எழுத்தாளர் கமலதேவியின் ‘சுழலும் ஆழி’ சிறுகதை, சமகால நடுத்தர வர்க்க மற்றும் கிராமிய வாழ்வியலின் உளவியல் சிக்கல்களை, குறிப்பாகத் தாயின் அக உலகப் போராட்டங்களை மிக ஆழமாகவும் நேர்த்தியாகவும் சித்திரிக்கிறது.
இக்கதை காலத்தின் கோலத்தால் சிதைந்த இயற்கையும் அதன் நிழலில் வாழும் மனிதர்களின் மன ஆழத்தில் சுழன்றுகொண்டிருக்கும் நினைவுகளின் ஆழிப் பேரலையையும் விவரிக்கும் கறாரான ஆக்கம்.
மலையடிவாரத்துக் களம், உளிகளின் ஓசைகள், காடும் மாடுகளும் தாங்க முடியாத இழப்பு தந்த வடுக்கள் என இக்கதை தனிமனித வாழ்வியலின் மெல்லிய அதே சமயம் கடுமையான கோணங்களை அப்பட்டமாகக் காட்டுகிறது.
கதையின் தொடக்கத்திலேயே எழுத்தாளர் பச்சைமலை குன்றுகள், உளிச் சத்தங்கள் மற்றும் இயந்திரங்களால் சீரழிக்கப்பட்ட இயற்கையை முன்வைக்கிறார். இது வெறும் இயற்கைச் சிதைவு அன்று; மனிதர்களின் பேராசையாலும் வாழ்க்கையின் நெருக்கடிகளாலும் சிதைந்துபோன குடும்ப அமைப்புகளின் குறியீடாகவும் அமைகிறது.
சொந்தத்திற்குள் திருமணம் செய்துகொள்ளும் சமூகக் கட்டுப்பாடுகளை மீறி, சந்திரனைத் திருமணம் செய்துகொள்ளும் நாயகியின் முடிவு, ஆரம்பத்தில் எளியதாகத் தோன்றினாலும் அதன் பின்னால் இருக்கும் பொருளாதார, சமூகப் போராட்டங்கள் மிகப் பெரியவை.
அம்மாவின் உயிர் மூச்சாக இருந்த அந்தப் பெரிய களமும் வீடும் காலப்போக்கில் பல மாற்றங்களைச் சந்திக்கின்றன. அங்கு நிலவும் அமைதிகூடத் தனிமனிதனுக்கு ஒருவித அச்சுறுத்தலையும் வெறுமையையும் தருகிறது.
இக்கதையின் மிக முக்கியமான திருப்புமுனை நாயகியின் மகனான தீனாவின் பாத்திரமும் அவனது அகால மரணமும் ஆகும். தீனாவின் துறுதுறுப்பான உடல்மொழியும் எதிலும் பாயும் வேகமும் அவனது உடலியல், உளவியல் தன்மையைக் காட்டுகின்றன.
தீனாவின் அதிகப்படியான வேகம் மற்றும் அட்ரினலின் சுரப்பு குறித்து மருத்துவர்கள் எளிய விளக்கம் அளித்தாலும் சமூகமும் சுற்றியிருப்பவர்களும் அவனைஎளிய சட்டகத்திற்குள் அடக்க முயல்கின்றனர்.
காளையைத் துரத்திப் பிடிப்பதும் ஜல்லிக்கட்டுச் சூழலில் திளைப்பதுமாக இருந்த தீனா, இறுதியில் வம்சத்தின் சாபம் மற்றும் குருதியின் விதிகளுக்குள் சிக்கி வீழ்வது வாசகர்களை உலுக்கும் யதார்த்தம். தன் மகனின் இழப்பைத் தாங்க முடியாமல் தவிக்கும் தாயின் தவிப்பு, மனத்தை அரிக்கும் நினைவுகளின் வண்டாக மாறுகிறது.
