நவீனக்காவிய எழுத்தாளர் ஜெயமோகனின் ‘வெண்முரசு’ நாவல் தொடரின் பத்தாவது பகுதி ‘பன்னிருபடைக்களம்’. இது மகாபாரதக் கதையில் மிக முக்கியமான திருப்புமுனையைச் சித்தரிக்கும் நாவல். இந்த நாவலை “தெய்வங்களின் ஆடலரங்கு” எனவும் குறிப்பிடலாம். அதாவது, இங்கு நிகழும் சம்பவங்கள் மனிதர்களின் செயல்கள் மட்டுமல்ல, அவற்றின் பின்னணியில் இயங்கும் தெய்விக ஆற்றல்களின் விளையாட்டாகவும் காணப்படுகின்றன. நற்தெய்வங்கள் மற்றும் தீத்தெய்வங்கள் – நன்மையையும் தீமையையும் குறிக்கும் சக்திகள் – இரண்டும் இங்கு ஒன்றோடொன்று போட்டியிடுவது போல நடமாடுகின்றன. இந்தத் தெய்விக ஆட்டத்தின் நடுவில் மனித மனங்களும் எண்ணங்களும் அலைகடல்போல் ஏறி இறங்கி அலையாடுகின்றன.
இந்த நாவலின் மையமாக அமைவது சூதாட்ட நிகழ்ச்சி. மகாபாரதத்தில் மிக முக்கியமான நிகழ்வாகவும், அனைத்துச் சம்பவங்களின் திருப்புமுனையாகவும் இருப்பது பாண்டவர்களும் கௌரவர்களும் இடையே நடைபெறும் அந்தச் சூதாட்டமே!. அதில் துரியோதனனும் சகோதரர்களும் தீய எண்ணங்களின் அடையாளமாகவும், யுதிஷ்டிரனும் அவரது சகோதரர்களும் நீதியின் வழியில் நடக்க முயலும் மனித மனங்களின் பிரதிநிதிகளாகவும் நிற்கின்றனர். ஆனால், இங்கு நீதியும் தீமையும் என இரு பக்கங்களும் மட்டும் அல்லாமல், அவற்றின் பின் இயங்கும் தெய்விக சக்திகளும் முக்கியப் பங்கு வகிக்கின்றன என்பதை எழுத்தாளர் ஜெயமோகன் சுட்டிக்காட்டுகிறார்.
‘வெண்முரசு’ முழு தொடரும் 26 நாவல்களைக் கொண்ட ஒரு பெரும் காவியம். அதில் ‘பன்னிருபடைக்களம்’ முக்கியமான இடத்தைப் பெறக் காரணம், இதுவே அந்தச் சூதாட்டம் நடைபெறும் அரங்கம் அமைந்த இடமாக இருப்பது. இதுவரை கதாபாத்திரங்கள் தங்கள் நிலைகளை அமைத்துக் கொண்டிருந்தாலும், இங்கு அவர்கள் வாழ்க்கை முழுவதும் மாறும் ஒரு முக்கியமான முடிவைச் சந்திக்கின்றனர். இந்த அரங்கமே அவர்களின் எண்ணவோட்டங்களையும் நிலைப்பாடுகளையும் மாற்றி, அவர்களைப் புதிய பாதைகளுக்கு இட்டுச் செல்கிறது.
சூதாட்டம் ஒரு சாதாரண விளையாட்டு அல்ல. அது ஒரு மனப்போராட்டம், ஒரு நெறிப்போராட்டம். யுதிஷ்டிரன் தனது தர்மத்தை நிலைநிறுத்த வேண்டும் என்ற எண்ணத்துடன் விளையாடினாலும், அந்த எண்ணமே அவரை வீழ்ச்சியடையச் செய்கிறது. அவனது மனத்தில் தோன்றும் குழப்பங்களும், தெய்விக சக்திகளால் உந்தப்படும் முடிவுகளும் அவரை எதிர்பாராத பாதையில் இழுக்கின்றன. அதேபோல் துரியோதனனின் அகங்காரமும் ஆசையும் தீத்தெய்வங்களின் ஆட்டமாக வெளிப்படுகிறது. இந்த மோதலின் மூலம் மானுட மனங்கள் எந்தளவுக்குத் தெய்விக சக்திகளின் தாக்கத்தில் ஆட்படுகின்றன என்பதையும், அவர்கள் தீர்மானங்கள் எவ்வாறு மாறுகின்றன என்பதையும் இந்த நாவல் வெளிப்படுத்துகிறது.
இங்கு நிகழும் மாற்றங்கள் வெறும் தனிப்பட்டவர்களின் வாழ்க்கையிலேயே அல்ல, மொத்த காவியத்தின் ஓட்டத்திலும் பெரும் தாக்கம் ஏற்படுத்துகின்றன. சூதாட்டம் நடந்த பிறகு பாண்டவர்கள் தங்கள் இராச்யத்தை இழந்து காட்டில் தங்க வேண்டிய நிலைக்குத் தள்ளப்படுகிறார்கள். திரௌபதிக்கு நிகழும் அவமரியாதை போரின் விதைகளை விதைக்கிறது. இதன் மூலம் மகாபாரதம் ஒரு குடும்பத் தகராறிலிருந்து உலகநீதிக்கான போராட்டமாக மாறுகிறது.
அதனால் ‘பன்னிருபடைக்களம்’ ஒரு நிகழ்வை மட்டும் சித்தரிப்பதல்ல; அது மனித வாழ்வின் ஆழ்ந்த தத்துவத்தை வெளிப்படுத்துகிறது. நன்மையும் தீமையும் இடையிலான போராட்டம் வெறும் வெளிப்படையானது அல்ல, அது நம் உள்ளங்களிலும் நடக்கும் போராட்டம் என்பதை உணர்த்துகிறது. தெய்வங்களின் ஆட்டம் போல மனிதர்களின் எண்ணங்களும் செயல்களும் ஒன்றோடொன்று மோதுகின்றன, அதிலிருந்து புதிய பாதைகள் பிறக்கின்றன.
