அஜிதனின் ‘மைத்ரி’ நாவல் எளிய காதல் கதை அல்ல. மனித மனத்தின் ஆழம், இயற்கையோடு மனிதன் கொண்ட உறவு, ஆன்மிகத் தேடல், அன்பு, அருள் ஆகியவற்றின் இசைபோன்ற ஓர் இணைவை வெளிப்படுத்தும் தத்துவப் படைப்பு.
இது காதலர்களின் நெடுவழிப் பயணம். ‘நெடுவழி’ என்பது, வெறும் உடல் பயணம் அல்ல; அது வாழ்க்கைப் பயணத்தையும் மனப் பயணத்தையும் குறிக்கிறது. காதலும் காமமும் இந்தப் பயணத்தில் புற தரிசனமாக அமைகின்றன. ‘புற தரிசனம்’ என்றால், வெளிப்படையாகக் காணப்படுவது, உணர்ச்சிகளால் தூண்டப்படுவது. மனித வாழ்க்கையில் காதல் பெரும்பாலும் முதலில் இப்படித்தான் தோன்றுகிறது. கண் கவரும் அழகு, உடல் ஈர்ப்பு, அருகாமை ஆகிய இவை அனைத்தும் காதலின் ஆரம்ப நிலைகள்.
இங்குக் ‘காமம்’ என்பது வெறும் உடல் இச்சையாக மட்டும் சித்தரிக்கப் படவில்லை. அது இயற்கையின் அங்கமாகவும் மனித வாழ்வின் தவிர்க்க முடியாத உணர்வாகவும் காட்டப்படுகிறது. காதலும் காமமும் சேர்ந்து மனிதனை ஒரு கட்டத்தில் சரணாகதியாக மாற்றுகின்றன. அதாவது, அந்த உணர்வுகளுக்கு மனிதன் தன்னை ஒப்படைக்கிறான். இது புற உலகில் நிகழும் அனுபவம்; கண்களாலும் உடலாலும் உணர்ச்சிகளாலும் அனுபவிக்கப்படும் நிலை.
இதற்கு மாறாக, நாவலில் அன்பும் அருளும் அக தரிசனமாக அமைகின்றன. ‘அக தரிசனம்’ என்பது, உள்ளுக்குள் நிகழும் அனுபவம். அது வெளிப்படையாகக் காட்டிக்கொள்ள முடியாதது; ஆனால் ஆழமாக உணரக் கூடியது. காதல் ஒரு கட்டத்தில் அன்பாக மாறுகிறது. அன்பு என்றால், எதிர்பார்ப்பற்ற பரிவு, மற்றவரின் மகிழ்ச்சியில் தன் மகிழ்ச்சியைக் காணும் மனநிலை.
‘அருள்’ என்பது, இதைவிட மேலான நிலை. அது மனிதனைத் தன்னலம் கடந்து உயர்த்துகிறது. மற்ற உயிர்களையும் இயற்கையையும் உலகையே ஒரே குடும்பமாகப் பார்க்கும் மனப்பாங்கை உருவாக்குகிறது. ‘மைத்ரி’ நாவலில் இந்த அன்பும் அருளும் இசைக்கோர்வை போல ஒன்றோடொன்று இணைகின்றன. இசையில் பல சுரங்கள் சேர்ந்து ஓர் இனிய ராகத்தை உருவாக்குவது போல, காதல்–காமம்–அன்பு–அருள் ஆகியவை ஒன்றிணைந்து மனித வாழ்வின் முழுமையைக் காட்டுகின்றன.
நாவலின் நாயகனான ஹரன் தாயை இழந்த இளைஞன். தாய் என்பது மனித வாழ்க்கையில் பாதுகாப்பு, அன்பு, அடையாளம் ஆகியவற்றின் மையம். தாயை இழந்ததால் ஹரனின் மனத்தில் ஒரு வெற்றிடம் உருவாகிறது. அந்த வெற்றிடம் அவனை ஒரு தேடலுக்குள் தள்ளுகிறது. அவன் மேற்கொள்ளும் இமையமலைச் சாரல் பயணம், வெளிப்படையில் ஒரு சுற்றுலாப் பயணமாக இருந்தாலும் உண்மையில் அது அவன் உள்ளார்ந்த தேடலின் வெளிப்பாடு.
