எழுத்தாளர் ஜெயமோகனின் மிகச் சிறந்த படைப்புகளில் ஒன்று ‘உலகெலாம்’ சிறுகதை. இக்கதை, தொலைபேசித் துறை அலுவலகம், மைக்ரோவேவ் (Microwave) தொழில்நுட்பம் ஆகியவற்றைப் பின்னணியைக் கொண்டு தொடங்கி இறுதியில் தனிமனிதனின் அகவெளியும் பிரபஞ்சத்தின் எல்லையற்ற பெருவெளியும் எவ்வாறு இணைகின்றன என்பதைப் பேசும் மிக ஆழமான மெய்யியல் படைப்பாக முடிவடைகிறது.
எம். சுகுமார மேனன் என்ற எந்திரவியல் மற்றும் தொழில்நுட்பப் பணியாளரின் வாழ்வியலை மையமாகக் கொண்டு, நவீன யுகத்தின் தொழில்நுட்பப் பாய்ச்சல், மரண பயம், பேஸ்மேக்கர் என்னும் இயந்திர இதயம் மற்றும் எல்லாவற்றையும் கடந்து செல்லும் பிரபஞ்ச விழிப்புணர்வு ஆகியவற்றை இக்கதை மிகக் கறாராகவும் தத்துவார்த்தமாகவும் அலசுகிறது.
இக்கதையின் நாயகனான சுகுமார மேனனின் வாழ்வியல் என்பது நவீன தொழில்நுட்பத்தின் வேகத்தால் நசுக்கப்பட்ட எளிய மனிதரின் தவிப்பாகத் தொடங்குகிறது.
அரசுத் துறையில் புதிய தொழில்நுட்பங்களை (குறிப்பாகச் சி.டாட் மற்றும் மைக்ரோவேவ் அமைப்புகளை) கொண்டுவருவதற்காகத் தன் உடலையும் உயிரையும் கொடுத்து உழைப்பவர் சுகுமார மேனன். ஆனால், அந்தத் தொழில்நுட்பமே அவருக்கு எமனாக மாறுகிறது. முதல் மாரடைப்பு ஏற்பட்டதிலிருந்து அவரது இயல்பு வாழ்க்கை சிதறுகிறது.
இதயத்தின் தசைகள் செத்துப்போன நிலையில், அவருக்குப் பொருத்தப்படும் ‘பேஸ்மேக்கர்’ என்னும் சிறிய மின்சாரக் கருவிதான் அவரது உயிரைக் காக்கிறது. “என் உடல் பாதித்தசை, மீதி இயந்திரம். நான் கிட்டத்தட்ட இயந்திரமனிதன் போல” என்று அவர் கூறுவது, நவீன காலத்தில் மனிதன் எந்திரத்தின் துணையின்றி வாழ முடியாத நிலைக்குத் தள்ளப்பட்டுள்ளதைக் குறிக்கும் குறியீடாகும்.
‘மைக்ரோவேவ்’ அலைகள் தனது பேஸ்மேக்கரைத் தாக்கிக் கொன்றுவிடும் என்ற தீவிரமான அச்சம் அவருக்குள் உருவாகிறது. வானத்தில் எழும் ஒவ்வொரு மைக்ரோவேவ் கோபுரமும் (Tower) தனக்கான எமனாக அவர் கண்களுக்குத் தெரிகிறது. இது வெறும் மனநலப் பிரச்சினை (Paranoia) என்று மருத்துவர்கள் கூறினாலும் அந்தத் தொழில்நுட்பத்தின் ஊடுருவலை அவர் தன் உடலின் வழியே தீவிரமாக உணர்கிறார்.
எழுத்தாளர் ஜெயமோகனிடம் உள்ள கறாரான விமர்சனப் பார்வை இக்கதையில் மிகத் தெளிவாக வெளிப்படுகிறது. மனிதன் உருவாக்கிய தொழில்நுட்பம், இறுதியில் மனிதனையே அடிமைப்படுத்தி விழுங்கத் துடிக்கும் அவலத்தை இக்கதை சுட்டிக் காட்டுகிறது.
