நாள்களும் அவனை இன்னும் துரத்துவதைக் காட்டுகிறது.
துன்பம் தந்தாலும் அந்த மகனின் சிரிப்பும் கதைகளைக் கேட்பதும் அவன் வண்டியைத் தள்ளுவதும் இழந்த அந்தப் பற்றுதலின் பாரத்தைவிட, இன்று அவன் தனியாக நிற்கும் இந்த வெறுமை அவனுக்குப் பன்மடங்கு அதிகக் கொடூரமாகத் தெரிகிறது. அதனால் தான் மனம் மீண்டும் அந்தத் துயரச் சுமைக்கே அடிபணியத் துடிக்கிறது.
‘பற்றுதல்கள்’ தரும் வலியைவிட வெறுமை தரும் அச்சம் மனிதனை மிகவும் அச்சுறுத்துகிறது. எனவேதான், வலியிலிருந்து தப்பிக்க முயலும் மனிதன், அந்த வெறுமையின் முகத்தைப் பார்க்க அஞ்சி, மீண்டும் தன் பழைய பற்றுதல்களின் சுமைக்கே அல்லது அதன் நினைவுகளுக்கே திரும்பத் துடிக்கிறான். இந்த உளவியல் தத்தளிப்பை எழுத்தாளர் லோகேஷ் ரகுராமனின் ‘கடல் கசந்தது’ சிறுகதை நேர்த்தியாக வெளிப்படுத்துகிறது.
– – –