‘வெண்முரசு’ என்ற மகாகாவிய நாவல் தொடரில் ஒன்பதாவது பகுதி ‘வெய்யோன்’. “வெய்யோன்” என்றால் சூரியன். சூரியன் தன் வெளிப்புறத்திலும் உள்ளார்ந்த பகுதியிலும் எரிந்துக் கொண்டே இருக்கும் ஓர் ஆற்றல் மையம். அது ஒளியையும் வெப்பத்தையும் வெளியே அனுப்பி உலகை ஒளிரச் செய்கிறது. ஆனால், அதே சூரியனின் உள்ளார்ந்த பகுதியில் எரியும் அந்தக் கொதிநிலை, அந்த உள் வெப்பம் வெளிப்படையாக வெளியில் தெரியாது. அதுபோலவே, இந்த நாவலில் சூரியபுத்ரன் கர்ணனும் வெளியில் காட்டும் உருவமும் அவனுள் எரிந்து கொண்டிருக்கும் மனநிலையும் முற்றிலும் வேறுபட்டவை.
கர்ணன் கடலடியில் குமுறும் எரிமலையைப் போன்றவன் என எழுத்தாளர் ஒப்பிடுகிறார். கடலின் அடியில் எரிமலை கொதித்தாலும் அதன் புகை, ஒளி, துளியனல் எதுவும் வெளியில் வெளிப்படையாகக் காண முடியாது. அது தன் அகத்தில் மட்டுமே கொதித்து எரிகிறது. அதுபோல் கர்ணனின் உள்ளார்ந்த உலகம் தீயாக எரிந்தாலும் அது அவன் முகத்தில், செயலில், வெளிப்புற வாழ்வில் அதிகம் தெரியாது. அவன் புற உருவம் அமைதியான கடலாகத் தெரிந்தாலும், அதன் அடியில் கொதிக்கும் எரிமலையாக அவனின் உள்ளம் வேதனையால் எரிகிறது.
இதனால்தான் “வெய்யோன்” என்ற தலைப்பு முழு கர்ணனின் ஆளுமையையோ அல்லது வாழ்க்கைச் சுற்றத்தையோ குறிக்கவில்லை என்று ஆசிரியர் கூறுகிறார். அது கர்ணனின் அக உலகத்தையே மட்டும் சுட்டிக்காட்டுகிறது. அவனின் வெளிப்புற வாழ்க்கை – அவன் வீரன், அவன் கொடைஞன், அவன் கருணைமிக்கவர் என்ற முகங்கள் – அவை அனைத்தும் வேறொரு உலகம். ஆனால், “வெய்யோன்” அவனின் உள்ளார்ந்த வேதனை, தன்னுள் எழும் தீ, தன்னுள் எழும் தனிமை உணர்வு ஆகியவற்றை மட்டும் வெளிக்கொணர்கிறது.
கர்ணனின் வெளிப்புற உலகம் அனைவருக்கும் தெரிந்த ஒன்று – அவன் தன்னுடைய வாழ்க்கையில் எப்போதும் கொடையாற்றும் தன்மை கொண்டவன், யாரும் கேட்காவிட்டாலும் உதவ முன்வருபவன், கருணையால் நிறைந்த மனிதன். அவனது பெயர் ‘தானவீர் கர்ணன்’ எனப் போற்றப்படுகிறது. ஆனால், இதெல்லாம் உலகம் பார்க்கும் அவனின் வெளிப்புற உருவமே.
ஆனால், அந்த வெளிப்புற முகமூடியின் கீழ், அவன் உள்ளத்தில் கொதிக்கும் வேதனை மிக ஆழமானது. அவனுடைய பிறப்பின் மர்மம், தன் தாயின் மறைவு, தன் வம்சத்தின் மறுப்பு, சமூகத்தால் அனுபவிக்க வேண்டிய தாழ்வு உணர்வு ஆகியவை அவனின் அகத்தில் தீயாகக் கொதிக்கின்றன. இத்தகைய மனக்கழிவுகள், வேதனைகள், தன்னம்பிக்கை சோதனைகள் ஆகியவை அவனை வெளியில் இருந்து காண முடியாதவாறு உள்ளேதான் எரிக்கின்றன.
இவ்வாறு அகமும் புறமும் இரண்டு வேறுபட்ட உலகங்களாக இருந்தால் அவை ஒருவருக்கொருவர் எதிராகத் தோன்றும். ஆனால், கர்ணனில் அவை ஒன்றை ஒன்று முழுமைப்படுத்து கின்றன. புறத்தில் அவன் கருணையுடன் நடப்பது அவனுள் எழும் வேதனையை சமநிலைப்படுத்தும் ஒரு முயற்சி. தன்னுள் எழும் தனிமை உணர்வை மறப்பதற்காகவே அவன் வெளியில் தன்னையே சமூகத்திற்காக அர்ப்பணிக்கிறான். இதுவே அவன் ஆளுமையின் வலிமையாகும்.
