இசையிழந்த யாழ்

2006 ஆகஸ்ட் மாதம். வெயில் மெல்ல எரியத் தொடங்கியிருந்த காலம். மண் உலர்ந்து, காற்றிலே தூசி கலந்த வாசம் பரவிக் கொண்டிருந்தது. யாழ்ப்பாணக் குடாநாட்டிலே வாழ்ந்த மக்களுக்கு இந்த வாசம் புதுசல்ல. போர், இடம்பெயர்வு, துக்கம் என எல்லாத்துக்கும் கலந்த ஒரு வாசம்.

நாவற்குழி சந்தியிலே பழைய சைக்கிளைத் தள்ளிக் கொண்டு நடந்து வந்தான் சிவநேசன். வயது இருபத்து இரண்டு. தாடி சரியாக வளராத முகம். கண்களிலே மட்டும் வயசுக்குமீறிய சோர்வு. அவன் அப்பா 1995-லே நடந்த யாழ்ப்பாண இடம்பெயர்விலே காணாமற்போனவன். அம்மா, தங்கை, இவன் என மூணுபேருமே அப்போதிலிருந்து ‘எப்பவும் தற்காலிகம்’ என்று வாழ்ந்த குடும்பம்.

அவனுக்குத் தெரியும். இந்த நாட்கள் சும்மா கடந்து போகப் போறதில்ல. ரேடியோவிலே தினமும் ஒரே செய்தி – “யாழ்ப்பாணத்திலே பதற்றம். இராணுவமும் விடுதலைப் புலிகளும் மத்தியில் மோதல் அதிகரிக்கலாம்.”

இந்த மாதிரி வார்த்தைகள் யாழ்ப்பாணத்து மக்களுக்குப் புதுசு அல்ல. ஆனாலும் 2006-லே அந்த வார்த்தைகள் வேற மாதிரி பயத்தைத் தந்தது.

அதே நேரம், யாழ்ப்பாண கோட்டைக்கு அருகிலுள்ள இராணுவ முகாமிலே லான்ஸ் கோர்ப்பரல் ரமேஷ் தன் துப்பாக்கியைத் துடைத்துக் கொண்டிருந்தான். தென்னிந்தியாவிலிருந்து வந்தவன். வயது இருபத்து ஐந்து. வீட்டிலே அம்மா, ஒரு தங்கை. அவனுக்கு யாழ்ப்பாணம் என்றால் வரைபடத்திலே பார்த்த இடம் மட்டுமே. ஆனா இப்போ அது அவன் உயிருக்கும் மரணத்துக்கும் நடுவிலே நிற்கும் மண்.

“இங்க போரு பெரிசா வரும் போல இருக்கு” என்று அவனோட சீனியர் சொன்னது அவன் காதிலே ஒலித்தது.

ரமேஷுக்கு அரசியல் புரியாது. புலி யார், இராணுவம் யார் என எந்த வேறுபாடு அவனுக்குத் தேவையில்ல. அவனுக்குத் தெரிஞ்சது ஒன்றே – ‘ஆணை கிடைச்சா முன்னாலே போகணும்.’

யாழ்ப்பாண நகரத்திலே, பழைய நூலகத்துக்கு அருகிலுள்ள வீட்டிலே வசித்தாள் மாலதி. பத்திரிகையாளர். போருக்குள்ளே சிக்கிய மக்களின் கதைகளை எழுதுறவள். அவளுக்குப் போர் புதுசல்ல. ஆனா 2006-லே நடந்த மாற்றம் அவளை நடுங்க வைத்தது.

முன்னாடி சத்தம் தூரத்திலிருந்து வரும். இப்போ சத்தம் வீட்டுக்குள்ளே நுழையப் போற மாதிரி இருந்தது.

அவள் தன் டைரியிலே, “இந்தப் போர் வெறும் துப்பாக்கி சத்தம் இல்ல. இது மண்ணுக்குள்ளே புதைந்த பழைய வலிகள் மேலே மீண்டும் மிதிக்கிற சத்தம்” என இப்படித்தான் எழுதினாள்.

ஆகஸ்ட் 11. அந்த நாள் காலை யாழ்ப்பாணம் சாதாரணமாதான் இருந்தது. கடைகள் பாதி திறந்திருந்தது. பஸ் ஓடிக்கொண்டிருந்தது. ஆனாலும் எல்லாருக்கும் மனசுக்குள்ளே ஒரு கேள்வி.

‘இது எவ்வளவு நேரம்?’

