‘வெண்முரசு’ என்ற மகத்தான நாவல் தொடரின் ஆறாவது பகுதி ‘வெண்முகில் நகரம்’. இந்த நாவல், சாதாரணமாக ஒரு கதை மட்டுமல்ல, மனிதர்களின் கனவுகள், அவர்களின் ஆசைகள், துன்பங்கள், ஒன்றிணைவு மற்றும் பிரிவு போன்ற ஆழமான உணர்ச்சிகளை வெளிப்படுத்தும் ஓர் உன்னத சிந்தனைக் களஞ்சியம் ஆகும்.
முதலில், எழுத்தாளர் ஜெயமோகன் “வெண்முகில் நகரம்” என்ற பெயரையே ஒரு குறியீடாகப் பயன்படுத்துகிறார். “வெண்முகில்” என்பது வெண்மையான மேகம். மேகம் எப்போதும் மாறிக் கொண்டே இருக்கும் — ஒரு நேரத்தில் இணையும், மறுநேரத்தில் உதிர்ந்து பிரியும். இதேபோல் மனித வாழ்க்கையும், சமூக உறவுகளும், நாடுகளும் — எல்லாம் ஒன்றிணையும், பின்னர் பிரியும். இதனை எழுத்தாளர் ஜெயமோகன் மிகச் சிந்தனையுடன் “ஊழின் விளையாட்டு” என்று குறிப்பிடுகிறார்.
மேகம் வானத்தில் தனித்தனியாகத் தெரிந்தாலும், அவை எல்லாம் ஒரே வானத்தின் பாகங்களே. அதுபோல மனிதர்கள் தனித்தனியாக வாழ்ந்தாலும், அவர்களின் உள்ளம் ஒரே மனம், ஒரே ஆசை, ஒரே கனவு கொண்டது. இதுவே இந்த நாவலின் மையச் சிந்தனை. “தனித்துக் கிடக்கும் சிறுநிலங்களையும் நல்மனங்களையும் இணைப்பதும், இணைந்திருக்கும் பெருநிலத்தைப் பங்கிட்டுப் பிரிப்பதும்” எனும் வரி இதை மிகத் தெளிவாக உணர்த்துகிறது.
அதாவது, மனிதர்களிடையே ஒன்று சேர்க்கும் சக்தியும், பிரிக்கச் செய்கிற சக்தியும் எப்போதும் இயற்கையின் இரு பக்கங்களாகவே இருக்கும். நன்மை, ஆசை, சுயநலம், அதிகாரம் — இவை எல்லாம் சேர்ந்து சமூகத்தின் உருவத்தையும் அதன் சிதைவையும் தீர்மானிக்கின்றன. எழுத்தாளர் ஜெயமோகன் இதை மேகங்களின் இயக்கத்தோடு ஒப்பிட்டு மிகவும் அழகாகச் சொல்கிறார்.
“வெண்முகில் நகரம்” என்பது திரௌபதி உருவாக்க நினைக்கும் இந்திரபிரஸ்தம் என்ற புதிய நகரமாகும். அந்த நகரம், வெறும் கட்டடங்களின் தொகுப்பல்ல. அது ஒரு கனவு, ஒரு பெரும் விழைவு, ஒரு புதிய உலகை உருவாக்கும் முயற்சி. திரௌபதி மட்டுமல்ல, பாரதத்தின் ஒவ்வொரு அரசனுக்கும், அரசிக்கும், வீரனுக்கும் இந்த நகரம் ஒரு “கனவின் வடிவம்”. அதனால் அது மனித ஆசையின் உருவம் என்றே கூறலாம்.
எழுத்தாளர் ஜெயமோகன் இதை “ஒவ்வொரு சக்கரவர்த்திக்கும் சக்கரவர்த்தினிக்கும் கனவில் உருவான பெருநகரம்” என்று கூறுகிறார். அதாவது, எல்லோரும் தமக்கான சிறந்த உலகை, ஒரு கனவுப் பேரரசை நினைத்து உருவாக்க விரும்புகிறார்கள். ஆனால், அந்த நகரம் உருவாகும் போது, அதற்குள் நிறைந்திருக்கும் ஆசைகளும் ஆட்சிக் கோரிக்கைகளும், பல சமயங்களில் அதைச் சிதைக்கவும் செய்யும். இதுவே மனித சமூகத்தின் இயல்பு — உருவாக்கமும் அழிவும் ஒன்றோடு ஒன்று பின்னிப் பிணைந்திருக்கும்.