இந்தப் பயணத்தின் போது ஹரன் மலைப்பழங்குடிப் பெண்ணைச் சந்திக்கிறான். அவள் வெறும் காதலியாக மட்டுமல்ல; இயற்கையின் பிரதிநிதியாகவும் சித்தரிக்கப்படுகிறாள். நாகரிக வாழ்க்கையின் சிக்கல்களும், நகர வாழ்வின் ஓட்டங்களும் அறியாத தூய வாழ்க்கையை அவள் வாழ்கிறாள். அவளுடன் குறுகிய காலத்தில் உருவாகும் காதல், மிக வேகமாக வளர்ந்தாலும் அது செயற்கையற்றது.
இந்தக் காதல் நகர்ப்புற காதல் போல காட்சிப்படுத்தல், ஆடம்பரம், சொற்களின் அலங்காரம் கொண்டது அல்ல. அது மலைக்காற்றைப் போல இயல்பானது. இந்தக் காதலின் வழியே ஹரன் இயற்கையோடு மீண்டும் இணைகிறான்.
அவளுடன் அவள் சிற்றூருக்குச் செல்லும் ஹரன், இமயமலையின் ஆழத்திலுள்ள அமைதியை உணர்கிறான். இங்கு “அமைதி” என்பது வெறும் சத்தமின்மை அல்ல. அது மன அமைதி, உள்ளார்ந்த சமநிலை. நகர வாழ்க்கையில் மனிதன் எப்போதும் ஏதோ ஒன்றை அடைய ஓடிக்கொண்டே இருக்கிறான். ஆனால் மலைச்சாரலில், அந்த ஓட்டம் நின்றுவிடுகிறது.
அந்தச் சிற்றூரில் மனிதன் இயற்கையுடன் ஒற்றுமையாக வாழ்கிறான். தேவைகள் குறைவு, ஆசைகள் எளிமை, உறவுகள் நேர்மை. இந்த வாழ்க்கை ஹரனுக்கு ஒரு புதிய பார்வையை அளிக்கிறது. தாயை இழந்த துயரத்திலிருந்து அவன் மெதுவாக விடுபட ஆரம்பிக்கிறான்.
இந்தக் காதல்கதையின் வழியாக நாவல் ‘சிவ-சக்தி லயம்’ என்ற தத்துவத்தை முன்வைக்கிறது. ‘சிவன்’ என்பது நிலை, அமைதி, சிந்தனை. சக்தி என்பது இயக்கம், ஆற்றல், படைப்பு. இந்த இரண்டும் ஒன்றிணைந்தால்தான் உலகம் இயங்குகிறது. அதேபோல், மனித வாழ்க்கையிலும் அமைதியும் இயக்கமும் ஒன்றாக இருக்க வேண்டும்.
ஹரன் சிவன் போல அமைதியைத் தேடும் மனநிலையிலும் மலைப்பெண் சக்தி போல இயற்கையின் இயக்கத்தையும் வாழ்வின் ஆற்றலையும் பிரதிபலிப்பவளாகவும் தோன்றுகிறாள். இவர்களின் காதல் இந்த இரண்டின் லயத்தை வெளிப்படுத்துகிறது. இது வெறும் தனிநபர் காதல் அல்ல; அது பிரபஞ்ச ஒற்றுமையின் ஒரு சிறிய வடிவம்.
மொத்தத்தில் இந்த நாவல் எளிய காதல்கதையின் வடிவில், ஆழமான தத்துவத்தைப் பேசும் படைப்பு. காதல்–காமம்–அன்பு–அருள் என்ற உணர்வுகளின் படிநிலைகளை இயற்கைச் சூழலுடன் இணைத்து காட்டுகிறது. ஹரனின் பயணம், வாசகனையும் உள்ளார்ந்த பயணத்துக்கு அழைக்கிறது. மனிதன் இயற்கையோடும், பிற உயிர்களோடும், தன்னுடனும் சமநிலையில் வாழும்போது தான் உண்மையான அமைதியும் அருளும் கிடைக்கும் என்பதை இந்த நாவல் மென்மையாக, ஆனால் ஆழமாக உணர்த்துகிறது.