இதனால் “வெய்யோன்” என்ற நாவல் கர்ணனை முழுமையாகச் சித்தரிக்காமல், அவனின் உள்ளார்ந்த மனக்கோளாறுகளையும் உளவியல் எரிச்சல்களையும் வெளிச்சமிடுகிறது. கடலடியில் கொதிக்கும் எரிமலையைப் போல, உலகம் காணாத கர்ணனின் உள்ளுணர்வுகளை வாசகர்களுக்குக் காட்டுகிறது.
“வெய்யோன்” என்பது சூரியனின் மைந்தனான கர்ணனின் வெளிப்புற வீரப்பொலிவை அல்ல, அவனின் உள்ளார்ந்த சுயத்தை, வேதனையை, தனிமையைத் தன்னுள் எழும் தீப்பொறிகளை வெளிப்படுத்தும் ஒரு நாவலாகும். உலகம் அறிந்த கொடைஞன் கர்ணனின் முகத்தை அல்லாது, அவனுள் எரியும் தனிமையின் முகத்தை வாசகனுக்கு உணர்த்துவதே இதன் நோக்கம். இதுவே ‘வெய்யோன்’ என்ற தலைப்பின் ஆழ்ந்த பொருள்.
கர்ணன் எனும் பாத்திரம் ஒரு சாதாரண மனிதன் அல்ல. அவன் ஒரு கடல் போன்றவன். கடலின் அடிப்பகுதியில் எப்போதும் சூடான அனல் கொதிக்கிறது. ஆனால், அதன் மேல்தளத்தில் நாம் காண்பது குளிர்ந்த புனல் மட்டுமே. அதுபோலவே, கர்ணனின் உள்ளத்தில் எப்போதும் எரியும் வேதனை, புறக்கணிப்பு, தனிமை ஆகிய தீப்பொறிகள் கொதித்தாலும், அவன் வெளியில் காட்டுவது கருணையும் அன்பும் நிறைந்த ஒளி மட்டுமே. இதுவே அவனை சாதாரண மனிதர்களிடமிருந்து வேறுபடுத்துகிறது.
கர்ணனின் பிறப்பு தொடக்கம் முதலே அவனின் உள்ளத்தில் ஒரு புறக்கணிப்பின் சுடர் ஏற்றப்பட்டுள்ளது. தந்தை யார்? தாய் யார்? என்ற அடிப்படை அடையாளம் கூட அவனுக்குத் தெரியாது. இது ஒரு மனிதனுக்கு மிகக் கடினமான மனநிலையை உருவாக்கும். பிறந்தவுடன் சமூகத்தால் மறுக்கப்பட்ட அந்த அனுபவம் அவனின் உள்ளத்தில் நெருப்பாக பதிந்துவிட்டது.
அதற்குப் பின்பும் அவன் வாழ்வு எளிதாக அமையவில்லை. அவன் கற்ற வில்வித்தைகூட ஒரு சாபத்தோடு முடிந்தது. இது அவனின் திறமைக்கும் முயற்சிக்கும் தடையாக நின்று, அவற்றின் மீது காயத்தை ஏற்படுத்துகிறது. அவன் கொடையாகப் பெற்ற அங்கநாட்டின் அரசுரிமைகூட அவனுக்கு அமைதியை அளிக்கவில்லை. அதில் பெருமை இல்லை; அதிலும் ஒரு வலி, ஒரு தனிமை பதிந்திருந்தது.
அவன் வாழ்க்கையின் மிக நெருக்கமான உறவுகள்கூட அவனுக்குக் கசப்பை மட்டுமே அளித்தன. அவனை மிகவும் நேசித்த முதல் மனைவி – ஒரு சூதர்குலப் பெண் – அவனை விட்டு விலகிவிட்டாள், ஏனெனில் அவனைச் சூரியனின் மகனாக நம்பியதால்தான் தகுதியற்றவள் எனக் கருதினாள். அதேபோல், அவனை வெறுத்த இரண்டாம் மனைவி – கலிங்க நாட்டின் இளவரசி – அவனைச் “சூதனின் மகன்” என நினைத்து தன்னை விலக்கிக் கொண்டாள். நேசமும் வெறுப்பும் இரண்டும்கூட அவனுக்குத் துன்பத்தையே தந்தன. அவன் வாழ்வில் ஒவ்வொரு சம்பவமும் அவனுக்கு புதிய காயங்களை ஏற்படுத்தியது.