மொத்தத்தில், இந் நாவல் என்பது ஒரே நேரத்தில் கனவுகளின் நகரமாகவும், நிதர்சனத்தின் பிரதிபலிப்பாகவும் விளங்குகிறது. அது மனித மனங்களின் ஒன்றிணைவு, பிரிவு, ஆசை, அதிகாரம், தியாகம், பொறாமை — இவை அனைத்தையும் மேகத்தின் இயல்பைப் போல் வடிவம் மாறிக் கொண்டே வெளிப்படுத்துகிறது.
எழுத்தாளர் ஜெயமோகன், ஒரு நகரம் கட்டப்படும் செயலை மட்டும் விவரிப்பதில்லை; அந்த நகரத்தின் வழியாக மனித உள்ளத்தின் ஆழத்தை ஆராய்கிறார். ஒவ்வொருவரின் கனவிலும் ஒரு “வெண்முகில் நகரம்” இருக்கிறது; ஆனால், அதை நிதர்சனமாக்கும் போது பல வேறுபாடுகள் உருவாகின்றன.
இவ்வாறு பார்க்கும்போது, ‘வெண்முகில் நகரம்’ என்பது ஒரு நாவல் மட்டுமல்ல — மனித சமூகம், அதன் கனவுகள், அதன் கொதிப்புகள், அதன் தத்துவம் ஆகியவற்றின் பெரும் உவமைச்சித்திரம் ஆகும்.
எழுத்தாளர் ஜெயமோகன் மிக அழகாக மனிதர்களின் உள்ளுணர்வையும், அவர்களின் உறவுகளின் இயல்பையும் மேகங்களின் இயக்கத்தோடு ஒப்பிட்டு விளக்குகிறார். மேகம் வானில் இணைந்து பெரியதாகவும், பிறகு சிதறி தனித்தனியாகவும் ஆகிறது. அதேபோல மனித மனங்களும் சில நேரங்களில் ஒன்றிணைந்து உறவுகளை உருவாக்குகின்றன, பின்னர் பிரிந்து தனிமையாகிப் போகின்றன, சில சமயங்களில் மீண்டும் இணைகின்றன. இந்த இணைவும் பிரிவும் இயற்கையின் ஒரு பகுதியே. அதற்கு நம்மால் ஒரு வரம்பையும் விதிமுறையையும் வகுக்க முடியாது என்று எழுத்தாளர் ஜெயமோகன் உணர்த்துகிறார்.
மனித வாழ்க்கை என்பது முழுவதும் உறவுகளின் ஜாலமே. நம்மால் யாருடன் இணைகிறோம், யாரிடமிருந்து பிரிகிறோம் என்பவை அனைத்தும் நம்முடைய விருப்பத்தால் மட்டும் தீர்மானிக்கப்படுவதில்லை. அதில் “ஊழ்” எனப்படும் விதி அல்லது காலத்தின் ஆட்டம் முக்கிய பங்காற்றுகிறது. நம்முடைய முயற்சிகளும் எண்ணங்களும் இருந்தாலும், சில நிகழ்வுகள் இயற்கையால் அல்லது காலத்தின் இயல்பால் நிகழ்ந்து விடுகின்றன. இதுவே “ஊழின் ஆடல்” என்று குறிப்பிடப்படுகிறது.
இந்த நாவலில், மனித மனங்கள் இப்படிப்பட்ட விதத்தில் செயல்படுகின்றன என்று எழுத்தாளர் ஜெயமோகன் கூறுகிறார். சிலர் ஒருவருடன் இணைகிறார்கள், சிலர் பிரிகிறார்கள், மீண்டும் இணைகிறார்கள் — ஆனால் இதற்கெல்லாம் ஒரு கணக்கிட்ட முறை இருக்காது. சில சமயம் அது ஓர் ஒழுங்கு போலத் தோன்றும்; சில வேளைகளில் அந்த ஒழுங்கை மீறியபடியும் இருக்கும். இதுவே வாழ்க்கையின் உண்மையான மர்மம்.
