தமிழ்ப் புனைகதை இலக்கியத்தின் முன்னோடிகளில் ஒருவரான அ. மாதவையா, சமூகத்தின் மேல்தட்டு வர்க்கத்தினரின் போலித்தனங்களையும் பிராமண சமூகத்தினரின் மூடநம்பிக்கைகளையும் சுயநலத்தையும் வெளிப்படுத்தியவர். அவர் எழுதிய ‘சாஸ்தாப் பிரீதி’ என்னும் சிறுகதை, பக்தியின் பெயரால் நடக்கும் நாடகங்களையும் வயிறு வளர்க்கும் ஆன்மிகச் சூழ்ச்சிகளையும் காட்டுகிறது. வெறும் நகைச்சுவைக் கதையாகத் தொடங்கி, இறுதியில் கடுமையான சமூக விமர்சனமாக உருவெடுக்கும் இக்கதை, மனித இயல்பின் பேராசையை விவரித்துக் காட்டும் கண்ணாடி.
கதையின் தொடக்கத்திலேயே எழுத்தாளர் அ. மாதவையா குறிப்பிட்டுக் காட்டும் புவியியல் பின்னணி, வாசிப்பவரை ஆரியங்காவு பிரதேசத்தின் இயற்கை அழகிற்கு அழைத்துச் செல்கிறது. செங்கோட்டைக்கும் கொல்லத்திற்கும் இடைப்பட்ட மலை வளங்கள், காப்பிக்கொட்டைகள், தேயிலை மற்றும் வாசனைத் திரவியங்கள் நிறைந்த பசுமையான சோலைகள் என்று வர்ணிக்கும்போதே, அங்கு நிலவும் அமைதிக்கும் அங்குக் கூடும் கூட்டத்தின் ஆரவாரத்திற்கும் உள்ள முரண்பாட்டை எழுத்தாளர் அ. மாதவையா உணர்த்துகிறார்.
“காட்டு யானைகள் சஞ்சரிக்கும் வனப்புமிக்க அம் மலைப்பாங்கிலே, அந்த ஹரிஹர புத்திரர் கோயில்கொண்டு வாழ்வதும் வர்ண பேதமின்றிப் பல்லாயிரம் பக்தர்கள் அவரை வழிபட்டுக் கொண்டாடுவதுமே நம் கதையைச் சார்ந்த விஷயங்களாகும்.” எனினும், வர்ண பேதமின்றி என்று குறிப்பிடப்பட்டாலும் கதையின் போக்கு அதற்கு முற்றிலும் முரணான பிராமணர்களின் ஏகபோக ஆதிக்கத்தையே காட்டுகிறது.
எழுத்தாளர் அ. மாதவையா பிராமணப் பிரயாணிகளை “கோவில் பெருச்சாளிகள்” என்று விளிப்பது கூர்மையான விமர்சனமாகும். இவர்களின் பக்தி என்பது ஆன்மிக வெளிப்பாடன்று; இலவச உணவுக்கும் (ஊட்டுப்புரை) பணச்செலவில்லாமல் வயிறு நிரப்புவதற்கும் ஆன உத்தியாகும்.
இச்சொற்கள் மூலம் அவர்களின் உடல்நலன் மற்றும் உணவுப் பிரியத்தை எள்ளிநகையாடுகிறார் எழுத்தாளர் அ. மாதவையா. பல ஊர்களுக்குச் சென்று, சத்திரங்களில் வயிறாருண்டு, தெய்வங்களின் வரசக்திகளைப் பற்றி வாதாடுவதே இவர்களின் வாழ்நாள் பணி.
இத்தகைய சாதுக்களுக்கு எந்த ஆன்மிக அச்சமும் கிடையாது; சாப்பாடும் தட்சணையும் மட்டுமே இவர்களின் இலக்கு. பசியும் அலுப்பும் உச்சம் பெறும் வேளையில், சாஸ்தா இன்னும் ஆவேசமாகவில்லை என்றவுடன் இவர்களின் வயிற்றுப்பசி கோபமாக மாறுகிறது.
பசியும் களைப்பும் ஒருபுறம் வாட்ட, எப்படியாவது சாப்பாட்டைப் பெற வேண்டும் என்ற நோக்கில் கிருஷ்ணையரும் இராமையரும் கையாளுவது அசல் கயமைத்தனமான தந்திரமாகும். கோவிலில் நிலவும் குழப்பங்களை தங்களுக்குச் சாதகமாகப் பயன்படுத்திக் கொள்ளத் திட்டமிடுகிறார்கள்.
மலையேறி வர மூச்சிளைத்த கிருஷ்ணையர், திடீரென சாஸ்தா தன்மீது இறங்கிவிட்டதாகக்கூறி நடுங்கத் தொடங்குகிறார்.
மக்கள் தாங்கள் செய்த ஏதேதோ தவறுகள்தான் சாஸ்தாவின் கோபத்திற்குக் காரணம் என்று நம்பி, அச்சத்தில் நடுங்குகிறார்கள். நாயின் நடமாட்டம், பூனை குறுக்கிட்டது, சூத்திர ஸ்திரீயின் கைப் பட்டது என்று பல காரணங்களைக் கற்பனை செய்கிறார்கள்.