மதியம் ஆகும் முன்னாடியே முதல் வெடிச்சத்தம் கேட்டது. பின்னாலே இன்னொன்று.

சிவநேசன் தன் அம்மாவைப் பார்த்து, “அம்மா… ஆரம்பிச்சுடுச்சு போல” என்றான்.

அவள் பதில் சொல்லல. தன் கையில் இருந்த பிளாஸ்டிக் பையிலே அவசியமான சாமான்களை மட்டும் போட ஆரம்பிச்சாள். அனுபவம் அவளுக்குக் கற்றுக் கொடுத்தது, ‘பேசுறதுக்குப் பதிலாத் தயாராக இருக்கணும்’ என்பதைத்தான்.

அதே நேரம், ரமேஷுக்கு ஆணை வந்தது – “Alert. Move positions.”

மாலதி கேமராவை எடுத்தாள். பயம் இருந்தது. ஆனாலும் எழுதாம இருக்க முடியல. யாழ்ப்பாணம் மீண்டும் போருக்குள்ளே நுழைய ஆரம்பித்திருந்தது.

குப்பிளான் காட்டுப் பகுதி. யாழ்ப்பாண நகரத்திலிருந்து சற்று தூரம். தென்னை மரங்களும், புதர்களும், மறைவுகளும் நிறைந்த இடம். அந்தக் காட்டுக்குள்ளே பதுங்கியிருந்தான் கரிகாலன். வயது இருபத்து ஆறு. விடுதலைப் புலிகளின் ஒரு சாதாரண கள வீரன். பெரிய தலைவர்கள், அரசியல் கூட்டங்கள் என அவனுக்கெல்லாம் தூரம். அவன் உலகம் துப்பாக்கி, கட்டளை, உயிர்.

கரிகாலன் யாழ்ப்பாணத்திலேயே பிறந்தவன். 1995 இடம்பெயர்விலே அவனும் அகதியானவன். அப்பாவை இராணுவக் குண்டுவீச்சிலே இழந்தவன். அந்த நாளிலே இருந்து அவன் மனசுக்குள்ளே ஒரு முடிவு உறைந்திருந்தது.

‘இந்த மண்ணிலே பயத்தோட வாழுறதுக்குப் பதிலா, போராடியே சாகலாம்.’

அவனோட கையில் இருந்த AK-47 பழையது. ஆனாலும் அதிலே அவன் நம்பிக்கை வைத்திருந்தான். அவனோட அருகிலே இருந்த சின்னத்துரை சொன்னான் –

“இந்தத் தடவை யாழ்ப்பாணம் சும்மா இருக்காது. மேலிருந்து உத்தரவு வந்திருக்கு.”

கரிகாலன் சிரிச்சான். பின்னர் அவனைப் பார்த்து, “நாம எப்ப சும்மா இருந்திருக்கோம்?” என்று கேட்டான் எள்ளலாக.

அதே நேரம், யாழ்ப்பாண நகரத்திலே சிவநேசன் குடும்பம் இடம்பெயரத் தயாராகிக் கொண்டிருந்தது. அம்மா பிள்ளைகள் கையில் கையெழுத்து மாதிரி பயத்தைப் பிடிச்சுக் கொண்டிருந்தது. 

“இந்தத் தடவை எங்க போறது?” என்று தங்கை கேட்டாள்.

சிவநேசன் பதில் சொல்லல. யாழ்ப்பாணத்திலே பாதுகாப்பான இடம்ணு எதுவுமே இல்லன்ணு அவனுக்குத் தெரியும்.

மாலதி, இராணுவ சோதனைச்சாவடியைத் தாண்டி படம் எடுக்க முயன்றாள்.

“மேடம்! உள்ள போகக் கூடாது” என்று சிப்பாய் சொன்னான்.

“உள்ளே மக்கள் இருக்காங்க” என்று அவள் சொன்னாள்.

அந்த சிப்பாய் ஒரு நிமிஷம் அமைதியா இருந்தான். அவன் முகத்திலே பயமும் குழப்பமும். அவளுக்கும்தான்.

இராணுவ முகாமிலே ரமேஷ் முதன்முறையாகத் துப்பாக்கிச் சத்தத்தை மிக அருகிலே கேட்டான். மண் அதிர்ந்தது. வானம் கிழியுற மாதிரி இருந்தது. 

“Contact front!”

அவன் உடம்பு தானா நகர்ந்தது. பயம் இருந்தது. ஆனாலும் பின்னாலே போக வழியில்ல.

