‘குருதிச்சாரல்’ நாவல் ‘வெண்முரசு’ நாவல் தொடரின் 16 ஆவது பாகமாகும். இதில் இரண்டு முக்கியமான அம்சங்கள் உள்ளன. ஒன்று, அரச குடும்பத்தினருக்கிடையில் உள்ள குருதி சிதறுதல் அல்லது உறவுகளின் உடைப்பு. இரண்டாவது, அரண்மனைக்குள் வாழும் அரச குடும்ப பெண்களின் எழுச்சி, அதாவது அவர்கள் தங்கள் உரிமைகளுக்காக விழிப்புணர்வு அடைந்து எழுந்து வருதல்.
‘குருதிச்சாரல்’ என்ற சொல்லில் ‘சாரல்’ என்ற பதம் ‘தெறித்தல்’, ‘சிதறுதல்’ என்று பொருள்படும். சான்றாக, மழைத்துளிகள் சிதறுவது ‘மழைச்சாரல்’ எனப்படும். அதேபோல், ‘குருதிச்சாரல்’ என்பது குருதித்துளிகள் சிதறுவது, விரிந்து செல்வது, அல்லது குருதி ஓர்மையாக இழைந்து போவது என்பதைக் குறிக்கிறது. இங்குக் ‘குருதி’ என்பது வெறும் இரத்தத்தை மட்டும் குறிக்கவில்லை, அதில் அடங்கிய உறவுகளையும்தான்.
நாவல் சொல்லும் முதன்மைக் கருத்து குருவம்சத்தின் குருதி சிதறுகிறது என்பதே! அரச குடும்பத்தினருக்குள் உறவுகள் முறிகின்றன. மாமன்னர் திருதராஷ்டிரனும் அவரது குடும்பமும், பாண்டவர்களை விலக்கி வைக்கின்றனர். கௌரவர்களும் பாண்டவர்களும் இரண்டும் ஒரே குடும்பத்தில் பிறந்தவர்கள் என்றாலும், பரஸ்பரம் துரோகம், பகைமை காரணமாகப் பிரிந்து விடுகின்றனர்.
குந்தியின் கற்பும் அதனால் பாண்டவர்களின் பிறப்பும் சந்தேகத்தின் கீழ் வருகின்றன. இது அந்தக் குடும்ப உறவுகளில் உள்ள குழப்பம், கலகம், முறிவு ஆகியவற்றை மேலும் வலுப்படுத்துகிறது. இது அரச குடும்பத்தின் வாழ்வின் சிக்கல்களையும் அவற்றின் ஆழமான வன்முறைகளையும் காட்டுகிறது.
அடுத்த முக்கிய அம்சமாக அரண்மனைக்குள் வாழும் பெண்களின் எழுச்சியும் குறிப்பிடத்தக்கது. அவர்கள் ஆண்களால் ஏற்றுக்கொள்ளாத நிலைகளில் இருந்தாலும், தங்கள் உரிமைகளுக்காகக் குரல் கொடுக்கத் தொடங்குகிறார்கள். இந்த எழுச்சி அவர்களின் புது வாழ்க்கை அடையாளமாகவும், சமூக மாற்றத்தின் அடையாளமாகவும் இருக்கிறது. அரச குடும்பத்தில் பெண்கள் தங்கள் இடத்தை மீண்டும் பெற முயற்சி செய்கின்றனர். இதன் மூலம், பழைய அடிமைத்தன்மை மற்றும் ஒழுங்குகள் முற்றிலும் மாற்றம் அடையும் போதும், பெண்களின் பங்கு அதிகரிக்கும் என்று நாவல் சுட்டிக்காட்டுகிறது.
இந்த நாவல், அரச குடும்பத்தின் உடைந்த உறவுகளையும் அதில் உள்ள குழப்பங்களையும் அதன் காரணமாக ஏற்படும் சிதறலையும், அதேசமயம் அந்தக் குடும்பத்திலுள்ள பெண்களின் எழுச்சியையும் நுணுக்கமாக விவரிக்கிறது. இந்த நாவல், குடும்ப உறவுகளின் ஒழுங்கு மீறல் மற்றும் சமூக மாற்றங்களை ஒரே நேரத்தில் காட்டுவதால், அது வாசகர்களுக்கு மிகுந்த வியப்பையும் திகைப்பையும் அளிக்கிறது.
திருதராஷ்டிரர் என்ற அரசன் இசை கேட்பதை முற்றிலும் நிறுத்திக் கொண்டார். இசை என்பது சாதாரணமாக மகிழ்ச்சிக்கும் அமைதிக்கும் காரணமாக இருக்கும்; ஆனால், அவருக்கு அது ஒரு மனநிலைக் குறியீடாக இருந்தது. இசை கேட்ட காலத்தில் அவர் மனத்தில் ஓர் இடம் இருந்தது, அதனை ‘அஸ்தினபுரி’ எனச் சொல்லலாம். இது அவரின் மனநிலையையும், அவரது அரசியல் நிலவரத்தையும் குறிக்கும் இடமாகும். இசை கேட்ட காலத்தில் திருதராஷ்டிரர் அஸ்தினபுரியிலிருந்து முழுமையாகவே விலகி இருந்தார், அவரின் உள்ளம் அங்கே இல்லை போல் இருந்தது.
