எழுத்தாளர் பெருந்தேவியின் ‘அப்பாவுக்குச் சென்னை பிடிக்கவில்லை’ என்னும் சிறுகதை, சமகால நவீனப் பெருநகர வாழ்வியலின் உறைந்த யதார்த்தங்களையும் இயந்திரமயமான மனித மனங்களின் சுயநலங்களையும் பெற்றோர்-பிள்ளை உறவுகளுக்கு இடையிலான அகப்பரிமாணங்களையும் மிகக் கறாராகவும் ஆழமாகவும் வெளிப்படுத்தும் முக்கியமான படைப்பாகும்.
இக்கதை வெறும் தந்தைக்கும் மகனுக்கும் இடையிலான மோதலை மட்டும் பேசவில்லை; பெருநகரம் மனிதர்களை எத்தகைய உணர்வற்ற எந்திரங்களாக மாற்றுகிறது என்பதையும் லட்சியம் என்ற பெயரில் மனிதநேயம் எவ்வாறு சிதைந்துபோகிறது என்பதையும் கூர்மையாக விமர்சிக்கிறது.
‘பெருநகரம்’ என்பது வாய்ப்புகளின் பூமியாகக் காட்டப்பட்டாலும் அது தனிமனிதர்களைத் தனிமைப்படுத்தி, அவர்களின் அடிப்படை உணர்வுகளைச் சுண்டி வறண்டுபோகச் செய்யும் இடமாகவே இக்கதையில் சித்திரிக்கப்பட்டுள்ளது. கதையின் நாயகன் அரசுப் பணி (சிவில் சர்வீசஸ்) என்ற ஒற்றைக் குறிக்கோளுக்காகத் தன் வாழ்க்கையைத் தொலைத்துவிட்டு ஓடிக் கொண்டிருப்பவன். அவனது அன்றாடப் பயணம், அலுவலகப் பணி, ‘கோச்சிங்’ வகுப்பு என அனைத்தும் கடிகாரச் சுழற்சிக்குள் முடங்கியுள்ளன.
தனியார் நிறுவனத்தில் வேலை செய்யும் நாயகன், மேலாளர் சிங்கப்பூர் ஆர்டர் பற்றிப் பேசும்போது, தன் சக ஊழியர்களைப் போல அடிமைத்தனமாக எழ மறுக்கிறான். ஆனால், அவனது இந்த ‘அதிகார எதிர்ப்பும்’கூட உண்மையான புரட்சிகரமானதன்று; அது அவனது சுயநலமான ஐ.ஏ.எஸ். கனவுத் திமிரின் வெளிப்பாடே தவிர, மனிதநேயத்தின் அடிப்படையில் எழுந்ததன்று.
அவனது இலக்கு நாட்டு மக்களுக்குச் சேவையாற்றுவதோ சமூக மாற்றமோ அல்ல; அரசு வேலை தரும் அந்தஸ்து, பெரிய கார் மற்றும் அவனது கற்பனை உலகத்தின் பாலியல் ஏக்கங்களை ஈடுகட்டும் ‘புவனப்ரியா’ போன்ற பெண்களின் மீதுள்ள மோகம் மட்டுமே. இந்தச் சுயநலக் குறிக்கோள் அவனைச் சுற்றியிருக்கும் மனிதர்களைப் பார்க்கவிடாமல் குருடாக்குகிறது.
மனைடியை இழந்த பிறகு, மகனின் துணையோடு சென்னைக்கு வரும் தந்தை, பெருநகரத்தின் வேகத்திற்கு எவ்வளவோ முயன்றும் தன்னைத் தகவமைத்துக்கொள்ள முடியாமல் தவிக்கிறார்.
காது கேட்காத குறைபாடும், அடிக்கடி வரும் தலைச்சுற்றலும் கொண்ட அத்தந்தை, சென்னையின் நெரிசல் மிகுந்த பேருந்துகளிலும் சாலைகளிலும் திணறி அடிபடுகிறார். கை, கால் நசுங்கி, ரத்தக் காயங்களுடன் வீடு திரும்பும் அப்பாவை அரவணைக்க வேண்டிய மகன், எரிச்சலையும் கோபத்தையுமே பரிசளிக்கிறான்.
