மனித மனங்களின் நுட்பமான உணர்வுகளையும், சாமானிய மனிதர்களின் அன்றாட வாழ்வியல் அழகியலையும் எதார்த்தமாகவும் கவித்துவமாகவும் பதிவு செய்த முன்னோடி எழுத்தாளர்களில் எம். எஸ். கல்யாணசுந்தரம் முக்கியமானவர். இவரின் எழுத்துகள் சமகால மனிதனின் இயந்திரத்தனமான வேகத்திற்கு எதிராக நிதானத்தையும் மனிதநேயத்தையும் போதிப்பவையாக அமைகின்றன.
அந்த வகையில், அவர் எழுதிய ‘தபால்கார அப்துல்காதர்’ என்ற சிறுகதை, மனித உறவுகளின் ஆழத்தையும் அதிகார வர்க்கத்தின் வறண்ட விதிகளுக்கும் பாமர மக்களின் இதயபூர்வமான அன்பிற்கும் இடையிலான மோதலையும் பேசும் முக்கியமான பிரதியாகும்.
கதையின் தொடக்கமே சுவாரஸ்யமான புனைகதைச் சூழலோடு தொடங்குகிறது. உலகப் புகழ்பெற்ற நாடகாசிரியரான ‘பெர்னாட் ஷா’ அந்த ஊருக்கு வரும்போது, அங்குப் பார்க்கத் தகுந்த இடங்களாக நவாப் கோட்டை, மஹால், பேசும் கிணறு ஆகியவற்றுடன் ‘தபால்கார அப்துல் காதரைச்’ சேர்த்துப் பட்டியலிடுகிறார். உலகத்தைச் சுற்றிய ஷா, தாஜ்மஹால் முதல் பிருத்விராஜ் கீர்த்திஸ்தம்பம் வரை பார்த்தவர், சாதாரண ஊரின் தபால்காரனைப் பார்க்க வேண்டும் என்று ஆசைப்படுவதில் ஒரு தத்துவார்த்த ஆழம் உள்ளது.
உலகப் புகழ்பெற்ற சின்னங்கள் அனைத்தும் மனிதனின் அதிகாரத்தையும் பெருமையையும் சரித்திரத் தோல்விகளையும் தாங்கி நிற்பவை. ஆனால், ‘அப்துல் காதர்’ என்பவன் மனிதர்களின் அன்றாட வாழ்க்கையின் மகிழ்ச்சியையும் துக்கத்தையும் உறவுகளின் தந்திச் செய்திகளையும் சுமந்து திரியும் ஜீவ நதி.
அப்துல் காதர் வெறும் கடிதங்களைக் கொண்டு சேர்ப்பவன் மட்டுமல்லன்; அவன் அந்த ஊரின் ஒட்டுமொத்த ஆன்மாக்களின் உளவியலைப் புரிந்துகொண்ட ஒரு தோழன். அவனது நீண்ட மாம்பிஞ்சுகள் போன்ற மீசையும் நீர்வீழ்ச்சி போன்ற தாடியும் சிரித்த பற்களும் வெறும் உடல் அடையாளங்கள் அல்ல; அவை அதிகாரத்தின் இறுக்கமற்ற, மனித நேயம் ததும்பும் எளிய மக்களின் குறியீடுகள்.
இக்கதையின் கதைசொல்லி ஒருபுறம் சமூகக் கடமை உணர்ச்சி அதிகம் கொண்டவராகத் தன்னை அடையாளப்படுத்திக் கொள்கிறார். தன் தெருவில் எலி செத்துக் கிடந்தால்கூட முனிசிபல் ஆபீசுக்குத் தோரணையாகக் கடிதம் எழுதி அதிகாரிகளை நடுங்க வைப்பவர். அவரிடம் ஒரு ‘நவீனக் கால எந்திரத்தனமான’ வேகம் உள்ளது.
அப்துல் காதர் தபால் கொண்டுவர தாமதம் செய்வதை அவர் ஒரு குற்றமாகப் பார்க்கிறார். மாதவிடுப்பில் வந்த வேலுசாமிப் பிள்ளை என்ற தபால்காரன் ஐந்து நிமிடத்திற்கு முன்பே வந்து தபாலைக் கொடுத்துவிட்டு ‘விருவிரு’வென்று செல்வதை அவர் திறமையாகக் கருதுகிறார். ஆனால், இந்த இடத்தில்தான் எழுத்தாளர் எம். எஸ். கல்யாணசுந்தரம் முக்கியமானதொரு கேள்வியை வாசகர் முன் வைக்கிறார்:-
வாழ்க்கை என்பது நேரத்தைக் கணக்கிட்டு ஓடும் எந்திர ஓட்டமா? அல்லது மனிதர்களுடன் பேசிப் பழகி, அவர்களின் சுகதுக்கங்களை விசாரித்துச் செல்லும் நிதானமான பயணமா?
வேலுசாமிப் பிள்ளை போன்றவர்கள் கடமையைச் செய்கிறார்கள்; ஆனால், அவர்களிடம் ஆன்மா இல்லை. அவர்கள் “லாயத்திற்குத் திரும்பும் ஜட்காக் குதிரை போல” வெறும் வேலையை மட்டும் பார்த்துவிட்டுச் செல்கிறார்கள். ஆனால், அப்துல் காதரோ ஒவ்வொரு வீட்டிலும் நுழைந்து, “உங்க அண்ணாச்சியை மதுரையிலே பார்த்தேன்… முந்தினைக் காட்டிலும் கொஞ்சம் பருத்திருக்காரு…” என்று மனிதர்களின் அக உலகோடு தன்னைப் பிணைத்துக் கொள்கிறான்.
