மனித வாழ்க்கை என்பது பல்வேறு முரண்பாடுகளால் நிரம்பிய ஒன்று. குறிப்பாக, அன்றாட வாழ்க்கையின் நடைமுறைச் சிக்கல்களுக்கும் உள்ளார்ந்த படைப்புத் தாகத்துக்கும் இடையே நிகழும் போராட்டம் தனிமனிதனை எவ்வளவு ஆழமாகப் பாதிக்க முடியும் என்பதையே ‘ஆபீஸ்’ நாவல் நமக்கு எடுத்துக்காட்டுகிறது. இந்நாவல், லௌகீக வாழ்க்கை (உலகியல் வாழ்க்கை) மற்றும் இலக்கியப் படைப்பூக்கம் ஆகிய இரண்டுக்கும் இடையில் நிகழும் ஊசலாட்டத்தை மையமாகக் கொண்டு உருவாக்கப்பட்டுள்ளது.
லௌகீக வாழ்க்கை என்பது வேலை, குடும்பப் பொறுப்புகள், பொருளாதார தேவைகள், சமூக எதிர்பார்ப்புகள் போன்றவற்றால் கட்டுப்படுத்தப்படும் வாழ்க்கை. அதற்கு மாறாக, இலக்கிய வாழ்க்கை என்பது சிந்தனை, உணர்வு, கற்பனை, சுய வெளிப்பாடு ஆகியவற்றை அடிப்படையாகக் கொண்டது. இந்த இரண்டும் ஒன்றுக்கொன்று எதிரான திசைகளில் மனிதனை இழுத்துச் செல்லும் சக்திகளாக அமைந்துள்ளன.
‘ஆபீஸ்’ நாவலின் நாயகன் இந்த இரண்டு உலகங்களுக்கும் இடையில் சிக்கித் தவிக்கிறான். அவனால் முழுமையாக லௌகீக வாழ்க்கையிலும் கால்பதிக்க முடியவில்லை; அதேபோல் முழுமையாக இலக்கிய உலகிலும் தன்னை ஒப்படைக்க முடியவில்லை. இந்த நிலையைத்தான் நான் “ஊசலில் அலைவுறும் மனம்” என்று குறிப்பிட விரும்புகிறேன்.
ஒருபுறம் வேலைக்குச் சென்று வாழ வேண்டிய கட்டாயம், மறுபுறம் எழுத வேண்டும், சிந்திக்க வேண்டும், படைப்பை உருவாக்க வேண்டும் என்ற உள்ளார்ந்த வேட்கை ஆகிய இந்த இரண்டின் மோதலால் அவன் மனம் சிதைந்து போகிறது. இந்தத் திண்டாட்டம் அவனை எளிய மனிதனாக இருக்க விடாமல் செய்கிறது. அவன் செய்கைகளும் பேச்சும் அணுகுமுறையும் மற்றவர்களால் எளிதில் புரிந்துகொள்ள முடியாததாக மாறுகின்றன.
இந்தப் போராட்டத்தின் பக்க விளைவாக, நாவலின் நாயகன் யாராலும் விரும்ப முடியாத, ஏற்க முடியாத ஆளுமையாக மாறிவிடுகிறான். இங்கு “மாறிவிடுகிறான்” என்பதைவிட “மாற்றப்படுகிறான்” என்பதே பொருத்தமானதாகும். ஏனெனில், அவன் இயல்பாகவே அப்படிப்பட்டவன் அல்ல; சூழ்நிலைகளே அவனை அப்படியாக மாற்றுகின்றன.
சமூகம் அவனைப் புரிந்துகொள்ளத் தவறுகிறது. அவன் மனப் போராட்டங்களை உணராமல், அவனது செயல்களை மட்டுமே அளவுகோலாகக் கொண்டு அவனை மதிப்பிடுகிறது. இதனால் அவன் மேலும் தனிமைக்குள் தள்ளப்படுகிறான். இவ்வாறு, சமூகமும் சூழலும் சேர்ந்து தனிமனிதனை எப்படி மாற்றிவிட முடியும் என்பதைக் ‘ஆபீஸ்’ நாவல் நுட்பமாகச் சித்தரிக்கிறது.
உலகியல் மனமும் இலக்கிய மனமும் இடையே நிகழும் இந்தப் பிணக்கின் காரணமாக, தனிமனிதன் தாமரை இலை நீர்த்துளியென உருண்டு உருண்டு வாழ வேண்டிய நிலைக்குத் தள்ளப்படுகிறான். தாமரை இலை மீது நீர்த் துளி ஒட்டாமல் உருண்டு விழுவது போல, அவனும் எந்த உலகத்திலும் முழுமையாக ஒட்டாமல் வாழ வேண்டிய சூழல் உருவாகிறது.