இவ்வாறு தொடர்ச்சியாக ஏற்பட்ட வேதனைகள் அவனின் உள்ளத்தில் சிறிய சுடராக இருந்த புறக்கணிப்பைப் பெருநெருப்பாக மாற்றின. அவன் மனம் ஒரு எரிமலையாக மாறிவிட்டது. ஆனாலும் அவன் அந்த நெருப்பை வெளிப்படுத்தவில்லை. அதை தன்னுள் அடக்கிக்கொண்டு வெளியில் மனிதர்களுக்கு அன்பை வழங்கும் கதிரவனாகத் திகழ்ந்தான். தன்னுள் எரியும் தீப்பொறிகளைக் காட்டாமல், அன்பின் கதிர்களை மட்டும் வெளியில் பரப்பும் அவனின் ஆளுமை அதிசயமானது.
அவனுடைய வளர்ப்புத் தாய், தந்தை ஆகியோரின் கண்ணீரும், சமூகத்தில் அவனைச் சூழ்ந்திருக்கும் ஏழை மக்களின் துயரங்களும் அவன் உள்ளத்தில் எரியும் அந்த நெருப்புக்குத் எண்ணெயாக அமைந்தன. அந்தக் கண்ணீர் அவனுக்கு மேலும் வலிமையையும் வேதனையையும் அளித்தது. அதனால்தான் அவன் தன்னுடைய வாழ்வைப் பிறருக்காக அர்ப்பணிக்க முடிந்தான்.
இவ்வாறு கர்ணனின் வாழ்க்கை முழுவதும் வெளியில் புனல் போலத் தோன்றினாலும், அதன் ஆழத்தில் அனலின் கடல் கொதித்துக் கொண்டிருந்தது. அவனுடைய ஒவ்வொரு அனுபவமும் அவனை வலிமையாக்கினாலும், அது அவனுடைய உள்ளத்தை நெருப்பாகவே மாற்றியது. ஆனாலும் அந்த நெருப்பு வெளியில் வெடிக்காமல், மனிதகுலத்தின் மீது அன்பாகப் பொழிந்தது. இதுவே கர்ணனின் உண்மையான பெருமை.
கர்ணன் என்பது தன் உள்ளே எரியும் வலியைக் கொண்டும் வெளியில் அன்பை வழங்கும் அற்புதமான மனித உருவம். அவன் வாழ்க்கையின் ஒவ்வொரு கசப்பும் அவனை மனிதர்களின் நலனுக்காக எரியச் செய்தது. இதுவே அவனை ஒரு வீரராக மட்டுமின்றி, மனிதநேயத்தின் உயிர் வடிவமாக ஆக்கியது.
கர்ணன் என்ற பாத்திரத்தின் மிக ஆழமான பண்புகளில் ஒன்றாக அவன் கொண்டுள்ள கருணை உணர்வு குறிப்பிடத்தக்கது. பிறர் துன்பப்படுவதையும், குறிப்பாகப் பிறர் கண்ணீர் சிந்துவதையும் அவன் சகித்துக் கொள்ள முடியாது. இதுவே அவன் உள்ளத்தை இயக்கும் மிகப் பெரிய சக்தியாக மாறுகிறது. யாராவது துன்பத்தில் அழுதால், அந்தக் கண்ணீர் அவனின் இதயத்தை உருகச் செய்கிறது. அந்த உருகும் இதயம் அவர்களிடம் தன்னை அடிமையாகவே மாற்றி விடுகிறது. அதிகாரமோ, பெருமையோ என்பதைக் கருதாமல், அவர்களின் துயரத்தைப் போக்குவதற்காக அவன் தன்னை முழுமையாக அர்ப்பணிக்கிறான்.
இதற்குச் சிறந்த எடுத்துக்காட்டு, இந்திரப்பிரஸ்தம் செல்லும் வழியில் நிகழ்ந்த ஒரு சம்பவம். அங்கே நாகர்களின் மூதத்தையவள் திரியையின் கண்ணீரை கர்ணன் காண்கிறான். அந்தக் கண்ணீர் சாதாரணமானது அல்ல – அது இனத்தின் அழிவின் துயரத்தின் வடிவம். நாகர்களின் குலம் பாண்டவர்களால் அழிக்கப்பட்டதின் வலியால் திரியையின் கண்கள் நீரால் நிரம்பியிருந்தன. அந்தக் கண்ணீர் கர்ணனின் இதயத்தில் ஏற்கனவே எரிந்து கொண்டிருந்த பெரிய தீயில் எண்ணெயாகச் சேர்ந்து அதை மேலும் பெரிதாக்கியது.
