எழுத்தாளர் அகரமுதல்வனின் ‘மாபெரும் தாய்’ என்ற சிறுகதை, வன்னி மண்ணின் நிலவியல், தொன்மங்கள், மரபுவழிச் சடங்குகள் மற்றும் போர்ச்சூழல் ஆகியவற்றின் பின்னணியில் மனித வாழ்வியலின் ஆழமான உளவியல் சிக்கல்களைப் பேசும் படைப்பாகும்.
இக்கதை வெறும் மாயா யதார்த்தப் புனைவு மட்டுமன்று; ஒரு சமூகத்தின் கூட்டு நனவிலி (Collective Unconscious), பெண்பாலியல் உளவியல் (Female Psychology), பாரம்பரிய மருத்துவத்தின் மீதான நம்பிக்கை மற்றும் அழிவின் விளிம்பிலும் தொடரும் தொடர்ச்சித்தன்மை ஆகியவற்றைப் பேசும் வாழ்வியல் ஆவணமாகும்.
கதையின் மையப் பாத்திரமான ‘ஆச்சி’, சாதாரண மூதாட்டி அல்லள்; அவள் வன்னி மண்ணின் ஆதிவேர். அவளது உடலும் செயல்களும் இயற்கையின் தொடக்கத்தோடு நேரடியாக இணைக்கப்பட்டுள்ளன. மரணமில்லாப் பெருவெளியின் குறியீடாக விளங்கும் அவள், மந்திரக்கத்தியைக் கொண்டு நிலத்தையும் வாழ்வையும் காக்கும் காவற்காரியாகச் சித்தரிக்கப்படுகிறாள்.
தனிமனித வாழ்வியலின் அடிப்படையில் பார்க்கும்போது, ‘ஆச்சி’ என்பவள் ஒரு சமூகத்தின் அமுக்கப்பட்ட ஆதிப் பேரவைகளின் (Archetypal Mother) வெளிப்பாடு. அவளது இரவுக் காலச் சடங்குகள், விலங்குகளுடனான உறவு மற்றும் நிர்வாண வழிபாடுகள் நவீன மனிதனுக்குப் பயமூட்டுபவையாகத் தோன்றலாம். ஆனால், அதுவே அப்பகுதி மக்களின் உளவியல் பாதுகாப்பாகவும் உள்ளது. நவீன அறிவியல் நாகரிகம் தொடாத அந்த கிராமத்தில், வாழ்வின் அத்தனை சிக்கல்களுக்கும் ஆச்சியே இறுக்கமான தீர்வாக இருக்கிறாள். இது மனிதன் இயற்கையோடு கொண்டிருந்த அடிபூர்வமான (Primal) உறவின் நீட்சியாகும்.
இக்கதை கோபிதா என்ற பதினாறு வயதுச் சிறுமியின் வழியாகப் பெண் உடலின் மீது திணிக்கப்படும் சமூக, உளவியல் அதிர்ச்சிகளைத் துல்லியமாகப் பேசுகிறது. கோபிதாவுக்கு ஏற்படும் உதிரப்போக்கு மற்றும் மயக்கம் என்பவை வெறும் உடல்சார் கோளாறுகள் அல்ல; அவை பருவமடைதலின் போது ஒரு பெண் எதிர்கொள்ளும் மனத்தடுமாற்றங்கள், சமூகப் பயங்கள் மற்றும் உளவியல் சிதைவுகளின் குறியீடுகள்.
கோபிதா மாதவிடாய் நாள்களில் சந்திக்கும் தீவிர உதிரப்போக்கும், அதனால் அவளது முகத்தில் ஏற்படும் செந்தளிப்பின்மையும் பதின்ம வயதுப் பெண்களின் உளவியல் முரண்களை வெளிப்படுத்துகின்றன.
மருத்துவமனைகளை நாடாமல் ஆச்சியிடம் அழைத்துச் செல்லப்படும்போது, ஆச்சி நிகழ்த்தும் சடங்குகள் கோபிதாவின் உடலிலிருந்து வெளிப்படாத சுமையை இறக்கி வைக்கின்றன. ஆச்சியின் மௌனமும் மந்திரங்களும் கோபிதாவுக்குள் பாதுகாப்பான மனநிலையை உருவாக்குகின்றன.