அவன் உலகியலில் தன்னை முழுமையாக இணைத்துக் கொள்ள முடியவில்லை; அதே நேரத்தில் இலக்கிய உலகிலும் முழுமையாகச் சேர முடியவில்லை. இந்த இடைநிலை வாழ்க்கை அவனை நிரந்தரமான அலைச்சலிலும் மனஅமைதியற்ற நிலையிலும் வைத்திருக்கிறது. இது ஒரு மனிதனுக்குள் நிகழும் உளவியல் சிதைவின் தெளிவான வெளிப்பாடாகும்.
பொதுவாக நம் சமூகத்தில்,
“வளமைக்கும் புலமைக்கும் ஏழாம் பொருத்தம்”
“வறுமையும் புலமையும் ஒட்டிப் பிறந்தவை”
என்ற கருத்துக்கள் பரவலாகக் கூறப்படுகின்றன.
அதாவது, அறிவும் இலக்கியத் திறனும் உள்ளவர்கள் பெரும்பாலும் வறுமையில் வாழ்வார்கள் என்றும் பொருளாதார வளம் அறிவுடன் சேர்ந்து வராது என்றும் நம்பப்படுகிறது. ஆனால், ‘ஆபீஸ்’ நாவல் இந்த இரு கருத்துகளையும் பொய்யாக்குகிறது.
இந்த நாவலில், வறுமைக்கும் புலமைக்கும் ஏழாம் பொருத்தமாக அமைந்துள்ளது. அதேசமயம், வளமையும் புலமையும் ஒட்டிப் பிறந்தவையாக காட்டப்படுகின்றன. அதாவது, அறிவும் படைப்பாற்றலும் கொண்ட ஒருவர் பொருளாதார ரீதியாகவும் நிலைபெற முடியும் என்பதையே நாவல் வலியுறுத்துகிறது.
இது ஒரு மிக முக்கியமான கருத்து மாற்றமாகும். ‘இலக்கியவாதி’ என்பதற்காகவே வறுமையில் வாட வேண்டுமென்ற கட்டாயம் இல்லை. சூழ்நிலைகளும் வாய்ப்புகளும் இருந்தால், அறிவும் வளமுமாகிய இரண்டும் ஒன்றோடு ஒன்று இணைந்து வளர முடியும்.
இந்தக் கருத்தை உறுதிப்படுத்த, நாம் பல எழுத்தாளர்களை எடுத்துக் காட்டலாம். மகாகவி பாரதியாரை மட்டும் நினைத்து, “வறுமையும் புலமையும் ஒட்டிப் பிறந்தவை” என்று புலம்ப வேண்டிய அவசியம் இல்லை. அவர் வாழ்ந்த காலச் சூழ்நிலை வேறு; இன்றைய சமூக அமைப்பு வேறு. எழுத்தாளர்கள் தி. ஜானகிராமன், சுந்தர ராமசாமி, வண்ணநிலவன், சுஜாதா போன்றோர் இதற்குச் சிறந்த சான்றுகள். இவர்கள் அனைவரும் இலக்கியத் திறனுடன் மட்டுமல்லாமல், வாழ்க்கையில் பொருளாதார ரீதியாகவும் ஓரளவு நிலைபெற்றவர்களாக இருந்தனர். குறிப்பாக சுஜாதா, அறிவியல் எழுத்து, தொழில்நுட்ப அறிவு, இலக்கியம் ஆகியவற்றை இணைத்து வெற்றிகரமான வாழ்க்கையை அமைத்துக் கொண்டவர்.
‘ஆபீஸ்’ நாவல், ஒரு தனிமனிதனின் வாழ்க்கைப் போராட்டத்தை மட்டுமல்லாமல், இலக்கியம், வாழ்க்கை, பொருளாதாரம், சமூக மனநிலை ஆகிய அனைத்தையும் இணைத்துச் சிந்திக்க வைக்கும் படைப்பாக அமைந்துள்ளது. லௌகீக வாழ்க்கைக்கும் இலக்கியப் படைப்பூக்கத்துக்கும் இடையே நிகழும் ஊசலாட்டம், மனிதனை எப்படி மனநிலையிலும் ஆளுமையிலும் மாற்றுகிறது என்பதையும் பழைய சமூகக் கருத்துக்களை எவ்வாறு மறுபரிசீலனை செய்ய வேண்டும் என்பதையும் இந்த நாவல் நமக்கு உணர்த்துகிறது.