நிறுவனங்களும் நிர்வாகமும் எந்திரத்தைப் போலவே இயங்குகின்றன. அங்கே சுகுமார மேனனின் உடல்நிலை பற்றிய கவலையோ, மனிதநேயமோ யாருக்கும் இல்லை. “வேலைக்கு வா அல்லது ராஜினாமா செய்” என்ற இரக்கமற்ற அலுவலகச் சூழல், நவீனக் காலத் தனிமனிதனை எப்படி ஒடுக்குகிறது என்பதை எழுத்தாளர் காட்டுகிறார்.
உலகமே மைக்ரோவேவ் அலைகளால் வலைபோல நெய்யப்பட்டுள்ளது. கண்ணுக்குத் தெரியாத அந்த அலைகள் மனிதர்களை ஊடுருவிச் சென்று, அவர்களின் நரம்புகளையும் எண்ணங்களையும் கூடக் கட்டுப்படுத்துகின்றன என்ற அச்சம் சுகுமார மேனனை ஆட்கொள்கிறது. நவீன உலகமயமாக்கலும் தகவல் தொழில்நுட்பப் பெருக்கமும் மனிதனைப் பாதுகாப்பதாகச் சொன்னாலும், அது அவனை பெரிய சிறைக்குள் அடைத்துவிடுகிறது என்ற மெய்யியல் வாதம் இங்கு முன்வைக்கப்படுகிறது.
இக்கதையின் மிக முக்கியமான திருப்புமுனை, சுகுமார மேனன் அந்தத் தொழில்நுட்ப அறைக்குள் (Microwave Transmission Room) மீறி நுழைந்து, அந்த மானிட்டர் கருவியின் முன் சென்று தன் நெஞ்சைத் திறந்துகொடுக்கும் தருணம் ஆகும்.
ஆரம்பத்தில் அந்த எந்திரத்தைக் கண்டு அஞ்சி ஓடிய அவர், ஒரு கட்டத்தில் அந்தச் சித்திரவதையைத் தாங்க முடியாமல், “அது என்னை கொல்வதென்றால் கொல்லட்டும்” என்று நேருக்கு நேர் அதன் முன் செல்கிறார். தன் உடலும் நெஞ்சும் அந்தச் சிஸ்டத்தின் ஒரு பகுதியாக மாறுவதை அவர் உணர்கிறான்.
தன் அகத்தனிமையும் மரண பயமும் உச்சம் பெற்ற அந்தக் கணத்தில், அவர் ஓர் விபரீதமான, ஆனால் உன்னதமான ஆன்மிக அனுபவத்தைப் பெறுகிறார்.
“நான் ஒரேகணத்தில் உலகளாவ விரிந்தேன். உலகம் முழுக்க. ஆம், இந்த கோளம் முழுக்க நான் இருந்தேன். நகரங்களுக்குமேல், காடுகளுக்குமேல், மலைகளுக்கும் பாலைவனங்களுக்கும் மேல், நீலக்கடல்வெளிக்கு மேல் பரவியிருந்தேன்.”
ஆன்மிகத்தில் சொல்லப்படும் ‘அகிலாண்ட கோடி பிரம்மாண்டங்கள்’ அல்லது ‘அத்வைத நிலை’ என்பது தொழில்நுட்பக் கருவியின் வழியே அவருக்குக் கைக்கூடுகிறது. தனக்கும் புற உலகத்திற்கும் இடையே இருந்த எல்லைகள் அழிந்து, பிரபஞ்சத்தின் மென்பொருளோடும் வலையமைப்போடும் தன் ஆன்மா ஒன்றிணைவதை அவர் உணர்கிறார். இது நவீன அறிவியலும் ஆன்மிகமும் சந்திக்கும் அபூர்வமான புள்ளி ஆகும்.
