‘குடும்பம்’ என்ற நிறுவனத்திற்குள் இயங்கும் வன்முறை, அதிகாரம், பாலியல் முரண்கள் ஆகியவற்றைக் கறாராகவும் சமரசமின்றியும் பதிவுசெய்த முன்னோடிகளில் எழுத்தாளர் தஞ்சை பிரகாஷ் குறிப்பிடத்தக்கவர். அவர் எழுதிய ‘மேபல் என்னும் சிறுகதை, தமிழ் கத்தோலிக்கச் சூழலின் பின்னணியில், தந்தை தன் குடும்பத்தின் மீது செலுத்தும் சர்வாதிகார ஆதிக்கத்தையும் அதனால் அந்தப் பெண்பிள்ளைகளின் அக உலகமும் உடலும் எவ்வாறு சிதைந்து போகின்றன என்பதையும் விவரிக்கும் அதிர்ச்சியூட்டும் படைப்பாகும்.
கதையின் தொடக்கமே மையக் கதாபாத்திரமான மேபலின் அச்சத்தோடு தொடங்குகிறது. “மேபலுக்கு ரொம்ப பயம். அப்பான்னாலே பயம்.” தந்தை ஜேவியர் என்பவர் குடும்பத்தினருக்கு ஒரு ஆன்மீகத் தலைவரோ அரவணைக்கும் பாதுகாவலரோ அல்ல; மாறாக, அவர் ஒரு முரட்டுத்தனமான, எதற்கும் அஞ்சாத, வன்முறையைக் கையாளும் ஒரு எஜமான்.
மனைவியை அடிப்பது, மக்களைத் திட்டுவது, பொதுவெளியில் தன் வன்முறையை வெளிப்படுத்துவது என்று ஜேவியர் சர்வாதிகாரியாக வலம் வருகிறார். மேபல் ஆப்பம் சாப்பிடுவதில் தொடங்கி, அவள் நடக்கும்விதம், சிரிக்கும்விதம் வரை எல்லாவற்றையும் தந்தை தன் கட்டுப்பாட்டிற்குள் வைத்திருக்க விரும்புகிறார்.
ஆனால், இந்தக் கடுமையான பயத்திற்குள்ளும் மேபலுக்குத் தந்தை மீது ஒருவித விசித்திரமான ஈர்ப்பும் காதலும் கலந்த பற்றுதல் ஏற்படுகிறது. மற்ற அக்காமார்கள் (ஆனி ரோஸ், மாக்னஸ்) தந்தையின் பிடியிலிருந்து தப்பியோட முயன்றபோதும் அல்லது வாழ்க்கையில் சிதைந்துபோனபோதும் மேபல் மட்டும் தந்தையின் நிழலிலேயே தன்னைப் பொருத்திக் கொள்கிறாள்.
இது உளவியல் ரீதியாக ‘கட்டாய இணைவு’ (Traumatic Bonding) என்று அழைக்கப்படும் நிலையின் மிகச்சிறந்த இலக்கியப் பதிவாகும். தன் வன்முறையால் தன்னை அடிமைப்படுத்தியவனிடமே அடைக்கலம் தேடும் விசித்திரமான மனநிலையை மேபலின் கதாபாத்திரம் பிரதிபலிக்கிறது.
தஞ்சை மிஷன் மேட்டுத்தெருவில் ஜேவியர் கட்டியமைத்த குடும்பம் என்பது அன்பின் ஆலயமாக இல்லாமல், சித்ரவதைக்கூடமாகவே இயங்குகிறது. அங்குள்ள ஒவ்வொரு பெண்ணின் வாழ்வும் துயரக் காவியம்:-
- அம்மா: பயம் காரணமாகவே வாழ்ந்து, மௌனமாகவே மடிந்துபோன துயர உருவம். கர்த்தரின் மடியில் அவள் சம்மனசு மாதிரி உட்கார்ந்திருப்பதாக மேபல் கனவு காண்பது, இந்த உலகத்தின் கொடுமைகளிலிருந்து அவளுக்குக் கிடைத்த ஒரே விடுதலை மரணம் மட்டுமே என்பதை உணர்த்துகிறது.
- மூத்த அக்கா ஆனி ரோஸ்: வரதட்சணை பிரச்சினையில் தந்தை நடத்திய கூப்பாட்டிற்கும் அவமானத்திற்கும் ஆளாகி, டெல்லிக்குத் துரத்தப்பட்டவள்.
- சின்ன அக்கா மாக்னஸ்: ரூபன் என்பவனுடன் ஏற்பட்ட காதலுக்காகத் தந்தையிடம் அடிபட்டு, பின்னர் அமெரிக்காவுக்குத் தப்பியோடியவள். அவளது வாழ்வும் வெளிநாட்டின் பிரம்மாண்டத்திற்குள் அடங்கிப்போன அகதி வாழ்க்கையே.
- அண்ணன் ஃப்ரெடி: போதைக்கும் கஞ்சாவுக்கும் அடிமையாகித் தெருவில் அலைகிறார்.
குடும்பத்தில் உள்ள ஆண்கள் போதைக்கும் கஞ்சாவுக்கும் அடிமையாகித் தெருவில் அலைகிறார்கள். பெண்கள் குடும்பத்தின் வன்முறைச் சுமையைச் சுமந்து மடிகிறார்கள். இந்தச் சூழலில் மேபல் மட்டும் எப்படித் தப்பிக்க முடியும்? அவளது உடலும் மனமும் அந்தச் சூழலாலேயே செதுக்கப்படுகின்றன.
கதையின் மையத் திருப்புமுனை ரூபனுக்கும் மேபலுக்கும் இடையிலான உறவுதான். ஆரம்பத்தில் தன் அக்கா மாக்னஸின் காதலனாக இருந்த, தந்தையால் அடித்து நொறுக்கப்பட்ட அதே ரூபன், காலப்போக்கில் மேபலின் வாழ்விலும் நிழலாகத் தொடர்கிறான்.