இதன் மூலம், இலக்கியம் வாழ்க்கையிலிருந்து பிரிந்த ஒன்றல்ல; அதேபோல் வாழ்க்கையும் இலக்கியத்திற்கு எதிரான ஒன்றல்ல. இரண்டும் சமநிலையுடன் இணைந்தால் தான் மனிதன் முழுமையான வாழ்க்கையை வாழ முடியும் என்ற உண்மையை ‘ஆபீஸ்’ நாவல் நமக்கு எளிய நடையில், ஆழமான பொருளோடு எடுத்துரைக்கிறது.
பொதுவாக நம் சமூகத்தில், “புலமை இருந்தால் வறுமைதான்” அல்லது “வளமையிருந்தால் புலமை இருக்காது” என்ற எண்ணங்கள் நீண்ட காலமாக நிலவி வருகின்றன. ஆனால், உண்மையில், புலமைக்கு வறுமையோ வளமையோ எப்போதும் தடையாக இருப்பதில்லை. அறிவும் படைப்பாற்றலும் மனிதனின் உள்ளத்தில் உருவாகும் பண்புகள்; அவை பொருளாதார நிலையைப் பொறுத்துத் தீர்மானிக்கப் படுவனவல்ல.
ஒருவர் வசதியான வாழ்க்கை வாழ்ந்தாலும், ஆழ்ந்த சிந்தனையும் இலக்கியத் திறனும் கொண்டவராக இருக்க முடியும். அதேபோல், வறுமையில் வாழ்ந்தாலும், உயர்ந்த புலமை பெற்றவராகத் திகழ முடியும். ஆகவே, புலமைக்கு முக்கியமானது வெளிப்புறச் சூழல் அல்ல; உள்ளார்ந்த மனநிலைதான்.
ஒருவர் எழுதுவதற்கு உண்மையில் இரண்டே இரண்டு முக்கிய காரணங்கள் உள்ளன.
ஒன்று – படைப்பூக்கம் இருக்க வேண்டும்.
இரண்டு – அந்தப் படைப்பூக்கம் நம்மை இடையறாது உந்தித் தள்ளிக்கொண்டே இருக்க வேண்டும்.
‘படைப்பூக்கம்’ என்பது ஒரு விதமான உளவியல் சக்தி. அது மனிதனைச் சிந்திக்கச் செய்கிறது, உணர வைக்கிறது, எழுதத் தூண்டுகிறது. ஆனால், அந்தப் படைப்பூக்கம் ஒருமுறை தோன்றினால் போதாது. அது தொடர்ந்து நம்மை எழுத வற்புறுத்த வேண்டும். அந்த உந்துதல் இல்லையெனில், திறமை இருந்தும் ஒருவர் எழுதாமல் போகலாம்.
இந்த நாவலின் நாயகனுக்கு, மேற்கூறிய இரண்டுமே உள்ளன. அவனிடம் படைப்பூக்கம் இருக்கிறது, அதேபோல் எழுதும் திறனும் உள்ளது. இருந்தும், அவன் அதிகமாக எழுதத் தயங்குகிறான். இதுதான் இந்நாவலின் மைய வினாக்கள். “எல்லாமே இருந்தும், ஏன் அவன் எழுதவில்லை?”, “எது அவனைத் தடுக்கிறது?” இவற்றுக்கான விடைகளைத்தான் இந்த நாவல், தனது வாசகர்களிடம் விரிவாகவும் ஆழமாகவும் பேசுகிறது.
எல்லாம் இருந்தும் ஏன் இத்தனைத் தடுமாற்றம்? இந்த நாவலின் நாயகனுக்கு வாழ்க்கையில் பல வசதிகள் உள்ளன.
- மத்திய அரசின் ஊதியம் – பொருளாதாரப் பாதுகாப்பு
- சிறிய குடும்பம் – அதிகப் பொறுப்புகள் இல்லை
- இலக்கியவாதிகளின் தொடர்பு – அறிவுசார் சூழல்
- எழுத்தாற்றல் – படைப்புத் திறன்
இவ்வளவு சாதகமான அம்சங்கள் இருந்தும், அவன் இலக்கியத்தின் பக்கமும் முழுமையாகச் செல்ல முடியவில்லை; லௌகீக வாழ்க்கையின் பக்கமும் முழுமையாகச் செல்ல முடியவில்லை. இந்த இடைநிலை அவனை ஒரு விதமான மனக்குழப்பத்தில் ஆழ்த்துகிறது. தடையாக இருப்பது எது?