இந்த ஊழின் ஆட்டத்தையும் மனித உறவுகளின் மாறுபாடுகளையும் முழுமையாகப் புரிந்துகொண்ட ஒரே நபர் இந்த நாவலில் உள்ளார் — அவர் இளைய யாதவர் (ஸ்ரீகிருஷ்ணர்). அவர்தான் ‘வெண்முகில் நகரம்’ நாவலின் மையக் கதாபாத்திரம் மட்டுமல்ல, முழு கதையையும் இயக்கும் மறைமுக சக்தி. அவர் ஒரு சாதாரண மனிதராக இல்லாமல், ஒரு தத்துவஞானியாகவும், சிந்தனையாளராகவும், ஊழின் திசையை அறிந்த ஒருவராகவும் காட்டப்படுகிறார்.
இளைய யாதவர் கதையின் பல முக்கிய தருணங்களில் மட்டுமே வெளிப்படையாகச் செயல்படுகிறார். ஆனால், அந்த சில தருணங்களே கதையின் திசையையும் முடிவையும் தீர்மானிக்கின்றன. அவர் நேரடியாகக் களத்தில் இல்லாத போதிலும், நிகழ்ச்சிகளின் பின்னால் இயற்கையின் ஓட்டத்தைப் போல அமைதியாகக் கதையை நடத்துகிறார். இதனால் அவரை எழுத்தாளர் ஜெயமோகன் “மகாபாரதம் எனும் மாபெரும் அறக்கப்பலின் சுக்கான் (நடத்துபவர்)” என்று குறிப்பிடுகிறார்.
அவர் அஸ்தினபுரியை எந்த வன்முறையுமின்றி இரண்டு பகுதிகளாகப் பிரிக்க வைக்கிறார். அதாவது, அரசியல் பிரச்சினைகளையும் ஆட்சிக் கோரிக்கைகளையும் யாரையும் காயப்படுத்தாமல் தீர்த்துக்கொள்ளும் வல்லமை அவரிடம் உள்ளது. திருதராஷ்டிரனின் முன்பாகப் பாண்டவர்களையும் கௌரவர்களையும் இணைந்து நிற்கச் செய்வதும் அவரது சொல்லாற்றல் திறமைக்குச் சான்று. அவர் நிகழ்வுகளின் சரியான தருணத்தை உணர்ந்து, அனைவரையும் அதற்கேற்பச் செயல்பட வைக்கிறார்.
எல்லாம் ஒழுங்காக முடிந்ததும், அவர் எந்தப் பெருமையும் எதிர்பார்க்காமல் அமைதியாக விலகிச் செல்கிறார். அவர் மேகத்தைப் போல — மெதுவாக வந்து தன் பணியை முடித்து, மீண்டும் மென்மையுடன் விலகிச் செல்கிறார்.
மொத்தத்தில், இந்த நாவல் மனித உறவுகளின் இயல்பையும், விதியின் ஆட்டத்தையும், அறிவு மற்றும் சொல்லாற்றலால் உலகை ஒழுங்குபடுத்தும் ஒருவரின் தத்துவசிந்தனையையும் வெளிப்படுத்துகிறது. “வெண்முகில் நகரம்” நாவலில் இளைய யாதவர் ஊழின் இயக்கத்தை அறிந்த மேகமென, அமைதியாகப் பேருலகை வழிநடத்தும் மனித ஞானத்தின் வடிவம் என்று சொல்லலாம்.
இந்நாவல், திரௌபதி என்ற பெரும் பாத்திரத்தின் தத்துவச் சிறப்பையும், அவளின் உருவம் மானுடத்தைத் தாண்டிய ஒரு சக்தி வடிவமாக எழுத்தாளர் ஜெயமோகன் எவ்வாறு சித்தரிக்கிறார் என்பதையும் விளக்குகிறது. இங்குத் திரௌபதி, சாதாரண மனிதப் பெண்ணாக அல்லாது மானுடக் கொற்றவையாக — அதாவது மனித வடிவில் தெய்விக சக்தியை உடையவளாகக் காட்டப்படுகிறாள்.