அப்துல் காதரின் வேலை வெறும் தபால் விநியோகம் மட்டுமன்று; அவன் அந்த ஊரின் சமூக உளவியலாளன். கதைசொல்லியின் தெருவில் உள்ள ஒவ்வொரு மனிதனுடனும் அவனுக்கு ஒரு தனிப்பட்ட உறவு உண்டு:- தாலுகா ஆபீஸ் சுப்பய்யரிடம் தபால் இல்லாவிட்டாலும் விளையாட்டாகப் பேசுவது, ராமா ஜோசியரிடம் ஜோசியம் கேட்பது, டாக்டர் மேனனிடம் இன்கம்டாக்ஸ் டிமாண்டு நோட்டீஸ் என்று கிண்டல் செய்வது, விசுவநாத குருக்களிடம் பொறுமையாகக் குரலைத் தாழ்த்திப் பேசுவது…..
இந்த உரையாடல்கள் அனைத்தும் வெறும் அரட்டைகள் அல்ல; அவை தனிமனிதர்களின் தனிமையைப் போக்குவதோடு, சமூகத்தின் கூட்டுணர்வை உயிர்ப்புடன் வைத்திருக்கும் மருந்துகள். நவீன நாகரிகம் மனிதர்களைத் தனித்தனித் தீவுகளாக மாற்றிவிட்ட சூழலில், அப்துல் காதர் போன்ற எளிய தபால்காரர்கள் அந்த இடைவெளியைப் பாலமிட்டு இணைக்கிறார்கள். அவனிடம் கடிதம் வாங்குவதைவிட, அவனது புன்னகையையும் ஆறுதல் வார்த்தைகளையும் பெறுவதற்காகவே பலரும் காத்திருக்கிறார்கள்.
கதையின் திருப்புமுனை என்பது கதைசொல்லி அப்துல் காதரின் தாமதத்தைக் கண்டித்து அவனுக்கு எதிராகப் புகார்மனு எழுதி வைக்கும் இடமாகும். தன் கடமையைச் சரியாகச் செய்யாத எவரையும் சகித்துக்கொள்ள முடியாத அந்த நடுத்தர வர்க்க மனநிலை, தபால்காரனின் தாமதத்தை பெரும் குற்றமாகக் காட்ட முயல்கிறது.
அப்துல் காதர் விடுப்பு முடிந்து திரும்பியதும் கதைசொல்லி அவனை முறைத்துப் பார்த்து அதிகாரத் தோரணையில் கேள்வி கேட்கிறார். “நாலுபேர் எழுதிப் போட்டால் வேறு ஊருக்கு மாற்றிவிடுவார்கள்” என்று மிரட்டுகிறார்.
ஆனால், அப்துல் காதரின் எதிர்வினை முற்றிலும் மாறுபட்டது. அவன் கோபப்படவோ பயப்படவோ இல்லை. மிக இயல்பாகத் தன் புன்னகையுடன், மக்களின் பெயர்களைச் சொல்லிக் கவலையின்றிப் பேசுகிறான். அவனது அந்த அப்பாவித்தனமான பேச்சும் மனிதர்களின்மேல் அவன் வைத்திருக்கும் அன்பும் கதைசொல்லியின் கடினமான இதயத்தைக் கரைத்துவிடுகிறது.
“என் கடிதங்கள் மறுநாள் காலை வந்துசேர்ந்தாலும் பாதகமில்லை; அப்துல் காதர்தான் கொண்டுவர வேண்டும்” என்று அவர் உணரும் அந்தத் தருணம், மனிதனின் எந்திர மனம் மீண்டும் மனிதநேயத்திற்குத் திரும்புவதைக் குறிக்கிறது.
அவர் தான் எழுதி வைத்திருந்த புகார்களைத் துண்டு துண்டாகக் கிழித்துச் சாக்கடையில் எறிகிறார். இது வெறும் ஒரு தபால்காரனின் வெற்றி அன்று; அது எந்திர உலகிற்கு எதிரான மனிதத்தின் வெற்றி.
எழுத்தாளர் எம். எஸ். கல்யாணசுந்தரத்தின் எழுத்துநடை மிகவும் நளினமானது. கிண்டலும் கேலியும் நிறைந்த உரையாடல்களும் அதேசமயம் ஆழ்ந்த தத்துவார்த்த உண்மைகளையும் எளிமையாகச் சொல்லும் பாணியும் இக்கதையின் பலமாகும்.
வர்ணனையிலிருந்து மட்டுமே ரோஜாவின் அழகை அறிய முடியாது என்பதைப் போல, அப்துல் காதரின் ஆளுமையை நேரில் பழகித்தான் அறிய வேண்டும் என்ற வர்ணனை மிகப் பொருத்தமானது.
கதையின் தொடக்கத்தில் ஷாவை வைத்துத் தொடங்கும் பாணி, உலகளாவிய பார்வையைச் சாதாரண கிராமத்துத் தபால்காரன் மீது குவியச் செய்கிறது. வேகமும் பணமும் மட்டுமே வாழ்க்கையை நிர்ணயிக்கும் இன்றைய நவீனச் சூழலில், எளிய தபால்காரனின் புன்னகையும் அன்பும் எத்தகைய மாற்றத்தை மனிதனுக்குள்ளே ஏற்படுத்த முடியும் என்பதை இக்கதை அழுத்தமாகப் பதிவுசெய்கிறது. அப்துல் காதர் என்பவன் வெறும் தபால்காரன் அல்லன்; அவன் மனித மனங்களின் திக்கற்ற வெளியில் நம்பிக்கையின் கடிதங்களைச் சுமந்துவரும் நித்ய தூதன்.
– – –