சமுதாயச் சூழலா?, பணியிடச் சூழலா?, இலக்கியவாதிகளா?, மூன்றாந்தர நட்புவட்டாரமா? அல்லது அவனது விட்டேத்தியான மனநிலையா? இந்த எல்லாக் காரணங்களும் ஒன்றுக்கொன்று பின்னிப் பிணைந்து அவனது வாழ்க்கையை பாதிக்கின்றன. ஆனால், இவற்றில் முக்கியமானதாக நாவல் சுட்டிக்காட்டுவது விட்டேத்தியான மனநிலையையே.
‘விட்டேத்தியான மனநிலை’ என்பது எதையும் முழுமையாக ஏற்காமல், எதிலும் ஆழமாக ஈடுபடாமல், எல்லாவற்றையும் அலட்சியப் பார்வையுடன் அணுகும் மனநிலையாகும். இந்த மனநிலையே நாவலின் நாயகனை மெதுவாக வாழ்க்கையிலிருந்து விலகச் செய்கிறது.
அவன் வாழ்க்கையை எதிர்கொள்ள விரும்பவில்லை; அதேபோல் இலக்கியத்தையும் முழுமையாக ஏற்கத் தயங்குகிறான். இதன் உச்சமாக, அவன் காவி உடுத்தி, சந்நியாசியாக அலைவதற்குத் தூண்டப்படுகிறான். இது ஆன்மிகத் தேடலைக் காட்டிலும் வாழ்க்கையிலிருந்து தப்பிக்க முயலும் மனநிலையையே அதிகமாக வெளிப்படுத்துகிறது.
நாவலின் நாயகனைப் பாதிக்கும் மற்றொரு முக்கியக் காரணி, இலக்கியவாதிகளின் காரண–காரியமற்ற விமர்சனங்கள். குறிப்பாக, “நன்றாக இருக்கிறது”, “இன்னும் ஆழம் வேண்டும்” போன்ற ‘பொத்தாம் பொதுவான’ ஒற்றைவரி விமர்சனங்கள் அவனை மிகவும் சலிப்படையச் செய்கின்றன.
இந்த விமர்சனங்களில் வழிகாட்டலும் இல்லை; ஊக்கமும் இல்லை. இதனால் அவன், இலக்கியச் செயல்பாட்டையே வெறுக்கத் தொடங்குகிறான். அதனால், ‘எழுத வேண்டும்’ என்ற எண்ணமே அவனுக்கு ஒரு சுமையாக மாறுகிறது.
பணியிடச் சூழலும் அவனைக் கடுமையாகப் பாதிக்கிறது. அவனுக்குக் கொடுக்கப்படும் பணிகள், அவன் பதவிக்குத் தகுந்தவையாக இருந்தாலும், அவனது மனத்திற்கு உவப்பானவை அல்ல. ஒரே மாதிரியான பணிகளை மீண்டும் மீண்டும் செய்ய வேண்டிய நிலை, அவனைக் ‘குண்டுச் சட்டிக்குள் குதிரையை ஓட்டுவது’ போன்ற உணர்வுக்கு உள்ளாக்குகிறது.
படைப்பாற்றல் கொண்ட ஒருவருக்கு, இத்தகைய கட்டுப்பட்ட வேலைச் சூழல் மனஅழுத்தத்தையும் அலுப்பையும் ஏற்படுத்துவது இயல்பானதே.
சமுதாயச் சூழல், அவனுக்கு முற்றிலும் புறவயமானதாகத் தோன்றுகிறது. சமுதாயத்தின் எதிர்பார்ப்புகள், போலித்தனங்கள், போட்டிகள் என அனைத்தும் அவனை அலுப்படையச் செய்கின்றன. அவன் சமூகத்துடன் இணைவதற்குப் பதிலாக, அதிலிருந்து விலக விரும்புகிறான். இதுவும் அவனது தனிமையை மேலும் ஆழப்படுத்துகிறது.
இந்த நாவல், ஓர் எழுத்தாளன் எழுதாமல் போகும் காரணங்களை வெறும் வெளிப்புறச் சூழல்களுடன் மட்டும் தொடர்புபடுத்தாமல், அவனது உள்ளார்ந்த மனநிலையுடன் இணைத்து ஆராய்கிறது. புலமை, வசதி, வாய்ப்பு எல்லாம் இருந்தும், எழுத்தாளனை எழுத விடாமல் தடுப்பது அவனது விட்டேத்தியான மனநிலையும் சூழல்களால் உருவாகும் மனச்சோர்வுமே என்பதைக் கலைநயத்துடன் வெளிப்படுத்துகிறது.