எழுத்தாளர் ஜெயமோகன், “கொற்றவையின் மானுட வடிவமே திரௌபதி” என்று தொடங்குகிறார். கொற்றவை என்பது போரின் தெய்வம் — வீரமும் தியாகமும் நிறைந்த ஆற்றல் வடிவம். அதே தெய்விக ஆற்றல் மனித வடிவில் வந்ததே திரௌபதி என்று கூறுகிறார். இதுவே அவளின் முக்கிய தத்துவப் பொருள்.
அவளுக்கு “ஆறு கரங்கள்” உள்ளதாகச் சொல்லப்படுவது ஒரு குறியீடு. அது உடலின் உருவத்தைச் சுட்டுவது அல்ல; அவளின் ஆறு சக்திகளைக் குறிக்கிறது. அவை ஆறு பருவங்களாகக் கொள்ளப்படுகின்றன — அதாவது, இயற்கையின் ஆறு பரிமாணங்களாகும். இதன் மூலம், திரௌபதி ஒரு மனிதராக இருந்தாலும், அவளின் மனம் இயற்கையின் அனைத்துப் பரிமாணங்களையும், சக்திகளையும் தன்னுள் கொண்டதாக எழுத்தாளர் ஜெயமோகன் உணர்த்துகிறார்.
அவளின் ஐந்து கணவர்களும் அவளது கைகளில் பிடிக்கப்பட்டவர்கள் என்கிறார் எழுத்தாளர் ஜெயமோகன். இதன் பொருள், பாண்டவர்கள் ஐவர் திரௌபதியின் வழிநடத்தலுக்குள் இருக்கின்றனர். அவர்கள் தெய்விக வீரர்களாக இருந்தாலும், அவர்களின் இலக்கு, இயக்கம், திசை ஆகியவற்றைத் தீர்மானிப்பது திரௌபதியின் ஆற்றல். அவள் தன் கைகளால் அவர்களை வழிநடத்துகிறாள்.
“ஆறாவது கை முற்றிலும் அவளுக்குரியது” என்கிறார் எழுத்தாளர் ஜெயமோகன். அதாவது, அந்த ஆறாவது கை என்பது அவளின் தனிப்பட்ட சக்தி. அது மற்றவர்களுக்கு அடிமையான கை அல்ல; அது அவளின் சுய அறிவு, சுய ஆட்சிச் சக்தி, தெய்விக ஆற்றல். இதன் மூலம், அவள் ஆண்களால் உருவாக்கப்பட்ட உலகில் ஒரு பெண் தன் அடையாளத்தையும் ஆற்றலையும் தன்னிச்சையாக நிலைநிறுத்துகிறாள் என்பதைக் குறிக்கிறது.
திரௌபதியின் ஐந்து கணவர்கள் ஐந்து படைக்களங்கள் எனக் கூறப்படுகிறது. ஒவ்வொருவரும் வேறு வேறு தன்மைகள் கொண்டவர்கள் — யுதிஷ்டிரன் நியாயம், பீமன் வலிமை, அர்ஜுனன் வீரத்திறன், நகுலன் அழகு, சகதேவன் ஞானம். இந்த ஐந்து தன்மைகளும் சேர்ந்து திரௌபதியின் முழுமையை உருவாக்குகின்றன. அவளின் வலிமை இவர்களால் வெளிப்படுகிறது; ஆனால், இவர்களின் ஆற்றலுக்கு உயிர்க் கொடுப்பது திரௌபதியே!.
அவள் ஐம்பூதங்களை அடக்கிய ஆறாம் பூதம் எனப்படும் அஸ்தினபுரியை நோக்கி எழுகின்றாள். இது மிகப் பெரிய குறியீடாகும். அஸ்தினபுரி மனித ஆசைகளின், அரசியல் வலிமையின், பேராசையின் அடையாளம். திரௌபதி அங்கு செல்வது, மனிதம் தெய்விக நிலையை அடைய முயலும் ஓர் உவமையாகும்.
