தனித்துவமான பாலியல் உணர்வுகள், விசித்திரமான மனச்சிக்கல்கள், குறியீட்டு மொழி மற்றும் தீவிரமான அக உளவியல் வெளிப்பாடுகள் மூலம் ஒரு சகாப்தத்தையே உருவாக்கியவர் எழுத்தாளர் லா. ச. ராமாமிருதம் (லா. ச. ரா.).
இவரது சிறுகதைகள் எப்போதுமே வாசகரின் யதார்த்தப் பார்வையைத் தாண்டி, மனித மனத்தின் ஆழமான பாதாளங்களை நோக்கிய பயணமாக அமைகின்றன.
அந்த வரிசையில், அவரது முக்கியமான மற்றும் சர்ச்சைக்குரிய சிறுகதைகளில் ஒன்றான ‘பச்சைக்கனவு’, தனிமனிதனின் அந்தரங்க உலகத்தையும் குருட்டுத்தனமான அகப்பார்வையையும் சமூகத்தின் வறண்ட நியதிகளையும் துணிச்சலாகப் பேசும் கலைப் பிரதியாகும்.
இக்கதை வெறும் பார்வையற்ற ஒருவனின் ஏக்கங்களைப் பற்றியது அன்று; புற உலகம் அற்றுப்போன மனிதன் தனது அக உலகத்தில் கட்டமைத்துக் கொள்ளும் பிரமைகள், குற்றவுணர்ச்சிகள், மனிதத் தொடர்புகளின் சிக்கல்கள் மற்றும் பாலியலின் தத்துவார்த்த வெளிப்பாடுகள் பற்றிய பெரும் உளவியல் ஆவணம்.
கதையின் நாயகன் பார்வையிழந்தவன். சூரியனை வெறித்துப் பார்த்துக் கொண்டே இருந்ததன் விளைவாகத் தன் பார்வையைப் பறிக்கொடுத்தவன். அவனுக்குப் பார்வை பறிபோனபோது அவன் கண்ட கடைசி நிறம் ‘பச்சை’. அந்த ஒற்றைக் காரணம் அவனது ஒட்டுமொத்த வாழ்வியலின் மைய அச்சாக மாறிவிடுகிறது.
புற உலகம் அவனுக்கு இருண்டாலும் அவனது அக உலகம் பசுமைப் பிரமையால் கட்டமைக்கப்படுகிறது. சூரியனின் தகிப்பும் வெயிலும் நிலவொளியும் அவனுக்கு ‘வெள்ளையாக’ இல்லை; அவை கசக்கிப் பிழிந்த இலைச்சாறு போன்ற ‘பச்சையாகவே’ தெரிகின்றன.
‘பச்சை’ என்பது இங்கு இயற்கையின் நிறம் மட்டுமன்று; அது அவனது இழந்த பார்வைக்கு ஈடான கற்பனைப் பாதுகாப்பு அரண். புற உலகின் கொடுமைகளிலிருந்தும் தன் ஊனத்திலிருந்தும் தப்பித்துக்கொள்ள அவன் தேர்ந்தெடுத்துக்கொண்ட தனித்துவமான அடைக்கலம்.
மனைவி அவனுக்குப் பச்சை நிறக் கண்ணாடியை வாங்கித் தரும்போது, அது அவனுக்குப் பொருந்துவதில்லை; யதார்த்தத்தின் கொடூரம் அந்தச் செயற்கைக் கண்ணாடியின் மூலம் அவனுக்குச் சுருக்கென்று தைக்கிறது. புற உலகின் வெளுப்பான யதார்த்தத்தைவிட, அவன் கற்பனையில் உருவாக்கிய பச்சைக் கனவே அவனுக்கு உண்மையானதாகத் தெரிகிறது.
கதையின் பின்னணி மிக ஆழமானது. நாயகனின் முதல் மனைவி ‘ஊமை மற்றும் செவிடு’ப் பெண். கிராமத்துச் சண்டைகள், குடும்பப் பகைகள், வைதீக மரபுகளின் இறுக்கம் ஆகியவற்றின் நடுவில் உருவான அந்தத் திருமணம், இரண்டு ஊமைகள் (ஒருவன் பார்வையால் குருடன், இன்னொருவள் பேச்சால் ஊமை) சந்தித்துக் கொள்ளும் விசித்திரமான தளமாக மாறுகிறது.
சமூகத்தின் இகழ்ச்சியையும் குடும்பத்தினரின் புறக்கணிப்பையும் சந்திக்கும் அந்தப் பெண், குளக்கரையில் அவனுடன் கொள்ளும் உறவும் அதையொட்டிய மௌன பாஷையும் கதையின் மைய ஜீவனாகும். அவர்கள் இருவரும் பேசிக்கொள்ள வார்த்தைகள் தேவையில்லை; அவர்களின் “பச்சை நரம்பில் துடிக்கும் ரத்தத்தின் படபடப்புத்தான்” அவர்களின் மொழியாகிறது.
