எழுத்தாளர் பரிவை சே. குமாரின் ‘போதும் பொண்ணு’ சிறுகதை, நடுத்தர வர்க்கக் குடும்பங்களின் உளவியல் சிதைவுகள், ஆணாதிக்க மனோபாவத்தின் வக்கிரங்கள் மற்றும் மனித உறவுகளின் சிக்கலான பரிமாணங்களை ஆழமாகவும் யதார்த்தமாகவும் பதிவு செய்துள்ளது.
பெண் சிசுக்கொலை மற்றும் பெண் குழந்தை மறைப்பு மனப்பான்மை போன்ற சமூகப் புதைகுழிகளுக்கு நடுவே, பச்சிளம் குழந்தை முதல் வளர்ந்து ஆளாகும் வரை குடும்பத்தினராலேயே ஒதுக்கப்பட்டு, ‘போதும் பொண்ணு’ என்ற இகழ்ச்சியான பெயரோடு வதங்கிப் போகும் ஒரு பெண்ணின் அகவெளியை இக்கதை பேசுகிறது.
கதையின் மையப் பாத்திரமான ‘தேவி’ எனப்படும் போதும் பொண்ணுவின் வழியே தனிமனித வாழ்வியல் (Individual Existentialism) எவ்வாறு குடும்ப அமைப்புகளால் நசுக்கப்படுகிறது, பின்னர் அந்த வன்மமும் வெறுப்பும் எவ்வாறான மன மாற்றங்களைச் சந்திக்கின்றன என்பதைப் பற்றி விவாதிக்க நிறைய இடமுள்ளது.
இந்தியக் கிராமப்புற நடுத்தரக் குடும்பங்களில் ‘ஆண் வாரிசு மோகம்’ என்பது வெறும் குடும்ப மரபு சார்ந்த விஷயம் மட்டுமன்று; அது ஒரு சமூக ஆதிக்கத்தின் வெளிப்பாடு. இக்கதையின் தொடக்கத்தில், ஐந்தாவதாகப் பிறக்கும் பெண் குழந்தையைச் சுற்றியுள்ள குடும்பத்தினரின் எதிர்வினைகள் மனித நேயமற்றவையாக உள்ளன.
‘ஆம்பளப் பிள்ளை பொறக்கும்’ என்ற சோதிடரின் பொய்யான கணிப்பை நம்பி ஏமாந்த தந்தை, பெண் பிறந்தவுடன் குழந்தையைப் பார்க்கக்கூட மறுக்கிறார். அப்பத்தா என்ற மூதாட்டியின் வார்த்தைகள்—“இந்த விடியாமூஞ்சி தேவியும் இங்க வர வேண்டாம்… அந்தச் சனியன அங்கிட்டுத்தானே எதாவது ஆசிரமத்துல கொடுத்துட்டு வா”—என்பது வெறும் கோபமன்று; அது ஆணாதிக்கச் சமூகம் பெண் பாலினத்தின் மீது காட்டும் அப்பட்டமான வன்முறை.
பெற்ற தாயின் எதிர்ப்பால் குழந்தையைக் கொல்ல முடியாமல் போகும்போது, குடும்பம் அதற்குச் சூட்டும் பெயர் ‘போதும் பொண்ணு’. மனித உயிருக்குரிய பெயரிடும் உரிமையை மறுத்து, அவளது பிறப்பையே ‘குற்றமாக’ அல்லது ‘சுமையாக’ மாற்றுவதன் மூலம் அவளது சுயமரியாதை சிறுவயதிலேயே சிதைக்கப்படுகிறது.
தனிமனித வாழ்வியலின் அடிப்படையே சுயமரியாதையும் சுதந்திரமும்தான். ஆனால், போதும் பொண்ணுவின் தொடக்கக் கால வாழ்க்கை என்பது குடும்பத்தின் ஒட்டுமொத்த ஏமாற்றத்தையும் வெறுப்பையும் சுமக்கும் சுமூகமற்ற கருவியாகவே கட்டமைக்கப்படுகிறது.