இங்கு எழுத்தாளர் ஜெயமோகன் குந்தி தேவியையும் ஒப்பிட்டுச் சொல்கிறார். குந்தி முன்னர் தன் மகன்களைத் தானே வழிநடத்தினாள்; ஆனால், திரௌபதி வந்தபின், அந்தப் பொறுப்பு திரௌபதிக்கே சென்றுவிடுகிறது. குந்தி தன் மகன்களைப் “படைக்களங்கள்” போலக் கொண்டு, திரௌபதியைத் தெய்விக நிலைக்கு உயர்த்துகிறாள். இது ஒரு தலைமுறை மாற்றத்தின் சின்னம் — ஒரு பெண்ணிடமிருந்து மற்றொரு பெண்ணுக்குச் செல்லும் ஆற்றல் பரிமாற்றம்.
மொத்தத்தில், இந்த நாவல் திரௌபதி ஒரு தெய்விகப் பெண் சக்தியின் பிரதிநிதி என்பதை விளக்குகிறது. அவள் ஒரு பெண் என்ற மனித வரம்பைத் தாண்டி, இயற்கையின் ஆறு சக்திகளையும் ஒருங்கே உடைய மானுடக் கொற்றவையாக எழுந்து நிற்கிறாள். அவள் வழிநடத்தும் ஆற்றலே பாண்டவர்களின் வெற்றிக்கும், மனித சமூகம் நீதியை அடைவதற்கும் காரணமாகிறது.
எழுத்தாளர் ஜெயமோகன், இந் நாவலில் இடம்பெறும் இரண்டு முக்கியமான கதைமாந்தர்களான சாத்யகி மற்றும் பூரிசிரவஸ் பற்றி விரிவாக விளக்குகிறார். இவர்கள் இருவரும் நாவலின் தத்துவத்தை மனித மனத்தின் அடிப்படையில் வெளிப்படுத்தும் பிரதிநிதிகள். தெய்விக ஆற்றல்களாக இல்லாமல், இயல்பான மனித உணர்வுகளுடன் வாழும் சாதாரண மனிதர்களாகவே அவர்கள் சித்தரிக்கப்படு கிறார்கள்.
எழுத்தாளர் ஜெயமோகன், “இவர்கள் நம்மைப் போன்ற எளிய மானுடர்கள்” என்று கூறுகிறார். இதன் பொருள் — அவர்கள் நம்முடைய வாழ்விலும் காணப்படும் இயல்பான மனித குணங்களையும் குறைகளையும் கொண்டவர்கள். இதனால் வாசகர்கள் அவர்களிடம் தங்களை அடையாளம் காண முடிகிறது. பெரும்பாலும் மாபெரும் காவியங்களில் வீரர்கள் தெய்விக ஆற்றலுடன் காணப்படுவர்; ஆனால், இங்கே சாத்யகி, பூரிசிரவஸ் இருவரும் மனவெளியில் நம்மைப் போலவே குழப்பத்துடனும் ஆசையுடனும் வாழ்கிறார்கள். அதனால், அவர்கள் கதையின் “நெருக்கமான” மனித முகமாகத் தெரிகிறார்கள்.
சாத்யகி — எந்தப் பயனையும் எதிர்பார்க்காமல் இளைய யாதவரிடம் தன்னை முழுமையாக அர்ப்பணிக்கிறார். அவருக்குள் இருக்கும் பணிவும், உண்மையுந்தான் அவரின் முக்கிய குணம். அவர் தன் நலனை நினைப்பதில்லை; தன் தலைவரின் நலனை, ஓர் உயர்ந்த இலக்கை மட்டுமே நினைத்து நடக்கிறார். இது ஒரு உண்மையான “சாதாரண மனிதனின்” உயர்ந்த பண்பு — தன்னலமற்ற நம்பிக்கை.
இதற்குப் பதிலாகப் பூரிசிரவஸ், கொஞ்சம் வேறுபட்ட மனநிலை கொண்டவர். அவர் தன் முன்னேற்றத்திற்காகக் கௌரவர்களுடன் இணைகிறார். அவர் தவறானவன் அல்லர்; ஆனால், தன்னுடைய விருப்பங்களையும் சாதனைகளையும் முன்னிலைப்படுத்துபவன். இதுவும் ஒரு மனித இயல்பு — நம்மில் பலருக்குள்ளும் இப்படிப் பட்ட சுயநலம், சாதனைக்கான ஆசை, சாத்தியத்தின் பக்கம் சாயும் மனம் இருக்கும்.