இது ஒரு சாதாரண உணர்ச்சி அல்ல, அது இருளின் பேரழைப்பு – ஒளியிடம் விடுக்கும் நெருக்கமான வேண்டுகோள். அந்த இருள் அவனை அழைத்தது, “எங்கள் கண்ணீரை நீ காண்க! எங்கள் துயரத்தை நீ கேள்க!” என்று. கர்ணன் அந்த அழைப்பைப் புறக்கணிக்கவில்லை. அந்தத் தருணம் முதல் அவனுடைய வாழ்வு முற்றிலும் மாறிவிட்டது. அவன் வாழ்வில் ஒரு புதிய நோக்கம் உருவானது – அந்தக் கண்ணீருக்கு ஒரு மறுநிகர் கொடுக்க வேண்டும் என்ற உறுதி.
இதற்குத் தீர்மானமான வடிவை கொடுக்கிறவர் நாகபாசனன். அவன் கர்ணனிடம் வந்து, ‘மண்ணில் சிந்தப்பட்ட எந்தக் கண்ணீரும் மறுநிகரில்லாமல் போகக் கூடாது. அது நடந்துவிட்டால், பிறகு அறம் எனப்படும் ஒன்றே உலகில் இருக்காது’ என்று மிகத் தெளிவாகக் கூறுகிறான். இதன் பொருள் மிக ஆழமானது. ஒரு சமூகத்தில் துன்பம் அனுபவித்தவர்களின் கண்ணீர் யாராலும் கவனிக்கப்படவில்லை என்றால், அந்த சமூகத்தில் நீதி அழிந்து விடும். கண்ணீருக்கு மறுநிகர் வைப்பது என்பது பழிவாங்குதல் அல்ல; அது ஒரு சமநிலையை மீண்டும் நிலைநாட்டும் செயல்.
கர்ணன் இதை நன்கு புரிந்தான். அந்தக் கண்ணீரைத் தன் மனத்தில் சுமந்தவாறே அவன் வாழ்க்கையின் பாதையை மாற்றிக்கொண்டான். அந்தத் துயரத்திற்கான மறுநிகராக அவன் பாண்டவர்களை எதிர்த்து போராட முடிவு செய்தான். இது ஒரு சாதாரண வஞ்சம் அல்ல, இது அறத்தை நிலைநாட்டும் வஞ்சம். அவன் செய்யும் பழிவாங்குதல் ஒரு தனிப்பட்ட கோபத்தின் விளைவு அல்ல; அது சமூகத்தின் துயரத்திற்கான சமநிலையை மீட்டெடுக்கும் ஒரு முயற்சி.
இவ்வாறு, பிறரின் கண்ணீர் கர்ணனின் வாழ்வில் ஒரு திருப்புமுனையாகிறது. அந்தக் கண்ணீர் அவனுள் ஏற்கனவே எரிந்து கொண்டிருந்த வேதனையின் நெருப்பை மேலும் கொழுத்துகிறது. அவனுடைய மனம் அந்தக் கண்ணீரின் அழைப்புக்கு மறுமொழி அளிக்காமல் இருக்க முடியவில்லை. அதற்காகவே அவன் தன் வாழ்வையே தியாகம் செய்து அந்தக் கண்ணீருக்கு மறுநிகர் வைக்கும் தீர்மானத்தை எடுக்கிறான்.
கர்ணன் வீரனாக மட்டுமல்ல, கருணையின் உருவாகவும் திகழ்கிறான். பிறரின் கண்ணீரை அவனால் தாங்க முடியவில்லை. அதனால் அதை நீதி அடிப்படையில் மாற்ற முயல்கிறான். அந்தக் கண்ணீருக்கான மறுநிகரே அவனின் “வஞ்சம்”. அதுவே அவனின் அற நெறி, அதுவே அவனின் கடமை. இதுவே கர்ணனைச் சாதாரண வீரனைவிட உயர்ந்த மனநிலையுடைய மனிதராக மாற்றுகிறது.
இந்தப் பகுதியில் துரியோதனனின் மனநிலையும், கர்ணனின் அறிவுரைகளையும், ஊழின் மாற்றமறியாத சக்தியையும் நுட்பமாக எடுத்துரைக்கப்படுகிறது. துரியோதனன், தனது வாழ்க்கையின் ஒரு கட்டத்தில் மனத்தளத்தில் ஒரு மிகப்பெரிய மாற்றத்தை அடைகிறான். இதுவரை பாண்டவர்களை எதிர்த்து வந்த அவன், தன் செய்கைகள் தவறானவையென்பதை உணரத் தொடங்குகிறான். தன் ஆசான் பலராமரின் முன்னிலையில், தன்னால் செய்த பிழைகளுக்காகப் பாண்டவர்களிடம் மன்னிப்புக் கேட்கவேண்டும் என்ற எண்ணமும் அவனுள் உதயமாகிறது. இது அவனது உள்ளத்தின் தூய்மையை வெளிப்படுத்தும் ஒரு சிறிய தருணமாகும்.
