எழுத்தாளர் சு. வேணுகோபாலின் ‘நாற்றம்’ என்னும் சிறுகதை, தமிழ்ச் சிறுகதை இலக்கிய வெளியில் கூர்மையான சாதிய, உளவியல் மற்றும் வாழ்வியல் யதார்த்தங்களைப் பதிவு செய்யும் படைப்பாகும்.
இக்கதை கல்லூரிக் கல்விச் சூழலையோ அல்லது மாணவர்களின் விடுதி வாழ்க்கையையோ மட்டும் பேசவில்லை; விளிம்புநிலைச் சமூகத்திலிருந்து பெருநகரக் கல்விக் கூடங்களுக்குள் நுழையும் எளிய மனிதர்களின் மீது சாதிய வன்முறை எத்தகைய நாற்றமாகவும் அருவருப்பாகவும் கட்டமைக்கப்படுகிறது என்பதைக் கறாராக வெளிப்படுத்துகிறது.
கதையின் தொடக்கத்தில், ரோஸ்லின் மற்றும் வின்சென்ட் பால்ராஜ் தங்களது மகன் டேனியல் விஜயகுமாரைக் கல்லூரி விடுதியில் சேர்ப்பதற்காக அழைத்துச் செல்கின்றனர். இயற்கை எழில் கொஞ்சும் பனைமரங்கள், மலரும் மொட்டுகள், நறுமணம் வீசும் நாவல் மற்றும் பலாமரங்கள் எனத் தோற்றத்தில் அமைதியான சூழலாகக் காட்டப்படும் அந்த வளாகம், உண்மையில் வன்முறையும் படிநிலைச் சமூக ஒடுக்குமுறையும் ஊறிப்போன களம்.
விடுதிக்காப்பாளரின் உதவியாளர் பரமசிவம், டேனியல் விஜயகுமாரின் விண்ணப்பத்தை வாங்கும்போதே அவனது சாதிச் சான்றிதழைப் பார்த்ததும் அவன் முகம் குறுகுகிறது. அங்கே மதம் ‘ரோமன் கத்தோலிக்கக் கிறிஸ்தவர்’ என்றும், சாதி ‘மறவர் (கொண்டையன் கோட்டை)’ என்றும் குறிப்பிடப்பட்டிருப்பது, நவீனக் கல்விக் கூடங்களிலும் மாணவர்களின் அடிப்படை அடையாளம் சாதியைக் கொண்டே கணக்கிடப்படுகிறது என்பதை அப்பட்டமாகக் காட்டுகிறது.
விடுதிக் காப்பாளரும் உதவியாளரும் மாணவர்களிடம் காட்டும் அணுகுமுறை என்பது மனிதாபிமானமற்றது. அங்கே விதிகள் என்பவை விளிம்புநிலை மாணவர்களை நசுக்குவதற்காகவே உருவாக்கப்பட்டுள்ளன.
இந்தக் கதையில் வரும் பனைமரமும் நுங்கும் மிக முக்கியமான குறியீடுகளாகச் செயல்படுகின்றன. பரமசிவம் சிறுவயதில் பனைமரத்தில் நுங்கு பறித்ததற்காக எதிர்கொண்ட கொடூரமான சாதிய வன்முறை அனுபவங்கள் கதையின் ஊடாகப் பிணைக்கப்பட்டுள்ளன.
கிராமப்புற விளிம்புநிலைச் சிறுவர்கள் இயற்கையாக அனுபவிக்கும் பனைநுங்கு, கொய்யாப்பழம் போன்ற எளிய உணவுப்பொருட்கள்கூட நிலப்பிரபுத்துவ அதிகார வர்க்கத்தால் ‘குற்றம்’ என முத்திரைக் குத்தப்பட்டு, கொடூரமான அடிகளுக்கும் உதைகளுக்கும் ஆளாக்கப்படுகின்றன.
“ஏண்டா ….. பயலே… ஒனக்காடா பனைமரத்தை வளத்து வச்சிருக்கேன்?” என்று பரமசிவம் அடிக்கும் அடிகளும் சிறுவனின் கையைப் பிடித்து மிதிக்கும் வன்முறையும் சாதிய மேலாதிக்கத்தின் குரூர முகமாகும். எளிய மக்களின் மீது நடத்தப்படும் இந்த உடல்ரீதியான வன்முறை அவர்களின் உளவியலில் வாழ்நாள் முழுவதும் மாறாத வடுக்களை ஏற்படுத்துகிறது.