ஆனால், அவர் நாற்கரம் ஆட ஆரம்பித்ததும் அவரின் மனம் மறு பாதையில் மாறியது. நாற்கரம் ஆடுதல் என்பது அவருக்கான ஒரு முக்கியச் செயலாக இருந்தது. இது அவர் தனக்குத் தனியாக மகிழ்ச்சி அடைவதற்கான வழியாக இருந்தது. இதன் மூலம் அவர் அஸ்தினபுரிக்குள் முழுமையாகத் திரும்பினார். இந்த மாற்றம் அவருடைய மனநிலையை வெளிப்படுத்துகிறது. இசையைக் கேட்பதில் இருந்து விலகியவர், நாற்கரம் ஆடுவதில் ஈடுபடுவதை அவ்வாறு எடுத்துக்கொள்ளலாம்.
இதன் தொடர்ச்சியாக திருதராஷ்டிரர், பாண்டவர்களிடம் தூதுவை அனுப்புகிறார். இது மறைமுகமாக அனுப்பப்பட்ட செயலாகும். அந்தத் தூது ‘மன்றாடல்’ என்ற முறையில் இருந்தது. இதன் நோக்கம் மிகவும் முக்கியமானது. அது தனது குருதிவழியினரைக் காப்பதற்கான முயற்சி. இதன் மூலம் திருதராஷ்டிரர் தனது குடும்ப உறவுகளை மற்றும் அரசியல் பாத்திரத்தைப் பாதுகாக்க விரும்பினார்.
அந்த ஆணையின் துணை நோக்கம் அஸ்தினபுரி ஆட்சிக்குட்பட்ட பெருநிலத்தைப் பங்கிடாமல் வைப்பதுதான். இது அரசியல் ரீதியிலும், பொருளாதார ரீதியிலும் மிக முக்கியமானது. பெருநிலங்கள் என்பன அரசரின் அதிகாரம் மற்றும் செல்வம் அதிகமாக இருக்கும் பகுதிகள். அவை பங்கிடப்பட்டால் அரசரின் அதிகாரம் குறையும். ஆகவே, திருதராஷ்டிரர் அந்த நிலத்தைத் தனது அதிகாரத்திலேயே வைக்க முயற்சி செய்கிறார்.
திருதராஷ்டிரரின் மன நிலையும், அரசியல் நடவடிக்கைகளும் ஒரேநேரத்தில் செயல்படுகின்றன. இசையைக் கேட்பதிலிருந்து விலகுவது அவருடைய மன அழுத்தத்தை, கஷ்டங்களைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது. அதேசமயம், நாற்கரம் ஆடுவதைத் துவங்குவது ஒரு தனிப்பட்ட ஆற்றல் மீண்டும் கிடைத்ததைக் குறிக்கிறது. அதனால், அவர் மறைந்து இருந்த மனத்தை மீண்டும் உயிரோட்டமடையச் செய்கிறார்.
தூதை அனுப்பி, அரசியல் முயற்சிகளைத் தொடங்குவது, குடும்ப உறவுகளைப் பாதுகாப்பதற்கான தீர்மானமாகும். இந்தத் தூது, பாண்டவர்களிடம் அனுப்பப்பட்டாலும், அது நேரடிப் போராட்டம் அல்லாமல் மறைமுகமான முறையில் அரசியல் நடவடிக்கையாக அமைகிறது. இது அரசியல் தந்திரங்களின் ஒரு சிறந்த எடுத்துக்காட்டு.
இந்த நாவலில், திருதராஷ்டிரரின் மனநிலை, அவரது அரசியல் நடவடிக்கைகள், மற்றும் அவற்றின் பின்னணி நன்றாக விவரிக்கப்படுகின்றன. இசையை விட்டு விலகுதல், நாற்கரம் ஆடுதல், மறைமுக தூது அனுப்புதல் ஆகியவை ஒரே நேரத்தில் அவருடைய மனமும் அரசியலும் எப்படி இணைந்துள்ளன என்பதைக் காட்டுகின்றன. இது ஓர் அரசனின் தனிப்பட்ட உணர்வுகள் மற்றும் அதிகாரப் போராட்டங்கள் எவ்வாறு இணைந்து செயல்படுகின்றன என்பதை விளக்கும் நல்ல சான்று ஆகும்.
இந்த நாவல் கௌரவர்கள் மற்றும் பாண்டவர்கள் என்ற இரு குடும்பங்களின் இடையேயான அரசியல் மற்றும் குடும்ப உறவுகளின் சிக்கல்களை விளக்குகிறது. இதன் மூலம், அந்தக் குடும்பங்களின் இடையேயான மோதலின் நிஜ காரணங்களையும், அதனால் ஏற்படும் நெருக்கடியையும் நமக்குப் புரியச் செய்கிறது.
முதலில், “கௌரவரோ, பாண்டவரோ இருதரப்பில் யார் அழிந்தாலும் அழிவது ‘குருவம்சத்தின் குருதியினரே!’” என்று திருதராஷ்டிரர் கூறுகிறார். குருவம்சம் என்பது ஒரே பெரிய குடும்பமாகும், அதில் கௌரவரும் பாண்டவரும் இருவரும் சேர்ந்த உறவினர்கள். அந்த உறவு குருதியால் இணைக்கப்பட்டிருப்பதால், யாராவது ஒருவரை இழந்தால் அதற்குக் காரணமாகும் குருதிவழியர்களே அழிந்துவிடுவார்கள் என்றார். இதன் மூலம் அரசகுடும்ப உறவுகளின் அழிவு அரசியல் மோதல்களின் பின்னணி என்பதை நமக்கு உணர்த்துகிறார் எழுத்தாளர். ஒருவரின் அழிவு என்பது குடும்பம் முழுவதும் பாதிக்கப்படும் என்பதைக் காட்டுகிறது.
