விளிம்புநிலை மனிதர்களின் அக உலக விசித்திரங்களையும் தலைமுறை தலைமுறையாகத் தொடரும் பரம்பரை அடையாளங்களின் உளவியல் தாக்கங்களையும் துல்லியமாகப் பதிவுசெய்துவரும் எழுத்தாளர் மயிலன் ஜி சின்னப்பனின் முத்திரைப் படைப்புகளுள் ஒன்று ‘சன்னதம்’ என்ற சிறுகதை.
தந்தை ஓடிப்போன குடும்பத்தில், தாயின் விசித்திரமான பழக்கவழக்கங்களுக்கும் ஊரின் கிண்டல்களுக்கும் நடுவே வளர்ந்துவரும் ‘தங்கம்’ என்ற இளைஞனின் அகவாழ்வையும் அவனது உடலும் மனமும் எதிர்கொள்ளும் வம்சாவளி வெறியாட்டச் சன்னதத்தையும் இக்கதை முன்வைக்கிறது. தனிமனிதனின் இயலாமைக்கும் குருதியோடு ஊறிப்போன மரபுக்கும் இடையிலான மோதலைப் பற்றி இக்கதை விரிவாகப் பேசுகிறது.
தங்கத்தின் ஆளுமைக்கும் அவனது பேச்சுக்கும் எந்தப் பொருத்தமும் இல்லை. “வப்பன்னாட்டம் மண்டக்கிறுக்கு புடிச்ச பய”, “அப்பங்காரனப் போலயே குண்டிய அறச்ச நடைய பாரு” என்று ஊரார் பேசும் பேச்சுகள் அவனது சுதந்திரமான வளர்ச்சியைச் சின்னின்னமாக உடைக்கின்றன.
வீட்டில் அப்பாவின் ‘போட்டோ’கூட இல்லாத சூழலில், ஊரார் சொல்லும் ஒப்பீடுகளே அவனுக்கு அடையாளமாகிவிடுகின்றன. இது அவனது அகத்தில் ஒருவித தாழ்வுணர்ச்சியையும் வன்மத்தையும் ஏற்படுத்துகிறது.
அதிகாலைக் கருக்கிருட்டில் வீராயி புரண்டு எழுந்து வாசலை நோட்டமிடுவதும் எட்டணா அளவு சூரியன் உதித்தபின் குறட்டையடித்துத் தூங்குவதும் அவனது வாழ்க்கையின் வறட்சியை வெளிப்படுத்துகிறது.
தங்கத்தின் வாழ்வில் குறுக்கிடும் சாந்தியக்கா, அவனது தந்தையைப் பற்றியும் குடும்பத்தின் கடந்த காலத்தைப் பற்றியும் பல உண்மைகளை வெளிப்படுத்துகிறாள்.
தங்கத்திற்கும் அவனது மனைவி வீராயிக்கும் இடையிலான உறவு எவ்வித காதலும் இன்றி, இயந்திரத்தனமான வன்முறையாகவே வெளிப்படுகிறது. வீராயி தன் வாரிசுரிமை மற்றும் கணவனின் அரவணைப்புக்காக ஏங்கும் வேளையில், தங்கம் அவளது உணர்வுகளைப் புரிந்துகொள்ளாமல் விலகி நிற்பது தனிமனித உறவுகளின் அவலத்தைக் காட்டுகிறது.
சாமியாடும் தந்தை மற்றும் தாயின் பரம்பரை குணங்கள் தங்கத்தின் உடலிலும் இரத்தத்திலும் எவ்வாறு ஊடுருவியுள்ளன என்பதைச் சாந்தியக்கா விவரிக்கும் விதம், மனிதர்களின் தேக அசைவுகள்கூட மரபு சார்ந்த வெறியாட்டத்தின் வெளிப்பாடே என்பதை உணர்த்துகிறது.
பல வருடங்களுக்குப் பிறகு ஊருக்குத் திரும்பும் தந்தை, தங்கத்தின் வாழ்வில் மீண்டும் அதிர்ச்சியை ஏற்படுத்துகிறான். அந்தச் சந்திப்பில் இருவருக்குமான உணர்வுகள் வெளிப்படாமல் மௌனம் மட்டுமே ஆள்கிறது.