இந்த நாவல் இளமையின் வேகம், பேரன்பின் ஆழம், இயற்கையின் அமைதி, மனித மனத்தின் தேடல் ஆகிய அனைத்தையும் ஒன்றிணைக்கும் பயணக் கதை.
இந்த நாவல் முழுவதும் இளமையின் ஆற்றல் துடிப்பாக ஓடிக் கொண்டிருக்கிறது. இளமை என்பது மனித வாழ்க்கையின் மிகவும் வேகமான காலம். எண்ணங்கள் ஓடுகின்றன, கனவுகள் பெருகுகின்றன, உணர்வுகள் அடங்காமல் பொங்குகின்றன. இதனை இளமையின் பெருந்துள்ளல் என்று குறிப்பிடலாம். ‘பெருந்துள்ளல்’ என்றால், அடங்காமல் குதிக்கும் ஆற்றல். ஹரனும் மைத்ரியும் அந்த இளமைத் துடிப்போடு வாழ்க்கையை எதிர்கொள்கிறார்கள்.
அதேசமயம், இந்த இளமை வெறும் அவசர உணர்ச்சிகளோடு நிற்கவில்லை. அதனுடன் “பேரன்பின் பெரும்பாய்ச்சல்” இணைகிறது. ‘பெரும்பாய்ச்சல்’ என்பது, கட்டுப்பாடின்றி ஓடும் காட்டாறு போல. இந்த அன்பு கண நேர உணர்ச்சி அல்ல; அது இருவரையும் ஆழமாக இணைக்கும் ஒரு வலிமை. இளமையின் வேகமும் அன்பின் ஆழமும் ஒன்றாகச் சேர்ந்து, இந்த நாவலை உயிர்ப்புடன் நகர்த்துகின்றன.
இந்த நாவலை இமயமலைச் சரிவுகளில் இருந்து இறங்கிவரும் குளிரோடைக்கு ஒப்பிடலாம். குளிரோடை சத்தமில்லாமல், ஆனால் உறுதியுடன் ஓடும். அது தன் வழியில் வரும் கற்களையும் பள்ளத்தாக்குகளையும் தாண்டி முன்னேறுகிறது. அதுபோலவே, இந்த நாவலும் மிகுந்த சத்தமோ, மிகை நாடகத்தன்மையோ இல்லாமல், அமைதியாகவும் ஆழமாகவும் நகர்கிறது.
‘இமயமலை’ என்பது உயரம், தூய்மை, ஆன்மிகம் ஆகியவற்றின் குறியீடு. அங்கிருந்து வரும் குளிரோடை மனித மனத்தையும் குளிர்விக்கிறது. இந்த நாவலும் வாசகனின் மனத்தை மெதுவாக அமைதிப்படுத்தி, சிந்தனைக்குள் அழைத்துச் செல்கிறது.
‘உத்ரகாண்ட்’ மலைச்சரிவு வெறும் ஒரு நிலப்பரப்பு அல்ல; அது ஆன்மிகமும் இயற்கையும் கலந்த ஒரு வெளி. இங்கு ஹரனும் மைத்ரியும் கோவேறு கழுதைகளின் வழியாகப் பயணம் செய்கிறார்கள். ‘கோவேறு கழுதை’ என்பது மலை வாழ்க்கையின் எளிய, கடின உழைப்பைக் குறிக்கும். நவீன வசதிகள் இல்லாத அந்தப் பாதையில் பயணம் செய்வது, மனிதனைத் தன் அடிப்படை நிலைக்கு மீண்டும் கொண்டு வருகிறது.
