சமூகத்தின் வேர்களை நோக்கிக் கேள்விகளை எழுப்பிய எண்ணற்ற படைப்பாளர்களுள் எழுத்தாளர் இரா. நடராசன் முக்கியமானவர். குறிப்பாக, அவரது புகழ்பெற்ற ‘ஆயிஷா’ சிறுகதை, தமிழ் இலக்கியச் சூழலில் பெரும் அதிர்வலையை ஏற்படுத்தியது. இது கல்வி முறை, சமூகக் கட்டமைப்பு, அதிகார வர்க்கத்தின் ஒடுக்குமுறை மற்றும் அறிவைத் தேடும் சிறுமியின் தாகம் பலவற்றைக் கறாராகவும் உணர்வுபூர்வமாகவும் அம்பலப்படுத்திய கதையாவணம்.
இக்கதை, அறிவியல் ஆசிரியைக்கும் தன் வகுப்பில் மிரண்டு அமர்ந்துகொண்டே அறிவியலின் ஆழமான கேள்விகளை எழுப்பும் ‘ஆயிஷா’ என்ற மாணவிக்கும் இடையேயான உறவையும் அதன் சோகமான முடிவையும் பேசுகிறது.
கதையின் கதைசொல்லி கிறிஸ்துவப் பள்ளியில் அறிவியல் ஆசிரியையாகவும் அங்கேயே தங்கியிருக்கும் விடுதிக் காப்பாளராகவும் தன் வாழ்க்கையை இயந்திரத்தனமாக நகர்த்திச்செல்லும் பெண். எந்தவிதமான மாறுதல்களும் இல்லாமல், வருடங்கள் கடந்தாலும் அதேபாடங்கள், அதே ‘ஒம்ஸ்’ விதி, அதே ‘செல்’ பிரிதல் எனச் செக்கு மாட்டைப் போலச் சுழலும் வாழ்க்கைமுறை அவளுக்குப் பழகிப்போயிருந்தது.
ஆசிரியர்களின் பணி என்பது மாணவர்களின் சிந்திக்கும் திறனைத் தூண்டுவதாக இல்லாமல், அவர்களை மனப்பாடம் செய்யும் இயந்திரங்களாக மாற்றுவதாகவே பல கல்வி நிறுவனங்களில் உள்ளது. இத்தகைய நிலையில்தான் ‘ஆயிஷா’ நுழைகிறாள்.
பத்தாம் வகுப்பு வகுப்பறையில் காந்தவியல் பாடம் நடத்திக்கொண்டிருக்கும்போது ஆயிஷா எழுப்பும் அந்த ஒற்றைக் கேள்வி – “அந்தக் காந்தத்தை ரெண்டா வெட்டினா என்ன ஆகும்… மிஸ்?” – ஆசிரியையின் பல வருட இயந்திரத்தனமான தூக்கத்தைக் கலைக்கிறது.
இது எளிய மாணவி கேட்கும் கேள்வியன்று; காந்தத்தின் முடிவிலித் தன்மையை (Infinity) நோக்கிய தத்துவார்த்த மற்றும் அறிவியல் தேடல். அந்த ஒரு கேள்வி, ஆசிரியையின் அக உலகைத் தலைகீழாகப் புரட்டிப்போடுகிறது. தன் சொந்தத் துறையையே மறந்து, வெறும் குறிப்புகளை மட்டும் மனப்பாடம் செய்து கற்பித்துக் கொண்டிருந்த தனது அறியாமையை ஆசிரியை உணர்வதற்குக் காரணமாய் அமைகிறாள் ஆயிஷா.
ஆயிஷாவின் கதாபாத்திரம் வெறும் அறிவுள்ள சிறுமியின் பிம்பம் மட்டுமன்று; அவள் இந்தச் சமூகம் கட்டமைத்துள்ள இறுக்கமான மரபுகளுக்கும் மூடத்தனமான கல்வி முறைக்கும் எதிரான ‘கலகக்காரி’. ஆனால், சுதந்திரமாகச் சிந்திக்க வேண்டிய பள்ளிக்கூடங்களோ, கேள்விகேட்கும் குழந்தைகளைக் கடுமையாகத் தண்டிக்கும் வன்முறைக் கூடங்களாக மாறிவிட்டன.
