ஜெயமோகனின் ‘வான் நெசவு’ சிறுகதை, மனித வாழ்க்கையின் உதிரும் கணங்களையும் அகவயமான நினைவுகளின் பிரம்மாண்டத்தையும் இணைத்துச் செல்லும் மிகச்சிறந்த இலக்கியப் படைப்பாகும். இக்கதை வெறும் வயதான தம்பதியினரின் ஏக்கம் சார்ந்த நினைவூட்டல்களாக அமைவுகொள்ளாமல், காலம் எங்ஙனம் மனிதர்களைக் கடந்து செல்கிறது, நவீன யுகம் எதை அளித்து எதைப் பறித்துக்கொள்கிறது, முதுமையின் தவிப்பு என்ன என்பவற்றைக் கறாராகவும் அதே சமயம் ஆழமான ஆன்மிக-மெய்யியல் பார்வையோடும் அலசும் முதிர்ந்த படைப்பாகும்.
கதையின் தொடக்கத்தில் குமரேசனும் ராஜம்மாவும் முதியவர்களாக மாறிவிட்ட நிலையில் தங்கள் இளமைக் கால நினைவுகள் நிறைந்த இடத்திற்குத் திரும்புகிறார்கள்.
தன் இளமைக் காலத்தில் உடல் ஊனத்தால் (நொண்டுதல்) உழன்று, பசியும் அவமானமும் சந்தித்து, ஏசையா போன்றோரின் தயவால் டெலிபோன் டவர் எரக்ஷன் வேலையில் நுழைந்த குமரேசன், இன்று ஓய்வுபெற்ற முதியவராக நிற்கிறான்.
தன் வாழ்நாளில் வியர்வையையும் ரத்தத்தையும் சிந்தி எழுப்பிய அந்த இரும்பு டவரைப் பல ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு பார்ப்பது அவனுக்குள் பெரும் நிலநடுக்கத்தை ஏற்படுத்துகிறது.
மனிதர்களின் உடல்கள் தளர்ந்து போகின்றன; வீடுகளும் நகரங்களும் மாறிவிடுகின்றன; ஆனால் இயற்கையும் வானமும் அப்படியே இருக்கின்றன. இந்த மாறுதலுக்கும் மாறாமைக்கும் இடையிலான இடைவெளியை குமரேசனின் வாழ்வியல் வழியே எழுத்தாளர் ஜெயமோகன் எதார்த்தமாகப் பதிவு செய்துள்ளார்.
இளமையில் கொப்பளித்த காதலும் டவரின் உச்சியில் ஏறி நின்ற அந்த சிலிர்ப்பூட்டும் கணங்களும் ராஜம்மாவுக்கும் குமரேசனுக்கும் ஒரு காலத்தில் வாழ்வின் அர்த்தமாக இருந்தன.
இன்று பேரக்குழந்தைகள் இருக்கும் முதுமைக்காலத்தில், பழைய காதலின் நினைகளைக் கிளறுவது இருவருக்கும் இடையே மெல்லிய இளமைத் தீப்பொறியை மீட்டெப்புகிறது.
“நீ மேல போனா சின்னப் பொண்ணா ஆயிடுவே…” என்று குமரேசன் கூறுவது, காதலின் மூலம் காலத்தைப் பின்னோக்கி நகர்த்திவிட முடியாதா என்ற மனித மனத்தின் ஏக்கம். முதுமையின் தளர்விலும் சண்டைகளிலும் தொடரும் இவர்களின் உறவு, காதலின் இறுதி வடிவமாக மாறிவிடுகிறது—அது சரீரங்களைத் தாண்டி நினைவுகளால் பிணைக்கப்பட்ட ஒரு பந்தம்.
இக்கதையின் மைய அடையாளமாக விளங்குவது டெலிகாம் புரட்சியும், சாம் பிட்ரோடாவின் பங்களிப்பும்தான். “We are the weavers of the sky. நாமதான் வானத்தை நெசவு பண்றோம்” என்ற வரி கதையின் ஆன்மாவாக ஒளிர்கிறது.
நிலத்தில் வேர் ஊன்றிய இரும்புத் தூண்கள் வானத்தைத் தொட்டுத் தகவல்களைப் பிணைக்கும் வித்தை, மனிதனின் தொழில்நுட்ப உழைப்பை வானோடு இணைக்கிறது.
அன்று கிராமங்களை இணைக்க நின்ற டவர்கள், இன்று புதிய வளர்ச்சியால் புறக்கணிக்கப்பட்டுச் சிதைந்து கிடக்கின்றன. தொழில்நுட்பம் மாறுகிறது, தலைமுறைகள் மாறுகின்றன. ஆனால், மனிதன் வானில் நெய்த அந்த நினைவுகள் மட்டும் அழியாமல் அப்படியே நிற்கின்றன.
கதையின் முடிவுப் பகுதி மிக முக்கியமான மெய்யியல் வினாக்களை எழுப்புகிறது.
“கையிலே வாழ்க்கையை வச்சிருக்கிறவன்தான் பணக்காரன்… எனக்கு இனிமே டைமே இல்லை” என்று குமரேசன் புலம்புவது நவீன மனிதனின் எல்லையற்ற காலவெளியின் மீதான தவிப்பாகும். ஓய்வுபெற்ற பின் வீட்டில் முடங்கிவிட்ட ஒருவனின் அக உலகத்தில் ஓடும் பிரம்மாண்டக் கொந்தளிப்பு இது.
பூமி மாறுகிறது, மனிதர்கள் வயோதிகமடைகிறார்கள்; ஆனால் வானம் எப்போதும் மாறாமல் அப்படியே இருக்கிறது. அந்த லிப்ட்டில் தற்செயலாக அவர்கள் மேலேறும் கணத்தில், காலம் உறைந்துபோவது போலவும், தாங்கள் மீண்டும் அந்த இளமைக் கணத்திற்குத் திரும்புவது போலவும் ஒரு பிரமை ஏற்படுகிறது.
இது மரணத்தையோ அல்லது முதுமையையோ வெல்ல துடிக்கும் ஆன்மாவின் தவிப்பு; இயற்கையின் பெருவெளியில் மனிதனின் சிறுமையும், அதே நேரம் அவன் கற்பனை செய்யும் பிரம்மாண்டமும் இணைந்து இக்கதையை மெய்யியல் அனுபவமாக மாற்றுகின்றன.
ஜெயமோகனின் ‘வான் நெசவு’ சிறுகதை, ஒரு தொழில்நுட்ப வளர்ச்சியின் பின்னணியில் மனிதர்களின் காதல், முதுமை, ஏக்கம் மற்றும் பிரபஞ்சத்தின் பிரம்மாண்டம் ஆகியவற்றை மிக நேர்த்தியாகப் பிணைக்கும் கலைப் படைப்பாகும். வாழ்வின் இறுதிக்கட்டத்தில் நின்று தன் கடந்த காலத்தை அண்ணாந்து பார்க்கும் எளிய மனிதனின் வழியே, நம் ஒவ்வொருவரின் அகவெளியையும் தொட்டுச் செல்கிறது இக்கதை.
– – –