தமிழ் நாவல், சிறுகதை உலகில் நவீன வரலாற்றுப் புனைகதைகளையும் தத்துவார்த்த விவாதங்களையும் தொடர்ந்து முன்னெடுத்து வருபவர்களில் எழுத்தாளர் தமிழ்மகன் குறிப்பிடத்தக்கவர்.
அவர் எழுதிய ‘நோக்கம்’ என்ற சிறுகதை, புராண காலத்தின் தொன்மக் களத்தையும் (திரேதாயுகம்) நவீன இந்திய வரலாற்றின் உரையாத பக்கங்களையும் (காந்தி படுகொலை, காங்கிரஸ் கட்சி குறித்த விவாதங்கள்) கலியுகத்தின் சமகாலச் சூழலையும் (சேது சமுத்திரக் கால்வாய் திட்டம், சூழலியல் நெருக்கடிகள்) ஒன்றிணைத்து மனித வாழ்வியலின் அடிப்படை முரண்களைச் கேள்விக்குள்ளாக்கும் பலபரிமாணப் படைப்பாகும்.
ஒரு படைப்பு அல்லது செயல் எதற்காகத் தொடங்கப்படுகிறதோ, அந்த நோக்கம் நிறைவேறிய பின் அது எவ்வாறு தனது சுயத்தை இழந்து காலத்தின் எதிர்மறையாக மாறுகிறது என்பதை இக்கதை ஆழமாகப் பேசுகிறது.
கதையின் தொடக்கம் திரேதாயுகத்தின் ராமாயணப் பின்னணியில் அமைகிறது. இலங்கை யுத்தத்திற்குப் பின் ராமனும் சீதையும் லட்சுமணனும் ஹனுமனும் கடற்கரையில் இளைப்பாறுகின்றனர். சீதை மணலில் உருவாக்கிய லிங்கத்தை ராமன் பூஜிப்பதுடன், ஹனுமன் அதனை அகற்ற முயலும் தருணம் கதையின் தத்துவார்த்த மையத்தைத் திறக்கிறது.
“எந்த நோக்கத்துக்காக எது உருவாக்கப்பட்டதோ அது நிறைவேறியவுடன் உருவாக்கப்பட்ட அம்சம் நோக்கத்துக்கு விரோதமாக மாறிக் கொண்டிருப்பதை நீ கவனிக்கவில்லையா?” என்று ராமன் எழுப்பும் கேள்வி, தனிமனித வாழ்வியலுக்கும் சமூக இயக்கங்களுக்கும் ஒருசேரப் பொருந்தக்கூடியது. ஒருகாலத்தில் எதிரியை அழிக்கவும் பாதுகாப்பிற்காகவும் உருவாக்கப்பட்ட ஆயுதங்கள், காலப்போக்கில் சந்தைப் பொருளாதாரம், அரசியல் மற்றும் அழிவின் குறியீடுகளாக மாறுவதை ராமர் சுட்டிக்காட்டுகிறார். ஹனுமன் தொன்மக் காலத்திலேயே எதிர்கால கலியுகத்தின் விவாதங்களை உணர்ந்து கலங்குவது, மனிதச் செயல்களின் எதார்த்தமற்ற தன்மையை வாசகனுக்கு உணர்த்துகிறது.
புராணத் தளத்திலிருந்து நேராக நவீன இந்திய வரலாற்றுக்குக் கதை நகர்கிறது. சபர்மதி ஆஸ்ரமத்தில் மகாத்மா காந்தி, நேரு மற்றும் படேல் ஆகியோருடன் சுதந்திரத்திற்குப் பிந்தைய காங்கிரஸ் கட்சியின் எதிர்காலம் குறித்து விவாதிக்கிறார்.
சுதந்திரம் அடைந்ததும் காங்கிரஸ் கட்சியைத் கலைத்துவிட வேண்டும் என்ற காந்தியின் நிலைப்பாடு, அரசியலில் அதிகார வெறியற்ற தனிமனித ஒழுக்கத்தின் உச்சம். ஆனால், அந்த உயர்ந்த நோக்கம் நடைமுறை அரசியலின் கசாப்பான எதார்த்தங்களால் சிதறடிக்கப்படுகிறது.
சுதந்திரம் என்பது ரத்தக் கலவரங்களுடன்தான் பிறக்கிறது. பாகிஸ்தானிலிருந்து வந்த அகதிகளின் கோபமும், மகாத்மா காந்தி கோட்சேவால் சுட்டுக் கொல்லப்படுவதும் மனிதகுல வரலாற்றின் மாறாத வன்மத்தை வெளிப்படுத்துகிறது.
