தமிழ்ச் சிறுகதை இலக்கிய வெளியில் தனது தனித்துவமான பெண்மொழியாலும் நுட்பமான வாசிப்பு அனுபவங்களாலும் அறியப்பட்டவர் எழுத்தாளர் பெருந்தேவி. அவர் எழுதிய ‘அழகு’ என்ற சிறுகதை, கிராமியக் கலைகளின் மறைவு, தலைமுறைகளுக்கு இடையிலான இடைவெளி, பொருளாதார நெருக்கடிகளால் சிதைந்துபோகும் குடும்ப உறவுகள் மற்றும் தனிமனித வாழ்வியலின் பெருந்துயரம் ஆகியவற்றை ஆழமாகப் பேசும் படைப்பாகும்.
பாரம்பரியக் கலைகளைக் கொண்டாடும் அதேவேளையில், அந்தக் கலையைச் சுமந்து திரியும் கலைஞனின் வாழ்வு எவ்வாறு காலத்தின் கோரப்பிடியில் நசுங்கிப் போகிறது என்பதை இக்கதை வாசகரின் மனக்கண்ணில் நிறுத்துகிறது. வெறும் நாஸ்டால்ஜியா (நினைவூட்டல்) சார்ந்த ஏக்கத்துடன் நினையாமல், சமகால நுகர்வுப் பண்பாட்டின் குறுக்கீட்டையும் நவீனமயமாக்கலின் வறட்சியையும் இக்கதை கடுமையாக விமர்சிக்கிறது.
கதையின் தொடக்கம் தமிழகத்தின் கிராமிய அமைப்புகளில் நிகழ்ந்துள்ள மாற்றங்களை யதார்த்தமாகப் படம் பிடிக்கிறது.
கிராமங்களின் அடையாளமாக இருந்த சிறு ஆன்மிக மையங்கள், பிற்காலத்தில் வணிக மற்றும் அரசியல் சக்திகளின் கைப்பிடியில் சிக்கி எவ்வாறு பிரம்மாண்டமான வியாபாரத் தலங்களாக மாறுகின்றன என்பதை எழுத்தாளர் பெருந்தேவி சுட்டிக்காட்டுகிறார்.
“யாரும் கண்டுகொள்ளாத புராதனக் கோவில்களின் வீழ்ச்சியை மண்மூடி மறைத்துவிட்டு அதன் மேல் விஸ்வரூபமெடுக்கும் புதிய கோயில்கள்” என்ற வரி, ஆன்மீகம் மற்றும் கலாச்சாரம் எவ்வாறு கார்ப்பரேட் மற்றும் அரசியல் கட்டமைப்புகளின் ஏகபோகத்திற்குள் உட்படுத்தப்படுகிறது என்பதைத் தெளிவுபடுத்துகிறது.
இந்தக் கோவில்திருவிழாக்கள் கிராமத்து மக்களை ஒன்றிணைக்கும் நிகழ்வுகளாக இல்லாமல், ஒருவகை நுகர்வுப் பொருட்களாகவும் பொழுதுபோக்குத் தன்மையற்ற சம்பிரதாயங்களாகவும் மாறிவிட்டன. பஜனை கோயிலின் ஐம்பதாண்டுக் கொண்டாட்டம் என்பது உண்மையில் கலையின் கொண்டாட்டமன்று; மேட்டுத்தெருக்காரர்களின் பணப்பலத்தையும் செல்வாக்கையும் வெளிப்படுத்தும் ஒரு வணிகக் கண்காட்சியாகவே மிளிர்கிறது.
கதையின் மையக் கதாபாத்திரமான ‘அழகு’, ஒருகாலத்தில் சுற்றுவட்டாரத்தில் அனுமார் ஆட்டத்திற்காகப் பெயர்பெற்ற ரங்கையாவின் தீவிர சீடனாக, கலைக்காகவே தன் வாழ்க்கையைத் தொலைத்த மனிதன். சிறு வயதில் ரங்கையாவின் கலைத்திறமையால் ஈர்க்கப்பட்டு, தன் குடும்பத்தையும் தாயையும் துறந்து கலையின் பின்னால் ஓடியவன்.
ஆனால், சமூகம் அவனுக்கு என்ன பரிசளித்தது?
கலையைத் தன் மூச்சாகக் கருதிய அழகுக்கு முதுமையும் வறுமையும் மட்டுமே மிஞ்சின.
தன் பிள்ளையின் கலையைக் கண்டு பெருமைப்பட வேண்டிய தாய், பரிதவிப்பான நிலையில் தனித்து விடப்பட்டு ஒற்றைப் பிள்ளையின் அரவணைப்பற்றுக் காலத்தைக் கழிக்கிறாள்.
“பெத்த அம்மாவை இங்கே விட்டுவிட்டு ரெங்கையா பக்கத்திலேயே போய்த் தங்கிட்டான்… இன்றைக்கு வரைக்கும் விருந்தாள் வேத்தாளை மாதிரிதான் வருகிறான்.”