சிக்கி, சோனியா ஆகிய இரண்டு கோவேறு கழுதைகளுடன் மேற்கொள்ளப்படும் இந்த நெடும்பயணம், வெளிப்படையில் மலைப் பயணம் போலத் தோன்றினாலும் உண்மையில் அது மனத்தின் பயணம். ஒவ்வொரு அடியும் ஓர் அனுபவமே! ஒவ்வொரு இடையூறும் ஒரு பாடமே!.
இந்தப் பயணம் தேவதாரு மரங்கள் அடர்ந்த தனிப்பெரும் பகுதியில் தேங்குகிறது. ‘தேவதாரு மரம்’ இந்திய மரபில் புனிதத்தைக் குறிக்கும். அவை உயரமாக, நிமிர்ந்து நிற்கும். அவற்றின் அடர்த்தியான சூழல் மனிதனைத் தனிமைக்குள் அழைக்கிறது. அது ஏகாந்தத் தனிமை.
இங்குக் கூறப்படும் ‘ஏகாந்தம்’ என்பது தனிமை அல்ல. அது மனிதன் தன்னுடன் தனியாக இருப்பது. நகர வாழ்க்கையில் மனிதன் எப்போதும் கூட்டத்துக்குள் இருந்தாலும், தன்னை உணர நேரம் கிடைப்பதில்லை. ஆனால் இந்த மலைப்பகுதியில், அந்த ஏகாந்தம் ஹரனையும் மைத்ரியையும் தழுவிக் கொள்கிறது. அந்த அமைதியில்தான் ஆன்மிக ஆழம் உருவாகிறது.
இந்த நாவல் காதலிலிருந்து ஆன்மிகத்துக்குச் செல்கிறது. ஆனால், அது திடீரென நிகழ்வதில்லை. மெதுவாக, இயல்பாக நடக்கிறது. இயற்கையோடு நெருங்கும் போது, மனிதன் தன்னையும் உணர ஆரம்பிக்கிறான். அந்த உணர்வுதான் ஆன்மிகப் பாதை.
ஹரனும் மைத்ரியும் காதலர்கள் மட்டுமல்ல; அவர்கள் ஒருவருக்கொருவர் வழிகாட்டிகளாகவும் மாறுகிறார்கள். இந்தப் பயணம் அவர்களை வெளியில் மட்டும் அல்ல, உள்ளார்ந்த ஆழத்திலும் நகர்த்துகிறது.
‘சிற்றின்பத்தில் கால்பாவி பேரின்பத்தில் மனத்தை நிலைநிறுத்தும் பகீரத பிரயத்தனம்’ என்று நான் இந்த நாவலைச் சுருக்கித் தொகுத்துக் கொள்கிறேன்.
‘சிற்றின்பம்’ என்பது, உடல் சார்ந்த இன்பம், உடனடி மகிழ்ச்சி. பேரின்பம் என்பது மனமும் ஆன்மாவும் அனுபவிக்கும் ஆழமான மகிழ்ச்சி. மனித வாழ்க்கையில் சிற்றின்பத்தில் சிக்கிக்கொள்வது எளிது; ஆனால் அதிலிருந்து மேலே எழுந்து பேரின்பத்தை நோக்கிச் செல்லுவது கடினம். அதற்கு பகீரதன் கங்கையைப் பூமிக்குக் கொண்டு வந்ததைப் போல ஒரு பெரும் முயற்சி தேவை. இந்த முயற்சிதான் காதலர்கள் தமக்குள் அருளைத் தேடும் அகப்பயணம். இது வெளிப்படையாக யாருக்கும் தெரியாது. மனத்துக்குள் நடக்கும் போராட்டம், புரிதல், துறவு ஆகியவற்றின் பயணம் இது.
இந்த அகப்பயணம் எல்லோருக்கும் வெற்றியைத் தருவதில்லை. சிலருக்கு அது வாய்க்கிறது, பலருக்கு அது ஏய்க்கிறது. பலர் காதலை இன்பத்தில் முடித்து விடுகிறார்கள். சிலர் மட்டுமே அதனை அருளாக மாற்றிக் கொள்கிறார்கள். இந்த நாவலில் அது ஹரனுக்கும் மைத்ரிக்கும் வாய்த்துள்ளது. அவர்கள் காதலை வெறும் உடல் அல்லது உணர்ச்சி நிலையாக நிறுத்தவில்லை. அதை உயர்ந்த புரிதலாக, ஆன்மிக அனுபவமாக மாற்றுகிறார்கள்.