இதனால், ‘பன்னிருபடைக்களம்’ என்பது ‘வெண்முரசு’ தொடரின் இதயம் என்று கூறலாம். தெய்வங்களின் ஆட்டம், மனித மனத்தின் ஆழங்கள், தர்மத்தின் சோதனை, தீய சக்திகளின் உந்துதல் – இவை அனைத்தும் ஒன்றாகக் கலந்து, மகாபாரதத்தின் போர்ப் பாதைக்குக் கதையை முன்னேற்றுகின்றன. இவ்வாறு இந்த நாவல் தெய்வங்களின் நடன அரங்காகவும், மானுட வரலாற்றின் பெரும் திருப்புமுனையாகவும் திகழ்கிறது.
‘வெண்முரசு’ நாவல் தொடரில் இதுவரை நாவல்களில் நமக்கு அறிமுகமான அனைத்து முக்கியமான கதாபாத்திரங்களும் புதிய பரிமாணங்களில் மாறி வெளிப்படும் ஒரு மாற்றத்தின் அரங்கம் ஆகும். முந்தைய பகுதிகளில் அவர்கள் தனித்தனியாக வளர்ந்தனர், உடலாலும் உள்ளத்தாலும் உருவெடுத்து, வாசகர்களின் மனத்தில் பண்பும் அன்பும் நிறைந்த மனிதர்களாக நிலைநிறுத்தப்பட்டனர். ஆனால், இந்நாவலில் அவர்கள் அந்த உருவத்திலிருந்து மேலும் வளர்ந்து, தங்கள் உள்ளநிலைகளையும் பண்புகளையும் மாற்றிக் கொள்ளும் ஒரு மிகப் பெரிய மாறுதலுக்குள் நுழைகின்றனர்.
‘ஒப்பனை அறை’ என்பது வெறும் அழகை மேம்படுத்தும் இடமல்ல; அது ஒரு புதிய உருவத்தை உருவாக்கும் இடம். ஒரு மனிதன் வெளியில் செல்லும் முன் எப்படி ஒப்பனை அறையில் சென்று தன்னை மாற்றிக் கொள்கிறானோ, அதேபோலவே இந்த நாவலிலும் அனைத்துக் கதாபாத்திரங்களும் தங்களது உள்ளத்தையும் நிலைப்பாடுகளையும் மாற்றிக் கொண்டு புதிய பாதைகளில் நடக்கத் தொடங்குகின்றனர். எழுத்தாளர் ஜெயமோகன் இதை இன்னும் ஆழமாகச் சிந்திக்க வைக்கும் வகையில், “உலகமே மாபெரும் ஒப்பனைக்கூடம்தானோ?” எனக் கேட்கிறார். அதாவது, மனித வாழ்க்கை முழுவதும் மாற்றங்களின் தொடர்ச்சியே; நாம் அனைவரும் நம் வாழ்க்கையில் நிகழும் அனுபவங்கள் வழியாகத் தொடர்ந்து வடிவமைக்கப்பட்டு வருகிறோம் என்பதை உணர்த்துகிறது.
‘பன்னிருபடைக்களம்’ இல் முக்கியமாகப் பேசப்படும் இன்னொரு பகுதி சிசுபாலனின் வாழ்க்கை ஆகும். இதுவரை அவர் சிறு குறிப்புகளில் மட்டும் வந்திருந்தாலும், இந்நாவலில்தான் அவரது முழு வாழ்வும் விரிவாகச் சொல்லப்படுகிறது. சிசுபாலன் என்பது ஒரு சாதாரண எதிரி பாத்திரம் அல்ல; அவர் மனித மனத்தின் ஒரு தனித்துவமான பரிமாணத்தைப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறார். அவரிடம் காணப்படும் தன்னடையாளம் பெறும் ஆவல், “நானும் பெரியவன்” என்ற மிகைநம்பிக்கை, அதனால் வரும் நுண்ணறிவற்ற செயல்கள் ஆகியவை மனித மனத்தின் பொதுவான குறைகளை நினைவூட்டுகின்றன.
சிசுபாலன் தன்னைக் குறித்து அதிக நம்பிக்கை கொண்டவர். தன்னை ஒரு பெரிய வீரனாகவும் தலைவராகவும் நினைக்கிறார். ஆனால், அந்த நம்பிக்கை நுண்ணறிவு மற்றும் பணிவு இல்லாதபோது, அது அவரைத் தவறான முடிவுகள் எடுக்க வைக்கிறது. இதேபோன்ற பண்புகள் கொண்டவராகவே மகாபாரதத்தில் வரும் பூரிசிரவஸும் இருக்கிறார். அவரைப்போலவே சிசுபாலனும் தன்னைத்தான் மையமாகக் காண்கிறார்; தன் பெருமையை நிரூபிக்கவே பெரும் போராட்டத்தில் இறங்குகிறார். இதனால்தான் ஆசிரியர் இவரைப் பூரிசிரவஸோடு ஒப்பிடுகிறார்.
சிசுபாலனின் வாழ்க்கை ஒரு மனிதன் எவ்வாறு தன்னடையாளம் தேடும் முயற்சியில் தன் அழிவை உருவாக்கிக் கொள்கிறான் என்பதற்கான சிறந்த உதாரணமாகவும் விளங்குகிறது. அவரது வாழ்க்கை நமக்கு ஒரு பாடமாகவும் இருக்கிறது – நம்பிக்கை அவசியமானது, ஆனால் அது பணிவும் அறிவும் சேர்ந்திருக்க வேண்டியது அவசியம். இல்லையெனில் அது நம்மை நாசத்திற்கு இட்டுச் செல்லும்.
இந்த நாவல் ஓர் உள்மாற்றத்தின் அரங்கம். மனிதர்களின் எண்ணங்களும் பண்புகளும் புதிய வடிவங்களை எடுக்கும் இடம். இதுவரை நமக்குத் தெரிந்த கதாபாத்திரங்கள் இங்குத் தங்கள் பழைய முகங்களை விட்டு விட்டுப் புதிய முகங்களுடன் வெளிப்படுகின்றனர். அவர்கள் அனைவரும் வாழ்க்கை என்ற மாபெரும் ஒப்பனைக்கூடத்தில் தங்கள் அனுபவங்களால் செதுக்கப்பட்டு, மாறிக்கொண்டே செல்கின்றனர்.