இதைத் தொடர்ந்து, துரியோதனன் என்ற கௌரவரின் தலைவர் பெரிய நிலத்தைத் தானே முழுமையாக ஆட்கொள்ள வேண்டும் என்ற ஆசையால் செயல்படுகிறார். இந்த ஆசை அவரை அக்கறையற்றவனாக மாற்றுகிறது. தன் தந்தையின் உறவுகளை முற்றிலுமாக விலக்கி, கலிதேவனுக்கு முழுமையாகத் தன் ஆதிக்கத்தை அளிக்க விரும்புகிறான். இதன் மூலம் துரியோதனன் தனது அரசாங்கத்தைப் பெருக்கவே அதிக சக்தி விரும்புவதைத் தெரிகிறது. அவருக்குக் குடும்ப உறவுகள் அல்லது ஒற்றுமை முக்கியம் இல்லை; அதிகாரம் மட்டுமே முக்கியம்.
இது ஒரு பெரிய குடும்பத்தின் உள்ளே இருந்தே ஏற்பட்டுள்ள துரோகம் மற்றும் தனக்கான அதிகாரத்துக்காக உறவுகளை முறிந்துவிடும் ஆழமான பிரச்சினையை நமக்கு வெளிப்படுத்துகிறது. துரியோதனன் இவ்வாறு செய்வதனால் குடும்ப உறவுகளின் சீர்கேடு ஏற்படுகிறது. குடும்பத்தின் ஒருமித்த தன்மையும் உடைந்து விடுகிறது.
இப்படியான சூழலில், திருதராஷ்டிரர் தனது மகனுக்குமான உறவுகளைக் காப்பதற்காக எல்லாக் கீழ்மைகளையும் துரியோதனனின் செயல்களையும் ஒப்புக் கொள்கிறார். இதன்மூலம் அவர் குடும்ப ஒற்றுமையைப் பாதுகாப்பதற்கான போராட்டத்தில் தன் தனிப்பட்ட விருப்பங்களைவிட்டு வைக்கிறார். துரியோதனனின் கீழ்மைகள், துரோகம் ஆகியவற்றுக்கு அவர் அனுமதி அளிக்கிறார்; பாண்டவர்களைக் கொன்று ஒழிக்கவும் நாட்டை முழுமையாகத் துரியோதனன் ஆட்கொள்ளவும் அவர் விரும்பி அதற்கு ஆணையிடுகிறார். இது ஓர் அரசனின் அவமானமான நிலைமையை, அவருடைய குடும்ப உறவுகள் மற்றும் அரசியல் சூழலில் உள்ள வலிமை இழப்பை நமக்குக் காட்டுகிறது.
‘குருவம்ச குடும்பத்தின் அழிவு’ என்பதே இந்த நாவல் எதிர்கொள்ளும் முக்கியமான கருத்து. குடும்ப உறவுகள் அரசியல் விருப்பங்களுக்கு ஒதுக்கப்படும்போது என்ன விளைவுகள் ஏற்படுகின்றன என்பதையும் இந்த நாவல் தன்போக்கில் நமக்கு விளக்குகிறது. துரியோதனனின் அதிகார ஆசை மற்றும் அதற்கான அவரது செயல்கள், திருதராஷ்டிரரின் அவமானமான ஒப்புதல் ஆகியவை இந்தக் குடும்பத்தில் உள்ள சிக்கல்களை நுணுக்கமாக வெளிப்படுத்துகின்றன. ஒரு குடும்பத்தின் அதிகாரம் மற்றும் அரசியலின் ஒருங்கிணைவு எப்படி ஒருவரின் விருப்பத்தால் முறியடிக்கப்படுகின்றன என்பதைக் காட்டும் நாவல் பரப்பாகக் ‘குருதிச்சாரல்’ உள்ளது.
இந்த நாவல் இந்த நிகழ்வுகள் மூலம், குடும்ப உறவுகளின் மதிப்பை உணர்த்துவதுடன், அதிகார ஆசையின் பாழ்க்காரமான விளைவுகளையும் நமக்கு சொல்லும் ஓர் ஆழமான படைப்பாகும்.
முதலில், துரியோதனன், தன்னுடைய தந்தை திருதராஷ்டிரரைத் “தந்தை அல்லர்” என்று கருதி, அவரிடம் இருந்து தன்னைப் பாதுகாக்க மறுத்துக் கொண்டு, கலிதேவனுக்கு (தந்தை எனக்கருதி) முழு ஆதிக்கத்தையும் அளித்துக் கொள்கிறான். இதனால் திருதராஷ்டிரருக்கு மிகுந்த மனக்கேடு ஏற்படுகிறது. தன் மகன் தன்னைத் தந்தையாக ஏற்கவில்லை என்று உணர்ந்து, அவருடன் எந்த முறையிலும் நெருங்க முடியாமல் தவிக்கிறான். இதனால், அவர் வேறு வழியின்றி, தன் தம்பி பாண்டுவின் குருதிவழியினர்களைப் பாதுகாப்பதற்காக மறைமுகமாகச் செயல்படத் தொடங்குகிறான்.