நாயகியின் வாழ்வு என்பது கடந்த கால நினைவுகளின் சுமைக்கும் நிகழ்காலத்தின் யதார்த்தத்திற்கும் இடையிலான தொடர் ஓட்டம். தீனா உயிருடன் இருந்தபோது அவனிடம் எப்பொழுதும், “கவனமாக இரு, மெதுவாகச் செய்” என்று சொல்லிக்கொண்டே இருந்த தாய், அவன் இறந்த பின்னேயும் அந்தப் பதற்றத்திலிருந்து மீள முடியவில்லை. அந்த வார்த்தைகளே அவளது அக உலகத்தின் நிரந்தரக் காயமாக மாறிவிடுகின்றன.
குடும்பத்தைக் காப்பாற்றத் தன் பங்குக்கு உழைக்கும் சந்திரனின் பாத்திரமும் வெளிப்படையாகக் கோபத்தைக் காட்ட முடியாமல் தவிக்கும் அவனது தவிப்பும் நடுத்தர வர்க்க ஆண்களின் அமைதியான சிதைவைக் காட்டுகிறது. பொங்கல் பண்டிகையின்போது மாட்டுக்கு இலை வைக்கும் இறுதித் தருணம், இறந்தகாலத்தின் நினைவுகளோடு சமரசம் செய்துகொள்ளும் மனிதனின் உளவியல் நிலையைப் பாதிக்கச் செய்கிறது.
எழுத்தாளர் கமலதேவியின் மொழிநடை, கிராமிய மணமும் நவீன உளவியல் ஆழமும் கலந்த கலவையாக ஒளிர்கிறது. மலையின் தோற்றமும் பொங்கல் திருவிழாவின் சத்தங்களும் ஓடைப் பாலத்தைக் கடந்துவரும் காளையின் நடையும் வெறும் காட்சிகளன்று; அவை மனிதர்களின் மனநிலையைத் தாங்கி நிற்கும் குறியீடுகள்.
கல்வி, வேலைவாய்ப்பு, சமூக அந்தஸ்து மற்றும் வம்சாவழி நம்பிக்கைகள் மனிதர்களின் தனிப்பட்ட சுதந்திரத்தை எவ்வாறு ஒடுக்குகின்றன என்பதை இக்கதை எந்தவித சமரசமுமின்றிக் கறாராக விமர்சிக்கிறது. நினைவுகள் ஒருபோதும் மனிதனை விடுவிப்பதில்லை; அவை, ‘சுழலும் ஆழி’ போல அவனைச் சுற்றிக்கொண்டே இருக்கின்றன என்பதை எழுத்தாளர் துல்லியமாகப் பதிவு செய்துள்ளார்.
‘சுழலும் ஆழி’ சிறுகதை, இழப்புகளையும் துயரங்களையும் தாண்டி வாழ்க்கையை நகர்த்த வேண்டிய கட்டாயத்தில் இருக்கும் எளிய மனிதர்களின் ஆன்மாவின் பலவீனங்களையும் வலிமையையும் ஒருங்கே பேசும் உன்னதமான படைப்பாகும். தீனாவின் நினைவுகளும், மலையடிவாரத்தின் காற்றும் நாயகியின் மனத்தில் ஏற்படுத்திய அலைக்கழிப்புகள், ஒட்டுமொத்த நடுத்தர வர்க்கத் தாயின் அக உலகப் பிரதிபலிப்பாக நிலைபெறுகின்றன.
இழந்த ஒருவரின் நினைவுகள் நம்மைத் தொடர்ந்து துரத்தும்போது, அதனை எதிர்கொள்ளும் மனித மனம் கலையின் மூலமோ அல்லது இயற்கையின் மூலமோ முழுமையான விடுதலையைப் பெற முடியுமா அல்லது அந்த நினைவுகளுடனே வாழ்வதுதான் யதார்த்தமா என்ற கேள்வி எழுகிறது.