ஆனால், ஊழ் – அதாவது விதி அல்லது காலத்தின் சட்டம் – அவனை அந்த நல்ல பாதையிலிருந்து விலக்கிவிடுகிறது. மனிதன் எவ்வளவு மன மாற்றத்தை அடைந்தாலும், ஊழ் தனது பாதையை மாற்றாது என்பதற்குச் சிறந்த எடுத்துக்காட்டு இதுவே.
அந்த நொடியில், கர்ணன் துரியோதனனுக்கு அறிவுரை கூறினாலும், அவன் தனது உணர்ச்சிமேலீட்டால் அதைப் புறக்கணிக்கிறான். உண்மையை அறியாமல் தவறான முடிவெடுக்கிறான். பலராமரின் அரண்மனையில் “உண்மைத் தடாகம்” எனப்படும் வெண்பளிங்குத் தரையில் உருவாக்கப்பட்ட நீர்நிலையை அவன் “மாயத் தடாகம்” என தவறாக நினைக்கிறான். அதில் அவன் கால்வைத்து சறுக்கி விழுகிறான். அந்தச் சறுக்கல் உடற்செயல் மட்டுமல்ல, அது உணர்ச்சிச் சறுக்கல். அந்த ஒரு நொடி வரை தூய்மையாக மாறியிருந்த அவனுடைய மனம், அந்தச் செயலில் மீண்டும் முழுமையாக அழுக்காகி விடுகிறது.
இந்தச் சிறிய சறுக்கலே துரியோதனனுக்கான ஊழின் சாபமாக மாறுகிறது. அந்தத் தருணத்திலிருந்து அவன் மீண்டும் தன் பழைய பாதையிலேயே திரும்பிச் செல்கிறான். அவனுடைய மனத் தூய்மை அழிந்து விடுகிறது. அவனுடைய நிலையும்கூட அதனுடன் சேர்ந்து வீழ்கிறது. இதுவே ஊழின் வலிமை – ஒருவரின் மனநிலையும் எண்ணங்களையும்கூட ஒரு சிறிய நிகழ்வு முற்றிலும் மாற்றி விடும்.
இந்த நிகழ்வுடன் இணைத்து, எழுத்தாளர் ஜெயமோகன் இதிகாசத்தின் மற்றொரு முக்கியமான பகுதியை – இந்திரப்பிரஸ்தத்தின் உருவாக்கம் – மிக அழகாகச் சித்தரிக்கிறார். திரௌபதி, துர்வாச மாமுனிவரின் உத்தரவின்படி பாண்டவர்களை அழைத்து குளிர்மழைக் காண்டவ வனத்தை அழிக்கச் செய்கிறாள். இதன் மூலம் உருவானதே புகழ்பெற்ற இந்திரப்பிரஸ்தம். ஆனால், அந்த உருவாக்கத்தின் பின்னணியில் பல துயரங்களும் மாற்றங்களும் இருந்தன. காண்டவத்தின் அழிவு நாகர்களைத் தங்கள் இடத்தை விட்டு அகலச் செய்தது. இதுவும் ஒரு சமூக மாற்றத்தை ஏற்படுத்தியது.
இந்திரப்பிரஸ்தத்தில் கலிங்கச் சிற்பிகள் உருவாக்கிய ஜலவிஹாரத்தில் (நீர்மாளிகை) நடந்த ஆடிப்பாவை நிகழ்ச்சி எழுத்தாளரின் சொல்நுட்பத்தை வெளிப்படுத்தும் சிறந்த எடுத்துக்காட்டு. அந்த நிகழ்ச்சி இன்றைய தொழில்நுட்பத்தில் காணப்படும் “லேசர் ஷோ”வை நினைவுபடுத்தும் அளவுக்கு விவரிக்கப்பட்டுள்ளது. பழங்காலக் கலைஞர்கள் அறிவியலையும் கலைநயத்தையும் ஒருங்கிணைத்திருந்ததை இது காட்டுகிறது.
இத்தகைய விவரிப்புகள் நாவலின் கதையை மட்டுமல்ல, அதனுடன் இணைந்த சமூக, கலாச்சார, அரசியல் மாற்றங்களையும் வெளிப்படுத்துகின்றன. துரியோதனனின் மனமாற்ற முயற்சி தோல்வியடைந்ததிலிருந்து, பாண்டவர்களின் வளர்ச்சிக்கான நாகர்களின் துன்பம் வரை, ஒவ்வொரு நிகழ்வும் ஊழின் வலிமை, மனித உணர்வுகளின் பலவீனம், சமூக மாற்றத்தின் சிக்கல் ஆகியவற்றை வெளிப்படுத்துகிறது.