“பெண்கள் இல்லாத குடும்பம்” என்ற ஒற்றைக் காரணத்திற்காக, சமையல் முதல் வீட்டின் துப்புரவு வரை எல்லாவற்றிலும் தடுமாறும் தந்தைக்கு ஆறுதலாக இருக்க வேண்டிய மகன், தனது தேர்வு அச்சத்தாலும் அதனால் ஏற்பட்ட மன அழுத்தத்தாலும் அவரைச் சுமையாகவே பார்க்கிறான். அப்பா போடும் ரேடியோ சத்தம்கூட அவனது படிப்புக்குத் தடையாகத் தெரிவது, தலைமுறை இடைவெளியைவிட உணர்வற்ற தன்மையையே காட்டுகிறது.
கதையில் வரும் வீட்டுக்காரம்மாள் பாத்திரம், பெருநகரக் குடித்தனங்களின் அதிகார வர்க்கக் குரூரத்தின் குறியீடு.
“பதினைந்து பக்கெட்டுக்கு மேல் தண்ணீர் பிடிக்கக் கூடாது”, “பத்தரை மணிக்குள்ள வந்துடனும்”, “வாடகையை ஒன்றாம் தேதிக்குள் தர வேண்டும்” எனப் பல சர்வாதிகார நிபந்தனைகளை விதிக்கும் அவரிடம், மனிதநேயம் துளியளவும் இல்லை.
குடித்தனக்காரர்களுக்குப் பல விதிகளை விதிக்கும் வீட்டுக்காரம்மாள், தன்னிடம் வேலை செய்யும் ஆண் நர்ஸிடம் நடந்துகொள்ளும் முறையும் விதிகளைத் தளர்த்துவதும் நடுத்தர வர்க்கத்தின் போலித்தனத்தையும் அறமற்ற முகத்தையும் அப்பட்டமாக வெளிச்சம் போட்டுக் காட்டுகிறது. அவளது அத்துமீறல்களுக்குப் பலியாவது அப்பாவின் அமைதியான வாழ்வுதான்.
இக்கதை காட்டும் தனிமனித வாழ்வியல் மிகக் கறாரானது. இங்கு யாரும் யாருக்காகவும் உண்மையாக இல்லை.
மகன் தன் தந்தையை ஒரு சுமையாகக் கருதுவதோடு, “இங்க நிம்மதி இல்லனா எதுக்கு இருக்கீங்க? வேணும்னா வேற வீடு பாத்துவிட்டு போலாமே” என்று விரட்டுவது உச்சக்கட்ட வறட்டுத்தனமாகும். தன் வாழ்நாளின் இறுதிப் பகுதியில் மகனின் அரவணைப்பைத் தேடி வந்த தந்தைக்கு, சென்னை நரகமாக மாறுவதற்கு மகனின் இந்தச் சொற்களே காரணமாகின்றன.
இறுதிப் பகுதியில், தபால் வந்துள்ளதா என்று தேடிச் சென்றதற்காகச் சினப்படும் மகனிடம் எதுவும் பேசாமல், இரண்டு பைகளுடன் ஊருக்குக் கிளம்பும் தந்தை தன் சுயமரியாதையைக் காப்பாற்றிக்கொள்கிறார். “சென்னை பிடிக்கலப்பா, ஊருக்கே போயிடுறேன்” என்று அவர் கிளம்பும்போது, அந்தச் சென்னை வெற்றி பெற்றதா அல்லது தோற்றதா என்ற கேள்வி வாசகரின் மனத்தை வாட்டுகிறது.