அதாவது, அவர் சஞ்சயன் மூலம் மறைந்துகொண்டு, பாண்டவர்களுக்கு ஒரு ஆணையை அனுப்புகிறார். ஆனால் பின்னர், அந்த ஆணையைத் திரும்பப் பெறுகிறார். இதன் மூலம் அவர் இப்போது தன்னுடைய குடும்பத்திலேயே ஒரு குருதிவழியினரைப் பேணிக் கொள்வதற்கான முயற்சி செய்திருப்பது நமக்குத் தெரிகிறது.
இறுதிக்காலத்தில், திருதராஷ்டிரரின் மனத்தில் ஒரு மாறுபாடு ஏற்பட்டுள்ளது. அவர் முதலில் தனது குடும்பத்தின் முக்கியமான பகுதியாக இருந்த கௌரவர்களைக் காப்பதையே முதன்மையான நோக்கமாகக் கொண்டிருக்கிறார். ஆனால், அதே சமயம், துணை நோக்கமாகப் பாண்டவர்களையும் பாதுகாக்க முயற்சி செய்கிறார். அதாவது இரு குடும்பங்களையும் சமமாகக் காப்பதற்கான ஒருவகையான மனச்சமநிலையை அவர் அடைய விரும்புகிறார்.
ஆனால், இந்தச் சமநிலை ‘அறம்’ என்ற நல்லொழுக்கத்தின் நிலையை இழக்கச் செய்துவிடுகிறது. ‘அறம்’ என்பது தமிழில் ஒழுக்கம், தர்மம், நியாயம் போன்ற உயர்ந்த மதிப்புகளைக் குறிக்கிறது. ஆனால், இறுதிக்காலத்தில், திருதராஷ்டிரருக்கு அறம் கானல் நீராய் — அதாவது எளிதில் ஆவியாவதாகவும் நிரம்பாததாகவும் மாறி விட்டது என்று சொல்லலாம். அவர் முன்னதாக இருந்த ‘பெருந்தந்தை’ என்ற உயர்ந்த நிலைமையிலிருந்து சற்றுச் சுருங்கி விடுகிறார்.
இதற்குக் காரணம், துரியோதனன் அவரைத் தன் “தந்தை அல்லர்” என்று புறக்கணிப்பதே. இதனால் திருதராஷ்டிரர் தனது மகனைப் பழிவாங்கும் மனோபாவத்தோடு, பாண்டவர்களுக்கு மறைமுகமாக ஆணை அனுப்புகிறார். பின்னர் தன் மகனைச் சமாதானம் செய்யும்பொருட்டு அந்த ஆணையைத் திரும்பப் பெறுகிறார். இது அவருடைய குடும்ப உறவுகளில் ஏற்பட்ட சிக்கலின் விளைவாகும். இந்த நடவடிக்கை பாண்டவர்களின் மீதான பாசத்துக்காக மேற்கொள்ளப்பட வில்லை. அதாவது, அவருக்குப் பாண்டவர்களுக்குத் தனிப்பட்ட அன்போ அல்லது கவலையோ இருக்கவில்லை என்பதே உண்மை.
அதற்குப் பதிலாக, அவர் தன் குடும்பத்தின் அரசியல் மற்றும் குருதிவழிய உறவுகளைக் காப்பதற்கான நடவடிக்கையாக இதை மேற்கொண்டார். பாண்டவர்களுக்கு அனுப்பிய ஆணையைத் திரும்பப் பெறுவது, துரியோதனனுக்கு எதிரான ஒரு முடிவாகவும் பார்க்கலாம். இது துரியோதனனின் எதிர்மறையான நிலைப்பாட்டுக்குத் திருப்பி விடுதலாகும்.
திருதராஷ்டிரரின் மனோபாவத்தில் ஏற்பட்ட மாற்றம், குடும்ப உறவுகள் மற்றும் அரசியல் நிலைமைகளின் சிக்கல்கள் ஆகியன ஒன்று சேர்ந்து ஒரு காலத்தில் பெரிய தந்தையாக இருந்த அவரைத் தனது மகனின் எதிர்ப்பால் சற்றுச் சுருங்கி, இறுதியில் குடும்பத்தின் ஒருபுற உறவுகளைக் காப்பதற்காக மறைமுகமாகச் செயல்படத் தொடங்கிவிடுகிறார். காலப்போக்கில் சிறுதந்தையாகி, இறுதியில் வெறுந்தந்தையாகிவிடுகிறார்.
இந்த நாவலில் அரசியல் மற்றும் குடும்ப உறவுகளின் நெருக்கடிகளும் அந்த நெருக்கடிக்கு ஆளாகும் மனித மனதின் உணர்வுகளும் நன்கு பிரதிபலித்துள்ளன. திருதராஷ்டிரரின் இந்த நடத்தை பாண்டவர்களுக்கான அன்பாகக் கருதக் கூடாது. அது ஒருவேளை குடும்பத்தின் குருதிவழியினரைக் காப்பதற்கான அரசியல் தந்திரமாகவும் துரியோதனனுக்கான எதிர்ப்பாகவும் நாம் புரிந்துகொள்ளவேண்டும்.
குடும்ப உறவுகள், அரசியல் போராட்டங்கள் மற்றும் மன அழுத்தங்களின் ஒருங்கிணைப்பை இந்த நாவல் நமக்கு உணர்த்துகிறது. இது மனிதர்களின் தனிப்பட்ட உணர்வுகளும் அரசியல் நிலைகளும் எவ்வாறு ஒன்றோடொன்று தொடர்புடையன என்பதை மிக நுணுக்கமாகக் காட்டுகிறது.