அஜிதன், இமயத்தை வெறும் மலைச்சிகரங்களாக மட்டும் பார்க்கவில்லை. இமயத்தின் மடியில் வாழும் மக்கட்தொகுதியோடு இணைத்தே பார்க்கிறார். அந்தப் பெருமலையின் பாதுகாப்புக்குள் வாழும் சாதாரண மனிதர்களின் வாழ்க்கையைத் தன் எழுத்தின் வழியாக நம் கண்முன் கொண்டு வருகிறார்.
அவர்கள் வாழும் வாழ்க்கை எளிமையானது; ஆனால் அதில் ஆழமான அறிவும் அனுபவமும் அடங்கியிருக்கிறது. இயற்கையோடு ஒத்திசைந்து வாழ்வது, காலநிலையைப் புரிந்து செயல்படுவது, குறைந்த வசதிகளிலும் நிறைவாக வாழ்வது போன்ற வாழ்வியல் நுட்பங்கள் அவர்களிடம் இருக்கின்றன. அஜிதன் இவற்றை வெளிப்படையாகப் போதனை செய்யவில்லை; கதையின் ஓட்டத்திலேயே வாசகர் உணருமாறு செய்கிறார்.
இந்த மக்களின் கலாச்சாரக் கூறுகள் தனித்துவமானவை. உடை, உணவு, திருவிழாக்கள், உறவுமுறைகள், இயற்கையைப் போற்றும் வழிபாடுகள் – இவை அனைத்தும் அவர்களின் வாழ்க்கையின் பகுதிகளாக உள்ளன. இவை நாகரிக நகர வாழ்விலிருந்து முற்றிலும் வேறுபட்டவை.
அவர்களின் நம்பிக்கைகள் மூடநம்பிக்கையாக அல்ல; இயற்கையையும் வாழ்க்கையையும் புரிந்துகொண்ட அனுபவ அறிவின் வெளிப்பாடாக உள்ளன. மழை, பனி, மலை, காடு, விலங்குகள் என அனைத்தையும் அவர்கள் உயிருள்ள ஒன்றாகவே பார்க்கிறார்கள். அதனால் அவர்களின் பழக்க–வழக்கங்கள் மனிதனை இயற்கையின் அங்கமாக வைத்திருக்கின்றன.
அஜிதன் இவற்றை எல்லாம் விளக்கிச் சொல்லாமல், கதையின் ஊடே ஊடுறுவிப் பார்க்கும் ஒளிக் கற்றையாகக் காட்டுகிறார். அதாவது, வாசகன் உணர்ந்து கொள்ளும் வகையில் நுணுக்கமாக எழுதியுள்ளார்.
அஜிதனின் தமிழ்ச் சொல்லாளுகை இங்கு முக்கியமானது. அவர் பயன்படுத்தும் மொழி அலங்காரத்துக்காக மட்டும் அல்ல; அது காட்சியை உருவாக்கும் கருவி. அஜிதனின் மொழிவளம் இருளில் ஒளி வீசுவது போல, அறியாத உலகத்தை நமக்குக் காட்டுகிறது, நாம் அறிந்த உலகை மேலும் துலக்கம் பெறச் செய்கிறது. இமயமலைப் பகுதி, அதன் மக்கள், அவர்களின் வாழ்க்கை ஆகியன அனைத்தும் நமக்குப் புதிதானவை. அந்தப் புதுமையைப் புரிந்துகொள்ள உதவும் ஒளியாக அஜிதனின் எழுத்து செயல்படுகிறது. இதுவே உயர்ந்த கலை எழுத்தின் அடையாளம். வாசகர் ஒரு பார்வையாளராக மாறுகிறார். அந்தக் காட்சிச் சித்தரிப்பில் நமக்குள் இமயத்தின் பருவடிவம் துலங்குகிறது. பனி, குளிர், மலைக்காற்று, மரங்களின் அமைதி ஆகியன அனைத்தையும் வாசகர் தம் மனத்தில், கற்பனையால் காண முடிகிறது.