எழுத்தாளர் பெருந்தேவி, ‘அப்பாவுக்குச் சென்னை பிடிக்கவில்லை’ சிறுகதையின் மூலம் பெருநகரத்தின் பகட்டான விளம்பரங்களுக்குப் பின்னால் உள்ள மனித வேதனைகளையும் லட்சிய வெறியில் மனிதத்தன்மையை இழந்துவரும் இளைய தலைமுறையின் சுயநலத்தையும் மிகச்சரியாக அம்பலப்படுத்தியுள்ளார். இது வெறும் ஒரு தந்தையின் கதையன்று; இயந்திரத்தனமான நவீன வாழ்வியலிடம் நம் நிம்மதியையும் உறவுகளையும் எப்படிக் தொலைத்துக்கொண்டிருக்கிறோம் என்பதைச் சொல்லும் யதார்த்தக் கண்ணாடி ஆகும்.
இன்றைய நவீனப் பெருநகரச் சூழலில், நம் லட்சியங்களுக்கும் பெற்றோரின் அன்பிற்கும் இடையே எங்கு எல்லையை வகுப்பது? இன்றைய நவீனப் பெருநகரச் சூழலில், தனிமனித லட்சியங்களின் வேகம் எந்திரத்தனமானது. இத்தகைய சூழலில், சொந்தக் லட்சியங்களை அடைவதற்கும் நம்மை நம்பிவரும் வயதான பெற்றோரின் அன்பையும் தேவைகளையும் மதிப்பதற்கும் இடையே எங்கு எல்லையை வகுப்பது என்பது ஒவ்வொருவரும் எதிர்கொள்ளும் மிக முக்கியமான தார்மீகச் சிக்கலாகும்.
கதையின் நாயகன் ஐ.ஏ.எஸ். தேர்ச்சி பெற்று வாழ்வில் உயர வேண்டும் என்ற தீவிர லட்சியத்தில் இருக்கிறான். ஆனால், அந்த லட்சிய வெறி அவனுக்குள் எந்த அளவுக்குத் திமிரையும் உணர்வற்ற தன்மையையும் உருவாக்கியிருக்கிறதென்றால், தன் வயதான தந்தையின் உடல்நலக்குறைவையும் அவதியையும் அவன் ஒரு பொருட்டாகவே மதிக்கவில்லை.
லட்சியம் என்பது நம்மை மேம்படுத்த வேண்டுமே தவிர, உடன் இருப்பவர்களைச் சுமையாக மாற்றக்கூடாது. லட்சியப் பாதையில் ஓடும்போது பெற்றோர் நம்மைப் பின்தொடர சிரமப்படுகிறார்கள் என்றால், அங்கே நமது வேகத்தைக் குறைத்துக்கொள்ளத் தவறுவது லட்சியத்தின் பலவீனம் அன்று, மனிதநேயத்தின் வீழ்ச்சியாகும்.
கிராமத்துச் சூழலில் வாழ்ந்து பழக்கப்பட்ட பெற்றோர், நவீன பெருநகரத்தின் போக்குவரத்து நெரிசல்களிலும், கடுமையான வீட்டுக்காரர்களின் நிபந்தனைகளிலும் திணறுவது இயல்பே. காதுகேளாமை மற்றும் தலைச்சுற்றலால் அவதிப்படும் தந்தைக்குத் துணையாக இருக்க வேண்டிய மகன், எரிச்சலைக் காட்டுவது சரியன்று.
பெற்றோரின் அன்பை அவர்களின் இறுதிக்காலத்தில் புரிந்துகொள்ளத் தவறினால், லட்சியத்தில் வெற்றி பெற்றாலும் அந்த வெற்றியால் எந்தப் பயனும் இருக்காது. லட்சியத்திற்கும் பெற்றோருக்கும் இடையே எல்லையை வகுப்பது என்பது அவர்களைத் தனிமைப்படுத்துவது அன்று; அவர்களின் முதுமைக்கு அரணாக நின்று கொண்டே நமது இலக்குகளை அடைவதாகும்.
‘லட்சியம்’ என்பது நமது எதிர்காலம்; பெற்றோரின் அன்பு என்பது நமது வேர். இந்த இரண்டிற்கும் இடையே சரியான எல்லையை வகுப்பது கடினமானதல்ல. லட்சியம் நம்மை எவ்வளவு தூரம் துரத்தினாலும், நம்மைச் சுமந்தவர்களின் முதுகில் பாரம் ஏற்றாமல் தாங்கிக்கொள்ளும் பக்குவமே உண்மையான முதிர்ச்சியாகும்.