மாக்னஸின் வாழ்வைச் சிதைத்த அதே ரூபன், மேபலையும் அணுகுகிறான். ஆனால் மேபல் அவனிடம் வீழ்வது வெறும் காதலால் அன்று; தன் தந்தையின் முரட்டுத்தனத்தின் இன்னொரு வடிவத்தை அவள் ரூபனிடம் காண்கிறாள்.
மேபல் ரூபனுடன் பேசினாலும் அவனது முரட்டுத்தனத்தை ரசித்தாலும் அவளுக்குள் இருக்கும் ஆழமான உளவியல் உண்மை, ‘அவள் தன் தந்தையை விட்டுவிலக ஆயத்தமாக இல்லை’ என்பதுதான்.
“அப்பாவெ உட்டுட்டு வர்றது இந்த ஜென்மத்ல இல்லே!” என்று மேபல் கூறுவது, அவளது ஒட்டுமொத்த இருப்பும் தந்தையின் ஆளுமைக்குள்ளேயே சுருங்கிவிட்டது என்பதை ஆணித்தரமாகக் காட்டுகிறது. ரூபன் அவளை அழைத்துச் செல்ல முயன்றாலும், அவள் அதை மறுத்துவிடுகிறாள். ஏனென்றால், அவளுக்குத் தந்தை அவளது விருப்பமின்மைக்கும் மீறி பாதுகாப்பான (அதே சமயம் நச்சுத் தன்மையுடைய) உலகத்தை வழங்கியிருக்கிறார்.
கதையில் கத்தோலிக்கச் சூழலும் தேவாலய வழிபாடுகளும் தொடர்ச்சியாக வந்து செல்கின்றன. காலையில் சர்ச்சுக்குப் போய் அழுவதும் ஜெபம் செய்வதும் ஆண்டவனிடம் தன் பாவங்களுக்காக மன்னிப்புக் கேட்பதும் மேபலின் தினசரிச் சடங்குகள். ஆனால், இந்த ஆன்மிகச் சடங்குகளுக்கும் அவர்களின் நிஜ வாழ்க்கைக்கும் எந்தத் தொடர்பும் இல்லை.
தேவாலயத்தில் ஒலிக்கும் ஞானப்பாடல்களும் நற்கருணையும் ஒருபுறம் இருக்க, மறுபுறம் வீட்டில் விஸ்கி வாசனையும் சிகரெட் புகையும் வன்முறையும் கொடிகட்டிப் பறக்கின்றன.
தந்தை ஜேவியர் குடித்துவிட்டுத் தன் கடந்த கால விரக்திகளையும் தன் முரட்டுத்தனத்திற்கான காரணங்களையும் மேபலிடம் ஒப்புக்கொள்ளும் தருணம் மிக முக்கியமானது. தான் யாராலும் நேசிக்கப்படவில்லை என்ற ஆதங்கத்தில்தான் தான் கோலியாத் ராட்சசனைப் போல அனைவரையும் அடித்துத் துரத்தியதாக அவர் கூறுகிறார்.
மதமும் ஆன்மிகமும் இந்தக் குடும்பத்தில் மேலோட்டமான முகமூடி மட்டுமே. உள்ளே இருப்பது மனிதர்களின் வக்கிரங்களும் அகம்பாவமும் அதிகார வெறியும்தான் என்பதை எழுத்தாளர் தஞ்சை பிரகாஷ் கறாராக வௌிப்படுத்தியுள்ளார்.
கதையின் இறுதியில், தந்தை தன் வீட்டை ஆறு தனித்தனி வீடுகளாக மாற்றி, அனைவரையும் தன் கட்டுப்பாட்டுக்குள் வைத்துக் கொள்ளும் பிரம்மாண்டத் திட்டத்தைச் செயல்படுத்துகிறார். அனைவரும் தப்பியோட முயன்றாலும் இறுதியில் அந்தப் பெரிய வீட்டுச் சுவர்காலுக்குள்தான் வந்து மாட்டிக் கொள்கிறார்கள்.
மேபல் தன் தந்தையுடன் வேதாரண்யம் காட்டுக்கு வேட்டைக்குப் செல்வதோடு கதை முடிகிறது. அங்கு மிருகங்களுக்கும் மனிதனுக்கும் பெரிய வித்தியாசம் இல்லை. தந்தை சுடும் மான்களும் அவளது வாழ்க்கையும் ஒரேதளத்தில் சங்கமிக்கின்றன. மேபல் ரூபனுடனோ அல்லது வேறு யாருடனோ தப்பியோடவில்லை; தன் தந்தையின் உலகத்தையே தன் உலகமாக ஏற்றுக்கொண்டு, அந்த நச்சுப் பிடியிலேயே முழுமையாக ஐக்கியமாகிவிடுகிறாள்.
“அப்பா இருக்கும் வரை மட்டுமன்று. அப்பாவுக்கு அப்புறமும். மேபலுக்கு மேபல் மட்டும் போதும்!” என்ற இறுதிக்கட்ட உணர்வு, சர்வாதிகாரியின் வளர்ப்பில் சிதைந்துபோன பெண்ணின் இறுதி உளவியல் முடக்குவாதத்தைக் காட்டுகிறது.
இந்தச் சிறுகதை தமிழ் நடுத்தர மற்றும் விளிம்புநிலை கத்தோலிக்கக் குடும்பங்களின் இருண்ட பக்கங்களை, தந்தையின் உளவியல் வன்முறையைச் சமரசமின்றிப் பேசும் உளவியல் ஆவணமாகும்.
– – –