கோபிதாவைத் தாக்கும் ‘பேய் பிடித்தல்’ அல்லது ‘செய்வினை’ என்று அழைக்கப்படுவது, உண்மையில் பதின்ம வயதுப் பெண்ணின் உடலில் நிகழும் ஹார்மோன் மாற்றங்களையும் சமூகம் அவளைப் பார்க்கும் பார்வையால் அவளுக்குள் உண்டாகும் பயத்தின் வெளிப்பாடவுமே ஆகும்.
கதையில் வரும் காளிகோவில் மரப்பொந்தும் அங்கு வரையப்பட்டுள்ள ஆதிப்பெண்ணின் ஓவியமும் மனிதனின் ஆதிப் பாலியல் மற்றும் மரண பயத்தின் கலவையாகும். சிறுவன் (கதைசொல்லி) அந்தப் பொந்துக்குள் சென்று காணும் காட்சிகள் அவனது அடிமனத் தடையங்களை உலுக்குகின்றன.
தனிமனித வாழ்வியலில், பால்மை என்பன வெறும் இன்பம் சார்ந்ததல்ல; அவை அச்சம், புனிதத்தன்மை மற்றும் படைப்பின் ஆற்றல் ஆகியவற்றுடன் பின்னிப் பிணைந்தவை. ஆச்சியின் ஆதிக்குகையில் இருந்து வெளிப்படும் குருதியும், தீச்சுடரும் மனிதனின் தொடக்கத்தைக் குறிக்கின்றன. சிறுவன் தன் கனவிலும் நனவிலும் வேட்டை நாயாக மாறுவது, அவனது ஆழ்மனம் அந்த ஆதி இயற்கையுடன் தன்னை அடையாளப்படுத்திக் கொள்வதைக் காட்டுகிறது.
கதையின் இறுதிப் பகுதி வன்னி மண்ணின் போர்க்காலச் சூழலை விவரிக்கிறது. பீரங்கிக் குண்டுகளும் ‘ஷெல்’ தாக்குதல்களும் மனித வாழ்வியலின் அத்தனை அமைதியையும் குலைக்கின்றன. சனங்கள் ஊரை விட்டு வெளியேறும்போது, ஆச்சி மட்டும் அந்த மண்ணை விட்டு வர மறுக்கிறாள்.
போர் மனிதர்களை அகதிகளாக்குகிறது; அவர்களின் வேர்களை அறுக்கிறது. ஆனால், ஆச்சி மண்ணோடு ஒட்டிக்கொண்டிருப்பது என்பது வெறும் பிடிவாதமன்று; அது அம்மண்ணின் ஆன்மா சாகாது என்ற நம்பிக்கையின் வெளிப்பாடு. இறுதிப்பகுதியில் அம்மா கூறுவது போல, “அவாவோட மூச்சுத் தான் எங்கட மண்ணில நடக்கிற போர், ஆச்சியே எங்களின் அங்கையற்கன்னி. அவளே விடுதலையின் பீடத்தில் ஓர் நிமிர்வு.”
அகரமுதல்வனின் இந்தச் சிறுகதை, சமூகத்தின் தொன்ம நம்பிக்கைகளையும் நவீன வாழ்வியலின் உளவியல் சிக்கல்களையும் நேர்த்தியாக இணைக்கிறது. ‘ஆச்சி’ என்பவள் வெறும் கற்பனைப் பாத்திரம் அல்லள்; அவள் வன்னி மண்ணின் வலி, வரலாறு, தாய்மை மற்றும் மரணமிலாப் பேராற்றலின் குறியீடு. வாசகர்களுக்கு மனிதனின் ஆழ்மன அச்சங்களைக் காட்டுவதில் இப்படைப்பு முழுமையாக வெற்றிபெற்றுள்ளது.
– – –