குடும்பத்தில் தனக்கு இழைக்கப்பட்ட புறக்கணிப்புகளைப் போதும் பொண்ணு மனதளவில் எப்படிக் கடக்கிறாள் என்பது உளவியல் ரீதியாக மிக முக்கியமான பகுதியாகும். தந்தை தன் பெயரைக் கூட உச்சரிக்காதது, தன்னை ஒரு பொருட்டாகக் கூட மதிக்காதது போன்ற காரணங்களால், அவளுக்குள் தந்தையின் மீது பெரும் வெறுப்பு உருவாகிறது.
“எங்கப்பத்தா வச்ச பேரு ‘போதும் பொண்ணு’. அம்மாவோ அதைக் கூப்பிட விரும்பாமல் தேவியின்னு கூப்பிடுவா… அந்த வீட்டைப் பொறுத்துவரை அம்மாவுக்கு நான் தேவி, மற்றவர்களுக்கு மூ’தேவி’யில் ஒருத்திதான்.”
இங்கு குடும்பம் அவளுக்கு வழங்கிய அடையாளம் ‘போதும் பொண்ணு’; தாய் அவளுக்கு வழங்கிய இரகசிய அடையாளம் ‘தேவி’. இந்த இரண்டு துருவங்களுக்கு நடுவே ஊசலாடும் அவளது அகவாழ்வு, சித்தி வீட்டின் அரவணைப்பால் மீட்கப்படுகிறது. இருப்பினும், பெற்ற தந்தையின் நிராகரிப்பு அவள் மனதில் ஏற்படுத்திய வடுக்கள் ஆழமானவை.
தந்தை தன் மீது காட்டிய வெறுப்பின் உச்சத்திற்கு எதிர்வினையாக, அவளும் தன் பங்கிற்கு ஒரு சுவரைக் கட்டிக் கொள்கிறாள். தந்தையை ஒரு மனிதராகவே பார்ப்பதை நிறுத்திக் கொள்வது, அவரது இறப்பின் போதுகூட அருகில் சென்று அழத் தோண்றாமல் இருப்பது, தம்பி வீட்டிக்குச் சென்றாலும் அவரைப் பற்றிக் கேட்காமல் இருப்பது யாவும் அந்தச் சுவரின் அடர்த்தியைக் காட்டுகின்றன. இது ஒருவகையான தற்காப்பு மனோபாவம் (Defense Mechanism) ஆகும். தன்னை மேலும் காயப்படுத்திக் கொள்ளக் கூடாது என்பதற்காக அவள் தேர்ந்தெடுத்த மௌனமே அவளது பலமாக மாறுகிறது.
இக்கதையின் உச்சக்கட்டம் என்பது வெறும் மரணப் படுக்கையில் இருக்கும் தந்தையைப் பார்ப்பது பற்றியது அன்று; அது மனிதர்களின் அகங்காரம் (Ego) மற்றும் பிடிவாதங்களை மனம் எந்தப் புள்ளியில் கடக்கிறது என்பதைப் பற்றியது.
கணவன் கார்த்தியின் முதிர்ச்சியான அறிவுரை இங்குத் திருப்புமுனையாக அமைகிறது. கார்த்தி கூறுகிறார் – “அவர் படிக்காத மனிதர், தன் ஏமாற்றத்தை உன்னிடத்தில் காட்டிவிட்டார். இறங்கிப் போக அவரின் ஈகோ இடம் கொடுக்கவில்லை. அதுக்காக நாமும் அதையே திருப்பிக் கொடுக்க வேண்டுமா என்ன? அவர் சுமந்ததை இறக்கி வைக்கவே முடியாம காலத்தை ஓட்டிட்டார்ன்னு நாம நினைச்சிக்கிட்டா இந்த வெறுப்பும் கரைந்து போயிரும்.”
இந்த இடத்தில் தனிமனித வாழ்வியல் சார்ந்து முக்கியமான தத்துவம் வெளிப்படுகிறது. தவறு செய்தவர்கள் தங்கள் வாழ்நாளின் இறுதியில் குற்றவுணர்ச்சியால் துடிக்கிறார்கள். தந்தை செய்த தவறு மன்னிக்க முடியாததுதான்; ஆனால், அந்த வெறுப்பையே சுமந்துகொண்டு வாழ்வது பாதிக்கப்பட்ட பெண்ணின் நிம்மதியைக் கெடுத்துவிடும். கணவனின் வற்புறுத்தலால் அப்பாவைப் பார்க்கச் செல்லும் போதும் பொண்ணு, அந்த அறைக்குள் நிலவும் நாற்றத்தையும் இறப்பின் நிழலையும் எதிர்கொள்கிறாள்.