“நோட்ஸ்ல இருக்கிறத அப்படியே எழுதணுமாம்… சொந்த சரக்கெல்லாம் கிடைக்காதாம்.”
பள்ளிக்கூடத்தில் ஆசிரியர்கள் திணிக்கும் ‘ரெடிமேட்’ பதில்களை மீறிச் சிந்திப்பதே பெரிய குற்றமாகப் பார்க்கப்படுகிறது. ஆயிஷா எந்த டியூசனுக்கும் செல்லாதவள்; பணத்துக்காக ஆசிரியர்களின் வீட்டுக்குச் சென்று குனிந்து வளைந்து கொடுக்காதவள். எனவே, அவளது அறிவும் துணிச்சலும் ஆசிரியர்களுக்கு எரிச்சலூட்டுகின்றன. அவளது கால்களில் பட்டப் பட்டையாக வீக்கம் வரும் அளவுக்குப் பிரம்படி வாங்கும் கொடூரம் நடக்கிறது.
இது வெறும் ஒரு மாணவி ஆசிரியரிடம் வாங்கும் அடியன்று; சமூகம் எப்போதும் தனக்குக் கீழ்ப்படியாத, தன் வரம்புகளை மீறிச் சிந்திக்கும் சுதந்திர மனிதர்களை, குறிப்பாக விளிம்புநிலை மனிதர்களை எப்படிக் கொடூரமாக ஒடுக்குகிறது என்பதன் குறியீடாகும். வரலாற்றுப் பாடவேளையில் அசோகரைப் பற்றிய கேள்வி கேட்பதற்காக ஒற்றைக்காலில் நிறுத்தி உதைக்கப்படும் ஆயிஷா, அறிவைச் சிலுவையில் அறையும் நமது கல்வி முறையின் முகவரியாகிறாள்.
ஆயிஷாவின் தனிப்பட்ட வாழ்க்கை என்பது பாதுகாப்பற்ற தன்மையும் தனிமையும் நிரம்பியது. அப்பா துபாயில் இருக்க, சித்தியின் பராமரிப்பில் வளரும் பெண் குழந்தை. அவளுக்குப் பின்னால் அரவணைக்க யாருமில்லை. ஆனால், அவளது அக உலகமோ இந்த உலகத்தைத் தாண்டிய பிரம்மாண்டமான அறிவியல் தேடல்களால் நிறைந்துள்ளது.
பழைய ‘ரெக்சின்’ பையில் ஆயிஷாவின் சிறு ஆய்வுக்கருவிகளைக் காணும்போதுதான் அவளது உண்மையான உலகம் ஆசிரியைக்குப் புரியவருகிறது — ஒரு ‘லென்ஸ்’கண்ணாடி, வட்ட வடிவக்காந்தம், மருத்துவரின் ஊசி ‘சிரிஞ்சு’ மற்றும் பழுதடைந்த ‘டிரான்சிஸ்டர்’ வானொலி. புற உலகின் வறுமையையும் வன்முறையையும் தாண்டி, தன் அகத்தில் அறிவின் ஒளியை ஏந்தி நிற்கும் ஆன்மா அவள்.
ஆசிரியை மீது ஆயிஷா வைத்திருக்கும் அன்பும் மரியாதையும் எல்லையற்றது. தன் குறிப்பேட்டில் ஆசிரியின் பெயரை நூற்றுக்கணக்கான முறை எழுதி, “என் தாயார், என் முதல் ஆசிரியை, என் முதல் உயிர்” என்று தன் சொந்த இரத்தத்தால் எழுதி வைக்கும் அந்தத் தருணம், வாசகரின் நெஞ்சைப் பிழிவது. தாய்மை மற்றும் குருவின் அரவணைப்பு எதையுமே அனுபவிக்காத சிறுமி, தனக்குக் கொஞ்சம் செவிமடுத்த அந்த ஆசிரியை மீது காட்டும் அன்பு இமயமலையைப் போன்றது.