இதனால், இந்த நாவல் வெறும் நிகழ்ச்சிகளைச் சொல்லுவதில்லை; அது வாழ்க்கை என்ற மாற்றத்தின் இயல்பை நமக்கு உணர்த்துகிறது. மனித மனத்தின் வளர்ச்சி, அதன் வீழ்ச்சி, தன்னடையாளம் தேடும் போராட்டம் – இவை அனைத்தையும் ஆழமாகச் சித்தரிக்கும் தன்மையில் ‘பன்னிருபடைக்களம்’ உள்ளது.
இந் நாவல் பல்வேறு அடுக்குகளைக் கொண்ட ஆழமான காவியம். இதில் மிக முக்கியமான சிறப்புகளில் ஒன்று “இரட்டையர்கள்” என்பதே. இந்த நாவலில் சமக்ஞை – சாயை, ரம்பன் – கரம்பன், நரன் – நாரணன், ஹம்சன் – டிம்பகன், சலன் – அசலன், அணிகை – அன்னதை, அஸ்வினி தேவர்கள் எனத் தொடர்ந்து இரட்டையர்கள் தோன்றி வருகின்றனர். இவர்களின் வாழ்க்கை வரலாறும் நிகழ்வுகளும் சாதாரணமான மனித வாழ்க்கையைத் தாண்டி, அதிகற்பனையான (மாயமான) பரிமாணத்தை அடைகின்றன. வாசகர் இதனைப் படிக்கும்போது, ஒரு அதிசய உலகில் சுற்றியிருப்பது போல ஒரு திகைப்பை உணர்கிறார். இந்த இரட்டையர்கள் மனிதர்களின் இரு வேறு பண்புகளையும், சக்திகளையும், சில சமயங்களில் எதிர்மாறான எண்ணங்களையும் பிரதிபலிக்கின்றனர். ஒரே வேர் கொண்ட இரண்டு கிளைகள் போல அவர்கள் இருந்தாலும், அவர்களின் செயல் மாறுபாடுகள் வாழ்க்கையின் பலதளங்களைக் காட்டுகின்றன.
இந்த நாவலில் இன்னொரு முக்கிய அம்சம் சகுனியின் நாற்பதாண்டுக்கால தவமும் கௌரவர்களின் மொத்த ஆசைகளும் ஒன்றிணைந்து உருவாக்கும் விதியின்கூத்து. இதுவே “ஊழின் பெருங்கூத்து” என அழைக்கப்படுகிறது. ஊழ் என்பது விதி, அதாவது மனிதர்களால் தடுக்க முடியாத சக்தி. இந்தப் பெருங்கூத்து தெய்வங்களின் ஆட்டம் போல உலகமே ஒரு மேடை என்கிற உணர்வை ஏற்படுத்துகிறது. அதை வெளியிலிருந்து பார்ப்பவர்கள் இதை ஒரு பெரிய களியாட்டம் (நாடகம்) போலக் காணலாம். ஆனால் அதில் நேரடியாக ஈடுபடும் பாத்திரங்களுக்கு இது வெறும் விளையாட்டு அல்ல – அது அவர்களின் முழு வாழ்க்கை, அவர்களின் நிலைப்பாடு, அவர்களின் விதி.
இந்தப் பகுதியில் சூதாட்டம் மையமாக நிற்கிறது. சூதாட்டம் என்பது ஒரு பெரும் போதை எனக் குறிப்பிடப்படுகிறது. அதில் ஒரு முறை அடிமையானவர் அதிலிருந்து விலகுவது கடினம். அது இனிப்புக் கட்டியை எந்தப் பக்கத்திலிருந்து கடித்தாலும் இனிக்கும் போல, வஞ்சனையுடனோ மகிழ்ச்சிக்காகவோ ஆடப்பட்டாலும், அது மனிதனை மயக்கத்தில் ஆழ்த்துகிறது. இந்த உவமை மிகவும் ஆழமானது: சூதாட்டம் என்பது வெறும் விளையாட்டல்ல; அது மனித மனத்தின் பேராசை, பேராசையின் விளைவுகள், மற்றும் அதில் விழுந்து மீள முடியாத நிலையை குறிக்கிறது.
சூதாட்டத்தில் வெற்றி பெற்றவர், வெற்றியின் போதையில் மீண்டும் களமிறங்க விரும்புவார். தோற்றவர், தன் தோல்வியை மறைத்து வெற்றியை அடைய ஆவலுடன் மீண்டும் மீண்டும் திரும்புவார். இதுவே அதன் மோகம். இந்த மயக்கம் மனிதனை முடிவில்லாச் சுழற்சியில் சிக்கவைக்கிறது. அதிலிருந்து முழுமையாக வெளியேற இரண்டு வழிகள் மட்டுமே உள்ளன: ஒன்று – தன்னிடம் உள்ள அனைத்தையும் இழந்து முழுமையாகச் சிதைவடைதல்; இரண்டு – எதிரியிடமுள்ள அனைத்தையும் கைப்பற்றி முழுமையாக வெற்றி அடைதல். இடைநிலை என்ற நிலை சூதாட்டத்தில் இல்லை. இதுவே அதன் கொடிய தன்மை.
இந்த எண்ணம் மனித வாழ்க்கையின் ஆழ்ந்த உண்மையையும் காட்டுகிறது. ஆசையும் பேராசையும் ஒருமுறை மனதுக்குள் புகுந்துவிட்டால், அதைச் சமநிலையுடன் கட்டுப்படுத்துவது கடினம். அது ஒருவரை அழிக்கவோ அல்லது வெற்றியின் உச்சிக்குக் கொண்டு செல்லவோ செய்யும். இதுவே சூதாட்டம் என்ற உவமையின் மூலம் ஆசிரியர் எடுத்துரைக்கும் தத்துவம்.
இதனால், ‘பன்னிருபடைக்களம்’ நாவல் வெறும் போராட்டம் அல்லது அரசியல் களமாக இல்லாமல், மனித மனத்தின் உள்மூலங்களை ஆராயும் ஆழமான இடமாக மாறுகிறது. இரட்டையர்கள் மூலம் மனித வாழ்க்கையின் இரு முகங்களையும், சகுனி மற்றும் கௌரவர்களின் ஆசைகள் மூலம் விதியின் விளையாட்டையும், சூதாட்டத்தின் மூலம் பேராசையின் ஆழத்தையும் இந்த நாவல் வெளிப்படுத்துகிறது. இவை அனைத்தும் சேர்ந்து வாசகருக்கு ஒரு பெரிய உண்மையை உணர்த்துகின்றன – மனித வாழ்க்கை என்பது தெய்வீக ஆட்டத்துடன் கலந்த ஒரு பெருங்கூத்து, அதில் ஆசை, விதி, இரட்டைப் பண்புகள் அனைத்தும் கலந்து மனிதனை வடிவமைக்கின்றன.