மாலை நேரம். முதல் பெரிய மோதல் நடந்தது. குப்பிளான் காட்டுப் பகுதியிலே இராணுவ வாகனம் ஒன்று குண்டுவீச்சிலே சிக்கியது. புகை, சத்தம், சிதறிய உடல்கள். கரிகாலன் தரையில் படுத்துச் சுட்டுக் கொண்டிருந்தான். அவன் மனசு கல் மாதிரி மாறியிருந்தது. எதிரிலே விழுந்த உடல் யார் என்ற கேள்வியே வரல.

“முன்னாலே போ!” என்று அதிகாரக் குரல் ஒலித்தது.

அதே நேரம், ரமேஷ் தன் நண்பனை இழந்தான். பெயர்கூட சரியாகத் தெரியாதவன். ஆனாலும் அவன் கண் முன்னாலே ரத்தம். 

அந்த இரவு யாழ்ப்பாணம் தூங்கல. ரேடியோ சொன்னது – “இன்றைய மோதலில் இரு தரப்பிலும் பல உயிரிழப்புகள்.”

ஆனா அந்த எண்களுக்குள்ளே மனிதர்கள் இருந்தாங்க.

சிவநேசன் குடும்பம் இருட்டிலே நடந்து கொண்டிருந்தது. மாலதி எழுதிக் கொண்டிருந்தாள். கரிகாலன் துப்பாக்கியை இறுக்கப் பிடித்திருந்தான். ரமேஷ் வானத்தைப் பார்த்தான். யாழ்ப்பாணப் போர், இனிப் பின்வாங்காதுன்ணு எல்லாருக்கும் புரிஞ்சிருந்தது.

ஆகஸ்ட் மாத இறுதி. யாழ்ப்பாணம் இனி நகரமில்லை. அது ஒரு பெரிய அகதி முகாம்போல மாறிக்கொண்டிருந்தது. சாலைகளிலே மக்கள் ஓடினாங்க. கையில் பிள்ளை. தலையிலே சாமான். கண்களிலே பயம்.

சிவநேசன் தன் அம்மாவையும் தங்கையையும் கூட்டிக்கொண்டு வலிகாமம் பக்கம் நடந்தான். பஸ் இல்ல. வண்டி இல்ல. குண்டு விழாத நேரத்தைக் கணக்குப் போட்டுத்தான் நடக்கணும்.

“தண்ணி…,” எனத் தங்கை மெதுவாகக் கேட்டாள்.

சிவநேசன் சுற்றிப் பார்த்தான். உடைந்த குழாயிலிருந்து மஞ்சள் கலந்த நீர் சொட்டிக் கொண்டிருந்தது. அதையும் எடுத்துத்தான் குடிக்க வேண்டிய நிலை.

யாழ்ப்பாண மருத்துவமனை. காயம் பட்டவர்கள் நிறைய. டாக்டர்கள் குறைவு. மின்சாரம் அடிக்கடி போய்க் கொண்டிருந்தது. சிறுமி அழுது கொண்டிருந்தாள். அவள் அம்மா பேச முடியாத நிலையில். மாலதி அந்தக் காட்சிகளைப் பார்த்துக் கண்ணீர் விழுந்தது. ஆனாலும் கேமராவைக் கீழே வைக்க மனசு வரல.

‘இதுவும் எழுதப்படணும்’ என்று அவள் தனக்குள்ளே சொல்லிக் கொண்டாள்.

குப்பிளான் காட்டுப் பகுதி. கரிகாலன் மூன்று நாட்களாகச் சரியா தூங்கல. சாப்பாடு குறைவு. மேலிருந்து உத்தரவு வந்தது – “யாழ்ப்பாணத்திலே இராணுவ அழுத்தத்தை அதிகரிக்கணும்.”

அவன் மனசுக்குள்ளே தயக்கம் வந்தது. மக்கள் ஓடுற காட்சிகள் அவன் கண் முன்னாலே வந்தது. ஆனாலும் அந்த நினைவைத் தள்ளிவிட்டான்.

“இப்போ நிறுத்தினா எல்லாம் வீணுதான்” என நினைத்துத் தன்னைத்தானே சமாதானப்படுத்திக் கொண்டான்.

இராணுவ தரப்பு. ரமேஷ் இப்போ பழைய ரமேஷ் இல்ல. ஒவ்வொரு சத்தத்துக்கும் உடம்பு திடுக்கிடும். இரவு கனவிலேகூட சத்தம்.

அவனோட நண்பன் சொன்னான் – “இந்த இடம் முடிஞ்சா, நாம வீட்டுக்குப் போவோமா?”