ஆனால், சமூகம் அந்த உறவை ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை. கௌரவப் பிரச்சினைகளும் வைராக்கியங்களும் அந்த எளிய உயிர்களின் வாழ்வை நசுக்குகின்றன. அந்தப் பெண் கர்ப்பமுற்று, தன் வயிற்றில் வளர்ந்த சிசுவுடன் விஷம் குடித்து இறந்துபோகும் துயரம், தனிமனித வாழ்வியலின் மிகக் கொடூரமான விளிம்பைக் காட்டுகிறது. மருத்துவ பரிசோதனையில் அவளது வயிறு கிழிக்கப்பட்டு சிசு வெளியே எடுக்கப்படும் காட்சி, நாகரிகச் சமூகத்தின் ஈவுஇரக்கமற்ற முகத்தை வெளிப்படுத்துகிறது.
இக்கதையின் நாயகன் ஒருபுறம் பாவம் நிறைந்தவனாகத் தோன்றினாலும் மறுபுறம் அவன் முற்றிலும் தன் அக உலகிற்குள் கைதியாகிவிட்ட துர்ப்பாக்கியசாலி. தன் முதல் மனைவியின் மரணத்திற்குக் காரணம் தன் சுயநலமும் கோழைத்தனமும்தான் என்பதை அவன் உள்ளூர அறிவான். அவளது மரணத்திற்குப் பின்னர், அவளது குழந்தையோ அல்லது அவளது நினைவுகளோ சமூகத்தின் முன் தன் சொந்தம் என்று உரக்கச் சொல்லும் துணிவும் அவனுக்கு இல்லை.
தன் தந்தையின் மிரட்டல்களுக்கும் குடும்பப் பகைகளுக்கும் அஞ்சி மௌனமாக இருந்த அவனது குற்றவுணர்ச்சி, காலங்கள் கடந்தும் அவனுக்குள் கனவாகத் தொடர்ந்து வந்து கொண்டேயிருக்கிறது.
இரண்டாம் மனைவியுடன் வாழும்போதும் அவனது மனம் அந்த முதல் மனைவியின் நினைவுகளுடனேயே சஞ்சரிக்கிறது. இரண்டாம் மனைவி அவனிடம் காட்டும் அன்பும் பரிவும் உண்மையானதாக இருந்தாலும் அவனால் அந்தத் தனிமையின் சுவரிலிருந்து முழுமையாக வெளியே வரமுடிவதில்லை.
கதையின் இறுதியில், தன் தற்போதைய மனைவியிடம் தன் கடந்த காலக் கதையை ஒப்புக்கொண்டு, வரவிருக்கும் குழந்தைக்குப் ‘பச்சை’ என்று பெயரிட வேண்டும் என்று அவன் கோருவது, அவனது ஆழ்மனக் குற்றவுணர்ச்சியின் மீட்சிக்கான சிறு துளி முயற்சியாகவே அமைகிறது.
லா. ச. ராமாமிருதத்தின் தமிழ் நடை என்பது வாசகரை ஈர்க்கும் காந்தசக்தி கொண்டது. சாதாரண சொற்களைக்கூடக் குறியீடுகளாக மாற்றும் வல்லமை படைத்தவர் அவர்.
‘முதுகு பச்சையாய்க் கன்றிப் போகக் காயும் வெய்யில்’, ‘கசக்கிப் பிழிந்த இலைச்சாறு போல் நிலவு வழிவது’, ‘பச்சைக் குழந்தை’ போன்ற சொற்கள் கதையின் ஒட்டுமொத்தத்தையும் கனவுலகிற்கு அழைத்துச் செல்கின்றன.
யதார்த்த வாழ்க்கையின் வறட்சிக்கும் மனிதனின் அகப்பிரமைகளுக்குமான எல்லையை மிக மெல்லிய கோடாக மாற்றிவிடுகிறார் லா. ச. ரா. கதையில் வரும் குளக்கரைச் சூழலும் வெயிலும் இரவின் நிழல்களும் வெறும் இயற்கை வர்ணனைகள் அல்ல; அவை மனித மனத்தின் விபத்துகளைப் பிரதிபலிக்கும் கண்ணாடிகள்.
இந்தச் சிறுகதை மனித மனதின் ஆழத்தில் புதைந்து கிடக்கும் இருண்ட ரகசியங்களின் பிரதியாகும். பார்வை இழந்துவிட்ட மனிதனின் அகக்கண்களில் விரியும் இந்தக் கனவு, வெறும் கற்பனையன்று; அது சமூகம் கட்டமைத்த அறநெறிகளுக்குள் மூச்சுமுட்டிச் செத்த மனிதர்களின் ஆன்மாக்களின் ஓலமாகும். தனிமனிதனின் அகவாழ்வுக்கும் புறச் சமூகத்திற்கும் இடையே நடக்கும் நிரந்தரமான மோதலை இப்பிரதி பதிவு செய்துள்ளது. நவீனத் தமிழ்ச் சிறுகதை வரலாற்றில் மனித உளவியலின் விளிம்புகளைத் தொட்ட மிகச் சில கதைகளுள் இதுவும் ஒன்று.
– – –