இதன் மூலம், இந்த நாவல் இலக்கியவாதியின் வாழ்க்கை மட்டும் அல்ல; நவீன மனிதனின் மனநிலையையும் பிரதிபலிக்கும் ஆழமான உளவியல் படைப்பாக விளங்குகிறது.
இந்த நாவலின் நாயகன் வாழும் சமுதாயத்தில், அவன் சந்திக்கும் மனிதர்களில் 99 விழுக்காட்டினர் பெரிய இலக்கற்றவர்கள் என்று அவன் உணர்கிறான். அவர்களுடைய வாழ்க்கையின் மையம், அடிப்படைத் தேவைகளை நிறைவேற்றுவது அல்லது சராசரியான வாழ்வாதாரத்தை மட்டும் உறுதி செய்துகொள்வது என்பதிலேயே சுழல்கிறது. அவர்களுக்குப் பெரிய கனவுகள் இல்லை; வாழ்க்கையை மாற்றிவிட வேண்டும் என்ற தீவிரமான இலக்குகளும் இல்லை. நல்ல பதவி, கைநிறைய ஊதியம், சொந்த வீடு போன்ற லௌகீக இலக்குகளே அவர்களின் வாழ்க்கையின் உச்சமாக இருக்கின்றன. இத்தகைய இலக்குகள் தவறானவை அல்ல. ஆனால், அவற்றைத் தாண்டிய சிந்தனையும் கனவும் இல்லாமல், வாழ்க்கை முழுவதையும் அவற்றுக்காக மட்டுமே செலவிடுவதுதான் நாயகனைச் சலிப்படையச் செய்கிறது.
இந்த மனிதர்களுக்கும் கலை பிடிக்கிறது; இலக்கியமும் பிடிக்கிறது. ஆனால் அவர்களுடைய கலை–இலக்கியப் புரிதல் மிகவும் மேலோட்டமானது.
அவர்களைப் பொருத்தவரை, ‘கலை’ என்றால் வெகுஜன தமிழ்த் திரைப்படங்கள். ‘இலக்கியம்’ என்றால் குமுதம், விகடன் போன்ற வார, மாத இதழ்கள். இவையே அவர்களுடைய கலாச்சார உலகம். இவற்றின் வழியாக அவர்கள் ஒரு கனவு வாழ்க்கையை உருவாக்கிக் கொள்கிறார்கள். அந்தக் கனவு வாழ்க்கையை நிஜமாக்க வேண்டும் என்று போராடுகிறார்கள்.
அவர்கள் கனவு காண்கிறார்கள், அதற்காக உழைக்கிறார்கள், சில நேரங்களில் சிறிதளவு வெற்றியும் பெறுகிறார்கள். ஆனால், அந்த வெற்றி நீடிப்பதில்லை. சிறிது காலம் கழித்து, அவர்கள் அலுத்து, சோர்ந்து, ஓய்வு பெறுகிறார்கள். வாழ்க்கை அவர்களுக்குப் போராட்டமாக மாறி, பின்னர் ஒரு பழக்கமான நடைமுறையாகி விடுகிறது.
இந்தச் சுழற்சியில், புதிய சிந்தனைக்கும், ஆழமான வாசிப்புக்கும் படைப்பூக்கத்திற்கும் இடமே இல்லை. வாழ்க்கை என்பது ஒரு கட்டாயமான ஓட்டமாக மட்டுமே அவர்களுக்குத் தோன்றுகிறது. இந்த மனிதர்களிடம், நாவலின் நாயகன் சில விஷயங்களை எதிர்பார்க்கிறான். அவை: தனித்துவமான சிந்தனை, கலையிலும் இலக்கியத்திலும் ஆழ்ந்த ஈடுபாடு, வாசிப்பு, எழுத்து, படைப்பூக்கம். ஆனால், அவன் எதிர்பார்க்கும் எதுவும் அவர்களிடம் இல்லை. இதனால் அவன் அவர்களிடம் இருந்து மேலும் மேலும் விலகுகிறான். அவர்களுடன் உரையாடினாலும் மனதளவில் இணைவதில்லை. இதன் விளைவாக, அவர்களின் பார்வையில்: நாயகன் ஒரு விதமாகத் தனித்துத் தெரிகிறான். நாயகனின் பார்வையில்: அவர்கள் எல்லோரும் ஒரே மாதிரியான தனிக்கூட்டமாகத் தெரிகிறார்கள்.