அவள் அப்பாவின் கையைப் பிடிக்கும் அந்த விநாடி, வெறும் பாச வெளிப்பாடு மட்டுமல்ல; அது தலைமுறைகளுக்கு இடையேயான வன்மத்தை அறுத்து எறியும் மருத்துவக் காயம். பல வருடங்களாக ‘போதும் பொண்ணு’ என்று அழைத்து இகழ்ந்த அந்த வாய், மரணத் தறுவாயில் தனது மகளை அவள் இட்டு அழைத்த உண்மையான பெயரான ‘தேவி’ என்று உச்சரிப்பதோடு கதை நிறைவடைகிறது.
இந்தச் சிறுகதை, தமிழ்ச் சமூகத்தில் பெண் குழந்தைகள் எதிர்கொள்ளும் உளவியல் சார்ந்த மனக்காயங்களைத் துல்லியமாக அறுவை சிகிச்சை செய்து காட்டுகிறது. ‘குடும்பம்’ என்பது அரவணைப்புக்குரிய இடமாக இருக்க வேண்டியது, சிலவேளைகளில் வன்மத்தின் கூடாரமாகவும் மாறக்கூடும் என்பதை இக்கதை உணர்த்துகிறது.
இறுதியில் தந்தை தன் மகளை ‘தேவி’ என்று அழைப்பதன் மூலம், தன் வாழ்நாளில் தான் செய்த தவறுக்கான பிராயச்சித்தத்தைத் தேடுகிறார். போதும் பொண்ணுவோ, தன் மீதான வன்மத்தை அன்பால் கடந்து சென்று, ஒரு மனிதராக மன்னிப்பின் எல்லையைத் தொடுகிறாள். தனிமனித வாழ்வில் ‘வெறுப்பு’ எப்போதுமே நிரந்தரத் தீர்வு ஆகாது; மன்னிப்பும் கடந்துபோதலுமே மனிதனை முழுமை பெறச் செய்கிறது என்பதைச் சிறந்த உளவியல் ஆழத்தோடு இக்கதை பகர்கிறது.
இக்கதையில் வரும் கணவன் கார்த்தியின் கதாபாத்திரம், பாதிக்கப்பட்ட பெண்ணின் வாழ்வில் ஆளுமையைச் செலுத்தும் ஆற்றுப்படுத்துபவராக (Healer) எவ்வாறு செயல்படுகிறது? என்ற கேள்வி என்னுள் எழுகிறது.
தந்தை தன் மீது காட்டிய வெறுப்பிற்கு எதிர்வினையாக, போதும் பொண்ணு தன் மனத்தில் பெரிய இரும்புச் சுவரைக் கட்டிக்கொள்கிறாள். தந்தையை ஒரு மனிதராகவே மதிக்க மறுப்பது, அவரது இறப்பின் போதும் சென்று பார்க்கத் தயங்குவது போன்ற செயல்கள் அவளது தற்காப்பு மனோபாவத்தின் (Defense Mechanism) வெளிப்பாடாகும்.
இந்தச் சூழலில், கார்த்தி ஓர் உளவியல் மருத்துவர் போல அவளுக்குப் புரிய வைக்கிறார். “அவர் படிக்காத மனிதர், தன் ஏமாற்றத்தை உன்னிடத்தில் காட்டிவிட்டார். இறங்கிப்போக அவரின் ‘ஈகோ’ இடம் கொடுக்கவில்லை. அதுக்காக நாமும் அதையே திருப்பிக்கொடுக்க வேண்டுமா என்ன? அவர் சுமந்ததை இறக்கி வைக்கவே முடியாம காலத்தை ஓட்டிட்டார்ன்னு நாம நினைச்சிக்கிட்டா இந்த வெறுப்பும் கரைந்து போயிரும்.”
கார்த்தியின் இந்த முதிர்ச்சியான வார்த்தைகள், போதும் பொண்ணுவின் மனதில் தேங்கிக் கிடந்த பல்லாண்டுச் சினத்தையும் வெறுப்பையும் உடைத்து எறிகின்றன. கடந்த கால நினைவுகளின் சுமை பாதிக்கப்பட்டவர்களைத்தான் அதிகம் வாட்டும் என்பதை உணர்த்தி, அந்தச் சுமையிலிருந்து அவளை விடுவிக்க முயல்கிறார்.