துரியோதனனின் மனத்தள மாற்றம், கர்ணனின் அறிவுரை புறக்கணிப்பு, ஊழின் வலிமை மற்றும் இந்திரப்பிரஸ்தத்தின் உருவாக்கம் ஆகியவற்றை ஒன்றோடொன்று பின்னி நெய்து காட்டுகிறது. மனிதன் மனத்தை மாற்ற முடிந்தாலும், ஊழை மாற்ற முடியாது என்பதையும், சிறிய ஒரு செயல் எவ்வாறு ஒரு மனிதனின் முழு வாழ்வையும் மாற்றிவிட முடியும் என்பதையும் இது தெளிவாக வெளிப்படுத்துகிறது.
‘வெண்முரசு’ தொடர் நாவல்களில் ஒவ்வொன்றிலும் எழுத்தாளர் ஜெயமோகன் தனித்துவமான காட்சிகளை உருவாக்கியுள்ளார். அதில் “வெய்யோன்” எனும் நாவலில் இடம்பெறும் ஒரு முக்கியமான நிகழ்ச்சி – கலிங்க மன்னர் சித்ராங்கதனின் மகள்களைச் சிறையெடுக்கும் சம்பவம் – மிகவும் சிறப்பாகவும் வித்தியாசமாகவும் அமைந்துள்ளது.
துரியோதனனும் கர்ணனும் பானுமதியின் ஆலோசனையை ஏற்று, அவர்களுடன் சிவதரையும் இணைத்து கலிங்க நாட்டு மன்னனின் மகள்களைச் சிறையெடுக்கச் செல்கிறார்கள். இதுவரை ‘வெண்முரசு’ தொடரில் எழுத்தாளர் பல சிறையெடுப்புக் காட்சிகளை எழுதியிருந்தாலும், இக்காட்சியில் மட்டும் ஒரு புதுமை இடம்பெறுகிறது: உடன் சென்றவர்களில் ஒருவரான சிவதர் சிறையில் அகப்பட்டுக்கொள்வது. அவன் சிறையில் இருந்து மூன்று மாதங்கள் துன்பத்துடன் கழித்து, வாளால் காயம் அடைந்து, பின்னர் ஈட்டுச் செல்வம் (பணம் அல்லது பொருள்) செலுத்தப்பட்டு மீட்கப்படுகிறார். இது கதைமாந்தர்களின் முயற்சிகளிலும் தோல்விகளும் சாத்தியமானவை என்பதைக் காட்டுகிறது.
இந்த நிகழ்வில் மற்றொரு முக்கியமான பகுதி – ஜயத்ரதருக்குக் கர்ணன் பாடம் புகட்டும் தருணம். ஜயத்ரதர் துரியோதனனின் தங்கை துச்சளையின் கணவர் மற்றும் சிந்து நாட்டு மன்னர். அவனது அகங்காரத்தையும் தவறான நடப்புகளையும் கர்ணன் கடுமையாகச் சுட்டிக்காட்டி அவனுக்குச் சரியான பாடம் புகட்டுகிறான். இது கர்ணனின் நேர்மையும் நியாய உணர்வையும் வெளிப்படுத்துகிறது.
இதனைத் தொடர்ந்து எழுத்தாளர் பல சிறப்பான காட்சிகளை நாவலில் நெய்துள்ளார். இந்திரப்பிரஸ்தம் செல்லும்போது துரியோதனனுக்கும் மகத மன்னருக்கும் இடையே நடைபெறும் மல்யுத்தம் சுவாரஸ்யமான காட்சியாகும். அதே சமயம், கர்ணனின் இரண்டாம் மனைவியின் ஆணையை அகங்காரமாகச் சொன்ன கலிங்கச் சேடியை கண்டித்து கௌரவர் சுஜாதன் கூறும் வஞ்சினமும் கதையின் சமூகப் பரிமாணத்தை வெளிப்படுத்துகிறது.
துச்சளையும் ஜயத்ரதரும் அஸ்தினபுரிக்குள் நுழையும்போது கௌரவர்களின் பிள்ளைகள் 800 பேர் வரவேற்பதற்காகக் கோட்டைவாயிலுக்கு வருவது ஒரு பெரிய அரச நிகழ்வாகும். இதேபோல், மண்ணுக்குள் இருக்கும் நாகர்களின் உலகம் பற்றிய சித்திரிப்பும், கர்ணன் மகத மன்னருடன் நட்பை ஏற்படுத்தும் நிகழ்வும் முக்கியத்துவம் வாய்ந்தவை.