இந்தச் சிறுகதையை அடிப்படையாகக் கொண்டு பார்க்கும்போது, “இழந்த ஒருவரின் நினைவுகள் நம்மைத் தொடர்ந்து துரத்தும்போது, கலையோ இயற்கையோ நமக்கு முழுமையான விடுதலையைத் தந்துவிட முடியாது; அந்த நினைவுகளோடு சமரசம் செய்துகொண்டு, அவற்றுடனே வாழ்வதுதான் நிஜ உலக யதார்த்தம்” என்பதே சரியாக இருக்க முடியும்.
எப்படிச் சரியாக இருக்க முடியும்? காரணம், மனித மனம் சந்திக்கும் பெரும் இழப்புகள் (குறிப்பாக ஒரு தாயின் மகனை இழக்கும் தவிப்பு) எத்தகைய கலைச் சூழலினாலும் அல்லது இயற்கை அழகினாலும் முற்றிலுமாகத் துடைத் தெறியப்படுவதில்லை.
இக்கதையில் வரும் தாய், சுற்றியிருக்கும் பச்சைமலை குன்றுகள், வயல்வெளிகள், பொங்கல் திருவிழா மற்றும் இயற்கையின் மடியில் வாழ்ந்தாலும், தன் மகனான தீனாவின் நினைவுகளிலிருந்து ஒரு கணமும் விடுபடவில்லை.
தீனா உயிருடன் இருந்தபோது அவனிடம் எப்போதும் “கவனமாக இரு, மெதுவாகச் செய்” என்று எச்சரித்த அதே பதற்றமான மனநிலை, அவன் மறைந்த பின்னேயும் அவளது அக உலகத்தில் வண்டைப் போலக் குடைந்து கொண்டே இருக்கிறது. இயற்கையோ அல்லது ஊரில் நடக்கும் சடங்குகளோ அவளது காயங்களுக்குத் தற்காலிகத் திசைதிருப்பலைத் தரலாமே தவிர, முழுமையான விடுதலையைத் தர முடியாது.
இழந்தவர்களின் நினைவுகள் நம்மைத் துரத்தும்போது, அவற்றை எதிர்த்துப் போராடுவதோ அல்லது முற்றிலுமாக மறந்துவிடுவதோ சாத்தியமில்லை. கதையின் இறுதியில், பொங்கல் திருவிழாவின்போது சந்திரன் காளைக்கு இலை வைத்து உணவு ஊட்டுவதும் தாய் அந்தச் சூழலில் தன் மகனின் நினைவை மனத்திற்குள் சுமந்துகொண்டு அமைதியாக நிற்பதும் இதற்குச் சான்றாகும்.
நினைவுகள் சுழலும் ஆழியைப் போல மனிதனைச் சுற்றிக்கொண்டே இருக்கும். அந்தச் சுழலிலிருந்து தப்பியோட முயலாமல், அந்த நினைவுகளின் வலியோடும் வடுக்களோடும் கையைப் பிடித்துக்கொண்டு வாழ்வை நகர்த்துவதுதான் மனித வாழ்வின் தவிர்க்க முடியாத யதார்த்தம்.
கலையும் இயற்கையும் மனிதனுக்கு ஆறுதலைத் தரக்கூடும்; ஆனால் அவை கடந்த கால இழப்புகளை ஒருபோதும் மாற்றி எழுதிவிட முடியாது. ‘சுழலும் ஆழி’ உணர்த்துவது போல, இழந்தவர்களின் நினைவுகள் தரும் சுமையைத் தாங்கிக்கொண்டு, அந்த நினைவுகளுடனே கைக்கேர்த்துப் பயணிப்பதுதான் மனித ஆன்மாவுக்குக் கிடைக்கும் உண்மையான பக்குவமும் வாழ்வியலின் யதார்த்தமும் ஆகும்.
– – –