இந்த நாவலின் இன்னொரு முக்கிய அடுக்கு ஆன்மிகம். ஆனால், அது மதப் போதனையாக இல்லை; அது தத்துவ உணர்வாக வெளிப்படுகிறது. காட்சிச் சித்தரிப்பின் வழியே நமக்குள் சிவ–சக்தி ஆடலின் ஒளிவிளக்கு சுடர்கிறது.
‘சிவன்’ என்பது நிலை, அமைதி, சிந்தனை. ‘சக்தி’ என்பது இயக்கம், ஆற்றல், படைப்பு. இந்த இரண்டும் ஒன்றிணைந்தால்தான் வாழ்க்கை நடக்கிறது. இயற்கையிலும், மனித வாழ்க்கையிலும் இந்த லயம் எங்கும் நிறைந்திருக்கிறது.
நாவலில் எங்கும் பிரபஞ்ச பெருஞ்சக்தி பரவி உள்ளதாக உணர முடிகிறது. இது ஒரு மதக் கருத்து மட்டும் அல்ல; அது உயிரியல், இயற்கை, மனித மனம் – அனைத்தையும் இணைக்கும் ஒரு பொது உணர்வு.
அந்தச் சக்தி சிதறிக் கிடக்கவில்லை. அது ஒருங்கிணைக்கப்படுகிறது, திரட்டப்படுகிறது. அதனைத் திரட்டித் தொகுத்துக் கொள்கிறது ஆதிப் பெருஞ்சிவம். எல்லா ஆற்றல்களும் இறுதியில் ஒரே மையத்தில் சங்கமிக்கின்றன.
சக்தி இல்லாமல் சிவன் ஆட முடியாது. அதாவது, இயக்கம் இல்லாமல் நிலை அர்த்தமற்றது. சக்தி பிரிந்தால் சிவ ஆடல் முடிவுக்கு வருகிறது. இது மனித வாழ்க்கைக்கும் பொருந்தும். செயல் இல்லாமல் சிந்தனை பயனற்றது; உணர்வு இல்லாமல் அறிவு முழுமையற்றது.
இந்த தத்துவத்தை அஜிதன் கதையின் நாயகன் ஹரன், நாயகி மைத்ரி மூலம் மிக அழகாக உவமையாகக் காட்டுகிறார். சக்தி, சிவத்தை தழுவிக் கொள்வது போல, மைத்ரி ஹரனைத் தன் இருப்பாலும் நினைவாலும் தழுவிக் கொள்கிறாள். இது வெறும் காதல் அல்ல. அது ஒருவரை ஒருவர் முழுமைப்படுத்திக் கொள்ளும் நிலை. ஹரன் தனிமை, துயரம், தேடல் ஆகியவற்றில் இருந்து வெளிவர மைத்ரி ஓர் ஆற்றலாக, சக்தியாக அமைகிறாள். அவள் இல்லாமல் அவன் முழுமையடைவதில்லை.
படித்து முடித்த பின்னர், ‘இந்த நாவல் வெறும் காதல் கதைதானா? அல்லது ஆன்மிகத்தைப் பேசும் படைப்பா?’ என்ற ஐயம் வாசகருக்குள் இயல்பாகவே எழும். ‘அன்புப் பிரதியா, ஆன்மிகப் பிரதியா?’ என்ற வினாவினை எடுத்துக்கொண்டு அதற்கு விடைதேட முயற்சி செய்வோம்.