‘பன்னிருபடைக்களம்’ நாவலின் மிக முக்கியமான சித்திரங்களில் ஒன்று, தருமரின் மனநிலையையும் அவரது முடிவெடுப்பையும் வெளிப்படுத்தும் இந்தக் காட்சி. இதுவரை ஒவ்வொரு சிறிய விஷயத்திற்கும் ஆழ்ந்து சிந்தித்து மணிக்கணக்குகள் யோசிக்கும் பழக்கமுடையவர் தருமர் (யுதிஷ்டிரன்). அவர் தன்னுடைய வாழ்க்கையை எப்போதும் தர்மத்தின் அடிப்படையில் அமைக்க முயல்கிறார். எந்தச் செயலும் நியாயமா தவறா என்று ஆய்ந்து பார்த்து முடிவு செய்வது அவரது இயல்பு. ஆனால் இதே தருமர், விதுரர் வந்து “அஸ்தினபுரிக்கு வந்து கௌரவர்களோடு சூதாட்டம் ஆடு” என்று அழைத்தபோது, ஒரு நொடியும் யோசிக்காமல் உடனடியாக ஒப்புக்கொள்கிறார்.
இதுவே இந்த நாவலின் முக்கியமான உள்மன அழுத்தத்தைக் காட்டுகிறது. விதுரர் அவரைச் சந்திக்கும் தருணத்திற்கு முன் வரை தருமரின் மனம் ஒரு விஷயத்தையே சிந்தித்து கொண்டிருந்தது – அந்தப் பெரும் போரைக் தவிர்க்க முடியுமா? என்ற கேள்வி. சகோதர சகோதரிகளுக்குள் இரத்தப்போக்கு ஏற்படாமல் தடுப்பதற்கான வழிகளை அவர் தொடர்ந்து தேடி வந்தார். ஒரு தர்மராஜாவாக அவர் விரும்பியது அமைதி, நீதி மற்றும் சமாதானம் மட்டுமே.
அந்த ஆவலான மனநிலையில் விதுரரின் அழைப்பு வந்து விழுகிறது. தருமருக்கு அது ஒரு புதிய வாய்ப்பாகவும் ஒரு தப்பிக்கும் பாதையாகவும் தோன்றுகிறது. “போருக்கு இடம் வராமல் சூதாட்டத்தின் வழி பிரச்சினை தீரலாம்” என்ற எண்ணம் ஒரு திடீர் விடுதலையாக அவரை ஆட்கொள்கிறது. இதுவே ஆசிரியர் குறிப்பிடும் “எண்ணச் சுழலுக்குப் பெருவிடுதலை” என்ற கருத்து. அவர் இதுவரை சிந்தித்த பெரும் பிரச்சினைக்கு ஒரு தீர்வாக இது தோன்றுகிறது.
ஆனால் கேள்வி எழுகிறது – இது உண்மையில் விடுதலையா அல்லது ஒரு புதிய சிறையா? தருமர் இதனைச் சிந்திக்காமல் உடனடியாக ஒப்புக்கொள்வது, அவரது இயல்பிலிருந்து ஒரு பெரிய விலகலைக் காட்டுகிறது. நிதானமாக யோசிப்பவரான அவர், இங்கு ஒரு கணத்தில் முடிவெடுக்கிறார். “மறு எண்ணம் இல்லாமல் உவகைப் பெருக்குடன்” என்பதிலேயே அவரது மனநிலையின் மாற்றம் வெளிப்படுகிறது. இந்த உவகை உண்மையில் அவரை ஆபத்துக்குள் இட்டுச் செல்லும் ஒரு மாயை.
இந்த நிலையைக் குறிப்பதற்காக ஆசிரியர் “சிங்கத்தின் வாயிலிருந்து தப்பி புலியின் வாயில் விழுவது” என்ற உவமையைப் பயன்படுத்துகிறார். அதாவது, போரின் அபாயத்தைத் தவிர்க்கும் முயற்சியில் தருமர் இன்னும் கொடிய சூழ்நிலைக்குள் தன்னைத் தானே தள்ளுகிறார். போர் என்ற வெளிப்படையான ஆபத்திலிருந்து தப்பி, சூதாட்டம் என்ற மன அழிவு நிறைந்த ஆழமான பள்ளத்தில் விழுகிறார். போரில் வீரத்தையும் நீதியையும் காக்க முடியும்; ஆனால், சூதாட்டத்தில் மனமும் நிலைப்பாடும் சிதைந்து போகும் அபாயம் அதிகம்.
இது தருமரின் மனத்தின் இரு தளங்களையும் வெளிப்படுத்துகிறது. ஒருபுறம் அவர் நீதியை நிலைநிறுத்த விரும்புகிறார்; மறுபுறம் சமாதானத்தை நாடும் ஆவல் அவரை தவறான முடிவுக்குள் இழுக்கிறது. இதுவே மனித மனத்தின் இயல்பாகவும் உள்ளது – பெரிய பிரச்சினையிலிருந்து தப்புவதற்காக நாமே புதிய பிரச்சினைக்குள் விழுவதும் ஒரு பொதுவான மனநிலை.
இந்த நிகழ்வு மகாபாரதத்தின் முழு ஓட்டத்தையும் மாற்றுகிறது. தருமரின் இந்த ஒப்புதல்தான் பின்னர் நிகழும் அனைத்து துயரங்களுக்கும், சூதாட்டத்தில் பாண்டவர்கள் இழப்பதற்கும், திரௌபதியின் அவமரியாதைக்கும், இறுதியில் குருச்சேத்திரப் போருக்கும் வழிவகுக்கிறது. இதுவே ‘பன்னிருபடைக்களம்’ நாவலில் இந்தக் காட்சியின் முக்கியத்துவம் – ஒரு சிறிய முடிவு எப்படிப் பேரழிவை உண்டாக்க முடியும் என்பதற்கான ஆழமான சிந்தனையை இது நமக்கு வழங்குகிறது.