தவறு செய்தவர்கள் தங்கள் இறுதிக் காலத்தில் குற்றவுணர்ச்சியால் துடிக்கும்போது, பழிவாங்கும் படலத்தையோ அல்லது அலட்சியத்தையோ கடைப்பிடிப்பதில் எந்த அர்த்தமும் இல்லை என்ற வாழ்வியல் தத்துவத்தைக் கார்த்தி அவளுக்குப் போதிக்கிறார். ‘மன்னிப்பு’ என்பது பலவீனம் அன்று: தன்னைத் தாக்கியவர்களிடம் அன்பு காட்டுவது தனது சுயமரியாதையைக் குறைத்துவிடாது என்பதை அவர் தெளிவுபடுத்துகிறார்.
“உனக்குப் பாசம் காட்டியவர்களின் இறுதிக் காலத்தில நீ எப்படி நடந்து கொண்டாயோ அப்படியே இவரிடம் நடந்து கொள்வதில் நாம் குறைந்து போய் விடமாட்டோம்” என்று அவர் ஊட்டும் தைரியம், போதும் பொண்ணுவை மரணப் படுக்கையில் இருக்கும் தந்தையை நோக்கி நகர்த்துகிறது.
இறந்தகாலத்தின் கசப்புகளைவிட, நிகழ்காலத்தில் நாம் செய்யும் மன்னிப்பும் கடந்துபோதலுமே மனிதனை முழுமைப்படுத்தும் என்ற உயர்ந்த உளவியல் உண்மையை அவர் நடைமுறைப்படுத்திக் காட்டுகிறார்.
அப்பாவைப் பார்க்கச் செல்லும் போதும் பொண்ணுவின் கால்கள் தயங்கி நிற்பதும், அந்த அறைக்குள் நிலவும் மரண நாற்றமும் அவளுக்குள் பழைய பயத்தை மீண்டெழுப்புகின்றன. அந்த இக்கட்டான தருணத்தில் கார்த்தி அவளது தோள் மீது கையை வைத்து, “இங்கேரு கண்ணம்மா… அவர் கண்கள் அலைவதைப் பார்… அப்பான்னு சொல்லு… உள்ளத்தில் இருந்து வரலைன்னாலும் உதட்டளவில் சொல்லு போதும்” என்று ஆதரவு கரம் நீட்டுகிறார். அவள் தந்தையின் கையைப் பிடித்துக் கதறும்போதும், தன் தோள் மீதான பிடியை இன்னும் அழுத்தமாக மாற்றி, “நான் கூட இருக்கிறேன்” என்ற அசைக்க முடியாத பாதுகாப்பை அவளுக்கு வழங்குகிறார்.
இந்தத் தருணம்தான் பல வருடங்களாக உறைந்து கிடந்த தந்தையின் வறண்ட உதடுகளில் இருந்து ‘தேவி’ என்ற பெயரைக் கொண்டுவரக் காரணமாக அமைகிறது. இந்த முழுச் செயல்முறையிலும் கார்த்தி துணையாக மட்டுமல்லாமல், மனக்காயங்களை ஆற்றும் ஓர் ஆற்றுப்படுத்துபவராகவே (Healer) முழுமையாகப் பங்காற்றுகிறார்.
இந்தச் சிறுகதையில், கார்த்தியின் கதாபாத்திரம் வெறுப்புக்கு ஆளான ஒரு பெண்ணின் வாழ்வில் ஒளியேற்றும் அரும்மருந்தாகச் செயல்படுகிறது. தன் மனைவிக்கு இழைக்கப்பட்ட சமூக மற்றும் குடும்ப அநீதிகளைத் தன் அன்புடனும் முதிர்ச்சியுடனும் அணுகி, அவளது அகச் சுவர்களை உடைத்தெறிந்து, அவளை முழுமையான மனிதராக வாழ வழிவகை செய்யும் கார்த்தி, சிறந்த ஆற்றுப்படுத்துபவரின் அடையாளமாகத் திகழ்கிறார்.
– – –