கதையின் உச்சக்கட்டமாக, கோயிலின் கொட்டொலியும் உடுக்கின் சத்தமும் ஒலிக்கத் தொடங்கும்போது, தங்கத்திற்குள் உறங்கிக் கிடந்த சன்னதம் விழித்துக்கொள்கிறது. திருநாவு முறுக்கிக்கொண்டு நாக்கு மடிந்து, வாயில் நுரைத்து ரத்தத்திட்டுகள் தெறிக்கும் அந்த வெறியாட்டம், அவனால் தடுத்து நிறுத்த முடியாத மரபணுவின் வெளிப்பாடாகும்.
கணவனின் இந்த விசித்திரமான சன்னதத்தைக் கண்டு பதறும் வீராயி, இறுதியில் அவனை இறுக அணைத்து அவனது இயக்கத்தில் தன்னை முழுமையாகச் சரணடைவது, விளிம்புநிலை வாழ்வியலின் பிரிக்க முடியாத விதியைக் குறிக்கிறது.
எழுத்தாளர் மயிலன் ஜி சின்னப்பனின் ‘சன்னதம்’ சிறுகதை, வம்சாவளியின் சாபங்களையும் இரத்தத்தின் வழியே கடத்தப்படும் வெறியாட்டங்களையும் தனிமனித வாழ்வியலோடு பொருத்தி ஆராயும் சிறந்த இலக்கியப் பிரதியாகும். தங்கத்தின் அகத் தத்தளிப்பும், வீராயியின் ஏக்கமும் குருதியில் ஊறிய சன்னதமும் நவீனச் சமூகத்தின் வறண்ட மனித உறவுகளின் மீது அறையும் சாட்டையாக விளங்குகின்றன.
காலம் எவ்வளவோ மாறிவிட்டாலும் குருதியோடு கலந்துவிட்ட பரம்பரை வெறியும் சன்னதமும் தனிமனிதனின் சுதந்திரமான வாழ்வை எப்போதுதான் முழுமையாக விடுவிக்கப் போகின்றன? எழுத்தாளர் மயிலன் ஜி சின்னப்பனின் ‘சன்னதம்’ சிறுகதையை அடிப்படையாகக் கொண்டு நான் என்னுள் எழுப்பிக்கொண்ட இந்த ஆழமான வினா, தலைமுறை தலைமுறையாக மரபணுக்களின் வழியே கடத்தப்படும் வம்சாவளிப் பழிகளையும் விளிம்புநிலை மக்களின் வாழ்வில் தவிர்க்க முடியாததாய் மாறும் வெறியாட்டங்களையும் தனிமனிதன் எவ்வாறு கடக்க முடியாமல் தவிக்கிறான் என்ற அறக்கூச்சலை என்னுள் எழுப்புகிறது.
காலம் எவ்வளவோ மாறி, நவீன உலகமும் தொழில்நுட்பமும் வளர்ந்தாலும் குருதியோடு கலந்துவிட்ட பரம்பரைச் சன்னதம் மனிதனின் சுதந்திரமான வாழ்வை எவ்வாறு முடக்குகிறது என்பதைப் பற்றியே இக்கதை மிகக் கறாராகப் பேசுகிறது.
‘தனிமனிதனின் சுதந்திரம்’ என்பது வெறும் புறச் சூழலைச் சார்ந்தது மட்டுமன்று; அது அவனது அகத்திலிருக்கும் மரபுவழிச் சுமையையும் மீறியதாக இருக்க வேண்டும். மயிலன் ஜி சின்னப்பனின் ‘சன்னதம்’ சிறுகதை, ‘குருதியில் கலந்துவிட்ட சன்னதத்தின் பிடியிலிருந்து எந்தவொரு எளிய மனிதனும் தன் வாழ்நாளில் முழுமையாகத் தப்பியோட முடியாது’ என்ற கசப்பான உண்மையை நம் கண்முன்னே நிறுத்துகிறது. சடங்குகளும் பரம்பரை வெறியும் மனிதனை அடிமைப்படுத்தும் காலம் வரை ‘தனிமனித சுதந்திரம்’ என்பது கேள்விக்குறியாகவே நீடிக்கும்.
– – –