நவீனச் சமூகத்தின் குடும்ப அமைப்புகளுக்குள்ளும் ஆன்மிகம் மற்றும் துறவு என்ற போர்வைகளுக்குள்ளும் மனிதர்களின் அக உலகம் எவ்வாறு சிதைகிறது என்பதைப் பதிவுசெய்யும் படைப்புகளில் எழுத்தாளர் ஆவுடையின் ‘அப்பாவின் நினைவிடம்’ சிறுகதை முக்கியமான இடத்தைப் பெறுகிறது.
ஒரு குடும்பத்தின் தலைவன் தன் பொறுப்புகளைத் துறந்து, ஆன்மிக வெளிக்குச் சென்று இறந்துபோன பின்பு, அவனது நினைவிடத்தைத் தேடிச் செல்லும் மகளின் வழியாக வெளிப்படும் குடும்பச் சிதைவுகளும் ஏமாற்றங்களும் சமகால வாழ்வியலின் முகமூடிகளை வெளிச்சமிடுகின்றன.
இக்கதையின் மையக் கதாபாத்திரமான தந்தை, குடும்பத்தின் கடமைகளிலிருந்து தப்பித்துச் சென்று குற்றாலம் ஆசிரமத்தில் தன்னை இணைத்துக் கொள்வது நவீனக் குடும்ப அமைப்பில் நிலவும் ஆணின் அகப்பயணத்தை உணர்த்துகிறது.
மனைவியோடு பேசாமல், வீட்டின் ஓரத்தில் சிறிய அறையில் வாழ்ந்து கொண்டு, கைத்தொழில்கள் செய்து பிழைப்பதும் இறுதி காலத்தில் எவ்விதச் சடங்குகளும் செய்யாமல் தன்னை ஆசிரமத்தில் புதைக்கச் சொல்வதும் அவனது சுயநலத்தின் வெளிப்பாடாகும்.
தந்தை குடும்பத்தைத் துறந்து தன் போக்கில் வாழ்ந்தாலும், அம்மாவும் பெண்களும் (செண்பகம் மற்றும் அக்காக்கள்) படும் இன்னல்களும், வாழ்வாதாரத்திற்காக அவர்கள் படும்பாடும் சமூகத்தில் பெண்களின் மீது திணிக்கப்பட்ட நிர்ப்பந்தங்களைக் கறாராகப் பேசுகின்றன.
தந்தையின் பொறுப்பற்ற தன்மையும் குடும்பச் சூழலின் சிதைவும் அவனது பிள்ளைகளின் வாழ்க்கையை எத்தகைய துயரத்திற்குள்ளாக்குகிறது என்பதைக் கதையின் கிளைக்கதைகள் காட்டுகின்றன.
மூத்த அக்கா கணவனின் திசைதிருப்பல்களாலும் கள்ள நோட்டுப் புகாராலும் சிறைக்குச் செல்ல, குடும்பத்தைக் காப்பாற்றத் தெருத்தெருவாக இட்லி விற்றுப் பிழைக்கும் நிலை ஏற்படுகிறது. சிறுவன் வீட்டைவிட்டு ஓடிப் போகிறான்.
நல்ல கணவனாக இருந்தும் மாமியார்-மருமகள் சண்டையின் காரணமாக அரளி விதையை அரைத்துக் குடித்துத் தற்கொலை செய்துகொள்ளும் சின்ன அக்காள், வறிய கிராமப்புறக் குடும்பங்களின் உளவியல் அழுத்தங்களை வெளிக் கொணர்கிறது.
மைனர் என்று பெயரெடுத்தவனிடம் வாழ்க்கையைத் தொலைத்துவிட்டு, அமைதியாகத் தன் கணவனோடு வாழ்ந்து வரும் செண்பகத்திற்கு, பத்தாண்டுகளுக்குப் பிறகு தந்தையின் மீது திடீரென ஏற்படும் பாசம் அவளின் தனிமை மற்றும் அகத் தத்தளிப்பைக் காட்டுகிறது.
கதையின் உச்சக்கட்டப் பகுதி, மனித உறவுகளின் பொய்மையையும், நிறுவனமயமாக்கப்பட்ட ஆன்மிகத்தின் போலித்தனத்தையும் மிகச் சாட்டையடி போல விளக்குகிறது.
பல ஆண்டுகள் கடந்த பிறகு கனவில் வந்து “எல்லாரும் என்னை மறந்துட்டீங்களே” என்று அழுது நிற்கும் அப்பாவின் உருவம் செண்பகத்தைத் தூண்டுகிறது. தன் தந்தைக்காகச் சிறப்புப் பூஜைகள் செய்யச் செல்லும் செண்பகத்திற்கு அங்கே காத்திருப்பது கடுமையான அதிர்ச்சியாகும்.
