விளிம்புநிலை மக்களின் உளவியல் சிக்கல்களையும் அவர்களின் அன்றாடப் பொருளாதாரச் சுமையையும் பதிவு செய்து வருபவர்களில் எழுத்தாளர் லஷ்மி சரவணகுமார் குறிப்பிடத்தக்கவர். அவரது படைப்புகளில் மனிதர்களின் அகப்பயணமும் புறச் சூழலின் வன்முறையும் இணைந்தே இயங்குவதைக் காணலாம்.
அந்த வகையில், சர்க்கஸ் கூடாரத்தின் எல்லைகளையும் குடும்பத்தின் வறுமைக் கோட்டையும் பின்னணியாகக் கொண்டு எழுதப்பட்ட ‘ஜோக்கர்’ சிறுகதை, சமகால நடுத்தர மற்றும் விளிம்புநிலை மனிதனின் தனிமனித வாழ்வியலை மிகக் கறாராகவும் அதேநேரம் தீவிரமான மனித நேயத்துடனும் பேசுகிறது.
மற்றவர்களின் முகங்களில் சிரிப்பை வரவழைக்க மட்டுமே தனது வாழ்வை ஒப்படைத்த ஒருவனின் துயரத்தையும் அவனது அக உலகிற்கும் புற உலகிற்கும் இடையிலான மோதல்களையும் இப்படைப்பு ஆழமாகக் காட்டுகிறது.
“இந்த ஊருக்கு வந்து டெண்ட் அடித்து பதினாறு நாட்கள் ஆகிப்போனது, வீட்டுக்கு இன்னும் பைசா அனுப்பவில்லை… வரும்போதேதானடி காசு குடுத்துவிட்டு வந்தேன்… அதுக்குள்ள என்ன எழவுன்னு இப்ப கேக்கற?….”
ஜோக்கரின் வாழ்க்கை வெறும் கேளிக்கைகளோடும் சர்க்கஸ் வித்தைகளோடும் மட்டும் தொடர்புடையது அன்று; அது முழுக்க முழுக்க அன்றாடப் பிழைப்புக்காக நடத்தப்படும் பெரும் போர். சர்க்கஸ் கம்பெனியில் அவனது உழைப்பு சுரண்டப்படுவதைவிட, இந்தச் சமூகத்தின் விலைவாசி உயர்வு அவனது குடும்பத்தை எப்படிப் பந்தாடுகிறது என்பதைக் கதை எதார்த்தமாகப் பதிவு செய்கிறது.
குடும்பத்தில் மனைவியும் குழந்தையும் மட்டுமே உள்ள நிலையில், 15 நாட்களுக்கு ஒருமுறை மூவாயிரம் ரூபாய் அனுப்பினால் மட்டுமே குடும்பம் நடத்த முடிகிறது என்ற நிலை எளிய மக்களின் நசுக்கப்பட்ட வாழ்வியலைக் காட்டுகிறது.
வறுமையின் உச்சகட்டமாக மனைவியின் தாலியை விற்க வேண்டிய கட்டாயம் வரும்போது, பொருளாதாரச் சுமை தனிமனிதனின் ஒட்டுமொத்த ஆளுமையையும் நொறுக்கிவிடுகிறது.
ஜோக்கர் எதிர்கொள்ளும் பொருளாதாரப் பிரச்சினைகள் அவனது தனிப்பட்ட பலவீனங்கள் அல்ல; விலைவாசி ஏற்றமும் மூலதனச் சுரண்டலும் எளிய மனிதனை எத்தகைய அச்சுறுத்தலுக் குள்ளாக்குகிறது என்பதன் நேரடி வெளிப்பாடாகும்.
“இப்பொழுது ஐஞ்சு ரூவாய்க்கும் பத்து ரூவாய்க்கும் செல்ஃபோனைக் குடுத்துவிட்டார்கள். செல்ஃபோனால் இந்த சமூகத்தில் யாருக்குத் தொல்லை இருக்கிறதோ இல்லையோ ஜோக்கர் அநியாயத்திற்குத் திண்டாடினான்.”
நவீனத் தொழில்நுட்பம் மனிதர்களின் தொலைவை ஈடுசெய்யும் கருவியாகச் சொல்லப்பட்டாலும் விளிம்புநிலை மனிதர்களின் வாழ்வில் அது கூடுதல் சுமையாகவே மாறுகிறது என்பதைக் கதை சிறப்பாக வெளிப்படுத்துகிறது.
சர்க்கஸ் மோதிரத்திற்குள், ஆபத்தான கயிறுகளில் நடக்கும்போதோ அல்லது பல்டியடிக்கும் கணங்களிலோ கைப்பேசி சிணுங்குவது ஜோக்கரின் கவனத்தைச் சிதைக்கிறது.