கதையின் இறுதியில் தந்தை இரண்டு பைகளுடன் ஊருக்குத் திரும்புவது, லட்சியத்திற்குப் பலிகொடுக்கப்பட்ட உறவுகளின் சாட்சியாகும். எனவே, லட்சியத்தின் உச்சியில் அமரும்போது சொந்த உறவுகளின் கைகள் நம் கைகளைப் பிடித்திருக்க வேண்டுமே தவிர, அவை நம்மைவிட்டு நழுவிச் செல்லும்படி எல்லைகளைத் தாண்டிவிடக் கூடாது என்பதே இக்கதை நமக்கு உணர்த்தும் ஆழ்ந்த பாடமாகும்.
லட்சியங்களுக்கும் குடும்பப் பொறுப்புகளுக்கும் இடையில் சமநிலையைப் பேண எத்தகைய நடைமுறைச் சவால்களை எதிர்கொள்ள நேரிடுகிறது?
நவீனப் பெருநகர வாழ்வியலின் உச்சகட்ட வேகமும் அழுத்தமும் ஒருபுறம் நம்மைத் தனிமனித லட்சியங்களை நோக்கி ஓடச் சொல்லிக் கட்டளையிடுகின்றன; மறுபுறம், நம்மைப் பொருட்படுத்திப் பின் தொடர்ந்து வரும் வயதான பெற்றோரின் தேவைகளும் குடும்பப் பொறுப்புகளும் நம் கால்களைப் பிடித்து இழுக்கின்றன. இந்த இரண்டு துருவங்களுக்கு இடையில் சமநிலையைப் பேணுவது என்பது ஒவ்வொரு தனிமனிதனும் வாழ்வில் சந்திக்கும் மிகக் கடினமான, அதேநேரம் மிக அவசியமான தார்மீகச் சோதனையாகும்.
எழுத்தாளர் பெருந்தேவியின் ‘அப்பாவுக்குச் சென்னை பிடிக்கவில்லை’ சிறுகதை காட்டும் தந்தை-மகன் உறவுச் சிதைவு பல உண்மைகளைப் போட்டுடைக்கிறது. இந்தக் கதையை ஒவ்வொருவரும் தத்தமது சொந்த வாழ்வோடு ஒப்பிட்டுப் பார்க்கும்போது, லட்சியங்களுக்கும் குடும்பப் பொறுப்புகளுக்கும் இடையில் நாம் எதிர்கொள்ளும் நடைமுறைச் சவால்கள் பல பரிமாணங்களை வெளிப்படுத்துகின்றன.
கதையின் நாயகன் ஐ.ஏ.எஸ். தேர்வுக்காக அலுவலகப் பணியையும் தாண்டித் தன் முழு நேரத்தையும் மூளையையும் செலவிடுகிறான். என் சொந்த வாழ்விலும் கரியர் வளர்ச்சி மற்றும் இலக்குகளை அடைவதற்காக ஓடிக்கொண்டிருக்கும்போது, பல சமயங்களில் குடும்பத்திற்கென்று ஒதுக்க வேண்டிய நேரம் சுருங்கிவிடுகிறது.
அலுவலக வேலை மற்றும் இலக்குகளின் காரணமாக ஏற்படும் மன அழுத்தம் (Stress), வீட்டுக்கு வரும்போது நம் அறியாமலேயே ஒருவித எரிச்சலாக வெளிப்பட்டு விடுகிறது. கதையில் மகன் தன் அப்பாவிடம் காட்டும் கோபத்தைப் போல, நாமும் நம்முடன் பாசமாகப் பேச நினைக்கும் குடும்பத்தினரின் சிறுசிறு எதிர்பார்ப்புகளைச் “சுமை” என்று கருதும் அபாயம் ஏற்படுகிறது.