இந்த நாவலில் மறுபுறம் அரண்மனையின் உள் உலகத்தில் இருந்து பொதுவாக மறைத்து வைக்கப்பட்டிருந்த அரச குடும்பப் பெண்களின் நிலை மற்றும் அவர்களது புதிய எழுச்சியைப் பற்றிச் சொல்லப்படுகிறது.
முதலில், பழைய காலங்களில் அரச குடும்ப பெண்கள் அரண்மனையின் அகத்தளங்களில் ஒருவகையில் அடிமைகளாகவே இருந்தார்கள். அவர்கள் பொதுவாக வெளிப்படையாகப் பேசாதவர்கள். அவர்களால் அரசியல் அல்லது குடும்ப நெருக்கடிகளில் தங்களது கருத்துக்களை வெளிப்படுத்த முடியாது. இவர்கள் ஒருவகையில் தங்கள் இடத்தை மறைத்து, பிறரின் கட்டளைகளின் கீழ் இருந்தனர். அதாவது, அவர்கள் வாழ்க்கை முழுவதும் கட்டுப்பாட்டுக்குள்ளேயே இருந்தது.
அவ்வாறு அடிமையாக இருந்த பெண்கள் தங்கள் மைந்தர்களின் உயிரைப் பாதுகாக்க போராட்டத்தில் ஈடுபடுகிறார்கள். போருக்குச் செல்லாமல், உயிரைக் காப்பதற்காகவே அவர்கள் அரசியலில் தங்கள் குரலை முன்வைக்கத் தொடங்குகிறார்கள். இது பெரிய மாற்றம். இது பெண்களின் சுயமரியாதையையும் சுயவிருப்பத்தை நிறைவேற்றிக்கொள்ளும் முறையும் தம் குடும்பத்தைக் காப்பதற்கான சக்தியையும் இது காட்டுகிறது.
அவர்கள் இதுவரை அரச வாயில்களில் நடந்து பேசவில்லை என்றாலும், இப்போது விழாக்கள் மற்றும் முக்கிய நிகழ்வுகளில் தங்கள் கருத்துக்களை வெளிப்படுத்தத் துணிகின்றனர். இதன் மூலம், மைந்தர்களுக்கான ‘பெரும்பற்று’ என்று அழைக்கப்படும் அன்பும் கவலையும் அன்னையர்கள் தங்கள் செயல்களில் நிறுவுகிறார்கள். இது பெண்களின் புதிய எழுச்சியைக் குறிக்கிறது.
அவர்கள் தங்கள் மைந்தர்களுக்கு நிலங்களைப் பெற்றுத் தருவதற்கான போராட்டத்திலும் ஈடுபடுகிறார்கள். நிலங்கள் என்றால், நிலத்தினால் அரச குடும்பத்தில் அதிகாரமும் செல்வமும் அதிகரிக்கும். இந்த நிலங்களைப் பெற்றுக்கொள்வது என்றால் குடும்பத்தின் வலிமையை உறுதிப்படுத்துவது. இதனால், பெண்கள் புறம்போக்கி இருந்து நெருங்கி, குடும்பத்தின் அரசியல் மற்றும் பொருளாதார நிலைகளில் முக்கிய பங்காற்றுகிறார்கள்.
இந்தக் குரலில், தேவிகை, அசலை, துச்சளை, தாரை, பலந்தரை, விருஷாலி, சுப்ரி, பிந்துமதி, கரேணுமதி போன்ற பெண்கள் குறிப்பிடத்தக்கவர்கள். இவர்கள் தங்களையே ‘பேரன்னையர்’ என்ற உயர்ந்த நிலைக்குக் கொண்டு செல்வதற்காக விரும்புகின்றனர். ‘பேரன்னையர்’ என்பது குடும்பத்தில் மிக உயர்ந்த மரியாதைக்குரிய மற்றும் சக்தி வாய்ந்த பெண்களை குறிக்கும்.
இதனை முன்னிட்டு, அவர்கள் தங்கள் கணவர்களைப் புறக்கணிக்கவும் தயங்கவில்லை. கணவர்களால் ஏற்படும் தடைகளை மீறி, தங்கள் மைந்தர்களின் உயிர்ப் பாதுகாப்பு மற்றும் குடும்பத்தின் நிலத்தை உறுதிசெய்ய போராடுகிறார்கள். இது அவர்களின் தியாகமும், அன்பும், உறுதியையும் வெளிப்படுத்துகிறது.
இந்த நாவலின் மற்றொரு மையப்புள்ளியாகவே அரச குடும்ப பெண்களின் எழுச்சியையும், அவர்களின் வாழ்வில் ஏற்பட்ட மாற்றங்களையும் வெளிப்படுத்தும் பகுதிகள் அமைந்துள்ளன. பழைய காலங்களில் அவர்கள் அடிமைகளாக இருந்தனர்; ஆனால் இந்நூலில் அவர்கள் தங்கள் சக்தியையும், உரிமையையும் உணர்ந்து, தங்களது குரலை முன்வைக்கத் தொடங்குகிறார்கள். இது ஒரு பெரிய மாற்றமாகும். இது பெண்களின் சமூகத்தில், குறிப்பாக அரச குடும்பங்களில், அவர்களின் நிலை உயர்வையும், குடும்ப அரசியல் மற்றும் பொருளாதார நிலைகளை பாதுகாக்கும் அவர்களின் முயற்சியையும் நமக்கு நன்கு விளங்கச் செய்கிறது. பெண்கள் அவர்கள் மைந்தர்களின் பாதுகாப்புக்காக மட்டுமல்லாமல், குடும்பத்தின் எதிர்காலத்தையும் உருவாக்குவதற்காகச் செயல்படுகின்றனர்.