கதையின் முடிவு மிகத் துயரமானது, அதிர்ச்சியூட்டுவது. ஆசிரியர்கள் அடிக்கும் அடிகளிலிருந்து தப்பிக்கவும் அந்த வலியை உணராமலும் இருக்கவும் வேதியியல் ஆய்வுக் கூடத்திலிருந்த ‘நைட்ரஸ் எத்தனால்’ கரைசலைத் தன் உடலிலும் செலுத்திச் சோதித்துப் பார்க்கிறாள் ஆயிஷா. தவளை ஒன்று உணர்ச்சியற்றுப் போவதைக் கண்டவள், தனக்கும் அந்த வலி தெரியக்கூடாது என்பதற்காகத் தன் மீது ஊசி போட்டுக் கொள்கிறாள். ஆனால், அந்த அறிவியல் பரிசோதனை அவளது உயிரையே பறித்துவிடுகிறது.
இது தற்கொலை அன்று; அறிவுச் சுதந்திரத்தையும் கேள்வி கேட்கும் துணிச்சலையும் நசுக்கிய சமூகத்தின் கூட்டுப் படுகொலை (Institutional Murder) ஆகும். அவளது உடலை ஆஸ்பத்திரிக்குத் தூக்கிச் செல்லும் ஆசிரியின் கதறல், தமிழ்ச் சமூகத்தின் ஒட்டுமொத்தக் குற்றவுணர்ச்சியின் ஒலியாக எதிரொலிக்கிறது.
“உங்களுக்கு திருப்திதானே மிருகங்களே… என் ஆயிஷா பாவை. ஒப்பற்ற அந்த அறிவுக் கொழுந்தைக் கொன்று தீர்த்துவிட்டீர்களே.”
என்ற எழுத்தாளரின் வரிகள், குழந்தைகளை இயந்திரங்களாக மாற்றும் நமது கல்வி முறை மற்றும் சமூகத்தின் மீது வீசப்படும் அறச்சீற்றக் கேள்வியாகும்.
எழுத்தாளர் இரா. நடராசன் இக்கதையின் வழியே முக்கியமான சமூக யதார்த்தத்தைச் சுட்டிக்காட்டுகிறார். நம் நாட்டில் ‘மேரி கியூரி’ போன்ற பெண் விஞ்ஞானிகள் ஏன் உருவாகுவதில்லை? காரணம், நமது சிறுமிகளின் அறிவியல் கனவுகள் யாவும் சமையலறை அடுப்புநெருப்பிலும் குடும்பச் சுமையிலும் பாலியல் வன்முறைகளிலும் சாம்பலாகிப் போகின்றன.
கல்வி என்பது மனப்பாடப் பயிற்சியன்று; அது மனிதனைச் சுதந்திரமாகச் சிந்திக்க வைக்கும் கருவி என்பதை ஆயிஷாவின் கதாபாத்திரம் ரத்தமும் சதையுமாக உணர்த்துகிறது.
எழுத்தாளர் இரா. நடராசனின் இந்த ‘ஆயிஷா’ சிறுகதை, தமிழ்ச் சிறுகதை வரலாற்றில் மைல்கல். இது ஆசிரியையின் குற்றவுணர்ச்சியையும் மாணவியின் தியாகத்தையும் தாண்டி, நமது கல்வி முறையின் மீதும் சமூகத்தின் மீதும் எழுப்பப்பட்ட கறாரான குற்றப்பத்திரிகையாகும். அறிவைத் தேடும் சிறுமியின் தாகம் எப்படிக் கொடூரமான முறையில் நசுக்கப்படுகிறது என்பதைத் தீவிரமான கலை வடிவத்தில் இப்பிரதி பதிவு செய்துள்ளது. இங்கு ஆயிஷா என்பது ஒரு கதைமாந்தர் மட்டுமன்று; தமிழ் மண்ணில் பொசுங்கிப் போன இலட்சக்கணக்கான பெண் குழந்தைகளின் ஒளிரும் சின்னம்.
– – –