எழுத்தாளர் ஜெயமோகன் கூறுவது போல, “நம்முள் சிலர் சாத்யகியாகவும் பலர் பூரிசிரவஸாகவும் இருப்பது இயல்பே.” இதன் மூலம் அவர் மனித இயல்பின் இரு முகங்களைக் காட்டுகிறார் — ஒன்று நம்பிக்கையால் நிறைந்தது, மற்றொன்று பயனையும் முன்னேற்றத்தையும் நோக்குவது. இந்த இரு நிலைகளும் நம் வாழ்வின் அங்கங்களாகவே உள்ளன. ஒரே மனிதனுக்குள்கூட சில நேரங்களில் சாத்யகியின் பணிவும், சில நேரங்களில் பூரிசிரவஸின் ஆசையும் மாறி மாறி வெளிப்படக்கூடும்.
எழுத்தாளர் ஜெயமோகன் இந்த இரு குணங்களையும் நிஜமாகவும் நுணுக்கமாகவும் சித்தரித்திருக்கிறார். அவர்கள் எந்த மிகப்பெரிய வீரர்களாகவோ தெய்வீக நாயகர்களாகவோ இல்லாமல், நம் மனத்தின் பிரதிபலிப்பாகவே தோன்றுகிறார்கள். இதனால் வாசகர்கள் அவர்களுடன் மனதளவில் இணைகிறார்கள். சாத்யகியில் நம்பிக்கை, நம்பகத்தன்மை, அர்ப்பணிப்பு ஆகியவை தெரிகின்றன; பூரிசிரவஸில் மனித ஆசை, எதிர்பார்ப்பு, தன்னலத்தின் நிழல் தெரிகிறது. இந்த இரு பாத்திரங்களின் வழியாக மனிதனின் முழுமையான மன உருவத்தை எழுத்தாளர் ஜெயமோகன் காட்டுகிறார்.
இவ்வாறு, எழுத்தாளர் ஜெயமோகன் அவர்களின் கலைப்பண்பு இங்கே வெளிப்படுகிறது. மனிதன் எவ்வளவு பெரிய காவிய உலகில் இருந்தாலும், அவனின் மனம் எளிமையான உணர்வுகளால் இயங்குகிறது என்பதை அவர் நமக்குப் புரியவைக்கிறார்.
முடிவாக, ‘வெண்முகில் நகரம்’ நாவலில் சாத்யகி, பூரிசிரவஸ் ஆகியோர் நம்மைப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தும் குண வடிவங்கள். அவர்கள் வழியாக மனித வாழ்வின் உண்மையான உள் நிலைகள் — நம்பிக்கை, சுயநலம், தியாகம், முன்னேற்றம் ஆகியவை வெளிப்படுகின்றன. அதனால் அவர்களைப் படைத்த எழுத்தாளர் ஜெயமோகன் அவர்களுக்கு நாம் நன்றிக்கடன்பட்டவர்களே!.
இந்த நாவலில் இடம்பெறும் சாத்யகி மற்றும் பூரிசிரவஸ் என்ற இரு கதைமாந்தர்களின் வாழ்க்கைச் செயல்கள், அவர்களது முடிவுகள், அவற்றின் ஆழமான தத்துவப் பொருள் ஆகியவற்றை எழுத்தாளர் ஜெயமோகன் விளக்குகிறார். இவர்களின் வழியாக மனித வாழ்க்கையின் உண்மையான அர்த்தங்களையும் உலகியலின் மாயைகளையும் புரிந்துகொள்ள முடியும் என்பதை இது உணர்த்துகிறது.
சாத்யகி மற்றும் பூரிசிரவஸ் இருவரும் ஒரே உலகில் வாழும் மனிதர்கள் என்றாலும், அவர்கள் நடக்கும் வழிகள் மாறுபட்டவை. சாத்யகி, எந்த எதிர்பார்ப்புமின்றி தன் கடமையையே கடவுளுக்காகச் செய்கிறவர். அவர் தன்னுடைய செயல்களைத் தன் நன்மைக்காக அல்லாமல், ஓர் உயர்ந்த நோக்கத்திற்காகச் செய்கிறார். இதுவே கர்மயோகம் எனப்படும் தத்துவத்தின் அடிப்படை. எழுத்தாளர் ஜெயமோகன், “சாத்யகி கண்டடைந்துள்ள கர்மயோகமே சிறந்த வழி” என்று கூறுவதன் மூலம், சாத்யகி மனித வாழ்க்கையில் பின்பற்றத்தக்க வழியைச் சுட்டிக்காட்டுகிறார்.