இந்த மையப்புள்ளி பெண்களின் எழுச்சி மற்றும் அவர்களின் முக்கிய பங்களிப்பைச் சித்தரிக்கிறது. ஒரு குடும்பத்திற்கும் நாட்டிற்கும் பெண்களின் பங்கு எவ்வளவு முக்கியமானது என்பதையும், அவர்கள் சமூகத்தின் முன்னேற்றத்திற்கு அளிக்கும் தாக்கத்தைப் பற்றியும் எழுத்தாளர் ஜெயமோகன் குறிப்புணர்த்திவிடுகிறார்.
இந்த நாவலில் மனிதர்களின் மனத்தில் அடங்கிய கீழ்மைகள் மற்றும் பேராசைகள் குறித்து விரிவாகப் பேசப்பட்டுள்ளது. இவற்றின் விளைவாக ஏற்படும் நடத்தை மற்றும் அதன் சமூகத்தில் ஏற்படுத்தும் பாதிப்புகளை நமக்கு விளக்குகிறது.
மனிதர்களின் மனத்தில் உள்ள “கீழ்மைகள்” என்பன, அது மனத்தில் பதிந்து இருக்கும் தேவைகள், ஆசைகள் மற்றும் மோசமான மனநிலைகள் ஆகும். இவை பலமுறை நம்மைத் தவறான வழிகளில் நெருங்கச் செய்யும். இதன் விளைவாக மனிதர் கீழ்த்தரமான செயல்களில் ஈடுபட வாய்ப்பு மிகுகிறது.
இந்த பத்தியில் குறிப்பிடுவது என்னவென்றால், கீழ்மைகளால் ஆழமாக பாதிக்கப்பட்டவர்கள் மட்டுமே பேராசை கொண்டவர்களாக மாறுவர். பேராசை என்பது மிகுந்த ஆசை, கோரிக்கை, அதற்கு அடிமையாகிவிடுதல் போன்றது. பேராசை மனிதனை நல்லவனாக அல்ல, தன் ஆசையை நிறைவேற்றுவதற்காக ஏதும் செய்யக்கூடிய கீழ்த்தரமான மனிதராக மாற்றுகிறது. அதனால், கீழ்மையுடையோர் தங்களது பேராசையை நிறைவேற்ற, எந்த விதமான கபடத்தையும், மோசமான செயல்களையும் மேற்கொள்ளத் தயங்கமாட்டார்கள்.
கௌரவரும் பாண்டவரும் இரு குடும்பங்களின் இடையேயான மண்பங்கீட்டுச் சிக்கலுடன் இணைத்து பார்க்கலாம். மண்பங்கீடு என்பது நிலங்களைப் பங்கிடல் அல்லது அது சார்ந்த பிரச்சனைகள் எனக் கொள்ளலாம். இந்த நிலப் பங்கீட்டுச் சிக்கலில், இளைய யாதவர் (ஸ்ரீகிருஷ்ணர்) தன் விருப்பப்படி தலைகொடுத்து, ஒரு வகையில் இந்த மோதலுக்கான தீர்வை உருவாக்குகிறார். இவர், இந்தச் சிக்கலில் தன்னை ஒதுக்கிக்கொண்டு, இரு குடும்பங்களுக்கும் சமநிலை ஏற்படுத்த முயல்கிறார்.
இளைய யாதவர் இந்த உலகில் “வேதமுடிபு மெய்மைக் கொள்கையை” நிலைநாட்ட விரும்புகிறார். வாழ்வில் உண்மையான தர்மம், நீதியான நடைமுறை மற்றும் நியாயம் ஆகியவற்றை நிலைநாட்டுவதே அவரது நோக்கம். வேதமும் மெய்மையும் தரும் நியாயத்தையும் அவர் விரும்புகிறான்.
மனிதர்களின் கீழ்மைகள் மற்றும் பேராசைகள் ஒருவரின் வாழ்க்கைத் திட்டத்தையும் சமூக அமைப்புகளையும் எவ்வாறு பாதிக்கின்றன என்பதை நமக்கு இந்த நாவல் தெரியப்படுத்துகிறது. கீழ்மைகளால் ஆழமாகப் பாதிக்கப் பட்டவர்கள்தான், தமது பேராசையை நிறைவேற்றும் நோக்கில் மோசமான செயல்களை மேற்கொள்கிறார்கள். இது மனிதர்கள் இடையேயான சிக்கல்களுக்கு, அரசியல் மோதல்களுக்குக் காரணமாகிறது.
இளைய யாதவரின் நடத்தை ஒரு தீர்வுச் சிந்தனை என நமக்குத் தெரிகிறது. அவர் தனது விருப்பத்தைவிட்டு, தர்மத்தையும் நீதியையும் முன்னிலைப்படுத்தி, மோதல்களைத் தீர்க்க முயல்கிறார். இதுவே நம் வாழ்க்கையில் எவ்வாறு உண்மையான நல்லது, நியாயம் மற்றும் சமநிலை உருவாக வேண்டும் என்பதற்கான ஒரு நல்ல சான்று.