ரமேஷ் பதில் சொல்லல, யாழ்ப்பாணம் அவனுக்குள்ளேயே வந்து குடியிருந்ததால்.

செப்டம்பர் ஆரம்பம். வானிலிருந்து குண்டுவீச்சு அதிகரிச்சது. வீடுகள் இடிந்தது. கோயில் மணி சத்தம் குண்டுச் சத்தத்தோட கலந்து கேட்டது. சிவநேசன் குடும்பம் பள்ளிக்கூடத்திலே தங்கியது. நூற்றுக்கணக்கான குடும்பங்கள். ஒரே அறை. ஒரே பயம். அந்த இரவு சிவநேசன் வெளியே வந்து நின்றான். வானத்தைப் பார்த்தான். 

‘இந்த மண் எப்ப நிம்மதியா இருக்கும்?’ என்று தனக்குள்ளே கேட்டான்.

அதே கேள்வி அந்த இரவு யாழ்ப்பாணம் முழுக்க ஒலிச்சது. 

செப்டம்பர் நடுப்பகுதி. கொழும்பிலே குளிரூட்டப்பட்ட அறை. பெரிய மேசை. வரைபடங்கள். சிவப்பு, நீலம், பச்சை கோடுகள். யாழ்ப்பாணம் அங்கே சின்ன குறியீடா மாறியிருந்தது.

“Pressure must continue” என்று ஒருத்தர் சொன்னார். 

“International reaction manageabl,” என இன்னொருவர் கூறினார்.

அந்த அறையிலே யாரும் யாழ்ப்பாண மருத்துவமனை வாசலைப் பார்த்திருக்கல. அகதி பள்ளிக்கூட வாசனை அறிந்திருக்கல. ஆனாலும் அங்க எடுத்த முடிவுகள் இங்க உயிர்களை எடுத்துக் கொண்டிருந்தது.

அதே நேரம், மறைவான இடத்திலே புலிகள் தரப்புக் கூட்டம். “பின்னால போக வழியில்ல. யாழ்ப்பாணத்தை விட்டுக்கொடுக்க முடியாது” என்று கட்டளை இடப்பட்டது. 

கரிகாலனின் கண் முன்னாலே ஒரு கேள்வி மட்டும் தொங்கியது – ‘இந்த முடிவுகளுக்குள்ளே மக்கள் எங்க?’

யாழ்ப்பாண நகரம். அன்று காலை குண்டுவீச்சு முந்தையதைவிட கொடுமையா இருந்தது. வீடுகள் இடிந்தது. கோவில் சுவர் சரிந்தது. கத்தல்கள். சிவநேசன் தன் தங்கையைத் தேடினான். புகை. தூசி. அவன் ஓடினான். சின்ன உடல் தரையிலே. உயிர் இருந்தது. ஆனாலும் கண்கள் பயத்திலே உறைந்திருந்தது. 

யாழ்ப்பாண மருத்துவமனை முழுக்க இரத்த வாசனை. மாலதி எழுதினாள் –  “இது இரண்டு தரப்புகளின் வெற்றிக் கணக்கல்ல. இது உடைந்த எலும்புகளின் கணக்கு.”

அவள் கட்டுரை வெளியே போனது. சிலர் படித்தாங்க. சிலர் கோபப்பட்டாங்க. மேல்மட்டத்திலே அதைப் ‘பாதுகாப்பு பிரச்சனை’ என்று கருதியது.

அக்டோபர் தொடக்கம். ஒரே நாளிலே பல இடங்களிலே மோதல். வானிலிருந்து குண்டு. தரையிலிருந்து சுட்டு. 

குப்பிளான் காட்டுப் பகுதியிலே கரிகாலன் முன்னாலே போனான். திடீர்ணு வெடிப்பு. அவன் காது ஒலிக்காம போச்சு. தரை சுழன்றது. அவன் எழ முயன்றபோது, அருகிலே இருந்த சின்னத்துரை அசையாம கிடந்தான். கரிகாலன் அந்த நிமிஷம் புரிஞ்சுக் கொண்டான், ‘வெற்றி’ என்ற சொல்லுக்கு இங்க அர்த்தமே இல்லயென.

அதே நேரம், ரமேஷ் முன்னணிக் கோட்டிலே இருந்தான். 

“Advance!”

அவன் ஓடினான். ஒரு சுடு. அவன் தோளிலே தீ. தரையிலே விழுந்தான். வானத்தைப் பார்த்தான். “அம்மா…” எனக் கதறினான். 