இது அன்றைய சமூகத்தில் மூடநம்பிக்கைகள் எவ்வாறு ஆழ வேரூன்றியிருந்தன என்பதையும் பொதுமக்களின் பலவீனத்தை சில சுயநலவாதிகள் எவ்வாறு தங்களுக்குச் சாதகமாகப் பயன்படுத்திக் கொண்டனர் என்பதையும் காட்டுகிறது.
ஐயனின் (சாஸ்தாவின்) குரலில் கிருஷ்ணையர் பேசும் வசனங்கள் கதையின் உச்சக்கட்டப் பகடியாகும். சாஸ்தா கோபப்படுவதற்குக் காரணம் சாதாரண பக்தர்களின் தவறுகள் அல்ல; பிராமணர்களுக்குக் கூடுதலாகத் தட்சணை வழங்க வேண்டும் என்பதும், தவறு செய்த பரிசாரகனைத் தண்டிக்க வேண்டும் என்பதும்தான்.
“இந்தப் பிராமணாள் – இந்தப் பிராமணாள் – ஒவ்வொருவருக்கும் – கூட ஒவ்வொரு சக்கரம் – அதிக தக்ஷணை – அதிக தக்ஷணை – கொடுக்க வேண்டும்.”
கடவுளின் பெயரைச் சொல்லித் தமக்கான கூடுதல் சலுகைகளையும், பணத்தையும் கேட்டுப் பெற்றுக் கொள்ளும் இந்த நாடகம், மத நிறுவனங்களின் உள்ளேயும் ஆன்மிக வியாபாரத்திலும் காலங்காலமாக நடந்துவரும் மோசடியை வெளிப்படுத்துகிறது.
கதையின் இறுதியில், போலி ஆவேசம் நாடிய கிருஷ்ணையரும் அவரது நண்பர் இராமையரும் கோவிலின் முக்கிய இடமான அக்கிரஸ்தானங்களில் அமர்ந்து விருந்துண்கிறார்கள். சாதாரண பக்தர்களுக்கு மூடித் தேங்காயும் வாழைப்பழமும் கிடைக்க, இந்தத் திருடர்களுக்கு ஏழெட்டுத் தேங்காய் மூடிகளும் இருபது முப்பது பழங்களும் கிடைக்கின்றன. ஊட்டுப்புரை அதிகாரியே அவர்களுக்குச் சந்தனாபிஷேகம் செய்து, ஜோடித் தாம்பூலமும் சிறப்புத் தட்சணையும் வழங்குகிறார்.
இங்கு எழுத்தாளர் அ. மாதவையா காட்டும் கசப்பான உண்மை, ‘சமூகத்தில் நேர்மைக்கும் பக்திக்கும் மதிப்பு இல்லை; வஞ்சகமும் நாடகமும் செய்பவர்களுக்கே அனைத்துச் சலுகைகளும் கிடைக்கின்றன’ என்பதுதான். கடவுளின் பெயரால் நடக்கும் இந்த அநீதியைத் தட்டிக் கேட்க யாருமில்லை; மாறாக, அந்த அநீதிக்கு அதிகாரிகளே முழுக் கூலி கொடுத்துக் கொண்டாடுகிறார்கள்.
இந்தச் சிறுகதை சமஸ்கிருதச் சொற்களும் வட்டார வழக்குகளும் கலந்து எழுதப்பட்டிருந்தாலும் அதன் வீரியம் குறையவில்லை. கதாபாத்திரங்களின் மனநிலையை விவரிப்பதில் அவர் காட்டும் யதார்த்தம் வாசகரை நேரடியாகக் கதைக் களத்திற்குக் கொண்டு செல்கிறது. நகைச்சுவையுடன் கூடிய விமர்சனம் (Satire) இக்கதையின் பலம்.
மனிதர்களின் அகந்தையும் பேராசையும் ஆன்மிக முகமூடிக்கு பின்னால் எவ்வாறு ஒளிந்துகொள்கின்றன என்பதை எழுத்தாளர் அ. மாதவையா காட்டியுள்ளார்.
எழுத்தாளர் அ. மாதவையாவின் ‘சாஸ்தாப் பிரீதி’ என்பது வெறும் ஊரின் திருவிழாக் கதை அன்று; அது மனித மனங்களின் பேராசைக்கும் போலித்தனத்திற்கும் எதிரான சாட்டைடி. பக்திப் பரவசத்தின் பின்னால் இயங்கும் வயிற்றுப் பிழைப்பு அரசியலை இவ்வளவு கறாராகவும் விமர்சித்த படைப்புகள் தொடக்ககாலத் தமிழ் இலக்கியத்தில் மிகக் குறைவு. காலங்கள் மாறினாலும் மனிதர்களின் போலித்தனமும் மதத்தின் பெயரால் நடக்கும் வியாபாரமும் இன்றளவும் மாறவில்லை என்பதால், இச்சிறுகதை இன்றும் முழுமைகொண்டு விளங்குகிறது.
– – –