அந்தப் பேரனுபவத்திற்குப் பிறகு சுகுமார மேனன் முற்றிலும் மாறிவிடுகிறார். வயசு குறைந்தது போல இளமையாகவும் அமைதியாகவும் மாறுகிறார். பல ஆண்டுகள் மிகச் சிறந்த அதிகாரியாகப் பணியாற்றி ஓய்வு பெறுகிறார்.
ஓய்வுக்குப் பின்னர் அவர் இசை கேட்பதை மட்டுமே தனது உலகமாகக் கொள்கிறார். ஆனால், அவர் சாதாரணப் பாடல்களையோ மனிதக் குரல்களையோ கேட்பதில்லை; மாறாக, “தந்திவாத்தியங்கள் மட்டும்தான் கேட்பார். மனிதக்குரலும் கிடையாது, காற்று வாத்தியங்களும் கிடையாது” என்று அவரது மனைவி கூறுவது மிக ஆழமான குறியீடாகும்.
“நரம்புகள் அதிர்வதில் மிகமிக மர்மமான ஒன்று உள்ளது” என்று அவர் சிரிப்பதன் மூலம், மனிதனின் நரம்பு மண்டலமும் பிரபஞ்சத்தின் அதிர்வுகளும் (Vibrations) ஒன்றுதான் என்ற இறுதி மெய்யியலை வாசகர்களுக்கு விட்டுச் செல்கிறார்.
ஜெயமோகனின் ‘உலகெலாம்’ சிறுகதை, அறிவியலையும் தொழில்நுட்பத்தையும் ஆன்மிகத்தோடு இணைத்துப் பார்க்கும் பெருநாவலின் வீச்சைக் கொண்ட சிறுகதையாகும்.
மனிதன் உருவாக்கிய எந்திரங்கள் அவனை அழித்துவிடும் என்று அஞ்சும் நிலை மாறி, அந்த எந்திரங்களின் வழியே மனிதன் பிரபஞ்சத்தின் எல்லையற்ற பெருவெளியோடு தன்னை இணைத்துக்கொள்ள முடியும் என்ற அதீத தத்துவத்தை இக்கதை பேசுகிறது. தனிமனிதனின் நசுக்கப்பட்ட வாழ்வியலில் தொடங்கி, பிரபஞ்சப் பரவலில் சென்று முடியும் இக்கதை, நவீன காலத்தின் ஆகச் சிறந்த இலக்கிய ஆவணமாகத் திகழ்கிறது.
சுகுமார மேனனின் அகப்பிரபஞ்ச விரிவு அனுபவத்தை நவீன அறிவியல் கோணத்திலும் ஆன்மிகக் கோணத்திலும் வகுத்தளிக்க இயலும். ஜெயமோகனின் ‘உலகெலாம்’ சிறுகதையின் உச்சக்கட்டப் பகுதி, சாதாரணத் தொழில்நுட்பப் பணியாளரான எம். சுகுமார மேனன் மைக்ரோவேவ் மானிட்டர் கருவியின் முன் தன்னை முழுமையாக ஒப்படைக்கும் தருணமாகும். அந்தத் தருணத்தில் அவருக்கு ஏற்படும் ‘அகப்பிரபஞ்ச விரிவு’ (Cosmic Consciousness) அனுபவத்தை நவீன அறிவியல் மற்றும் ஆன்மிகம் ஆகிய இருவேறு கோணங்களில் மிக ஆழமாக ஆராய முடியும்.
நவீன நரம்பியல் (Neuroscience) மற்றும் இயற்பியல் கோட்பாடுகளின் அடிப்படையில் சுகுமார மேனனின் அனுபவத்தை நாம் கீழ்க்கண்டவாறு விளங்கிக்கொள்ள இயலும்.
