புனைகதை இலக்கியத்தில் மனித மனத்தின் விளிம்புநிலைச் சிந்தனைகளையும் தத்துவார்த்த முரண்களையும் கூர்மையாகப் பதிவு செய்தவர்களில் எழுத்தாளர் சார்வாகன் குறிப்பிடத்தக்கவர். அவர் எழுதிய ‘எதுக்குச் சொல்றேன்னா…’ என்னும் சிறுகதை, தமிழ் இலக்கியச் சூழலில் அதிர்ச்சியை ஏற்படுத்திய அதேவேளையில், மனித வாழ்வியலின் அடிநாதத்திலுள்ள அர்த்தமின்மையையும் இருத்தலியல் (Existentialism) சிக்கல்களையும் கறாராகப் பேசும் விசித்திரமான படைப்பாகும்.
கதையின் தொடக்கத்திலேயே கதைமாந்தன் எழுப்பும் கேள்விகள் சாதாரணமானவை அல்ல; அவை மனிதனின் ஒட்டுமொத்த இருப்பையும் கேள்விக்குள்ளாக்கும் இருத்தலியல் தத்துவத்தின் வெளிப்பாடுகள். நாம் கேட்டுக் கொண்டா பிறந்தோம்? நம்முடைய அப்பா அம்மாவை நாமே தேடிக் கொண்டோமா? யாரோ இருவர் செய்த தற்செயலான முடிவின் விளைவாக இந்த உலகத்தில் வந்து விழுந்தோம் என்று அவன் தொடங்கும்போதே, மனித வாழ்வு என்பது முன் தீர்மானிக்கப்பட்டதன்று, அது ஒரு தற்செயல் நிகழ்வு (Accident) என்பதை உணர்த்துகிறான்.
“நாம வந்ததுக்கு நாம பொறுப்பாளியில்லே. ஆனாலும் வந்துட்டோம். வந்த பிறகு போகிறதுக்குள்ளே இருக்க வேண்டிய பொறுப்பு மாத்திரம் நம்மதாயிட்டுது.”
இந்த வரிகள் மனிதனின் நிர்க்கதியான நிலையைக் காட்டுகின்றன. பிறந்ததில் அவனுக்கு எந்த உரிமையும் இல்லை; இறக்கும் வரை உள்ள வாழ்க்கையைச் சுமப்பதில் மட்டும் அவனுக்குச் சகல பொறுப்புகளும் சுமத்தப்படுகின்றன. இயற்கையோ நாம் இறப்பதற்காக வழி செய்யவில்லை, வாழ்வதற்காக மட்டுமே வழியமைத்துள்ளது. ஆனால், நாம் வாழும் ஒவ்வொரு நாளும் சாவை நோக்கியே நகர்ந்து கொண்டிருக்கிறது என்ற முரண் வாழ்வின் அடிப்படைப் பரிதாபமாகும்.
மனிதன் தன் கடந்தகாலத்தின் நினைவுகளிலும் எதிர்காலத்தைப் பற்றிய கற்பனைகளிலுமே தன் வாழ்நாளின் பெரும்பகுதியைத் தொலைத்துவிடுகிறான் என்பதைத் தன் தத்துவார்த்தப் பேச்சின் மூலம் அவன் விளக்குகிறான். நேற்றைய வலி இன்றைய உடலை நோகடிப்பதில்லை; நாளைய ஜிலேபிக்காக இன்றைய வயிறு நிறைந்துவிடுவதில்லை.
கடந்த காலம்: செத்துப்போன பொய். எதிர்காலம்: இன்னும் பிறக்காத கனவு. நிகழ்காலம் (இந்த க்ஷணம்): உருமாறிக்கொண்டிருக்கும் நிஜம்.
ஆனால், ஆழ்ந்து யோசித்தால் அந்த நிகழ்காலம்கூட நிலையானதன்று; நாம் பேசிக்கொண்டிருக்கும் விநாடியே அது கடந்தகாலமாக ஓடி ஒளிந்துவிடுகிறது. அப்படியானால் நிஜம் என்று உலகில் எதுவுமில்லை என்ற முடிவுக்கு அவன் வருகிறான்.
மனிதன் காலத்தை அளக்க செங்கற்களாக ஆக்கியுள்ள அறம், பாவம், நாகரிகம், கவுரவம், நல்லது, கெட்டது போன்ற அத்தனை கற்பிதங்களும் மனிதன் மனிதனை ஏமாற்றிக்கொள்ள உருவாக்கிய பொய்களே என்று அவன் வாதிடுகிறான். நியூகினீக்காரன் நல்லது என நினைத்துத் தலையை வெட்டுவதும், வெள்ளைக்காரன் சுட்டுப் பொசுக்குவதும் மனித மனங்களின் வக்கிரங்களே தவிர, பிரபஞ்சத்தில் நிரந்தரமான நன்மையோ தீமையோ கிடையாது.