மொத்தமாக இந்த நாவல் மனித மனதில் இருக்கும் மோசமான எண்ணங்களும் பேராசைகளும் சமூகத்தில் ஏற்படுத்தும் பிரச்சனைகளையும் விளக்குகிறது. அதேசமயம், அது நியாயம், தர்மம் மற்றும் உண்மை போன்ற உயர்ந்த கொள்கைகளை நிலைநாட்டும் முயற்சியையும் சுட்டிக்காட்டுகிறது. மனிதர்கள் தங்கள் மனத்தைச் சுத்தமாக வைத்து, கீழ்மைகளுக்கு இடமளிக்காமல், தர்மத்தைப் பின்பற்றினால் சமாதானமும் முன்னேற்றமும் ஏற்படும் என்பதும் இந்த நாவலின் அடிக்கருத்து.
முதலில், இளைய யாதவர் பாண்டவர்களுக்குப் பேசிய மூன்று தூதுகளை நினைவுபடுத்துகிறது. பொதுவாக, தூதர் என்றால், ஒருவரின் சார்பாக வேறு ஒருவரிடம் செய்தி கொண்டு செல்வவர். இங்குப் பாண்டவர்கள் கௌரவர்களுக்கு நெருக்கமான சமாதானத்தை ஏற்படுத்த, போரைக் குறைக்க, மூன்றுமுறைகள் தூது செல்கிறார் இளைய யாதவர்.
நாம் நினைக்கலாம், இளைய யாதவர் தான் அந்த மூன்று தூதுகளின் வழியாகப் போரினை நிறுத்த முயன்றவரா என்று. ஆனால், இந்தப் பகுதி சொல்லுவது, அப்படியல்ல என்று. அந்த மூன்று தூதர்களின் மூலம் பாண்டவர்கள் போரைக் கோரி இல்லை என்பதும், கௌரவர்களின் பெரிய பேராசையும் உலகுக்குத் தெரியும் என்பதும் காட்டப்படுகிறது.
இதன் மூலம், பாண்டவர்கள் உண்மையில் சமாதானத்தை விரும்புவார்கள் என்று நமக்குத் தெரியப்படுத்தப் படுகிறது. அவர்களிடம் போருக்கான விருப்பமில்லை. ஆனால், கௌரவர்கள் அரசியல் பேராசையின் காரணமாக, போருக்குத் தயாராகி இருக்கிறார்கள். இளைய யாதவர் கௌரவர்களின் படைத் தலைமையிலிருந்து கர்ணனை முற்றொதுக்க முடிகிறது. கர்ணன் எனும் கௌரவ குடும்பத்தின் முக்கியமான படைத்தலைவரைத் தடுக்க அவரால் இயல்கிறது. இது, இளைய யாதவரின் அதிகாரம், ஆற்றல் மற்றும் தந்திரம் ஆகியனவற்றை எடுத்துக்காட்டுகிறது. ஆனால், இளைய யாதவரால் தனது வேதமுடிபு மெய்மைக் கொள்கை கொள்கையை நிலைநாட்ட இயலவில்லை. வேதமுடிபு மெய்மைக் கொள்கை என்பது உண்மை, தர்மம், நியாயம் போன்ற உயர்ந்த கொள்கைகள். இளைய யாதவர் இந்த உலகில் இந்தக் கொள்கைகளை நிலைநாட்ட விரும்பினாலும், போராட்டமும் அரசியல் சிக்கல்களும் அவருக்குத் தடையாக அமைந்துவிட்டன.
அவர் விரும்பியது போல இந்த கொள்கைகள் உடனடியாக நிலைநாட்ட முடியவில்லை. ஆனால், அவரின் நோக்கம், அவர் நிகழவுள்ள குருஷேத்திரப் போரின் வழியாக நிறைவேறும் என்று நமக்குச் சொல்லப்படுகிறது.
குருஷேத்திரப் போர் என்பது, இந்தக் கதையின் முக்கியமான மோதல். இது ஒருவகையில், உயர்ந்த தர்மங்களுக்கும், அடிமைத்தனமான ஆசைகளுக்கும் இடையேயான இறுதிப் போராடல். இப்போது இந்தப் போரின் வழியாகத் தான் உண்மை மற்றும் நீதியை, மாற்றுக் கொள்கையை நிலைநாட்ட முடியும் எனச் சொல்லப்படுகிறது.
இது நமக்கு இரண்டு முக்கியமான கருத்துக்களை தருகிறது. ஒன்று, மனிதர்கள் எவ்வளவு முயன்றாலும், நேரடியாக உண்மையை நிலைநாட்ட இயலாத சமயங்கள் இருக்கும். இரண்டாவது, சில நேரங்களில் பெரிய போராடல்கள், பெரும் சிக்கல்கள் வழியாக மட்டுமே உண்மை வெல்லும்.
மொத்தத்தில் இது மனித உறவுகள், அரசியல், ஆசைகள், மற்றும் உயர்ந்த தர்மங்கள் எவ்வாறு முரண்படுகின்றன என்பதை விளக்குகிறது. இளைய யாதவர் ஒரு நல்ல தலைவராகவும், நியாயத்தின் சார்பாகப் போராடும் மனிதராகவும் இருந்தாலும், அவர் விரும்பிய இடத்தில் நிற்க முடியாமல் குருஷேத்திரப் போரை எதிர்கொள்ள தயாராக இருக்கிறார்.
