நவீனத் தமிழ்ச்சிறுகதை உலகில் உளவியல் சிக்கல்களை, பண்பாட்டு அடையாளங்களை மற்றும் ஆழ்மனப் பிரமைகளை நயம்படப் பதிவு செய்த முன்னோடி எழுத்தாளர்களில் சுரேஷ்குமார இந்திரஜித் முக்கியமானவர். இவரது எழுத்துகள் மனித மனத்தின் மறைக்கப்பட்ட அறைகளிலும் ஆழ்மனக் குறியீடுகளிலும் சஞ்சரித்து, சமூகத்தின் விளிம்புகளையும் தனிமனிதனின் அக உலகையும் இணைக்கும் பாலமாக விளங்குபவை.
அவர் எழுதிய ‘விரித்த கூந்தல்’ என்ற சிறுகதை, தமிழ் இலக்கியப் பரப்பில் ஒரு உளவியல் புதிரைப் போலவும் பண்பாட்டுத் தத்துவத்தின் வெளிப்பாடாகவும் திகழும் முக்கியமான பிரதியாகும். இக்கதையைத் தனிமனித வாழ்வியல், பெண்மையின் மீதான அகப்பார்வை மற்றும் கூட்டுச் சமூகத்தின் பண்பாட்டு மரபுகள் ஆகிய தளங்களின் அடிப்படையில் கண்ணோட்ட இயலும்.
இந்தக் கதையின் தலைப்பான ‘விரித்த கூந்தல்’ என்பது வெறும் பெண்ணின் உடல்சார்ந்த அழகியலையோ அல்லது அதன் இயற்கையான தோற்றத்தையோ குறிப்பதன்று; அது ஆண் மையச் சமூகத்தின் பார்வையில் ஒரு குறியீடாகவும் மனஅழுத்தத்தின் வடிவமாகவும் உருவகிக்கப்பட்டுள்ளது.
கதையின் தொடக்கத்திலேயே கதைநாயகன் அருவிக்கரையில் எண்ணற்ற பெண்கள் விரிந்த கூந்தலுடன் நடமாடுவதைக் கண்டு ஒருவிதத் திகிலையும் அச்சுறுத்தலையும் எதிர்கொள்கிறான். அவனுக்கு அந்த விரிந்த கூந்தல் என்பது வெறும் இயற்கைக் காட்சியாகத் தெரியவில்லை; அது “கோபத்தையும், பிடிவாதத்தையும் காட்டுகிறது” என்று அவன் தன் நண்பனிடம் கூறுகிறான்.
பெண்மை என்பவள் அமைதியானவள், அடங்கிப் போல்பவள் என்ற பொதுவான ஆணாதிக்கப் பிம்பத்திற்கு மாறாக, விரிந்த கூந்தல் என்பது சுதந்திரத்தின், புரட்சியின் அல்லது அடங்காத கோபத்தின் குறியீடாக அவனது ஆழ்மனத்தில் பதிந்துள்ளது.
அவன் வாழ்வில் சந்திக்கும் ஒரு பெண்ணின் பிடிவாதமான மணவாழ்வையும் அவளது சினத்தையும் அந்த விரிந்த கூந்தலுடன் அவன் தொடர்புபடுத்திப் பார்க்கிறான்.
பயணத்தின் ஊடே அவனைக் பின்தொடரும் இந்த விரிந்த கூந்தல் குறியீடு, அவனது சொந்த மனக்குழப்பங்களின் வெளிப்பாடாகவும், தான்எதிர்கொள்ளத் பயப்படும் பெண்களின் ஆளுமைக்கு எதிரான அகத் தற்காப்பாகவும் அமைகிறது.
கதையில் நாயகனுக்கும் அவனது நண்பனுக்கும் இடையே நடக்கும் உரையாடல்கள், நவீனக் காலத்துத் தாம்பத்திய உறவுகளின் சிக்கல்களை நுட்பமாகத் தொடுகின்றன. அவர்கள் விவாதிக்கும் பெண் தன் சுயமரியாதையாலும் பிடிவாதத்தாலும் தன் மணவாழ்க்கையைச் சிக்கலாக்கிக் கொண்டவள். கணவனின் எல்லைகளுக்குள் அடங்கிப் போகாமல், தன் சினத்தாலும் பிடிவாதத்தாலும் அவள் அந்த உறவை ஒரு முட்டுச்சந்துக்குக் கொண்டு வந்து நிறுத்துகிறாள்.