இங்குக் கலைக்கும் குடும்பத்திற்கும் இடையிலான மோதல் மிகக் கடுமையாக விவாதிக்கப்படுகிறது. கலையை நம்பி வாழ்ந்த ஒரு கலைஞன் இறுதியில் எங்குவந்து நிற்கிறான் என்பதற்கான குறியீடே அழகின் தாயின் அவல நிலை.
கதையில் வெளிப்படும் இன்னுமொரு முக்கியமான பரிமாணம் தலைமுறை இடைவெளியாகும். கதைசொல்லியின் குடும்பத்தினர், குறிப்பாக லண்டனிலிருந்து வந்திருக்கும் அக்கா மற்றும் அவரது பையன் ஆகியோரின் மனநிலை, நவீன உலகமயமாக்கலின் விளைவைக் காட்டுகிறது.
அக்காவுக்கும் அவளது மகனுக்கும் கிராமியக் கலைகள் வெறும் அற்ப விஷயங்களாகவும், காலாவதியான பொழுதுபோக்குகளாகவுமே தெரிகின்றன.
தன் சொந்த ஊரின் வேர்களை முற்றிலும் துண்டித்துவிட்டு வெளிநாட்டுப் பண்பாட்டில் திளைக்கும் இவர்களுக்கு, அனுமார் ஆட்டம் என்பது ஒரு ‘ஷோ’ (Show) மட்டுமே.
கதைசொல்லி தன் கிராமத்துக் கலையின் மீதும் அழகின் மீதும் ஒருதலைப்பட்சமான காதலும் ஏக்கமும் கொண்டிருப்பினும், அவனும்கூட அந்த நவீனக் கல்வி முறையாலும் பெருநகர வாழ்வியலாலுமே கட்டமைக்கப்பட்டவன். அவனால் தன் கிராமத்து மரபுகளை முழுமையாகப் உள்வாங்கவோ பாதுகாக்கவோ முடியவில்லை. அவனது ஏக்கம் என்பது வெறும் நினைவலைகளாக மட்டுமே சுருங்கிவிடுகிறது.
கதையின் உச்சக்கட்டம் மிகவும் வலியும் குறியீட்டுத் தன்மையும் கொண்டது. ஊரே எதிர்பார்த்து ஏங்கும் அனுமார் ஆட்டம் நிகழும் தருணம், வாசகருக்குப் பெரும் ஏமாற்றத்தையும் அதேவேளையில் சமூக உண்மையை முகம் அறையும் படியும் உணர்த்துகிறது.
வியர்வையில் நனைந்து, சோர்வுடன், தளர்ந்த நடையுடன் வரும் அழகுவின் உருவம், பாரம்பரியக் கலைகளின் இன்றைய நிலையை அப்படியே பிரதிபலிக்கிறது.
எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, கதையின் இறுதியில் சிறுவன் கேட்கும் கேள்விதான் முக்கியமான திருப்புமுனை: “அனுமாருக்கு எய்ட்டீன் ஃபீட் வாலிருக்கும்னு சொன்னீங்களே அங்கிள்?” என்று கேட்பான். அப்போதுதான் கதைசொல்லி கவனிக்கிறான் — அனுமாருக்கு வாலே இல்லை. இந்த இறுதி வரி ஒட்டுமொத்தக் கதையின் ஆன்மாவாகத் திகழ்கிறது. வாலைக் கழற்றிவிட்ட அனுமார் போல, அழகு தன் கலைக்கான அடையாளங்களையும் வீரியத்தையும் இழந்துவிட்டான்.
இன்று கிராமியக் கலைகள் என்பவை உயிர்ப்புடன் இல்லை; அடையாளங்களை இழந்து, வெறும் சடங்குகளாக, சுவடுகூடத் தெரியாமல் சிதைந்துபோய்விட்டன என்பதையே இந்த இல்லாமை உணர்த்துகிறது.
எழுத்தாளர் பெருந்தேவி தன் ‘அழகு’ சிறுகதை மூலம் தனிமனிதனின் கலைவாழ்வு எவ்வாறு சமூக மாற்றங்களாலும் வறுமையாலும் நசுக்கப்படுகிறது என்பதைச் சமரசமின்றிக் காட்டியுள்ளார். கலையை நம்பித் தன் சொந்த வாழ்க்கையையும் தாயையும் இழந்த அழகு, இறுதியில் தன் சொந்த அடையாளத்தையே (வாலை) இழந்து நிற்பது தமிழ்ச் சூழலில் வாழும் அனைத்து விளிம்புநிலை கலைஞர்களின் நிஜ முகமாகும்.
நவீன நாகரிகத்தின் பளபளப்பிற்குள் அமுங்கிப்போன கிராமிய ஆன்மாவையும் தனிமனிதனின் தனிமையையும் மிகுந்த இரக்கத்துடனும் இறுக்கத்துடனும் பதிவுசெய்துள்ளது இக்கதை.
– – –