புலம்பெயர்ச் சூழலின் உளவியல் சிக்கல்களைக் குறிப்பாக அமெரிக்காவின் அதிநவீன வாழ்க்கை முறைக்கும் பாரம்பரிய இந்தியக் குடும்ப விழுமியங்களுக்கும் இடையிலான உரையாடல்களை இயல்பாகப் பதிவுசெய்து வருபவர்களில் எழுத்தாளர் பத்மா அர்விந்த் குறிப்பிடத்தக்கவர்.
இவரது ‘மாலை நேரத்து நடனம்!’ எனும் சிறுகதை, அமெரிக்காவில் வளர்ந்துவரும் பதின்பருவச் சிறுவனின் பள்ளி அனுபவங்கள் மற்றும் அவனது பெற்றோர் எதிர்கொள்ளும் உளவியல் தத்தளிப்புகளை மையமாகக் கொண்டு எழுதப்பட்டுள்ளது.
நியூஜெர்சியின் நெடுஞ்சாலைகளில் ஓடும் கார்களின் வேகத்திற்கு நிகராக ஓடும் நடுத்தர வர்க்கப் புலம்பெயர் பெற்றோரின் வாழ்க்கை, பருவமடையும் குழந்தைகளுடன் அவர்கள் நடத்தும் பண்பாட்டு மோதல்கள் மற்றும் அச்சங்கள் ஆகியவற்றை இக்கதை செறிவாகப் பேசுகிறது. தனிமனித வாழ்வியல் நெறிகளையும், நாகரிக மாற்றங்களை எதிர்கொள்ளும் மனித மனங்களின் தடுமாற்றங்களையும் அடித்தளமாகக் கொண்டு இக்கதையை வாசிக்கலாம்.
கதையின் தொடக்கம் தனிமனிதனின் அக உலகையும் அவனது உடல்சார் சோர்வையும் அழகாகப் படம்பிடிக்கிறது. நியூஜெர்சியின் பிரதான 287 சாலையில் ஊர்ந்து செல்லும் கார்களின் நெரிசலில் உழன்று, தலவலியோடு மகனைப் பள்ளியிலிருந்து அழைத்து வரச் செல்லும் தாய் (கதைசொல்லி), புலம்பெயர் வாழ்வியலின் முதல் படியை வாசகருக்குக் காட்டுகிறார்.
அமெரிக்காவில் “ஒர்க் ஹார்ட், ப்ளே ஹார்ட்” (Work hard, play hard) என்பது எழுதப்படாத விதியாகும். நாள் முழுவதும் கிளையண்ட் மீட்டிங்குகளும் அலுவலக வேலைகளும் மனிதர்களை எந்திரத்தனமாக மாற்றிவிடுகின்றன.
தலைவலிக்கும் போது மாத்திரை போட்டுக்கொண்டு ஓடும் தாயின் மனமும் வீட்டுக்கு வந்ததும் கணவன் முரளி ஆற்றும் அலுப்புமான சூழல், பொருளாதார வளமைக்குப் பின்னால் ஒளிந்திருக்கும் தனிமனிதனின் அகத் தனிமையைத் தெளிவாக வெளிப்படுத்துகிறது.
இக்கதையின் மையத் திருப்பமே பதின்மூன்று வயதை நெருங்கும் சிறுவன் சித்தாவின் (சித்தா) பள்ளியில் நடக்கவிருக்கும் முதல் ‘மிடில் ஸ்கூல் டான்ஸ்’ (Middle School Dance) அறிவிப்புதான். தாய்க்கு இது இன்ப அதிர்ச்சியாகவும் அதேவேளை ஒருவித அச்சமாகவும் மாறுகிறது.
பன்னிரண்டு வயது நிரம்பாத குழந்தைகளுக்கு எதற்கு இந்த நடனங்கள், பழக்கவழக்கங்கள் என்ற இந்திய மரபுசார்ந்த பதற்றம் தாய்க்கும் தந்தை முரளிக்கும் ஏற்படுகிறது.
கும்பகோணம்கூட நவீனாமாகிவிட்டதாகச் சொல்லிக்கொண்டாலும் தமிழகத்தில் நடக்கும் சில விரும்பத்தகாத சம்பவங்களை நினைவுகூர்ந்து முரளி அஞ்சுகிறான். “இவ்வளவு சீக்கிரமா? ஐயாவுக்கு இப்பவே பெண்ணுங்ககூட டான்ஸெல்லாம் தேவையா? படிக்கிற கவனம் எல்லாம் போகப் போகுது” என்ற அவனது கவலை, பாரம்பரிய இந்திய ஆணாதிக்க மனநிலையின் வெளிப்பாடாகும். பெண் பிள்ளைகளுடன் பழகுவது கல்விக்குத் தடை என்ற பழைய கற்பிதம் புலம்பெயர் மண்ணிலும் வேரூன்றியிருப்பதை இது காட்டுகிறது.
குழந்தைகள் தாங்களாகவே உலகத்தைக் கற்றுக்கொள்ளும் போது, அவர்களைப் பாதுகாக்கும் முகமூதியாகச் செயல்படத் துடிக்கும் பெற்றோரின் தவிப்பை இக்கதை நுட்பமாக விளக்குகிறது.