கதையின் உச்சக்கட்டம் டேனியல் மற்றும் அவனது அறைக்கலந்துள்ள மாணவர்களான சுப்பிரமணி, தினேஷ் ஆகியோர் தங்கும் விடுதியின் 63ஆவது அறையில் நிகழ்கிறது.
கொசுக்கடிகளும் மெதுவாகச் சுழலும் மின்விசிறியும் வெக்கையும் மாணவர்களின் தூக்கத்தைக் கெடுக்கின்றன. ஆனால், அதைவிடக் கொடுமையானது நள்ளிரவில் வீசும் தாங்க முடியாத துர்நாற்றம்.
செப்டிக் டேங்க் வெடித்து, மலம் மிதந்து, சாக்கடை நீர் வராண்டா வரை தேங்கி நிற்பது வெறும் கட்டமைப்புச் சீர்கேடு மட்டுமன்று; அது கல்விப் பெருவெளியின் போலித்தனத்தையும் விளிம்புநிலை மாணவர்கள் வாழும் அவல நிலையையும் வெளிப்படுத்தும் குறியீடாகும்.
“அய்யோ நாத்தம் புடுங்குதே!” என்று மாணவர்கள் வாந்தி எடுக்கும் சூழல், சாதியமும் வறுமையும் ஏற்படுத்தும் ஒட்டுமொத்த சமூக நாற்றத்தின் வெளிப்பாடாகும்.
மாணவர்களின் புகார்களை விடுதி நிர்வாகம் (பரமசிவம்) அலட்சியப்படுத்துவதும், “உன் ஜோலிமயிரப் பாத்துட்டுப் போ” என்று திட்டுவதும் எளிய மாணவர்களின் வாழ்வுக்கும் உணர்வுகளுக்கும் அங்கே எந்த மதிப்பும் இல்லை என்பதைத் தெளிவுபடுத்துகிறது.
இக்கதை காட்டும் தனிமனித வாழ்வியல் மிகக் கறாரானது. ‘பெற்றோர்கள் தங்கள் பிள்ளைகள் படித்து முன்னேற வேண்டும்’ என்ற கனவோடு விடுதியில் விட்டுச் செல்கிறார்கள். ஆனால், அங்கே காத்திருக்கும் கொசுக்கடியும், மல நாற்றமும் ‘சீனியர்’களின் வன்முறை அச்சமும் அவர்களின் கல்விக்கனவை நசுக்குகின்றன.
பரமசிவம் சிறுவயதில் தான் அனுபவித்த சாதிய ஒடுக்குமுறையிலிருந்து விடுபடவில்லை; தானும் அதிகாரியாக மாறியதும் அதே வன்முறையை அடுத்த தலைமுறை மாணவர்களிடம் வெளிப்படுத்துகிறான். ஒடுக்கப்பட்டவன் ஒடுக்குபவனாக மாறுவதின் அவலத்தை இப்பாத்திரம் நமக்கு உணர்த்துகிறது.
எழுத்தாளர் சு. வேணுகோபாலின் ‘நாற்றம்’ சிறுகதை, நவீனக் கல்வியும் பெருநகர வாழ்வியும் மனிதர்களை மேன்மைப்படுத்துகின்றன என்ற மாயையை உடைத் தெறிகிறது. சாதிய ஒடுக்குமுறையும், எந்திரத்தனமான அதிகார வர்க்கமும் இணைந்து விளிம்புநிலை மாணவர்களின் மீது நடத்தும் உளவியல் மற்றும் உடல்ரீதியான வன்முறையை இக்கதை மிகக் கறாராக அம்பலப்படுத்துகிறது.
இது வெறும் சாக்கடையின் நாற்றமன்று; இந்தச் சமூகம் கட்டமைத்துள்ள சாதியத்தின் அழுகிய நாற்றமே எங்கும் பரவியிருக்கிறது என்பதை இக்கதை வாசகர்களின் மனத்தில் ஆழமாகப் பதிவு செய்கிறது.
– – –