இந்த இடத்தில், “தனித்து” என்ற சொல் முக்கியமான அர்த்தத்தைப் பெறுகிறது. இது வெறும் தனியாக நிற்பதையோ, கூட்டத்தில் இருந்து விலகியிருப்பதையோ மட்டும் குறிக்கவில்லை. இங்கே ‘தனித்து’ என்ற சொல் ‘எண்ணத்திலும் செயலிலும் தனித்துவமாக இருப்பதை’க் குறிக்கிறது. அதாவது, உயர்ந்த இலக்கு, அந்த இலக்கை அடைய முறையான திட்டமிடல், திட்டத்தைச் செயல்படுத்தும் தெளிவான முறைமை, ஒழுங்கான வாழ்க்கை, பிறழாத படைப்பு மனம், குன்றாத ஊக்கம், இவை அனைத்தும் சேர்ந்ததே உண்மையான ‘தனித்துவம்’.
‘தனித்துவம்’ என்பது சமூகத்திலிருந்து விலகி நிற்பது அல்ல. சமூகத்துக்குள் இருந்தபடியே, தனக்கென ஒரு பாதையை உருவாக்கிக் கொள்வதே உண்மையான தனித்துவம். இங்கே நாவல் ஒரு மிக முக்கியமான கேள்வியை எழுப்புகிறது: இந்த மாதிரியான ‘தனித்துவம்’ நாவலின் நாயகனிடம் உள்ளதா? விடை தெளிவானது: இல்லை. அவன் மற்றவர்களை விமர்சிக்கிறான்; அவர்களின் இலக்கற்ற வாழ்க்கையைச் சுட்டிக் காட்டுகிறான். ஆனால், அவனிடமும் தெளிவான இலக்கு இல்லை. அவன் சமூகத்தை வெறுக்கிறான்; அதே நேரத்தில் தன் வாழ்க்கையையும் தெளிவாக வடிவமைக்கவில்லை.
நாயகன் மற்றவர்களைச் “சராசரி மனிதர்கள்” என்று நினைக்கிறான். ஆனால், அவனும் தனது திறமைகளை முழுமையாகச் செயல்படுத்தவில்லை. அவன் படைப்பூக்கம் கொண்டவன்; வாசிப்பும் சிந்தனையும் உள்ளவன். இருந்தும், அந்தத் திறமைகளைத் திட்டமிட்ட பாதையில் கொண்டுசெல்லத் தவறுகிறான்.
இதனால் அவன் உண்மையான தனித்துவத்தை அடைய முடியாமல், தனிமை உணர்வில் சிக்கிக் கொள்கிறான். தனித்துவம் இல்லாத தனிமை அவனை மேலும் குழப்பத்தில் ஆழ்த்துகிறது.
சமுதாயத்தின் சராசரி மனநிலையையும் அதிலிருந்து விலகி நிற்கும் ஒரு மனிதனின் உளவியல் போராட்டத்தையும் இந்த நாவல் மிக நுட்பமாகச் சித்தரிக்கிறது. சமுதாயத்தை மட்டும் குறை கூறினால் போதாது; அதில் இருந்து விலகி நிற்கும் மனிதனும் தன்னைத் தானே கேள்வி கேட்டுக் கொள்ள வேண்டும் என்பதே இந்த நாவல் சொல்லும் மறைமுகமான செய்தி ஆகும்.
இந்த நாவல் முன்வைக்கும் கருத்து மிகவும் தெளிவானது. தனித்துவம் என்பது தனிமை அல்ல. தனித்துவம் என்பது திட்டமிட்ட செயல். சமுதாயத்தின் சராசரி ஓட்டத்தில் கலக்காமல் இருப்பது மட்டும் போதாது. அந்த ஓட்டத்திற்கு மாற்றாக, ஓர் உயர்ந்த இலக்கையும் அதை அடையத் தெளிவான பாதையையும் உருவாக்க வேண்டும். அது இல்லையெனில், மற்றவர்களை விமர்சிக்கும் மனிதனும், விமர்சிக்கப்பட வேண்டிய நிலையிலேயே நிற்கிறான். இந்த உண்மையை நாவல், நாயகனின் மனநிலை வழியாக எளிய மொழியில், ஆழமான பொருளோடு வாசகர்களிடம் கொண்டு சேர்க்கிறது.
இந்த நாவலின் நாயகனிடம் இருப்பது ‘விலகல்மனப்பான்மை’. அதாவது, அவன் எதிலிருந்தும் முழுமையாக ஒட்டிக்கொள்ளாமல், எப்போதும் சற்றே விலகி நிற்கும் மனநிலையுடையவன்.