அவன் பேசிக்கொண்டே கறியை ருசித்துத் தின்பதும் தொடை மாமிசத்தைக் கடித்து இழுப்பதும் கதையின் போக்கில் சாதாரண நிகழ்வுபோல் சித்தரிக்கப்படுகிறது. ஆனால், அந்த உணவின் பின்னணியில் உள்ள வன்முறையை அவன் வெளிப்படுத்தும் விதம் மனித நாகரிகத்தின் அடியிலிருக்கும் கொடூரத்தை அப்பட்டமாகக் காட்டுகிறது.
காலை வரை ஓடியாடித் திரிந்த உயிர், ஒரு வெட்டில் சாப்பாடாக மாறிவிடுகிறது. மனிதன் தன் உயிர் வாழ்வதற்காக மற்ற உயிர்களைக் கொன்று தின்பதுதான் இந்த இயற்கையின் சட்டம். இதில் நல்லது கெட்டது என்று எதையாவது பேசி நம்மை நாமே ஏமாற்றிக் கொள்கிறோம்.
இயற்கையில் இரக்கத்திற்கோ தர்மத்திற்கோ இடமில்லை; அங்கு இருத்தலுக்கான போராட்டம் மட்டுமே நிகழ்கிறது. மனிதன் சமூக விதிகளின் மூலம் தன் மிருகத்தனத்தை மறைத்துக்கொண்டு நாகரிகமானவன் போல நடிக்கிறான் என்பதை இந்த மாமிசத்தின் உருவகம் துல்லியமாக வெளிப்படுத்துகிறது.
தத்துவார்த்தப் பேச்சுக்களையும் இருத்தலியல் விசாரணைகளையும் பேசிக் கொண்டிருந்தவன், கதையின் முடிவில் தன் ஜோல்னாப் பையிலிருந்து சிறு குழந்தையின் தலையை எடுத்து வெற்றிப் புன்னகையோடு காண்பிக்கிறான். இந்தத் திடீர் திருப்பம் வாசகனை உலுக்கிப்போடுகிறது. இதுவரை அவன் பேசிய வறட்டுத் தத்துவங்களும் காலத்தைப் பற்றிய தியானங்களும் எந்த உயர்ந்த நோக்கத்திற்காகவுமன்று; அவன் கொடூரமான படுகொலையைச் செய்துகொண்டிருக்கும் மனநோயாளியோ அல்லது அரக்கனோ என்பதைக் காட்டுவதற்கே.
இந்த முடிவு கதையின் ஒட்டுமொத்தத் தளத்தையும் மாற்றிவிடுகிறது. மனிதனின் அறிவு, தத்துவம், நாகரிகம், பேச்சின் வீச்சு என்பவை எப்போது வேண்டுமானாலும் அதன் விளிம்பைத் தாண்டி மிருகத்தனத்தின் அதலபாதாளத்தில் விழக்கூடும் என்பதை இது உணர்த்துகிறது. தத்துவத்திற்கும் பைத்தியக்காரத்தனத்திற்கும் இடையே உள்ள மெல்லிய கோடு எவ்வளவு சீக்கிரம் உடைந்துவிடுகிறது என்பதை இக்கதை பதிவுசெய்துள்ளது. கதைசொல்லி எச்சில் கையோடு ஓடிவிடுவதோடு கதை முடிகிறது; இது இந்தச் சமூகத்தின் கையாலாகத்தனத்தையும் விகாரமான உண்மையை எதிர்கொள்ள அஞ்சி ஓடும் மனித மனத்தின் பலவீனத்தையும் காட்டுகிறது.
எழுத்தாளர் சார்வாகனின் ‘எதுக்குச் சொல்றேன்னா…’ சிறுகதை, தமிழ் இலக்கியத்தில் வழக்கமான கதைசொல்லல் முறைகளிலிருந்து முற்றிலும் மாறுபட்ட, அதிர்ச்சி சிகிச்சையைப் போன்ற படைப்பாகும்.
மனிதனின் இருத்தலியல் சிக்கல்களைப் பேசும் அதேவேளையில், மனித மனத்தின் ஆழத்திலிருக்கும் விவரிக்க முடியாத வன்முறையையும் மிருகத்தனத்தையும் இவ்வளவு வெளிப்படையாகப் பேசிய படைப்புகள் அரிதே!. வாழ்வியலின் தத்துவார்த்த முகமூடியைக் கிழித்துவிட்டு அதன் அடிவாரத்திலுள்ள கோர முகத்தை நம் கண்முன்னே நிறுத்துவதன் மூலம், இக்கதை தனிமனித வாழ்வியலின் முக்கியமான எச்சரிக்கைக் குறியீடாகத் திகழ்கிறது.
– – –