நவீன நடுத்தர வர்க்க உறவுகளில் ஆண்-பெண் சமத்துவம் பேசப்பட்டாலும் அக அளவில் ஏற்படும் உராய்வுகளும், விட்டுக்கொடுக்க முடியாத ‘ஈகோ’வும் எவ்வாறு உறவுகளை நசுக்குகின்றன என்பதை இக்கதை காட்டுகிறது.
இந்தக் கதையின் நாயகனைப் பொறுத்தவரை, அந்தப் பெண்ணின் பிடிவாதம் அவனுக்கு அச்சுறுத்தலாகத் தெரிகிறது. அவளது கைவிரல்களும் கால்களும் அழகும் அவனை ஈர்த்தாலும் அவளது முரண் மற்றும் பிடிவாதமான சுபாவம் அவனுக்குள் உளவியல் சிக்கலை ஏற்படுத்துகிறது.
இக்கதையின் திருப்புமுனையாக அமைவது, மலைப்பாதையில் நடந்து செல்லும்போது எதிரே வரும் ஒரு குடும்பத்தினரிடம் இருந்து ‘டி.வி. மகாபாரதம்’ என்ற வார்த்தைகள் காதில் விழுவதுதான். அந்த ஒற்றை வார்த்தை அவனது அக உலகத்தைத் திடீரெனத் தெளிவுபடுத்துகிறது. இதுவரை தன்னைத் துரத்தி வந்த ‘விரித்த கூந்தல்’ என்ற பிரமைக்கான காரணத்தை அவன் கண்டுபிடித்துவிடுகிறான்.
“திரெளபதியின் விரித்த கூந்தல் நினைவுக்கு வந்ததே, அவன் தெளிவுக்கு காரணம். ஓர் ஆஸ்திரேலியருக்கோ, ஓர் அமெரிக்கருக்கோ விரிந்த கூந்தல் இவ்விதமான தாக்கத்தை ஏற்படுத்தாது… இந்திய மரபின் பின்னணியில் தன்னையறியாது நம் மனத்தில் விரிந்த கூந்தல் தொந்தரவு ஏற்படுத்தியது போலும்.”
இந்த இடத்தில் எழுத்தாளர் சுரேஷ்குமார இந்திரஜித் ஆழமானதொரு பண்பாட்டு உளவியலைத் தொட்டெழுதுகிறார். இந்தியப் புராண மரபில் ‘திரெளபதியின் விரித்த கூந்தல்’ என்பது சாதாரணமானதன்று; அது சபதத்தின், மாபெரும் போரின், மற்றும் அழிக்க முடியாத வஞ்சகத்தின் குறியீடு. துச்சாதனனால் இகழப்பட்டு, சபையில் கூந்தல்விழிக்கப்பட்ட திரெளபதி, தன் எதிரிகளின் ரத்தத்தால் தன் கூந்தலை முடிக்கும் வரை அதை முடிவதில்லை என்று சபதம் ஏற்றாள்.
அந்த வரலாற்று மற்றும் புராண மரபு கூட்டுச் சமூகத்தின் அடிமனத்தில் (Collective Unconscious) ஆழமாக வேரூன்றியுள்ளது. நவீனக் காலத்தில் அருவிக்கரையில் குளித்துவிட்டு வரும் சாதாரணப் பெண்களின் விரிந்த கூந்தல்கள்கூட, நம் பாரம்பரிய நினைவுகளின் காரணமாக ஆதிக்க மனத்துக்குத் ‘திகைப்பையும் சினத்தையும்’ தருவதாகத் தோன்றுகிறது. பண்பாடு என்பது வெறும் சடங்கு மட்டுமன்று; அது நம் ஆழ்மனத்தின் அச்சங்களையும் பிரமைகளையும் நிர்ணயிக்கும் ஒரு கண்ணாடியாகும்.
கதையின் மற்றொரு விளிம்புநிலை உருவகம், மலைப்பாதையில் பாழடைந்த தேருக்கு அருகில் அமர்ந்திருக்கும் இளவயதுப் பெண் ஆவாள். தலையில் கலர் காகிதங்களை பூப் போலச் சொருகிக்கொண்டு, அலங்கோலமான ஆடைகளுடன் அமர்ந்திருக்கும் அவள், நவீன நகர நாகரிகத்தின் அழகுப் பிரமைகளுக்கு முற்றிலும் எதிரானவள்.