அன்றாட வாழ்க்கையிலிருந்து, ஒழுங்கிலிருந்து, முறையிலிருந்து, மரபிலிருந்து, எல்லாவற்றிலிருந்தும் அவன் மனம் இயல்பாகவே விலகி நிற்கிறது. இந்த விலகல் அவனுக்குத் துன்பமாகவும் இல்லை; அதே நேரத்தில் அவனை முழுமையான சுதந்திரத்திற்கும் கொண்டு செல்லவில்லை. இது அவனின் இயல்பான மனப்பாங்காகவே மாறிவிட்டது.
இந்த விலகல்மனப்பான்மையின் காரணமாக, அவன் வாழ்க்கை முழுவதும் லௌகீகத்துக்கும் இலக்கியத்துக்கும் இடையிலான ஊடாட்டமாக மாறுகிறது. ஒருசமயம் அவன் இலக்கியத்தின் பக்கம் நகர்கிறான். இலக்கிய இதழ்களில் அவனுடைய கதை வெளிவருகிறது. எழுத்தாளனாக அங்கீகரிக்கப்படுகிறான். ஆனால், அடுத்த சில காலங்களில், அவன் மீண்டும் லௌகீகத்தின் பக்கம் திரும்புகிறான். ‘தொலைக்காட்சி வாங்க வேண்டும்’ என்ற எண்ணம், சாதாரண வாழ்க்கை வசதிகள் மீது ஈர்ப்பு என இவ்வாறு, அவன் வாழ்க்கை ஒரே திசையில் செல்லாமல், முன்னும் பின்னும் ஆடிக் கொண்டிருக்கும் ஊசலாட்டமாக மாறுகிறது.
இந்த ஊடாட்டத்தின் நடுவே, அவன் பல சமயங்களில் லௌகீகத்திலிருந்தும் இலக்கியத்திலிருந்தும் பற்றின்றிச் செயல்படுகிறான். எதையும் முழுமையாக ஏற்காத இந்த மனநிலை, அவனைச் சில நேரங்களில் எல்லாவற்றிலிருந்தும் விலகி, ‘சந்நியாசம்’ கொள்ளும் நிலைக்கு தள்ளுகிறது. இங்கே சந்நியாசம் என்பது வெறும் ஆன்மிகச் சந்நியாசம் மட்டுமல்ல; பொறுப்புகளிலிருந்து விலகுவது, உறவுகளிலிருந்து தள்ளி நிற்பது, சமூகத்திலிருந்து தன்னைத் தனிமைப்படுத்திக் கொள்வது என்ற மனநிலையையும் குறிக்கிறது. இந்த நாவல் முழுவதும் இந்த ஊடாட்டமும், விலகலும் பற்றின்மையும் பரந்து விரிந்திருப்பதே இந்த நாவலின் முக்கிய அம்சமாக நான் கருதுகிறேன்.
‘இதுவும் இல்லாமல், அதுவும் இல்லாமல், குறிப்பிட்ட நேரத்தில் எதிலும் இல்லாமல் இருக்கும்’ என்ற இந்த நாயகனின் மனநிலையை, ஒரு குறிப்பிட்ட வகைக்குள் அடக்கி வரையறுப்பது எளிதல்ல. அவன், முழு லௌகீக மனிதனும் அல்லன், முழு இலக்கிய மனிதனும் அல்லன், முழு துறவியும் அல்லன். இந்த இடைநிலை மனநிலையே அவனை மிகவும் சிக்கலான ஆளுமையாக மாற்றுகிறது. அதனால், இந்த நாவலின் நாயகனை உளவியல் ரீதியாக அணுகுவதுதான் பொருத்தமானதாக இருக்கும் என்று கருதுகிறேன்.
இந்த நாயகனைப் புரிந்துகொள்ள, அவன் என்ன செய்கிறான் என்பதைவிட, அவன் ஏன் அப்படிச் செய்கிறான் என்பதைப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும். அதற்கு அவனுடைய ஆளுமையை முதலில் ஆராய வேண்டும். அவன், யாரையும் எளிதில் மதிக்காதவன், பணத்தை ஓர் இலக்காகக் கருதாதவன், எந்த அதிகாரத்திற்கும் கட்டுப்படாதவன், தன் போக்கிலேயே செல்லும் தனிவழியினன். இத்தகைய ஒருவரை, லௌகீக வாழ்க்கையில் கட்டிவிட முடியுமா? அல்லது இலக்கிய உலகில் உறுதியாக நிறுத்த முடியுமா? என்ற வினாக்கள் இயல்பாகவே நமக்குள் எழுகின்றன. வேலை, குடும்பம், இலக்கிய அமைப்புகள், புகழ், பணம் எல்லாமே ஒருவித பொறிகளாகவே அவனுக்குத் தோன்றுகின்றன. அவன் எதிலும் அகப்பட விரும்புவதில்லை. எதாவது ஒன்றில் முழுமையாக இணைந்துவிட்டால், தனது சுதந்திரத்தை இழந்துவிடுவான் என்ற அச்சம் அவனுக்குள் ஆழமாக இருக்கிறது.