கிராமத்துப் பின்புலத்திலிருந்து பெருநகரத்திற்கு வரும் பெற்றோர், இங்குள்ள புதிய கலாச்சாரம், போக்குவரத்து மற்றும் நடைமுறைச் சிக்கல்களுக்கு எளிதில் பழகிவிடுவதில்லை. கதையில் தந்தை பஸ்ஸில் அடிபடுவதும், வீட்டுக்காரம்மாளின் கடுமையான விதிகளால் திணறுவதும் இதற்குச் சான்றாகும்.
நாமும் அவர்களைப் போலவே ஒரு பெருநகர வாடகை வீட்டிலேயோ அல்லது சிறிய குடியிருப்பிடத்திலோ வசிக்கும்போது, நமது பொருளாதாரச் சுமை மற்றும் வேலைப் பளுவிற்கு மத்தியில் அவர்களைப் பாதுகாப்பதும், அவர்களின் மருத்துவத் தேவைகளைக் கவனிப்பதும் மிகப்பெரிய சவாலாக மாறுகிறது. அவர்களைப் பூரணமாகக் கவனிக்க முடியாமல் போகும்போது ஏற்படும் குற்ற உணர்ச்சி நம்மை வாட்டும்.
கதையின் இறுதியில் தன் சுயமரியாதையைவிட்டுக்கொடுக்காமல் தந்தை ஊருக்கே திரும்பிச் செல்வது, உறவுகளின் மீது லட்சியத்தின் பாரத்தை அளவுக்கு அதிகமாக ஏற்றினால் என்ன நேரும் என்ற எச்சரிக்கையாகும்.
லட்சியங்கள் முக்கியமே! ஆனால் அந்த லட்சியங்கள் நம்மைப் பெற்றவர்களின் கண்களில் கண்ணீரை வரவழைப்பதாகவோ அல்லது அவர்களைத் தனிமைப்படுத்துவதாகவோ இருக்கக் கூடாது. லட்சியத்தின் வேகத்தை ஒரு நிமிடம் குறைத்து, நம்முடன் இருப்பவர்களின் கரங்களைப் பற்றிக்கொள்வதுதான் உண்மையான முதிர்ச்சி.
வாழ்க்கைப் பயணத்தில், குடும்பத்தின் எதிர்பார்ப்புகளையும் சொந்த இலக்குகளையும் ஒருங்கிணைத்துச் செல்ல எத்தகைய வழிமுறைகளைக் கையாளலாம்?
வாழ்வின் இலக்குகளை அடைவதற்கான தீவிரமான ஓட்டமும் வயதான பெற்றோரின் அன்பையும் தேவைகளையும் அரவணைத்துச் செல்வதும் ஒரு நாணயத்தின் இரு பக்கங்களாகும். எழுத்தாளர் பெருந்தேவியின் ‘அப்பாவுக்குச் சென்னை பிடிக்கவில்லை’ சிறுகதையில் வரும் மகன் தனது லட்சிய வெறியில் தந்தையின் தனிமையையும் தவிப்பையும் முற்றிலும் புறக்கணித்துவிட்டு இறுதியில் இழப்பைச் சந்திக்கிறான்.
இச்சிறுகதை வழியாக நாம் நமது சொந்த வாழ்க்கைப் பயணத்தில் குடும்பத்தின் எதிர்பார்ப்புகளையும் சொந்த இலக்குகளையும் எவ்வித முரண்பாடும் இன்றி ஒருங்கிணைத்துச் செல்வதற்காகப் பின்பற்றும் நடைமுறை வழிமுறைகளும் சில உள்ளன.
அலுவலகப் பணி மற்றும் சிவில் சர்வீசஸ் அல்லது பிற உயர்தரத் தேர்வுகள் போன்ற பெரிய இலக்குகளை அடையும்போது, அதற்கெனக் கறாரான நேர அட்டவணையை (Time Table) வகுத்துக்கொள்வது அவசியம்.