அதனால், இந்தச் சம்பவம் தருமரின் மன அழுத்தத்தையும் மனித இயல்பின் பலவீனத்தையும் வெளிப்படுத்துகிறது. போரின் பயத்தில் அவர் தன்னை ஒரு இன்னும் பெரிய சோதனைக்குள் இட்டுச் செல்கிறார். இது வாசகர்களுக்கு ஒரு முக்கியமான உண்மையை நினைவூட்டுகிறது – தப்பிக்க நினைத்த பாதையும் சில நேரங்களில் நம்மை மேலும் ஆழமான பள்ளத்தில் தள்ளிவிடும்.
‘பன்னிருபடைக்களம்’ நாவலின் இந்தப் பகுதி, தருமரின் உள்ளங்கணத்தைவும், அவரை நன்கு புரிந்துகொள்வோரின் பார்வையையும் ஆழமாக வெளிப்படுத்துகிறது. ஆசிரியர் கூறுவது போல், “தருமரின் உண்மையான அறத்தையும் மறத்தையும் அறிந்தவர் பீமன் மட்டுமே” என்ற கூற்று மிகவும் முக்கியமானது. காரணம், பீமன் ஒரு சாதாரண சகோதரன் அல்ல – அவர் “காட்டாளர்”. ஒரு காட்டை அழித்தேதான் அதனை நகரமாக மாற்ற முடியும்; அதுபோலவே இந்திரப்பிரஸ்தம் என்ற பெருநகரம் ஒரு பெருங்காட்டை அழித்த பிறகே உருவாகியது. காடழித்தவர் காட்டு இயல்பையும் அதன் மறைந்துள்ள சக்திகளையும் நன்கு அறிவார். அதுபோல பீமனும் தருமரின் வெளிப்படையான தர்மத்தை மட்டுமல்ல, அவர் உள்ளத்தில் மறைந்து கிடக்கும் பலவீனங்களையும் நன்கு அறிந்திருக்கிறார்.
அதனால்தான் பீமன், “தருமர் சூதாட்டத்தில் நிச்சயமாகத் தோல்வியடைவார்” என மீண்டும் மீண்டும் எச்சரிக்கிறார். அவர் அதை வெளிப்படையாகவே தருமரிடம் கூறுகிறார். ஆனால், தருமர் அதனை கேட்க விரும்புவதில்லை. அவர் தன் உள்ளம் கூறும் தவறான நம்பிக்கையில் மூழ்கி, “போரில்லாமல், ஒரு துளி இரத்தம்கூட சிந்தாமல், இந்தச் சூதாட்டத்தின் வழியே வெற்றி பெறலாம்” என்று கூறுகிறார். இது ஒரு மாயையான நம்பிக்கை. உண்மையில் அது ஒரு மாயை என்பதை பீமன் உணர்கிறார்; ஆனால் தருமர் தன் தர்மத்தின் மீதுள்ள ஆழ்ந்த நம்பிக்கையாலும், தன் திறனின் மீதுள்ள மிகைநம்பிக்கையாலும் அதில் உறுதியாக நம்பி விடுகிறார்.
இந்த இடத்தில் ஆசிரியர் ஒரு முக்கியமான உண்மையை நினைவூட்டுகிறார் – “அதீத நம்பிக்கை எப்போதும் நம்மை நோக்கி அறைகூவல் விடுக்கும்” என்று. அதாவது, நாம் எதிலாவது அளவுக்கு மீறிய நம்பிக்கையுடன் இருந்தால், அதுவே நம்மைச் சோதிக்க வரும். அந்த அறைகூவல் இங்கு விதுரர் வடிவில் தருமரிடம் வந்து நிற்கிறது. விதுரரின் அழைப்பை அவர் விடுதலையாகக் கருதி ஏற்றுக் கொள்கிறார். ஆனால், அதுவே அவரைச் சோதனைக்குள் தள்ளும் ஒரு அறைகூவலாக மாறுகிறது. இதற்குப் பிறகு தருமர் யாருடைய பேச்சையும் கேட்கத் தயங்குகிறார். அவருடைய மனம் மாறி விட்டது. முன்னர் நிதானமாகச் சிந்தித்து முடிவெடுக்கும் ராஜா இப்போது தன் நம்பிக்கையில் மூழ்கி பிறிதொரு மனிதராகி விட்டார்.
இதனை ஆசிரியர் துரியோதனனின் மாற்றத்துடன் ஒப்பிடுகிறார். துரியோதனன் ஒருநாள் இந்திரப்பிரஸ்தத்தில் திரௌபதியின் முன் விழுந்து அவமானத்தை அனுபவித்தபோது ஒரு மனநிலையில் இருந்தான். ஆனால், அஸ்தினபுரிக்குத் திரும்பியதும், அந்த அவமானம் அவனை மாற்றியமைத்து வேறொருவராக மாற்றியது. அவனை மாற்றியது “ஊழ்” – அதாவது காலத்தின் சக்தி, விதி. அதுபோலவே தருமரின் மன மாற்றத்திற்கும் காரணம் அதே ஊழ்தான்.
இந்தக் காட்சி மனித மனத்தின் ஆழ்ந்த உண்மையைக் காட்டுகிறது. நம்மை நாமே முழுமையாக அறிந்திருக்க முடியாது; சில சமயம் நம்மை நம்மைவிட நன்றாக அறிந்தவர் அருகில் இருப்பார். இங்கு பீமன் அந்த வேடத்தில் இருக்கிறார். ஆனால் நம்முடைய நம்பிக்கையும் அகங்காரமும் அதிகரித்துவிட்டால், நமக்குக் கிடைக்கும் எச்சரிக்கைகளையும் நாம் புறக்கணித்து விடுவோம். இதுவே தருமரின் தவறாகிறது. அவர் தர்மத்தை நிலைநிறுத்த விரும்பியவர் என்றாலும், அதே தர்மத்தின் மீது மிகைநம்பிக்கை வைத்ததால் ஆபத்தான பாதையில் சென்றுவிடுகிறார்.