சுகுமார மேனனின் இதயம் ஒரு ‘பேஸ்மேக்கர்’ கருவியால் இயக்கப்படுகிறது. இது இதயத் தசைநாண்களுக்கும் நரம்புகளுக்கும் தொடர்ச்சியான மின்அதிர்வுகளை அனுப்பிக் கொண்டிருக்கிறது. மைக்ரோவேவ் அலைகளின் தீவிரமான மின்காந்தக் கதிர்வீச்சுக்கு அவர் தன்னை உட்படுத்தும்போது, அந்த அலைகள் நேரடியாக அவரது நரம்பு மண்டலத்துடனும், இதயத்தில் உள்ள மின்னணுக் கருவியுடனும் ஊடுருவி இணைக்கின்றன.
மூளைக்குச் செல்லும் நரம்புகளில் ஏற்படும் அதிகப்படியான மின்காந்த அதிர்வுகள் (Electromagnetic interference) மூளையின் பிரமை உணர்திறனை (Perception) மாற்றியமைக்கலாம். உலகெங்கும் உள்ள தொலைத்தொடர்பு கோபுரங்கள் மற்றும் மைக்ரோவேவ் வலைப்பின்னல்கள் அனுப்பும் சமிக்ஞைகளும், அவரது உடலின் அதிர்வும் ஒன்றாகியபோது, அவரது மூளை ஒட்டுமொத்தத் தகவல்களையும் ஒரே கணத்தில் உணரும் பிரமையை (Hallucination or Synesthesia) உருவாக்கியிருக்கக்கூடும்.
நவீன அறிவியலின்படி, இந்த உலகமே மின்காந்த அலைகளாலும் (Electromagnetic Waves) தரவுப் பரிமாற்றங்களாலும் (Data Networks) இணைக்கப்பட்ட ஒரு பெருவெளியாகும். சுகுமார மேனன் அந்தத் தொழில்நுட்ப வலையமைப்பின் ஒரு புள்ளியாகத் தன்னை உணர்வது என்பது, அறிவியல் ரீதியாகத் தகவல் பரிமாற்றத்தின் (Information Exchange) உச்சநிலை வெளிப்பாாடாகப் பார்க்கப்படுகிறது.
ஆன்மிகம் மற்றும் தத்துவார்த்தப் பார்வையில், சுகுமார மேனனுக்கு நிகழ்ந்தது ஒரு அப்பட்டமான அத்வைத தரிசனம் அல்லது அகவிடுதலை ஆகும்.
ஆன்மிகத்தில், உடல்தான் ஆன்மாவைச் சிறைப்படுத்தும் கூண்டு என்று கூறப்படும். சுகுமார மேனனுக்குள் இருந்த மரண பயமும், “நான் தனி மனிதன், நோயாளி, இயந்திரத்தால் இயக்கப்படுபவன்” என்ற அகங்காரமும் அந்த உச்சக்கட்டத் தருணத்தில் உடைந்துபோகின்றன. “சரி, சாவது என்றால் சாகட்டும்” என்று அவர் முற்றிலுமாகச் சரணடையும்போது (Surrender), அவனது அகத்தின் எல்லைகள் தகர்ந்து, பிரபஞ்சப் பெருவெளியோடு அவன் ஒன்றாகிவிடுகிறான்.
உபநிடதங்கள் கூறும் “நான் பிரம்மம், இந்த உலகமும் நானே” என்ற அத்வைத நிலை இதுவே. நகரங்கள், காடுகள், கடல்கள், பாலைவனங்கள் என அனைத்துக்குப் பரவியிருந்த அந்த அனுபவம், தனிமனித அகத்திற்கும் பிரபஞ்சப் பரவலுக்கும் இடையே எந்தப் பேதமும் இல்லை என்பதை உணர்த்தும் ஆன்மிக மெய்யியல் ஆகும்.