பொதுவாகக் காதல் கதைகள் என்றால், மனித உறவுகள், உணர்ச்சிகள், பிரிவு–சேர்வு போன்ற நிகழ்வுகள் மையமாக இருக்கும். ஆன்மிகப் படைப்புகள் என்றால், தத்துவம், கடவுள், தியானம், அருள் போன்றவை பிரதானமாக இருக்கும். ஆனால், ‘மைத்ரி’ இந்த இரண்டு வகைகளிலும் முழுமையாகச் சேர்ந்ததாக இல்லை. அதேநேரத்தில், இரண்டையும் தாண்டிய ஒரு நிலையை அது தொடுகிறது.
இந்த நாவலில் காதல் உள்ளது. ஆசையும் உள்ளது. இளமையின் ஈர்ப்பு, உடல் சார்ந்த உணர்வு, மனம் கலங்கும் தருணங்கள் ஆகியன இதனுள் அடங்கும். அதேசமயம், அந்த ஆசை அப்படியே நிற்கவில்லை. அது மெதுவாக அன்பாக மாறுகிறது. அன்பு என்பது எதிர்பார்ப்பை விடுத்து, மற்றவரின் இருப்பையே மகிழ்ச்சியாக ஏற்கும் மனநிலை. இந்த மாற்றமே நாவலின் முக்கியமான பயணம்.
அதையும் தாண்டி, அன்பு சமர்பணமாக மாறுகிறது. ‘சமர்பணம்’ என்றால், ‘நான்’ என்ற அகந்தையை விட்டு, மற்றவரின் வாழ்வையும் உணர்வையும் தன் வாழ்வாக ஏற்றுக்கொள்வது. ஹரனும் மைத்ரியும் ஒருவருக்கொருவர் இப்படியான மனநிலைக்கு வருகிறார்கள். இதில் அதிகாரம் இல்லை, பிடிவாதம் இல்லை; புரிதலும் பொறுப்பும் மட்டுமே உள்ளது.
இந்த சமர்பணம் இறுதியில் சரணாகதியாக மாறுகிறது. ‘சரணாகதி’ என்பது மனிதன் தன் எல்லைகளை உணர்ந்து, தன்னைவிட உயர்ந்த ஒன்றிடம் — அன்பிடம், வாழ்க்கையிடம் அல்லது பிரபஞ்ச ஒற்றுமையிடம் — தன்னை ஒப்படைப்பது. இங்கே அது மதபோதனையாக வரவில்லை. அது உறவின் உச்சமான நிலையாக வருகிறது.
‘ஆடல்’ என்பது தொடர்ச்சியான இயக்கம். ஒரு நிலைமையில் ‘அன்பு’ நிலைத்து நிற்கவில்லை; அது ஆசையாகவும் அன்பாகவும் சமர்பணமாகவும் சரணாகதியாகவும் மாறிக்கொண்டே இருக்கிறது. இந்த மாற்றங்களின் பதிவே இந்த நாவல். அதனால் தான், இந்த நாவலை ஓர் ‘அன்புப் பிரதி’ என்று மட்டும் சொல்ல முடியாது; அது வெறும் ‘ஆன்மிகப் பிரதி’ என்றும் சொல்ல முடியாது. இது மனித மனத்தில் அன்பு எவ்வாறு வளர்ந்து, உயர்ந்து, தன்னைத் தாண்டிச் செல்கிறது என்பதைக் காட்டும் ‘அன்பின் ஆடல் பிரதி’.
‘மைத்ரி’ நாவல் காதலையும் ஆன்மிகத்தையும் தனித்தனியாகப் பிரிக்காமல், இரண்டையும் ஒன்றாக இணைக்கிறது. அன்பே ஆன்மிகத்தின் வழி; ஆன்மிகமே அன்பின் உச்ச நிலை என்பதை இந்த நாவல் மென்மையாகவும் ஆழமாகவும் உணர்த்துகிறது. அதனால்தான், இந்தப் படைப்பை அன்பின் ஓர் உயிருள்ள ஆடலாகப் பார்க்க முடிகிறது.
(மைத்ரி (நாவல்), அஜிதன், விஷ்ணுபுரம் பதிப்பகம், கோயம்புத்தூர், இந்தியா. பக்கங்கள்- 240, விலை – ரூ.300.)
– – –