இந்த நிகழ்வு ஒரு பெரும் பாடத்தைக் கற்பிக்கிறது – அறமும் மறமும் எப்போதும் ஒன்றோடொன்று கலந்தே இருப்பவை; அவற்றை வேறுபடுத்திப் புரிந்துகொள்ளும் அறிவு அவசியம். பீமன் அதைப் புரிந்திருந்தார், ஆனால் தருமர் அதில் தோல்வியடைந்தார். இதுவே சூதாட்டத்தின் வழியாக அவரை பெரும் சோதனைக்குள் இட்டுச் செல்கிறது.
இதனால், ‘பன்னிருபடைக்களம்’ இல் இந்தக் காட்சி தருமரின் உள்மனப் போராட்டத்தையும், விதியின் ஆட்டத்தையும் வெளிப்படுத்துகிறது. தருமர், துரியோதனன் போலவே, ஊழின் தாக்கத்தில் மாற்றமடைந்து, வரலாற்றை மாற்றும் பாதையில் அடியெடுத்து வைக்கிறார்.
இந்தப் பகுதியில் பேசப்படுவது, தருமரின் வாழ்க்கையை ஆட்டிப்படைக்கும் “ஊழின் ஆட்டம்” பற்றியது. மனிதன் வாழ்க்கையில் பல முடிவுகளை எடுக்கிறான். ஆனால் சில நேரங்களில் அவன் முடிவுகளை அல்ல, முடிவுகள் அவனைத் தள்ளிச் செல்கின்றன. அதுவே ஊழ். அதுபோல்தான் தருமரும் இங்கே நடக்கிறார்.
தருமரின் மனத்தை ஊழ் ஒரு பெரும் புழுதிப்புயல்போல் சூழ்ந்து விடுகிறது. புழுதிப்புயல் வந்து விழிகளை மூடி விடுவது போல, ஊழ் தருமரின் அறிவையும் தெளிவையும் மூடி விடுகிறது. அவர் முன் பல வழிகள் இருந்தாலும் அவை அவருக்குத் தெரியவில்லை. அவருக்குத் தெரியும் ஒரே வழி – சூதாட்டம். அவர் அதையே தன் கடமையாகவும் தீர்வாகவும் நினைக்கிறார்.
இந்த ஊழின் தாக்கத்தால்தான் அவர் இன்னும் சூதாட்டத்தில் ஆடாதபோதும், மனத்தினுள்தான் ஏற்கனவே வெற்றி பெற்றுவிட்டதாகக் “உளமயக்கம்” அடைகிறார். அந்த மயக்கம் அவரை ஆற்றலுடன், பெருமையுடன் தலைநிமிரச் செய்கிறது. சூதாட்டம் என்றால் என்ன ஆபத்து என்பதைப் புரிந்துகொள்ளாமல், அதுதான் தனது வெற்றிப் பாதை என்று நம்புகிறார்.
ஆனால் உண்மையான நிலைமை வேறுபட்டது. அவர் சூதாட்டத்தில் ஈடுபட்டதும், எல்லாவற்றையும் – தனது ராஜ்யத்தையும், தம்பிகளையும், தன்னையும், இறுதியில் திரௌபதியையும் – இழந்துவிடுகிறார். இதுவே ஊழின் ஆட்டம். மனிதன் தன்னைக் கட்டுப்படுத்த முடியாமல் போகும் தருணம்.
அனைத்தையும் இழந்தபின்னர் தான் அவர் மனத்தில் இருந்த அந்த மயக்கம் விலகுகிறது. புழுதிப்புயல் அடங்கிய பின்னர் தெளிவு வரும் போல. ஆனால், அது வரும்போது ஏற்கனவே தாமதமாகிவிட்டது. மயக்கம் தெளிவடைந்தவுடன், தருமர் தலைநிமிர்ந்து நிற்கவும் முடியவில்லை. அவர் தன் தவறுகளையும் இழப்புகளையும் உணர்ந்து துவண்டு விடுகிறார்.
இந்த இடத்தில் முக்கியமான செய்தி ஒன்று சொல்லப்படுகிறது – மனிதனின் உள்ளம் ஒரு முறை ஊழின் பிடியில் சிக்கிக் கொண்டால், அறிவின் குரலைக் கேட்க முடியாது. அதற்குச் சான்று விப்ரரின் எச்சரிக்கை. விப்ரர் தன் இறுதி முயற்சியாக, தருமரிடம் சூதாட்டத்தை விட்டு விலகுமாறு அறிவுறுத்துகிறார். இது ஒரு முன்கூட்டியே வரும் எச்சரிக்கை. ஆனால், மயக்கத்தின் பிடியில் சிக்கியதால் தருமர் அதைக் கேட்கவில்லை.
இதில் இன்னொரு சுவாரஸ்யமான அம்சம், திருதராஷ்டிரரின் நிலை. துரியோதனனின் தந்தையாக இருந்தாலும், சூதாட்டம் நடக்க வேண்டாம் என்று அவர் நினைக்கிறார். ஆனால் ஊழின் சுழல் அவனைக்கூட ஆளுகிறது. அவர் விரும்பாமலிருந்தாலும், நிகழ்வுகள் அவரை அந்தப் பாதையில் தள்ளிச் செல்கின்றன.
இந்தப் பகுதி நமக்கு ஆழமான பாடத்தை அளிக்கிறது:
- மனிதன் தன் நம்பிக்கைகளில் மூழ்கியிருக்கும் போதுகூட, அவை தவறானவையாக இருக்கலாம்.
- ஊழ் வந்தால் அறிவு கூட மங்கிவிடும்.
- அறிவுடையவரின் எச்சரிக்கையைப் புறக்கணிப்பது பெரும் இழப்பைத் தரும்.
மொத்தத்தில், இந்தச் சம்பவம் தருமரின் வாழ்க்கையில் ஒரு திருப்புமுனையாக மாறுகிறது. அவர் ஆரம்பத்தில் வெற்றியை நம்பியிருந்தார். ஆனால், ஊழ் அவரை வழிதவறச் செய்தது. அவர் விழுந்த பிறகே உண்மையை உணர்ந்தார். ஆனால், அதற்குள் எல்லாம் இழந்துவிட்டார். இது மனித வாழ்வில் பலருக்கும் நிகழும் உண்மை – மயக்கத்தில் எடுக்கப்படும் முடிவுகள் பெரும்பாலும் அழிவைத்தான் தரும்.