மரணத்தை அல்லது அழிவை நோக்கி அஞ்சி ஓடிய மனிதன், அந்த அழிவையே நேருக்கு நேர் எதிர்கொண்டு, அதைத் தன் ஆன்மாவின் ஒரு பகுதியாக ஏற்கும் போதுதான் அவனுக்கு உண்மையான அமைதி கிடைக்கிறது. அதன் பின்னரே அவர் இளமையானவராக, அமைதியானவராக மாறுவது ஆன்மிக ரீதியான மறு பிறப்பாகும் (Spiritual Rebirth).
சுகுமார மேனனின் அகப்பிரபஞ்ச விரிவு அனுபவம் என்பது அறிவியலின் உச்சம் ஆன்மிகத்தின் தொடக்கத்தோடு கைக்குலுக்கும் புள்ளியாகும்.
வெளியே உள்ள மைக்ரோவேவ் அலைகளும், உள்ளே இருக்கும் பேஸ்மேக்கர் மின்அதிர்வும் இணைந்து உருவாக்கிய அறிவியல் யதார்த்தத்தை, மனித மனம் தன் ஆன்மிகத்தின் வழியே பிரபஞ்சப் பேரனுபவமாக மாற்றிக் கொள்கிறது. தொழில்நுட்பம் மனிதனை அடிமைப்படுத்த முயன்றாலும், அந்தத் தொழில்நுட்பத்தின் ஊடே தன் அகத்தைத் திறந்துவிடும் மனிதன், எல்லையற்ற பிரபஞ்சத்தின் ஒரு துளியாக மாறி அமரத்துவத்தை அடைய முடியும் என்ற மிக உயர்ந்த மெய்யியலை இக்கதை பேசுகிறது.
இக்கதையில் தொழில்நுட்பம் ஒருபுறம் மனிதனைக் கொல்வது போலவும் மறுபுறம் அவனுக்கு ஆன்மிக விடுதலையை வழங்குவது போலவும் சித்தரிக்கப்பட்டுள்ளமை ஒரு வயைில் இருமைமுரண்தான்.
இந்தச் சிறுகதையில் மிக நுட்பமாக விவாதிக்கப்பட்டுள்ள முரண்பாடு மனிதனை உடல் ரீதியாகவும் மன ரீதியாகவும் சிதைத்து மரணத்தின் விளிம்பிற்குக் கொண்டு செல்லும் அதே நவீனத் தொழில்நுட்பம், அவனுக்கு இறுதி நிலையில் பேரானந்தத்தையும் ஆன்மிக விடுதலையையும் வழங்குகிறது என்பதே. இந்த முரண்பாட்டை மேலோட்டமாகப் பார்த்தால் முரண்நகையாகத் தோன்றலாம்; ஆனால், இதன் ஆழத்தை ஆராய்ந்தால் நவீனக் காலத்தின் ஆகச் சிறந்த மெய்யியல் தரிசனம் அதில் மறைந்திருப்பது புரியவரும்.
இக்கதையின் தொடக்கத்தில் தொழில்நுட்பம் என்பது மனிதனை நசுக்கும் அசுர சக்தியாகவே சித்திரிக்கப்படுகிறது.
சுகுமார மேனனுக்கு மாரடைப்பை ஏற்படுத்துவதுடன் நில்லாமல், அவரது இதயத்தைத் தற்காலிகமாக இயக்க ‘பேஸ்மேக்கர்’ என்னும் சிறிய மின்சாதனத்தை அவனுக்குள் திணிக்கிறது நவீன அறிவியல்.
அவனது உடல் இப்போது அவனுக்குச் சொந்தமானதன்று; அது எந்திரத்தின் பழுதுபார்த்தலுக்காகக் காத்திருக்கும் பொருள்.
மைக்ரோவேவ் அலைகள் தன்னை எந்நேரமும் வேவு பார்ப்பதாகவும், கொல்வதற்காகக் காத்திருப்பதாகவும் அவர் அஞ்சுகிறார். அரசு அலுவலகங்களும் நிறுவனங்களும் மனிதனை ஒருபொருட்டாக மதிக்காமல், எந்திரத்தின் உதிரிப்பாகமாக மட்டுமே பார்க்கின்றன. இங்கே தொழில்நுட்பம் மனிதனின் சுதந்திரத்தைப் பறித்து, அவனுக்கு மரண பயத்தையும் அகத்தனிமையையும் பரிசளிக்கிறது.