சில எளிய மக்கள் அவ்வப்போது கர்ணனின் மணிக்குண்டலங்களையும் பொற்கவசத்தையும் காண்பது அவனது வீரருக்குரிய பெருமையை நினைவூட்டுகிறது. துச்சளையுடனான கர்ணனின் அண்ணன் – தங்கை உறவு மனத்தை நெகிழச் செய்கிறது.
அணுக்கர் சிவதரின் ஆலோசனையை மீறி கர்ணன் “அழையா விருந்தினராக” இந்திரப்பிரஸ்தத்துக்குச் சென்று சில நிகழ்வுகளில் அவமானப்படுவது அவனுடைய வாழ்க்கையின் வேதனையான திருப்பமாகிறது. மேலும், பேரரசி குந்திதேவியின் அழைப்பைக் கர்ணன் புறக்கணிப்பதும் அவனது மனநிலையையும் துயரங்களையும் வெளிப்படுத்துகிறது.
இதேபோல், கௌரவர்களின் பிள்ளைகளோடு பீமன் ஏரியில் நீர்விளையாட்டில் ஈடுபடுவது போன்ற சுவாரஸ்யமான காட்சிகளும் இடம்பெற்றுள்ளன. மிகவும் ஆழமான தருணமாக கௌரவர் குண்டாசியின் தீர்க்கதரிசனம் வருகிறது – “அனுமன் ஆலயத்தில் இருக்கும் யாராலும் தூக்க முடியாத, வழக்கமான கதாயுதத்தைவிட 18 மடங்கு பெரிய கதாயுதத்தை ஏந்துபவன் இந்த அஸ்தினபுரியை முற்றிலும் அழித்து விடுவான்” என்று கூறப்படுகிறது. இது எதிர்காலத்தில் நிகழப்போகும் பேரழிவை முன்கூட்டியே சுட்டிக்காட்டுகிறது.
நாகர்களின் கடைசி வாரிசான அஸ்வசேனனைக் கொல்லுமாறு இளைய யாதவர் கூறினாலும், அர்ஜுனன் அதைச் செய்யாமல் விடுவது ஒரு முக்கியமான நெறி சோதனையாகும்.
இவ்வாறு அனைத்து நிகழ்வுகளும் “வெய்யோன்” நாவலின் ஆழத்தையும் பரப்பையும் மிகுதிப்படுத்துகின்றன. அவை போராட்டம், நட்பு, துரோகம், தீர்க்கதரிசனம், மனஉணர்வு, அரசியல், சமூக நிலைமைகள் போன்ற பல அடுக்குகளை ஒருங்கே கொண்டு வருகின்றன.
“வெய்யோன்” நாவலே ஒரு பெரிய காவியம் போல பல மனித மன நிலைகளையும் சமூகப் பரிமாணங்களையும் ஒரே நூலாகப் பின்னிப் பின்னிக் காட்டுகிறது. சிறையெடுப்பிலிருந்து தீர்க்கதரிசனம் வரை ஒவ்வொரு நிகழ்வும் நுணுக்கமான விவரங்களுடன் சித்தரிக்கப்பட்டுள்ளதால், வாசகர் அந்த உலகில் முழுமையாக மூழ்கிப் போகிறார்.
இந்த நாவலில் முக்கியமாக அங்கத நாடகம் எனப்படும் ஒரு நாடக நிகழ்ச்சி இடம்பெற்றுள்ளது. இது சாதாரணமான பொழுதுபோக்கு நிகழ்ச்சி அல்ல; அதற்குள் ஆழமான அரசியல் நோக்கம், உளவியல் தந்திரம் மற்றும் சமூகப் பொருள் நுணுக்கமாக நெய்து வைக்கப்பட்டுள்ளது. இதை நன்கு புரிந்துகொள்ள, நாடகத்தின் வெளிப்படையான நோக்கும் மறைமுக நோக்கும் இரண்டையும் நம்மால் கவனிக்க வேண்டியுள்ளது.
முதலில், இந்த நாடகம் திரௌபதியையும் பாண்டவர்களையும் இளைய யாதவரையும் எள்ளிநகையாடும் நோக்கத்தோடு தொடங்குகிறது. இதன் பொருள், வெளிப்படையாக இந்த நாடகம் ஒரு விமர்சன நாடகமாக, அவர்களை ‘கிண்டல்’ செய்யும் வகையில் அமைக்கப்படுகிறது. ஆனால், இதுவே அதன் உண்மையான நோக்கம் அல்ல. திரௌபதி ஒரு சாதாரண அரசி அல்ல; அரசியல் நுண்ணறிவும், தந்திரங்களையும் நன்கு அறிந்த ஒருவராகவே அவள் சித்தரிக்கப்படுகிறாள். அந்த அறிவின் விளைவே இந்த நாடகம்.