இந்நாவலில் அரசகுடிப் பெண்களின் வாழ்வின் பல்வேறு பரிமாணங்களைப் பற்றிக் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது. அதில், அவர்களின் பொதுநலனும், தன்னலனும் ஆகிய இரு முக்கியமான கோணங்கள் விளக்கப்படுகின்றன.
அரச குடும்பத்தில் உள்ள பெண்கள் ஒரு சாதாரண நிலையினர் அல்லர், அவர்கள் நமக்குப் பழகியதைவிட மிகச் சிக்கலான, பலவழி கொண்டவர்கள் என்பதை நமக்கு உணர்த்துகின்றார் எழுத்தாளர் ஜெயமோகன். இவர்கள் பொதுவாக இரண்டு வகையான கருத்துகளை வெளிப்படுத்துகிறார்கள்.
முதலாவது, பொதுநலன் சார்ந்த கருத்துகள். இவற்றின் மூலம், அவர்கள் அரச குடும்பத்தின் பொது நலனுக்கும் சமூக நலனுக்கும் அக்கறை காட்டுகிறார்கள். சான்றாக, திரௌபதிக்கு நடந்த அநீதியைப் பொறுத்துக் கொண்டு, தனது கணவர்களைப் புறக்கணித்து போருக்கு எதிராக இருக்கும் பெண்கள் இதில் அடங்கும். அவர்கள் போரின் பெரும்பெரும் தீங்கையும் அதன் காரணமாக வரும் துன்பங்களையும் புரிந்துகொண்டு, போரிலிருந்து தள்ளி நிற்க விரும்புகிறார்கள். இவ்வாறான பெண்கள் தங்கள் மைந்தர்களின் உயிரைப் பாதுகாப்பதற்காகவும் சமூக அமைதியைக் காப்பதற்காகவும் தனித்தனியாகத் தூதுகளாகச் செயல்படுகிறார்கள்.
இரண்டாவது, தன்னலம் சார்ந்த கருத்துகள். இங்கு, பெண்கள் தங்கள் குடும்பத் தற்காப்பையும், தங்கள் மைந்தர்களுக்கான ஆளுமை நிலங்களையும் உறுதி செய்வதில் தீவிரமாக ஈடுபடுகிறார்கள். போருக்குப் பின்னர் தங்கள் மைந்தருக்கு ஆட்சி நிலம் தேவை என்பதற்காகப் போராடுகின்றனர். இது அவர்களின் தன் குடும்ப நலனுக்கான போராட்டம் ஆகும். இதற்காக அவர்கள் பலவிதமான முறையில் பணியாற்றுகின்றனர், கூடவே குடும்பத்தின் கூட்டுச்சக்தி நிலையை உயர்த்தவும் முயல்கிறார்கள்.
இதனால், இந்த நாவல் அரசகுடிப் பெண்களின் வாழ்க்கையை முழுமையாக, உண்மையான உள்பார்வையுடன், அவர்களின் மனநிலைகளையும், அவர்களது செயல்களையும் நமக்குக் காட்டுகிறது. இந்தக் கதைகளின் மூலம், பெண்கள் அவர்களது அன்னையர் நிலையைத் தாண்டி, ‘பேரன்னையர்’ என்ற உயர்ந்த நிலையை அடைய முயலுகிறார்கள் என்பதை எழுத்தாளர் ஜெயமோகன் வெளிப்படுத்துகிறார்.
பழைய காலங்களில் அரச குடும்பப் பெண்கள் பெரும்பாலும் அமைதியான, ஓய்வான மற்றும் பின்னணியில் மறைந்து இருக்கும் நிலைகளில் இருந்தனர். ஆனால் இந்நாவலில், அவர்களைத் திறந்தவெளியில் பேச அனுமதிக்கப்பட்டு, அவர்களது விழைவுகளின் வழியாக, அவர்களது எண்ணங்கள், போராட்டங்கள், மற்றும் ஆசைகள் வெளிப்படையாகக் கூறப்படுகின்றன.
அவர்கள் ஒரு புதிய தலைமுறையாக, அரசியலில் மற்றும் குடும்பத்தின் ஆளுமையில் முக்கியப் பங்கு வகிக்கின்றனர். அவர்கள் சுயமரியாதையுடன், தங்களது உரிமைகளுக்காகவும், குடும்பத்தின் வாழ்வாதாரத்திற்காகவும் போராடுகின்றனர். இவர்களின் எழுச்சியும் போராட்டமும், சமூகத்திலும் அரசியலிலும் பெண்களின் நிலையை உயர்த்துவதற்கான புதிய சிந்தனைகளை உருவாக்குகின்றன.
அரச குடும்பப் பெண்கள் ஒருவகையில் மதிப்புமிக்க அடிமைகளாக இருந்த போதும், இந்நூலில் அவர்களின் புதிய எழுச்சி, விழிப்புணர்வு மற்றும் போராட்டம் மூலம், அவர்கள் தங்கள் வாழ்க்கையை மாற்றி, பேரன்னையர் என்ற உயர்ந்த நிலையை நோக்கிச் செல்ல விரும்புகின்றனர். அதன் வழியாகப் பெண்கள் தங்கள் வாழ்விலும், அரசியலிலும், சமூகத்திலும் முக்கியமான மாற்றங்களைக் கொண்டு வருகிறார்கள். அவர்களது சக்தி, திறமை எவ்வளவு பெரிது என்பதையும் இந்த நாவல் நமக்குக் காட்டிவிடுகிறது.
– – –