தருமரின் சூதாட்டக் கதை அரசனின் தோல்வி மட்டும் அல்ல; அது ஊழின் ஆற்றலையும், மனிதனின் மனமயக்கத்தையும், தெளிவற்ற முடிவுகள் எவ்வளவு பேரழிவைத் தரக்கூடும் என்பதையும் நமக்கு உணர்த்தும் ஒரு பாடமாக அமைந்துள்ளது.
அமைதியாக, தன் முடிவில் நிலைத்து நின்றிருந்த திருதராஷ்டிரரின் மனத்தையும் நிகழ்வுகளின் ஊழ் சுழற்றி மாற்றுகிறது. இந்த மாற்றத்திற்குக் காரணமானது விப்ரரின் மரணம். விப்ரர் உயிருடன் இருந்தபோது அவர் கூறிய அறிவுரைகள், நெறிப்பாடுகள், சிந்தனைகள் எல்லாம் ஒரு தாங்கும் தூணாக இருந்தன. அவர் இறந்ததும் அந்தத் தூண் இடிந்து விழ, அதுவரை மனம் மாறாத திருதராஷ்டிரரும் தனது நிலைப்பாட்டை விட்டுவிட்டு சூதாட்டத்திற்கு ஒப்புதல் அளிக்கிறார். இதுவே கதைமோதிரத்தில் ஒரு பெரிய மாற்றத்தை ஏற்படுத்துகிறது.
சூதாட்டக் களத்தின் நிகழ்வுகள் வெறும் வெளிப்புற சம்பவங்களாக இல்லாமல், அவை மனித மனத்தின் ஆழங்களை வெளிக்கொணரும் உளவியல் நாடகங்களாக மாறுகின்றன. கௌரவர்களில் விகர்ணன், மகிடன் போன்றோர் தங்கள் மனத்தளத்தில் மாறி மாறி உரையாடுவது மனிதனின் உள்ளார்ந்த போராட்டத்தைச் சித்தரிக்கிறது. இதுவே மனித வாழ்வின் உண்மை. நாம் ஒரே மனிதராக இருந்தாலும், நம் உள்ளத்தில் பல குரல்கள் பேசிக்கொண்டிருக்கும் – நெறியின் குரல், ஆசையின் குரல், பயத்தின் குரல், பேராசையின் குரல் என்று. இந்த உள உரையாடலை எழுத்தாளர் ஜெயமோகன் மிகச்சிறப்பாகவும் இயல்பாகவும் காட்டியுள்ளார்.
அதேபோல தருமருடன் தெய்வங்கள் உரையாடுவது என்பது மனிதனின் மனநிலையை வெளிப்படுத்தும் உவமை. மனிதன் கடினமான முடிவெடுக்கும் தருணங்களில் தன் நம்பிக்கைகளையும், தன் உணர்ச்சிகளையும் தெய்வ குரலாகவே கேட்கிறான். அது உளவியல் நிகழ்வு. தெய்வங்கள் மாறி மாறி உரையாடுவது மனித மனத்தின் இரகசிய ஆழங்களை வெளிப்படுத்தும் முயற்சி.
இது ஒருவரின் வாழ்நாளில் அவர் பெற்ற சிறப்புகள், தோல்விகள், அறம், அறமீறல் போன்றவற்றை நினைவுபடுத்தி, தனக்குள் தானே பலபடியாகப் பிரிந்து பேசத் தொடங்கும் மனிதனின் உளவியல் நிலையை வெளிப்படுத்துகிறது. ஒவ்வொரு மனிதனும் இத்தகைய மனப்போராட்டத்தை எதிர்கொள்வார். எழுத்தாளர் அதை மிக நுட்பமாகப் படம் பிடித்துள்ளார்.
திரௌபதியை இழுத்து வரச் செல்லும் காவலர்கள்கூட ஒரு மயக்க நிலையில் தள்ளப்படுகிறார்கள். அவர்கள் செய்கிற செயல் எவ்வளவு தவறு என்பதையும், தாங்களும் செய்ய விரும்பாத ஒரு செயலாக அது இருப்பதையும் அவர்கள் உணர்கிறார்கள். ஆனால், ஊழின் பிடியில் சிக்கியதால் அவர்கள் தங்கள் மனத்தின் கட்டளைப்படியல்லாமல் வேறு சக்தியின் ஆட்டத்தால் இயங்குகிறார்கள். அந்த உளமயக்கத்தை எழுத்தாளர் ஜெயமோகன் மிக நேர்த்தியாகச் சித்தரித்துள்ளார்.
விதுரரின் மனைவியின் இறப்பு நாவலின் உணர்ச்சியூட்டும் ஒரு முக்கியமான தருணம். அவர் இறப்பதற்கு முன் காணும் சிறுகனவுகள் அவரது மனத்தின் நிலையை வெளிப்படுத்துகின்றன. மரணத்தை எதிர்கொள்ளும் மனிதனின் சிறு சிறு கனவுகள் வாழ்க்கையின் கடைசித் துளிகளை வெளிப்படுத்தும் சித்திரமாக இருக்கின்றன. அவரது மரணத்திற்குப் பின் விதுரரின் மனநிலை முற்றிலும் மாற்றமடைகிறது. அவர் பெரும் துயரத்திலும் மனநிலையழிவிலும் ஆழ்கிறார். வாழ்க்கையில் அன்பை இழப்பது எவ்வளவு பெரிய தாக்கத்தை ஏற்படுத்தும் என்பதற்குச் சிறந்த எடுத்துக்காட்டாக இதைச் சொல்லலாம்.
மொத்தத்தில், விப்ரரின் மரணம் நாவலின் கதைக்களத்தில் ஒரு திருப்புமுனையாக அமைகிறது. அதன் பின்னர் எல்லாமே மாறி விடுகிறது – திருதராஷ்டிரரின் மனம் மாறுகிறது, சூதாட்டம் தொடங்குகிறது, உளவியல் போராட்டங்கள் தீவிரமடைகின்றன, காவலர்களின் மனம் குழப்பமடைகிறது, விதுரரின் வாழ்க்கை துவண்டு விடுகிறது. மனித மனத்தின் ஆழங்களையும், ஊழின் ஆட்டத்தையும், துயரத்தின் தாக்கத்தையும் மிக நுட்பமாகச் சித்தரிக்கும் இப்பகுதி நாவலின் உச்சகட்டமாக திகழ்கிறது.