கணவன் வேலை செய்யும் சூழலைப் புரிந்து கொள்ள முடியாமல், அன்றாடப் பசி மற்றும் விலைவாசியின் துயரத்தோடு மனைவியும் தொலைபேசியில் அழும்போது, ஜோக்கரின் அக உலகம் சிதறுகிறது. தொழில்நுட்பம் அவனைச் சமூகத்தோடு இணைப்பதற்குப் பதிலாக, அவனது தனிமையையும் இயலாமையையும் இன்னும் பெரிதாக வெளிச்சமிடுகிறது.
சிறுகதையின் மைய முரண்பாடே ஜோக்கரின் முகமூடிக்கும் அவனது நிஜ முகத்திற்கும் இடையிலான இடைவெளியில்தான் அமைந்துள்ளது.
பல்லாயிரக்கணக்கான குழந்தைகளைச் சிரிக்க வைக்கும் ஜோக்கர், தனது சொந்தக் குழந்தையின் சிரிப்பைப் பார்க்க முடியாத தவிப்போடு போராடுகிறான். மேடையில் அவனது கண்ணீர் வழிந்தோடும்போது, மக்கள் அதை அவனது சிறந்த நடிப்பாக எண்ணி கைத்தட்டுகிறார்கள். இந்த முரண்பாடு கலைஞனின் துயரத்தின் உச்சம்.
தவளை ரமேஷின் குத்தல் பேச்சு, மேலாளரின் அதிகாரத் திமிர், பேருந்து நடத்துநரின் நியாயமான (ஆனால் ஜோக்கருக்குப் புரியாத) விலை ஏற்றம் போன்ற அனைத்துப் புற அழுத்தங்களும் சேர்ந்து ஜோக்கரிடம் ஒருவித குரோதத்தை வளர்க்கின்றன. தன் மீதான ஒடுக்குமுறையைத் தாங்க முடியாமல் அவன் கைகளை உயர்த்தும்போது, அவன் வெறும் குற்றவாளியாக அல்லாமல், ஒடுக்கப்பட்ட ஒருவனின் பிரதிநிதியாகவே வாசகனுக்குத் தெரிகிறான்.
“சர்க்கசில் என்னவெல்லாம் செய்தானோ அதை வீட்டில் பிள்ளையின் முன்னால் செய்து காட்டினான். குழந்தை எல்லாவற்றையும் ஆவெனப் பார்த்தது, சிரிக்கவே இல்லை.”
தந்தையின் வாழ்வியலின் மிகச் சிறந்த தருணம் தன் குழந்தையின் சிரிப்பைப் பார்ப்பதுதான். ஆனால், ஜோக்கர் தன் சொந்தக் குழந்தையைச் சிரிக்க வைக்க முடியாமல் தோற்றுப் போவது அவனது வாழ்வின் மிகப் பெரிய தோல்வியாகச் சித்தரிக்கப் படுகிறது.
சர்க்கஸ் கூடாரத்தில் மேளதாளங்களுக்கு நடுவே கைதட்டல்களைப் பெறும் அவனால், தன் வீட்டு வராண்டாவில் அமர்ந்திருக்கும் பச்சைக் குழந்தையிடம் அந்தச் சிரிப்பை வரவழைக்க முடியவில்லை.
பள்ளிக்கூட விழாவில் தன் மகள் தன்னை எப்போது சிரித்துப் பார்ப்பாள் என்று தவித்து, இறுதியில் அவன் செய்யும் வித்தையில் மகள் சிரிக்கும்போது அடையும் அந்த ஆனந்தக்கண்ணீர், அவனது ஒட்டுமொத்த உழைப்புக்கும் வாழ்வுக்கும் கிடைக்கும் அங்கீகாரமாக மாறுகிறது.
எழுத்தாளர் லஷ்மி சரவணகுமாரின் ‘ஜோக்கர்’ சிறுகதை, எளிய மனிதர்களின் சிரிப்பிற்குப் பின்னால் இருக்கும் கண்ணீரை அழுத்தமாகப் பதிவு செய்துள்ளது. பொருளாதாரச் சுரண்டல், தொழில்நுட்பத்தின் அழுத்தம், குடும்பப் பொறுப்புகள் மற்றும் சமூகத்தின் பாராமுகம் ஆகியவற்றுக்கு நடுவே நசுங்கிப் போகும் தனிமனிதனின் வாழ்வியலை இக்கதைச் சமரசமின்றி விவரிக்கிறது.
மனிதர்களைச் சிரிக்க வைப்பவனின் வாழ்வு ஏன் கண்ணீராலேயே நிரப்பப்பட்டிருக்கிறது என்ற கேள்வியை நம் மனத்தில் ஆழமாகப் பதிய வைப்பதன் மூலம், இப்படைப்பு சிறந்த வாழ்வியல் ஆவணமாக மிளிர்கிறது.
– – –