சித்தா தனக்குப் பிடித்தமான மோனிகா அல்லது கிஞ்சலிடம் நடனமாடக் கேட்டு, அவர்கள் மறுத்துவிட்டால் தன் மகனின் இளம் மனம் எவ்வளவு வலிக்கும் என்று தாய் கவலைப்படுகிறாள்.
அலுவலகத் தோழியிடம் இந்தத் தயக்கத்தைப் பகிர்ந்து கொள்ளும் போது, தோழி அதை மிக இயல்பாக அணுகச் சொல்கிறாள். “இந்த வயசிலதான் ஈசி… நமக்கு ஆசைப்பட உரிமை இருக்கிற மாதிரி அவங்களுக்கு வேண்டாம்னு சொல்லவும் ரைட்ஸ் இருக்கு” என்ற தோழியின் வார்த்தைகள், மேற்கத்திய சமூகத்தின் தனிமனிதச் சுதந்திரம் மற்றும் விருப்பத்தேர்வு சார்ந்த நியாயங்களை உணர்த்துகின்றன. தோல்வியையும் நிராகரிப்பையும் இளம் வயதிலேயே எதிர்கொள்வதுதான் எதிர்கால வாழ்க்கைக்குத் தேவை என்ற உளவியல் உண்மையை இது புலப்படுத்துகிறது.
பெற்றோர்கள் எதை நினைத்து அஞ்சுகிறார்களோ, அதற்கு நேர்மாறாகப் பள்ளியின் கவுன்சிலர் மற்றும் ஆசிரியர்கள் குழந்தைகளுக்குச் சொல்லித் தரும் நெறிமுறைகள் முற்போக்கானதாக உள்ளன.
ஒருவரைப் பிடிக்கவில்லை என்றால், அவரே முழுமையாக மோசமானவர் என்று அர்த்தமன்று. சித்தாவின் தோழி மோனிகாவோ அல்லது வேறு யாருமே அவனுடன் ஆட மறுத்தாலும் அது தனிப்பட்ட விருப்பமின்மையே தவிர அவனது ஒட்டுமொத்த ஆளுமைக்கான நிராகரிப்பு அன்று என்பதைப் பள்ளி கவுன்சிலர் விளக்குகிறார்.
ஒவ்வொரு வாரமும் குலுக்கல் முறையில் குழுக்கள் மாறுவதும் ஆண் – பெண் பாகுபாடின்றி அனைவரும் இணைந்து பழகுவதும் குழந்தைகளின் சமூக உளவியலை ஆரோக்கியமான முறையில் வளர்க்கிறது. பெற்றோர்களின் குறுகிய வட்டத்திற்குள் சுழலும் அச்சங்களை, நவீனக் கல்விச் சூழல் எவ்வாறு எளிதாக உடைத்தெறிகிறது என்பதை இக்கதை காட்டுகிறது.
கதையின் இறுதியில், தயக்கத்துடன் தொடங்கிப் பள்ளியின் நடன நிகழ்வுகளில் கலந்துகொள்ளும் தாய், இறுதியில் தனது அச்சங்கள் யாவும் தேவையற்றவை என்பதை உணர்கிறாள்.
“சித்தா ஈஸ் சோ ஹாப்பி, பிகாஸ் சித்தா ஹஸ் தி பெஸ்ட் ஃப்ரெண்ட்… என்னை டான்ஸுக்கு அழைத்து போனதுக்கு நன்றிம்மா” – என்று தாயின் தோளில் சாய்ந்து உறங்கும் மகனின் மகிழ்ச்சி, பெற்றோர் வளர்ப்பில் தடையாய் இருக்கும் தேவையற்ற கற்பிதங்களை அகற்றிவிட்டால் குழந்தைகளுடன் எத்தகைய இணக்கமான உறவை வளர்த்துக்கொள்ளலாம் என்பதை உணர்த்துகிறது. முரளியின் பதற்றம் குறைய இன்னும் கொஞ்சம் காலம் தேவைப்பட்டாலும் தாய் நவீன உலகத்தோடு தன்னைத் தகவமைத்துக் கொண்டுவிட்டாள்.
எழுத்தாளர் பத்மா அர்விந்தின் ‘மாலை நேரத்து நடனம்!’ என்ற இந்தச் சிறுகதை, புலம்பெயர் வாழ்வியலின் நுட்பமான உளவியல் அசைவுகளைச் சிறுவனின் பள்ளிக் கால அனுபவத்தின் ஊடாகச் சிறப்பாகப் பதிவுசெய்துள்ளது.
பாரம்பரியத்திற்கும் நவீனத்திற்கும் இடையிலான இடைவெளியைக் குடும்பங்கள் எவ்வாறு அன்போடும் புரிதலோடும் கடக்க வேண்டும் என்பதைப் பற்றிப் பேசும் இக்கதை, இன்றைய நவீனப் பெற்றோர்கள் அனைவரும் வாசிக்க வேண்டிய முக்கியமான படைப்பு.
– – –