கதையின் உச்சக்கட்டத்தில், தன் பயத்தை எதிர்கொண்டு அந்த மைக்ரோவேவ் மானிட்டர் கருவியின் முன் சுகுமார மேனன் தன் நெஞ்சைத் திறந்துகொடுக்கும்போது, அந்த முரண்பாட்டின் திசை முழுமையாக மாறுகிறது.
“அது என்னை கொல்வதென்றால் கொல்லட்டும்” என்று அவர் தனது எதிர்ப்புணர்வைத் துறந்து, முற்றிலுமாகச் சரணடையும் கணத்தில் அந்த எந்திரம் அவரை அழிக்கவில்லை; மாறாக, தன் வளையத்திற்குள் (Network) அவரை இணைத்துக் கொள்கிறது.
மனிதன் எந்திரத்தை எதிர்த்துப் போராடும் வரை அது அவனுக்குச் சிறைச்சாலை; ஆனால், அவன் எந்திரத்தோடு தன்னை ஒன்றிணைத்துக் கொள்ளும்போது, அந்த எந்திரத்தின் நெட்வொர்க் என்பது உலகெங்கும் பரந்து விரிந்த பிரபஞ்ச வலைப்பின்னலாக மாறிவிடுகிறது. கொல்லும் என்று அஞ்சப்பட்ட மைக்ரோவேவ் அலைகள், அவனது அகத்தை உடைத்து உலகளாவிய பிரபஞ்சப் பெருவெளியோடு (Cosmic Space) இணைக்கும் பாலமாக மாறுகின்றன.
இந்த முரண்பாட்டின் வழியாக ஜெயமோகன் முன்வைக்கும் மெய்யியல் மிக ஆழமானது.
மனிதன் எதை உருவாக்குகிறானோ, அது அவனுக்கு எதிரானது அல்ல; அது அவனது அகத்தின் நீட்சியே ஆகும். தொழில்நுட்பம் என்பது இயற்கைக்கு எதிரானதல்ல; அதுவும் இயற்கையின் பரிணாம வளர்ச்சியின் ஒரு வடிவமே.
சுகுமார மேனன் பட்ட உடல் உபாதைகளும், மரண பயமும், மனச் சிதைவுகளும்தான் அவனை அற்பமான உலகியல் கவலைகளிலிருந்து விடுவிக்கின்றன. எது அவனைக் கொல்ல வந்ததாக அவன் நம்பினானோ, அதே அனுபவம்தான் அவனுக்குள் இருந்த ‘அகங்காரத்தை’ அழித்து, அவனுக்குள் ஒரு துறவுணர்வை, பிரபஞ்ச நிறைவை வழங்குகிறது.
இக்கதையில் தொழில்நுட்பம் ஒருபுறம் மனிதனைக் கொல்வது போலவும் மறுபுறம் ஆன்மிக விடுதலையை வழங்குவது போலவும் சித்தரிக்கப்பட்டிருப்பது ஒரு முரண்பாடு அன்று; அது நவீன யுகத்தின் மாபெரும் சத்தியம் ஆகும்.
மனிதன் எந்திரத்தால் நசுக்கப்படலாம்; ஆனால், அந்த எந்திரமயமாதலின் உச்சக்கட்டத்தைத் தாண்டிச் செல்லும்போது, அறிவியலும் ஆன்மிகமும் ஒன்றாகக் கைகுலுக்கும் புள்ளியை மனிதன் அடைய முடியும் என்ற உன்னதமான உண்மையை இக்கதை இந்த முரண்பாட்டின் வழியே நிரூபிக்கிறது.
– – –