இதற்கு மாறாக, பூரிசிரவஸ் தன் நன்மைக்கும் முன்னேற்றத்திற்கும் தன்னை வல்லோரிடம் அடகுவைத்துக் கொள்கிறார். அவர் செயல்களில் உள்ள ஆற்றல் சுயநலத்தோடு கலந்தது. அதனால் அவர் பல வெற்றிகளையும் தோல்விகளையும் அனுபவிக்கிறார். சாத்யகி தெய்வத்தால் வாழ்த்தப்படுபவர்; பூரிசிரவஸ் தெய்வத்தால் “விளையாடப்படுபவர்” என எழுத்தாளர் ஜெயமோகன் கூறுவது மிகச் சிந்தனையூட்டும். அதாவது, ஒருவர் தன் செயலை இறைவனுக்காகச் செய்தால் அவர் தெய்வத்தின் வழியிலே உயர்கிறார்; ஆனால், ஒருவர் தன் ஆசைக்காகச் செயல்பட்டால், தெய்வத்தின் ஆட்டத்தில் ஒரு பாவையாகிவிடுகிறார்.
இந்த இரண்டு மனிதர்களின் வாழ்க்கை நமக்குள் உள்ள இரு நிலைகளையும் பிரதிபலிக்கிறது. சாத்யகி நம் மனத்தின் பிரதிபலிப்பு — நாம் அடைய விரும்பும் உயர்ந்த நிலை; பூரிசிரவஸ் நம் உண்மை நிலை — ஆசை, வெற்றி, தோல்வி ஆகியவற்றில் சிக்குண்ட மனிதன். எழுத்தாளர் ஜெயமோகன் இதையே “சாத்யகி கண்ணாடியில் தெரியும் நமது பிம்பம்; பூரிசிரவஸ் அந்த பிம்பத்தின் நிஜ உருவம்” என விளக்குகிறார்.
நம்மில் ஒவ்வொருவரும் பூரிசிரவஸைப் போலவே வாழ்க்கையில் ஆசையால், போட்டியால், சோதனையால் வழிநடத்தப்படுகிறோம். அவரின் வெற்றியிலும் தோல்வியிலும் நம்முடைய உள்ளமும் அதே உணர்வை அனுபவிக்கிறது. அதனால் பூரிசிரவஸின் வாழ்க்கை நமக்கு நெருக்கமானதாகிறது. அவனின் வெற்றியில் நாம் மகிழ்கிறோம், அவனின் தோல்வியில் நாம் வருந்துகிறோம். இது நம்முள் உறைந்துள்ள “மனித இயல்பின் பிரதிபலிப்பு.”
இதே நேரத்தில், சாத்யகி நமக்கு ஒரு வழிகாட்டி. அவர் நம்மை உலகின் மாயையில் இருந்து மீட்டெடுக்கும் ஓர் ஒளிவிளக்காக நிற்கிறார். அவரது கர்மயோகம் நமக்கு நினைவூட்டுவது — மனிதன் தன் கடமையை உண்மையுடன், தன்னலமின்றி செய்ய வேண்டும்; அதன் பலனைப் பற்றிக் கவலைப்படக் கூடாது. இதுவே வாழ்வை உயர்வாக மாற்றும் நெறி.
‘மனித வாழ்க்கை’ என்பது, செயலும் சிந்தனையும் சமநிலையாக இருக்க வேண்டியது. சாத்யகி தெய்வத்தின் வழி; பூரிசிரவஸ் மனிதத்தின் வழி. இரண்டையும் புரிந்துகொண்டால்தான் வாழ்க்கையின் அர்த்தம் முழுமையாக வெளிப்படும்.
மொத்தத்தில், எழுத்தாளர் ஜெயமோகன், இந்த இரு பாத்திரங்களின் வழியாக மனிதனின் உள்மனப் போராட்டத்தையும், கர்மயோகத்தின் தத்துவத்தையும், வாழ்வின் நுண்ணிய உண்மைகளையும் நம்முன் நிறுத்தியுள்ளார்.
– – –