ஓர் இடத்தில் நிலைத்திருக்க, மரம்போல வேரூன்றி நிற்க அவன் ஒருபோதும் விரும்புவதில்லை. அது லௌகீக வாழ்க்கையாயிருந்தாலும் அல்லது இலக்கிய வாழ்க்கையாயிருந்தாலும். எதிலும் அவன் தன்னைப் பிணைத்துக் கொள்ள மறுக்கிறான். இந்த மனநிலைதான் அவனை எப்போதும் அலைந்து திரியும் மனிதனாக மாற்றுகிறது. அவன், ‘சித்தன் போக்கு சிவன்போக்கு’ எனத் திரிகிறான். இந்தத் சொற்றொடரே அவனின் மொத்த வாழ்க்கைத் தத்துவத்தையும் சுருக்கமாக விளக்குகிறது. அவன் எந்தத் திட்டத்துக்கும் கட்டுப்படாதவன். சமூக ஒழுங்குகளையும் எதிர்பார்ப்புகளையும் அவன் பெரிதாகக் கணக்கில் எடுத்துக் கொள்ள வில்லை.
வலையே வானமாக விரிந்திருக்கும்போது எந்தப் பறவை அதில் அகப்பட விரும்பும்? இந்த உலகம் முழுவதும் அவனுக்குப் வலையாகவே தோன்றுகிறது. அந்த வலையில் சிக்காமல் இருக்க, அவன் தனக்கான வானத்தை உருவாக்கிக் கொண்ட தனிப் பறவையாக வாழ விரும்புகிறான்.
அவன் கூட்டுப் பறவையல்ல; தனிப்பறவை. அவன் கூட்டமாகப் பறக்க விரும்புவதில்லை; தனித்து பறக்கவே விரும்புகிறான், அதுவும் தனக்கான வானத்தில் மட்டும்.
இந்த நாவல் நாயகனை எளிய மனிதனாக அல்லாமல், மனநிலைப் போராட்டங்களால் உருவான சிக்கலான ஆளுமையாக நமக்கு முன்வைக்கின்றது. அவனிடம் தனித்துவமான இலக்கு இல்லை; ஆனால், அவனிடம் எதிலும் அகப்பட மறுக்கும் மனம் இருக்கிறது. லௌகீகமும் இலக்கியமும் அவனை ஈர்க்கின்றன; அதே நேரத்தில் அவற்றிலிருந்து அவன் தப்பிக்கவும் விரும்புகிறான்.
இந்த நாவல் மனிதன் தன்னைச் சுற்றியுள்ள உலகத்துடன் போராடும் உளவியல் நிலையைக் கலைநயத்துடன் வெளிப்படுத்துகிறது. நாயகன் சரியா, தவறா என்ற தீர்ப்பை வாசகரிடம் தள்ளிவிட்டு, ‘நாம் எதில் நிலைத்திருக்கிறோம்? எதிலிருந்து விலகுகிறோம்?’ என்ற வினாவை ஒவ்வொருவரிடமும் எழுப்புவதே இந்த நாவலின் ஆழமான உளவியல் சார்ந்த இலக்கியப் பெறுமானமாகும்.
இந்த விமர்சனக் கட்டுரைக்கு ‘இலக்கிய சந்நியாசி’ என்று தலைப்பிட்டுள்ளேன். அது இருபொருளைக் குறிக்கும். ஒன்று – இலக்கியத்துக்காக லௌகீகத்திலிருந்து விலகியவர். மற்றொன்று – இலக்கியத்திலிருந்து விலகியவர். இந்த இரண்டுமே எழுத்தாளர் விமலாதித்த மாமல்லனுக்குப் பொருந்தும்.
(ஆபீஸ் – தொகுதி – 01 (நாவல்), விமலாதித்த மாமல்லன், சத்ரபதி வெளியீடு, சென்னை. பக்கங்கள்- 1152, விலை – ரூ.1500. தொடர்புக்கு – 9551651212)
– – –