சமூகத்தின் விளிம்பில், மனநலப் பாதிப்புடன் அல்லது வறுமையின் கோரத்தினால் அலைந்து திரியும் அத்தகைய பெண்களைச் சமூகம் எளிதில் கடந்து சென்றுவிடுகிறது. ஆனால், கதைநாயகனின் அகவுலகமோ அவளைத் தன் நினைவுக்குள் உறிஞ்சிக் கொள்கிறது. அருவிக்கரையில் கண்ட நாகரிகமான, நீண்டு விரிந்த கூந்தலுடைய பெண்களுக்கும் இந்தத் தேருக்கு அடியில் உட்கார்ந்திருக்கும் அலங்கோலமான பெண்ணுக்கும் இடையே உள்ள முரண், பெண்மையின் பல்வேறு முகங்களை வெளிப்படுத்துகிறது.
கதையின் இறுதியில், அதேபெண் தேரின் சக்கரங்களுக்கு இடையே காய்ந்த மாலையை அணிந்துகொண்டு, ஒரு காலை மடித்து மணமகள் போல் அமர்ந்திருப்பதைக் காணும்போது, நாயகனுக்கு மீண்டும் பயம் ஏற்படுகிறது. அவளது அந்த விசித்திரமான அமர்வும் விரிந்த கூந்தலின் குறியீடும் அவனது மனத்தை உலுக்குகின்றன. வறுமையும் பைத்தியக்காரத்தனமும் சூழ்ந்த விளிம்புநிலை வாழ்வுகூட ஆணாதிக்க சமூகத்தின் பார்வையில் அச்சுறுத்தலாகவே பிரதிபலிக்கிறது.
எழுத்தாளர் சுரேஷ்குமார இந்திரஜித்தின் எழுத்துகளின் தனிச்சிறப்பு, அவர் வெளி உலகச் சம்பவங்களைவிட அக உலகத்தின் அசைவுகளுக்கே அதிக முக்கியத்துவம் தருவதே. கதை முழுவதும் நாயகனும் அவனது நண்பனும் நடந்து செல்வது வெறும் மலைப்பாதை பயணம் மட்டுமன்று; அது மனிதனின் ஆழ்மனச் சுரங்கத்திற்குள்ளான ஒரு பயணமாகும்.
அவன் சிறுவயதில் விரும்பிய களங்கமற்ற பெண் பற்றிய நினைவுகள், மரங்களுக்குள் மறைந்து தோன்றும் பெண்பாவனை குறித்த கற்பனைகள் மற்றும் தன்னை ஒருவலையில் சிக்கவைத்த பெண்களைப் பற்றிய எண்ணங்கள் யாவும் அவனது அகத் தனிமையின் வெளிப்பாடுகளே. மனிதன் எவ்வளவுதான் நவீன உலகத்தில் வாழ்ந்தாலும் அவனது ஆழ்மனம் இன்னும் புராணங்களும் தொன்மங்களும் பயங்களும் நிறைந்த பழைய உலகத்தில்தான் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறது என்பதை இந்தச் சிறுகதை அழகாகக் காட்டுகிறது.
எழுத்தாளர் சுரேஷ்குமார இந்திரஜித்தின் ‘விரித்த கூந்தல்’ சிறுகதை, தமிழ் நவீன இலக்கியத்தில் உளவியல் புனைகதைகளின் உச்சம் தொட்ட கலைப் பிரதியாகும். எளிய இயற்கைச் சுற்றுப்பயணத்தை, மனிதனின் ஆழ்மனப் பிரமைகளோடும் நமது பண்பாட்டு மரபுகளோடும் இணைத்து ஒளிரச் செய்துள்ள விதம் வியப்புக்குரியது. ‘விரிந்த கூந்தல்’ என்ற எளிய குறியீட்டின் வழியே, ஆணாதிக்கச் சமூகத்தின் பயங்களையும் பெண்ணின் அடங்காத ஆளுமையையும் நம் மரபின் அடிவேர்களையும் நேர்த்தியாக இப்பிரதி பின்னிச் செல்கிறது.
– – –