இங்குக் காந்தியின் மரணம் வெறும் அரசியல் படுகொலை அல்ல; அது ஒரு உயர்ந்த லட்சியத்தின் மீதான மனிதச் சமூகத்தின் மரண அடியாகும். ஐன்ஸ்டீன் கூறுவது போல, இப்படியொரு மகாபுருஷர் வாழ்ந்தார் என்பதை நம்புவதே எதிர்காலத்தில் கடினமாகிவிடும் என்ற வரி, தனிமனித இலட்சியவாதத்திற்கும் அதிகார அரசியலுக்கும் இடையிலான நித்திய மோதலைப் பேசுகிறது.
கதையின் அடுத்த பகுதி சமகால அரசியல் மற்றும் பொருளாதார முரண்களைத் தொடுகிறது. சேது சமுத்திரத் திட்டம் குறித்த விவாதங்கள், மத உணர்வுகள், அரசியல் லாபங்கள் மற்றும் வணிக நோக்கங்கள் ஆகியவை எவ்வாறு பொதுநலத் திட்டத்தை வளைக்கின்றன என்பதைக் காட்டுகிறது.
மதுரை மாட்டுத்தாவணி பேருந்து நிலையத்தில் சாதாரண மனிதர்கள் பேசிக்கொள்ளும் உரையாடல்கள் மூலம், பெரிய அரசியல் திட்டங்களின் பின்னணியில் உள்ள லஞ்சமும் அதிகாரப் பசியும் எளிய மக்களால் எவ்வாறு கேலி செய்யப்படுகின்றன என்பது வெளிப்படுகிறது.
கதையின் இறுதியில் வரும் விண்கப்பல் (Spaceship) காட்சியும் புவி வெப்பமயமாதலால் (Global Warming) கடலுக்குள் மூழ்கிப் போன நகரங்களைச் சுற்றுலாப் பயணிகளுக்குக் காசு வாங்கிப் பார்வையிட வைக்கும் வணிகமயமாக்கலும் மனித நாகரிகத்தின் எதிர்காலத்தை எச்சரிக்கின்றன. பூம்புகாரின் அழிவையும் ராமேஸ்வரத்தின் மாற்றங்களையும் சுற்றுலாப் பொருளாக மாற்றும் முதலாளித்துவ உலகம், இயற்கையின் மீதான மனிதனின் தொடர் வன்முறையைக் காட்டுகிறது.
இக்கதையில் மகாவிஷ்ணு மற்றும் ஹனுமனின் உரையாடல்கள் வழியாக எழுத்தாளர் வைக்கும் தத்துவார்த்த வாதம் மிகக் கறாரானது:- “இறைவன் நோக்கமற்றவன். இல்லையென்றால் கொலைகளுக்கும் பூகம்பத்துக்கும் மதக் கலவரத்துக்கும் அவன் பொறுப்பேற்க வேண்டியதாகிவிடும்… இறைவனாக இருப்பதுதான் அவனது வேலை.”
மனிதர்கள் தங்களது சொந்த லட்சியங்களுக்கும் பேராசைகளுக்கும் கடவுளின் பெயரையும் மதத்தையும் வரலாற்றையும் பயன்படுத்திக் கொள்கிறார்களே தவிர, பேரண்டத்தின் இயங்குமுறைக்கு எந்தவித தனிப்பட்ட நோக்கமும் கிடையாது என்ற இருத்தலியல் உண்மையை இது பேசுகிறது. மகாலட்சுமி கால்களைத் திருடிக்கொடுக்கும் காட்சியை ஹனுமன் மாற்ற முயல்வதும், அதற்குத் தேவி அளிக்கும் கிண்டலான பதிலும் புராணப் பிம்பங்களை மனிதமயமாக்கும் கலையாகும்.
எழுத்தாளர் தமிழ்மகனின் ‘நோக்கம்’ சிறுகதை, தொன்மங்களை நவீன அரசியலோடு பொருத்திப் பார்க்கும் விமரிசனக் களம். மனிதன் எதைச் செய்தாலும் அதன் நோக்கம் காலப்போக்கில் திரிந்து, வன்முறையாகவும் வணிகமாகவும் மாறிவிடுகிறது என்ற கறாரான உண்மையை இக்கதை பேசுகிறது. வரலாறு, புராணம், சமகால அரசியல் மற்றும் சுற்றுச்சூழல் சிக்கல்கள் ஆகியவற்றைத் தனிமனித வாழ்வியலோடு இணைத்துச் சிந்திக்கும் இப்படைப்பு, நவீனத் தமிழ் இலக்கியத்தின் முக்கிய ஆவணம்.
– – –