அந்த இரவு.  ரேடியோ சொன்னது –  “இன்றைய நாளில் பெரும் உயிரிழப்புகள்.”

எண்கள் மட்டும். ஆனா யாழ்ப்பாணத்திலே அந்த இரவு ஒவ்வொரு வீட்டிலும் ஒரு பேர் குறைவா இருந்தது. 

அக்டோபர் 29. காலை நேரம் யாழ்ப்பாணம் சற்று அமைதியாக இருந்தது. அந்த அமைதி நிம்மதியல்ல. களைப்பின் அமைதி. அழுகையின் பின் வரும் மௌனம். ரேடியோ மெதுவாக சொன்னது – “யாழ்ப்பாணப் பகுதியில் மோதல்கள் தற்காலிகமாக நிறுத்தப்பட்டுள்ளன.”

‘தற்காலிகம்’ என்ற சொல் யாழ்ப்பாணத்து மக்களுக்குப் பழகிப்போன வார்த்தை. சிவநேசன் பள்ளிக்கூட அகதி முகாமிலிருந்து வெளியே வந்தான். சுற்றிப் பார்த்தான். தெரிந்த முகங்கள் குறைஞ்சிருந்தது. சிலர் திரும்ப வரல. சிலரால திரும்ப வர முடியல. அவன் தங்கை இன்னும் பேசல. குண்டுச் சத்தம் அவள் காதுக்குள்ளேயே நின்று போனது. 

அம்மா மெதுவாகக் கேட்டார், “வீடு இருக்குமோ?”

சிவநேசன் பதில் சொல்லல. ‘வீடு இருந்தாலும், வாழ்க்கை அங்கே இருக்குமா?’ என்ற கேள்வி அவன் மனசுக்குள்ளேயே சுழன்றது.

யாழ்ப்பாண மருத்துவமனை. காயம் பட்டவர்கள் குறைந்தாங்க. ஆனாலும் மருந்து வாசனையோடு சேர்ந்து வெறுமை பரவியிருந்தது. சில படுக்கைகள் காலி. அது நல்ல செய்தியல்ல. 

மாலதி தன் கடைசி குறிப்பை எழுதினாள் – “இந்தப் போர் முடிந்ததா? இல்லை. இது குண்டுச் சத்தம் இல்லாமல் தொடரப் போகிறது – நினைவுகளிலே, கனவுகளிலே, குழந்தைகளின் மௌனத்திலே.”

அவள் கட்டுரை வெளிநாட்டுப் பத்திரிகையிலே வெளிவந்தது. சிலர் பாராட்டினாங்க. சிலர் மிரட்டினாங்க. உண்மை எப்பவும் பாதுகாப்பானதில்லை.

குப்பிளான் காட்டுப் பகுதி. கரிகாலன் காயங்களோடே உயிர்த் தப்பினான். ஆனாலும் அவன் நண்பர்கள் திரும்ப வரல. சின்னத்துரை பெயர் இப்போ ஒரு நினைவு மட்டும். அவன் துப்பாக்கியை மண்ணிலே வைத்துவிட்டு, அதையே உற்றுப் பார்த்தான்.

‘இது என்னைக் காப்பாத்திச்சா, இல்ல என்னை நாசம் பண்ணிச்சா?’ எனத் தனக்குள்ளேயே கேட்டுக் கொண்டான்.

அவனுக்குப் பதில் கிடைக்கல.

இராணுவ முகாம். ரமேஷ் மருத்துவமனையிலே விழித்தான். தோளிலே கட்டு. உயிர் இருந்தது. ஆனாலும் உள்ளே ஏதோ தவறாகிப் போயிருந்தது. 

அவன் அம்மாவுக்குக் கடிதம் எழுதினான் – “நான் உயிரோட இருக்கேன். ஆனா நான் வந்தவன் மாதிரி திரும்ப வர முடியுமாணு தெரியலை.”

மாலை நேரம். யாழ்ப்பாணத்திலே சூரியன் மறைந்தது. அந்த நாள் மட்டும் இல்ல. பல உயிர்களோட கனவுகளிலுங்கூட.

சிவநேசன் கடற்கரை பக்கம் நின்றான். காற்று மிதமாக வீசியது. மண் வாசம் இன்னும் இருந்தது. ‘இந்த மண் எப்ப நிம்மதியா இருக்கும்?’ எனத் தனக்குள்ளேயே கேட்டான். எந்தப் பதிலும் அவனுக்குள்ளிருந்து வரவில்லை. 

– – –