கதையின் நாயகனைப் போல இலக்கு மட்டுமே உலகமாக மாறி, உடன் இருப்பவர்களுடன் பேசுவதற்கோ அவர்களின் தேவைகளைக் கேட்பதற்கோ நேரமில்லாமல் ஓடுவது மன அழுத்தத்தையே தரும். எனவே, நாளின் ஒரு குறிப்பிட்ட பகுதியை (எ.கா: இரவு உணவு வேளையோ அல்லது காலையின் ஒரு மணி நேரமோ) குடும்பத்தினருடன் எந்தவிதப் பணியும் இன்றி முழுமையாகப் செலவிட ஒதுக்க வேண்டும்.
வயதான பெற்றோர்கள் பெருநகரச் சூழலுக்கோ அல்லது நவீன மாற்றங்களுக்கோ உடனடியாகப் பழகிவிட மாட்டார்கள். அவர்களின் பயத்தையும் தடுமாற்றங்களையும் கேலி செய்யாமலோ அல்லது எரிச்சல்படாமலோ, ஒரு குழந்தையைப் போலப் பொறுமையுடன் கைகொடுத்து உதவ வேண்டும்.
கதையில் மகன் தன் தந்தையிடம் பேசுவதைத் தவிர்த்து, இயந்திரமாக நடந்துகொண்டதுதான் விரிசலுக்குக் காரணம். இலக்குகளின் சுமை எவ்வளவு அதிகமாக இருந்தாலும், குடும்பத்தினரிடம் அன்பாகப் பேசுவதும் அவர்களின் சிறுசிறு தேவைகளைப் பூர்த்தி செய்வதும் நம் மனச்சுமையைக் கணிசமாகக் குறைக்கும்.
லட்சியம் என்பது நம்மை உயர்த்த வேண்டுமே தவிர, நம்மைப் பெற்றவர்களின் கண்களில் கண்ணீரை வரவழைப்பதாக இருக்கக் கூடாது. கடினமான சூழ்நிலைகளில், இலக்குகளின் வேகத்தைச் சிறிது குறைத்துக்கொண்டு குடும்பப் பொறுப்புகளுக்கு முன்னுரிமை வழங்குவது பலவீனமல்ல; அதுவே உண்மையான முதிர்ச்சியாகும்.
நாம் அடைய நினைக்கும் லட்சியப் பாதையில் நம் குடும்பத்தினரை எதிரிகளாகவோ அல்லது தடைகளாகவோ பார்க்காமல், அவர்களின் ஆசியுடனும் அரவணைப்புடனும் பயணிக்கும்போது அந்த வெற்றியின் மதிப்பு பலமடங்கு அதிகரிக்கும்.
உயரமான இலக்குகளை அடைவது எவ்வளவு முக்கியமோ, அதே அளவு முக்கியம் நம்முடன் பயணிப்பவர்களின் கரங்களைப் பற்றிக் கொண்டிருப்பதாகும். ‘அப்பாவுக்குச் சென்னை பிடிக்கவில்லை’ சிறுகதை காட்டும் சோகம் நம் வாழ்வில் மீண்டும் நிகழாமல் இருக்க, லட்சியத்தின் உச்சியில் அமரும்போது சொந்த உறவுகளின் அன்பு நம்மை விட்டு விலகிச் செல்லாதவாறு சரியான சமநிலையைப் பேணுவதே சிறந்த வழிமுறையாகும்.
மனித வாழ்வின் பயணம் என்பது லட்சியங்களை நோக்கி ஓடுவது ரகசிய ஓட்டமாக இருக்க முடியாது; அது நம்மைச் சுமந்தவர்களையும் நம்முடன் இருப்பவர்களையும் இணைத்துச் செல்லும் ஒருகூட்டுப் பயணமாகும்.
இந்தச் சிறுகதை நமக்குச் சொல்லும் எச்சரிக்கை ஒன்றுள்ளது. அது, லட்சியத்தின் உச்சியில் நாம் அமரும்போது, நம் கைகளைப் பற்றிக் கொள்ள வேண்டிய சொந்தங்களின் கரங்கள் நம்மிடமிருந்து நழுவிச் செல்லாதவாறு சரியான எல்லையை வகுப்பதும் அன்பான சமரசங்களைச் செய்வதும் மட்டுமே மனித வாழ்வை அர்த்தமுள்ளதாக்கும் என்பதே!.
– – –