இதனால், இந்தக் குறிப்பிட்ட பகுதி வெறும் ஒரு சம்பவத்தின் விளக்கமல்ல; அது மனித மனத்தின் நிலைகள் எவ்வாறு மாறுகின்றன, ஒரு மரணம்கூட எவ்வளவு பெரிய மாற்றத்தை ஏற்படுத்துகிறது என்பதையும் கூறி நம்மைச் சிந்திக்க வைப்பதாக அமைந்துள்ளது.
இந் நாவலின் மிக முக்கியமான தருணமாகிய திரௌபதியின் ஆடைப்பறிப்பு நிகழ்வைப் பற்றிக் குறிப்பிடுகிறது. மகாபாரதத்தின் மூலக் கதையில் இந்தச் சம்பவம் தெய்விக அற்புதங்களால் நிரம்பியதாகக் காட்டப்படுகிறது. ஆனால், எழுத்தாளர் ஜெயமோகன் தனது இந்த நாவலில் அதை மாயங்களின்றி, நம் பகுத்தறிவுக்கும் பொதுஅறிவுக்கும் ஏற்ற வகையில் சித்தரிக்கிறார். இதுவே இந்த நாவலின் தனிச்சிறப்பு.
திரௌபதி கௌரவர்களின் சூதாட்டக்களத்திற்கு இழுத்து வரப்பட்டு, அவமானப்படுத்தப்படுகிறாள். அவளது ஆடை பறிக்கப்படும் தருணம் அவளது வாழ்க்கையில் மிகக் கடுமையான, தாங்க முடியாத அவமான தருணமாகிறது. அவள் தனியாக யாராலும் காப்பாற்றப்படாமல், தன்னைப் பாதுகாக்க வழியின்றித் துடிக்கிறாள். இறுதியில், அனைத்து மனித உதவிகளும் தன்னைவிட்டு விலகிவிட்டதை உணர்ந்த அவள் இரு கைகளையும் வானை நோக்கி உயர்த்தி, தன் முழு மனத்தையும் வைத்து இளைய யாதவரைக் (ஸ்ரீகிருஷ்ணரைக்) கூப்பிடுகிறாள். இது அவளது நம்பிக்கையின் உச்ச நிலையை வெளிப்படுத்துகிறது.
அந்த நேரத்தில், தெய்விக அதிசயங்கள் நிகழ்ந்து அவளைப் பாதுகாக்கும் என நம் பழக்கப்பட்ட கதைகள் சொல்லும். ஆனால், இங்கு எழுத்தாளர் ஜெயமோகன் அதனை மனிதர்களின் செயலாகவே காட்டுகிறார். உப்பரிகை மேடையில் இருந்த அசலை என்ற பெண் தனது சொந்த ஆடையைக் களைந்து, திரௌபதியின் மீது வீசுகிறாள். அந்த மனித செயல் தான் திரௌபதியின் மானத்தைக் காக்கிறது. இதன் மூலம் எழுத்தாளர் ஜெயமோகன் சொல்ல நினைப்பது மிக ஆழமானது: தெய்வத்தின் அருள் வானிலிருந்து இறங்காது; அது மனிதர்களின் செய்கைகளில் வெளிப்படும் என்பதே!.
இங்கு எழுத்தாளர் ஜெயமோகன் கூறும் மையக் கருத்து, மனிதனே தெய்வத்தின் கருவி என்பதுதான். தெய்வம் தன்னுடைய கருணையையும் சக்தியையும் வெளிப்படுத்தும்போது அது மனிதர்களின் கைகளில், அவர்களின் செயலில், அவர்களின் துணிச்சலில் வெளிப்படுகிறது. இதுவே நம் வாழ்க்கையிலும் உண்மை. நம்மைக் காப்பாற்ற ஒரு தெய்வம் நேரில் வந்து நின்றுவிடாது; நம்மைச் சுற்றியிருக்கும் மனிதர்களே தெய்வத்தின் கரங்களாக மாறி நம்மைக் காப்பாற்றுவார்கள்.
இதுவே எழுத்தாளர் ஜெயமோகனின் எழுத்தின் பெரும் வலிமை. அவர் அற்புதங்கள், மாயங்கள், அதிசயங்கள் ஆகியவற்றை நம்ப வைக்காமல், மனித வாழ்வின் இயல்பான தருணங்களின் வழியே ஆழமான உண்மைகளைச் சொல்கிறார். இவ்வாறு செய்வதன் மூலம் அவர் எழுதியதைப் பொதுஅறிவுக்கும் பகுத்தறிவுக்கும் ஏற்றதாகவும், நவீன வாசகர்களும் ஏற்றுக்கொள்ளக் கூடியதாகவும் ஆக்குகிறார்.
தெய்வம் எப்போதும் மனிதரின் உள்ளேதான் இருக்கிறது. காலந்தோறும் தெய்வம் தன்னுடைய களமாகவும் அருளும் பீடமாகவும் மனிதரைத் தேர்ந்தெடுக்கிறது. அது மனிதச் செயல் வழியாகவே வெளிப்படுகிறது. இதனை எழுத்தாளர் ஜெயமோகன் மிக எளிமையாகவும் ஆன்மிக ஆழத்துடனும் வெளிப்படுத்தியுள்ளார்.
இதேபோன்று ‘வெண்முரசு’ நாவல் தொடரில் பல முக்கியமான தருணங்களில் எழுத்தாளர் ஜெயமோகன் இதே அணுகுமுறையைத்தான் கடைப்பிடிக்கிறார். அவர் எங்கும் மாயக் கூறுகளைக் காட்டாமல், சம்பவங்களை யதார்த்தமான அடிப்படையில், மனித மனத்தின் ஆழங்களையும் அதன் செயல்பாடுகளையும் மையமாகக் கொண்டு எழுதியுள்ளார். இதனால், மகாபாரதம் ஒரு தொன்மையான புராணக் கதையிலிருந்து விலகி, நம்மைச் சுற்றியுள்ள மனித வாழ்க்கையின் நவீனப் பிரதிபலிப்பாக மாறுகிறது. இதன் வழியாக நவீன வாசகர்கள் மகாபாரதத்தின் உண்மையான பொருளை எளிதாகப் புரிந்துகொள்ள வாய்ப்பு ஏற்படுகிறது.
– – –