அவள் இதை ஒரு ‘கிண்டல்’ நிகழ்ச்சியாக மட்டுமே நடத்த நினைப்பதில்லை. அவளுடைய உள் நோக்கம், இந்திரப்பிரஸ்தத்தின் பெருமையையும், அதன் வளர்ச்சியையும், அந்த நாட்டின் சக்தி மற்றும் செழிப்பையும் பாரதவர்ஷத்தின் அனைத்து ஷத்ரிய மன்னர்களுக்கும் வெளிப்படுத்துவதே. நாடகத்தின் தளத்தில் நகைச்சுவை, கிண்டல், விமர்சனம் ஆகியவற்றைக் கொண்டு வந்து, அதனூடாகப் பெரிய அரசியல் செய்தியை வலியுறுத்துவது என்பது மிகச் சிறந்த தந்திரமாகும்.
இந்த நாடகம் நடைபெற்றது இந்திரப்பிரஸ்தத்தின் ஒளிகோள்விழா (பெரிய அளவிலான கொண்டாட்ட விழா) என்பதின் ஒரு பகுதியாக. அங்குப் பல்வேறு கலை நிகழ்ச்சிகள் நடந்தன; அவற்றுள் மிக முக்கியமான ஒன்றாகவே இந்த நாடகம் அமைந்தது. பொதுவாக கலை நிகழ்ச்சிகள் மகிழ்விக்கும் நோக்கத்தோடு மட்டுமே நடத்தப்படுகின்றன. ஆனால், திரௌபதி அதைத் தாண்டி அரசியல் சூழ்தலாகப் பயன்படுத்துகிறாள். இதுதான் அவளுடைய அரசியல் அறிவின் ஆழத்தைக் காட்டுகிறது.
அங்கத நாடகம் இரட்டை அடுக்குப் பொருள் கொண்டதாக வளர்கிறது. வெளியில் அது நகைச்சுவை நாடகமாகத் தெரிந்தாலும், அதன் உள்ளே அது ஓர் அறிவிப்பு. “இந்திரப்பிரஸ்தம் என்னும் நகரம் எவ்வளவு வலிமையானது, செழிப்பானது, அரசியல் ரீதியாக முக்கியமானது” என்பதைக் காட்டும் ஒரு திறமையான வழிமுறையாக அது செயல்படுகிறது. இதன் மூலம் பாண்டவர்களின் ஆட்சியின் திறமையும், திரௌபதியின் புத்திசாலித்தனமும், அந்த நாட்டின் தன்னம்பிக்கையும் அனைத்து மன்னர்களுக்கும் நேரடியாகப் புரிய வைக்கப்படுகிறது.
மேலும், இது ஒரு மனப்போராட்டமாகவும் செயல்படுகிறது. பாண்டவர்களின் எதிரிகள் அவர்களை எள்ளிக் கிண்டலடிக்க முயற்சிக்கும் போது, அவர்கள் அதை வெற்றிகரமாகத் தங்களின் சாதனையாக மாற்றி விடுகிறார்கள். இது அவர்கள் எவ்வளவு ஆழமாக அரசியல் சிந்தனையில் தேர்ந்தவர்கள் என்பதற்குச் சான்றாகும்.
இதனால்தான் இந்த நாடக நிகழ்ச்சி ஒரு கலைநிகழ்ச்சியாக மட்டுமின்றி, அரசியல் நிகழ்வாகவும் பார்க்கப்படுகிறது. இதன் மூலம் திரௌபதி அரசியாக மட்டும் அல்லாமல், அரசியல் கலைஞராகவும் உருவெடுக்கிறாள். அவள் நிகழ்வுகளைக் கைவசப்படுத்தி, அதைத் தன் நாட்டின் பெருமையை வெளிப்படுத்தும் கருவியாக மாற்றுகிறாள்.
இந்த அங்கத நாடகம் வெறும் ‘கிண்டல்’ சார்ந்த நாடகமோ அல்லது பொழுதுபோக்கோ அல்ல. அது திரௌபதியின் திட்டமிட்ட அரசியல் செயல்பாடு, ஒரு வியூகம். இதன் மூலம் அவள் தனது ஆட்சியின் வலிமையையும், இந்திரப்பிரஸ்தத்தின் பெருமையையும் உலகிற்கே அறிவிக்கிறாள். இத்தகைய நாடக நிகழ்ச்சி ஒருவகையில் பாண்டவர்களின் அரசியல் வலிமையை உறுதிசெய்யும் அடித்தளமாக மாறுகிறது.
– – –