அப்பா புதைக்கப்பட்ட அந்த ஆசிரம இடங்கள் நீதிமன்ற வழக்குகளால் வேறொரு நபருக்குத் தீர்ப்பாகி, அங்கே இருந்த சமாதிகளெல்லாம் மண்ணை மூடி மறைக்கப்பட்ட உண்மையை நில உரிமையாளர் கூறுகிறார். செண்பகம் போய்ச் வணங்கிய இடம் அப்பாவின் சமாதி அன்று; அது நாய்ச்சாமியின் சமாதியோ அல்லது வழக்கொழிந்த மற்றொரு குழியோ என்பது அவளுக்குத் தெரியவருகிறது.
“அப்பா… எங்கதான் இருக்கீங்க?” என்ற செண்பகத்தின் கதறல், நவீன உலகில் மனிதர்களின் நினைவுகள், மரணங்கள் மற்றும் அடையாளங்கள் எவ்வாறு சுலபமாக அழிக்கப்பட்டு, பேராசைக்குள்ளாகின்றன என்பதற்கான குறியீடாகும்.
எழுத்தாளர் ஆவுடையின் ‘அப்பாவின் நினைவிடம்’ சிறுகதை, குடும்ப உறவுகளின் போலித்தனத்தையும் தந்தை எதற்காகத் துறவு பூண்டாரோ அந்த ஆன்மிக இடங்களின் நிலையாமையையும் நேர்மையாக வெளிப்படுத்துகிறது. மனிதர்களின் நினைவுகள்கூடக் காலப்போக்கில் எவ்வித அடையாளமும் இன்றி மண்ணோடு மண்ணாகிப் போய்விடுகின்றன என்ற வாழ்வியலின் கசப்பான உண்மையை இக்கதை அழுத்தமாகப் பதிவுசெய்துள்ளது.
குடும்பப் பொறுப்புகளிலிருந்து விலகித் தனித்து வாழும் பெரியவர்களின் தேடல்களும் பின்னாளில் தவிக்கும் குடும்பங்களின் வறுமையும் நமது சமூகத்தில் இத்தகைய மனித நேயமற்ற இடைவெளிகளை உருவாக்குகின்றன.
குடும்பப் பொறுப்புகளிலிருந்து விலகித் தனித்து வாழும் பெரியவர்கள் தங்கள் சொந்தத் தேடல்களை அடைந்ததாக நம்பினாலும் அவர்களின் பின்னால் வறுமையிலும் தனிமையிலும் தவிக்கும் குடும்பங்கள் எதிர்கொள்ளும் துயரங்கள் எந்தக் காலத்திலும் மன்னிக்க முடியாதவை. மனித நேயமற்ற இந்தச் சமூகக் கட்டமைப்பில், சுயநலத்தின் அடையாளமாக விளங்கும் இதுபோன்ற பொறுப்பற்ற போக்குகள் தலைமுறைகளின் வாழ்வைச் சிதைக்கின்றன என்பதை இக்கதை அழுத்தமாகப் பதிவுசெய்கிறது.
குடும்பப் பொறுப்புகளைத் துறந்து தன் சொந்தத் தேடல்களுக்குச் செல்லும் ஒருவரால் பாதிக்கப்படும் வறிய குடும்பங்களின் துயரங்களுக்கு, நமது சமூகம் எந்த வகையான தார்மீகப் பொறுப்பை ஏற்க வேண்டும்? இந்தக் கேள்வி, மனித உறவுகளின் வீழ்ச்சியையும் சமூகத்தின் கூட்டுப் பொறுப்பின்மையையும் ஆழமாகச் சுட்டிக் காட்டும் வினாவாகும்.
பொறுப்பற்ற தனிமனித விலகல்களைக் கைத்தட்டி வரவேற்கும் அல்லது பாராமுகமாக இருக்கும் சமூகம் மாற வேண்டும் என்பதே எஞ்சுகிறது. குடும்பங்களை நதியில் தவிட்டுவிட்டுச் செல்லும் சுயநலப் போக்குகளுக்குத் தார்மீகப் பொறுப்பேற்று, பாதிக்கப்பட்ட விளிம்புநிலை மனிதர்களின் கண்ணியமான வாழ்வை உறுதி செய்வதே ஆரோக்கியமான சமூகத்தின் முக்கியக் கடமையாகும்.
– – –